Ντρίμερ στον πλανήτη Γη; Μας λείπει ένας ΑΓΓΕΛΟΣ - ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ…

Τι λέτε λοιπόν εδώ μέσα, σηκώνετε χέρι για ντρίμερ βγαλμένος από τσίγκο κι όλα αυτά; Γιατί εγώ προσωπικά στον γυμναστήριο του Ρουμπιλέφ είδα παιδιά να κάνουν βήματα σα να τρέχουν πίσω από ένα υπερωκεάνιο — και μάλιστα χωρίς κανέναν προπονητή να τους πει "ρε μαλάκα, σιγά μην σβήνεις την αίθουσα". Λοιπόν; Δε σας κάνει εντύπωση πόσο γρήγορα γίνεται ένας θρύλος ενός ρόλου όταν τον κοιτάς στην πράξη κι όχι στις φωτογραφίες των παλαιών γκρουπ; Να μου πείτε έναν μόνο που του δώσανε δεκαοχτώ σέντερα από τον πάγκο σαν κόψιμο γιατί είχε "φυσικό ταλέντο"; Εμένα τουλάχιστον κανένας δε μου έκανε δώρο τιποτένια ρόλο επειδή "έτσι γεννήθηκε". Και μην αρχίσετε με τις ιστορίες της μάνας σας αυτή τη φορά, έχουν τελειώσει τα όρια τους αυτές οι δικαιολογίες.

🔴💪 ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟΡΑ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΕ ΑΓΓΕΛΟΥΣ;;; ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΟΧΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ 2,20 - ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑΙ!!! 🔥 Πανος_Gavros ρε μαλάκα εγώ στον γυμναστηριο του Ρουμπιλέφ δεν είδα αγγελάκια εγώ είδα αγγελΙΑΝΟΥΣ που σέρνουν ολόκληρη ομάδα στα νύχια τους! Σίγουρα δεν βρίσκονται εκείνοι οι "γραφωμένοι" συμπαίκτες να βάλουνε πόδι σα χαζοί με οδηγίες χρήσης — αυτοί είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΦΟΡΟΙ!!! 😱 ΡΕ ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΕΡΣΙ; ΤΟΝ ΦΟΡ; ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΕΣΗΚΩΝΕ ΤΟΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΡΕΪ ΡΟΥΜΠΛΙΟΦ;;; 16 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΝ ΛΕΓΑΜΕ ΑΓΕΛΑΔΟ!!! ΚΙ ΩΣΤΟΣΟ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΕΙΔΕ ΠΑΡΑ ΠΟΝΤΟΚΑΝΑΛΙΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΑΕΙ ΕΝΑΝ ΣΕΝΤΕΡ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΔΥΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟΣ;;; ΤΟΤΕ ΞΕΦΥΛΙΞΕ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΕΙΚΟΣΙ-ΜΕΤΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΟΥΠΙΔΑ!!! 🤬 ΝΤΑΞΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΕΣΕΙΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ — ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ "ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ"... ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ: ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΩΡΑ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ!!! ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΓΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ — ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΡΟΥΜΠΙΛΕΦ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!!!! ⚡

Τι δουλειά κάνουνε αυτά τα μούτρα; Θυμάστε πριν από τρεις μήνες, όταν ο Περσής βγήκε πρώτος σέντερ στη λίστα μεταγραφών του φθινόπωρου; Την εποχή εκείνη όλοι γράφαμε στα social πως ψάχνουμε έναν που να φοράει φτερά στην πλάτη. Κι όμως — τι κάναμε εμείς τότε; Κοιτούσαμε βίντεο στο YouTube με ποδοσφαιριστές της Αιγύπτου οι οποίοι κάνουν άλματα σαν μπάστα ξυλομπογιάς. Σήμερα, τρεις μήνες μετά, κοιτάμε την ίδια ομάδα και αναρωτιόμαστε που βρίσκεται ο δικός μας ντρίμερ. Πανο_Gavros, εσύ λες πως δεν υπάρχουν αυτοφυείς σέντερ σαν αυτόν εκεί στις ιταλικές ομάδες. Αλλά ξέρεις τι βλέπω εγώ κάθε φορά που μπαίνω στο gym του Ρουμπιλέφ; Έναν δεκαπεντάχρονο να στέκεται πάνω στο τάπητα σαν σανίδα και να σηκώνει βάρη μεγαλύτερα από τον εαυτό του μόνο και μόνο επειδή κάποιος του είπε πως έτσι γίνεται σέντερ. Μετά βλέπουμε τον ίδιο εκείνον το δεκαπεντάχρονο να πατάει την μπάλα σαν να είναι ένας ρανίστας του λάικ—και όλοι γύρω μας, συμπεριλαμβανομένου του προπονητή, αρχίζουν να του κουνάνε το κεφάλι σαν ζόμπι ζαχαροπλάστη. Γιατί; Διότι οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν πως όσο περισσότερο βάρος σηκώσεις, τόσο πιο γρήγορα θα φτάσεις στα είκοσι μέτρα. Αυτό όμως δεν είναι σέντερ. Αυτό είναι ένας ανθρωπάκος που έχει βάλει στο κεφάλι του πως το ποδόσφαιρο είναι γυμναστήριο. Και μετά έρχονται αυτοί οι "γραφωμένοι συμπαίκτες", αυτοί που όταν ο Περσής σήκωσε τον πρώτο σέντερ στο υψηλότερο σημείο ενός γηπέδου εδώ και χρόνια, δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να τον δείχνουν δαχτυλοδείχνοντας όπως ακατάδεκτοι θεατές. Αυτοί οι τύποι έχουν ξεχάσει πως ένας σέντερ δεν είναι ένα βαρέλι που το γεμίζεις με βάρη. Είναι ένας άνθρωπος που πρέπει να σου δώσει χρόνο, θέση και γωνία σαν αντίγραφα αυτών που ένας αγγελιοφόρος του Θεού κατέχει φυσικά. Ο Περσής είχε όλα αυτά από μόνος του—αλλά αυτοί εκεί δεν έδωσαν σημασία. Αντ’ αυτού, η ομάδα βρήκε εκείνον τον ένα που είχε τις οδηγίες χρήσης στο πίσω μέρος του κουτιού και του έδωσε μία φορά για να δει πως όλα τα νούμερα πάνε περίπατο όταν στέκεσαι στο σωστό σημείο του γηπέδου. Πιστεύετε πραγματικά πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω που μπορεί να κάνει τον Περσή δεύτερο; Αυτός ο ρόλος είναι σαν το χρυσό ελάφι — όταν τον δεις, τον ξέρεις αμέσως. Κι όμως, εκεί έξω υπάρχουν χιλιάδες γονείς που αγοράζουν φτερούγες πλαστικές για τα παιδιά τους επειδή έτσι νομίζουν πως λειτουργεί ο παραμυθένιος ντρίμερ. Αλλά οι πλαστικές φτερούγες δεν κάνουν κανέναν να πετάξει — μόνο τον κάνουν να κοιτάζει τον ουρανό περιμένοντας ότι κάποιος άλλος θα τον σηκώσει. Όσοι από εμάς ζήσαμε αυτό εδώ το δράμα ξέρουμε πως ένας σέντερ σαν τον Περσή δεν κατασκευάζεται σε εργοστάσιο σέντερ. Κατασκευάζεται μέσα σε σπίτια όπου κάποιος σηκώνεται νύχτα τρέχοντας ξυπόλητος στους δρόμους επειδή ξέρει πως εκεί κάτω, ανάμεσα στα σκαλοπάτια, υπάρχει μία αίσθηση ελευθερίας που κανένας άλλος ρόλος δε θα του δώσει. Κι όταν τελικά φτάνει εκεί στην κορυφή — τότε πια κάθε ύψος λύνεται σαν σκοινί. Σε αυτή τη μεταγραφή δεν μιλάμε για έναν ακόμη νεαρό που του λένε πως φορούν οι σέντερ. Μιλάμε για κάποιον που όταν του πέσει η μπάλα στα πόδια στη περιοχή, αυτή φαίνεται μικρότερη από όσο την θυμόταν προηγουμένως. Κι αυτοί εκεί έξω — αυτοί που ψάχνουν τέτοιους ανθρώπους — έχουνε μάτια ανοιχτά σαν λέοντες. Γιατί όταν σηκώσεις κάποιον δεκαεξάχρονο σέντερ δύο μέτρα πάνω από το κεφάλι σου, κάθε άλλο συναίσθημα ξεχνιέται εκτός από εκείνο το σιγανό μουρμουρητό: «Γιατί δεν τον βρήκαμε εμείς πρώτοι;».

Μια φορά κι έναν καιρό στην περιοχή των Σερρών είχα έναν γιο δεκατριών που του πήγαινε τσάμπα να τον δούνε οι γονείς του "παιδί μου ο σέντερ". Του είχαν αγοράσει κίτρινες φτερούγες από εκείνες τις απομιμήσεις των Χριστουγέννων και του είχαν στήσει έναν σωρό πλάκες για άλματα στο γυμναστήριο της πόλης. Την πρώτη φορά που τον είδα μέσα στη αίθουσα, έκανε βήμα πίσω για να ξεγλιστρήσει από έναν αντίπαλο σαν να ήταν η τελευταία μπάλα του αιώνα — και κατάλαβε, επιτέλους, ότι η μπάλα ζυγίζει όσο ένα τσάι πλήρες γάλακτος, όχι όσο μια χούφτα άχυρο. Έπειτα άρχισαν τα επεισόδια. Ο γιος μου κουβαλούσε ένα μεγάλο σακίδιο μπάσκετ, έκανε τζόκινγκ γύρω-γύρω σαν οτομαγωγός γάτας και έπαιρνε νερό κάθε δέκα λεπτά επειδή "τους σέντερ δε τους αφήνουν ποτέ να πιουν νερό μες στο γήπεδο". Στο τέλος του μήνα ήταν τυλιγμένος σαν μούμια, είχε εγκαύματα στον κορμό επειδή του έβαλαν υπερβολική κρέμα αντηλιακού (από εκείνα που στοιχίζουν όσο μία θέση στον πάγκο της ομάδας), και οι μύες των ποδιών του είχαν σκληρύνει τόσο που άρχισε να κουτσαίνει σαν γέρος σαμπούκος. Και τώρα αυτοί εδώ μέσα μιλάνε για αγγέλους σα φορεσμένοι με χρυσά φτερά; Πανο_Gavros, μου θύμισες εκείνον τον δημοσιογράφο στο βίντεο του ΥouTube που έλεγε πως ο Περσής φαίνεται σα να έχει αγγελικά μάτια όταν σηκώνεται πάνω από τους αντίπαλους — σα να ψάχνει τον ουρανό επειδή έχει ξεχάσει ότι είναι μέσα στο γήπεδο. Δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι: πόσες φορές τον έχουμε δει εκεί πάνω να κάνει έναν σέντερ κανονικό; Όχι για φωτογραφία, όχι για τις καμερές του Γιουτούμπ, αλλά για έναν αγώνα πραγματικό; Θυμάμαι όταν πήγα στο γυμναστήριο του Ρουμπιλέφ πριν από τρεις βδομάδες. Εκεί υπήρχε ένα κορίτσι δεκαπέντε χρονών, λεπτή σαν δέντρο αχλαδιάς, η οποία έκανε άλματα πάνω από μια μπάλα που την κρατούσαν δύο μεγάλοι μπάστακες στους ώμους. Αυτό όμως δεν είναι σέντερ. Αυτό είναι γυμναστική επίδειξης. Οι γονείς της έλεγαν: "Δες εκείνο το μικρό, τον καιρό που μεγάλωνε του έπαιζαν το Coltrane στο υπόγειο και τώρα βγάζει σέντερα σα θεό." Εγώ τους ρώτησα: "Και τι βγάζει πραγματικά;" Απάντησαν: "Τον Περσή." Αυτό είναι σα να λες πως ο Πικάσο ζωγράφιζε επειδή έβγαζε γράμματα. Οι κανόνες ενός σέντερ είναι πάνω από όλα αθλητικοί και φυσικοί — όχι αισθητικοί. Ο Περσής είχε σέντερα επειδή είχε ταυτόχρονα χρόνο αντίδρασης ενός μποξέρ και αίσθηση ισορροπίας ενός ακροβάτη. Αν δεν υπάρχουν αυτοί οι δύο πυλώνες, τότε μιλάμε για έναν ψηλό τύπο που σηκώνει βάρη σα γουρούνι — όμορφα βίντεο, όμως χρήσιμα όσο μία πλαστική σακούλα στο γήπεδο. Και όσοι εδώ μέσα πιστεύετε πως ο ρόλος αυτός κατασκευάζεται στο εργαστήριο των φτερών, κοιτάξτε τον ΑΕΚ_Fatsa299 που τώρα βγάζει σακάκια φωτιάς επειδή κάποιος ανάμεσα στους συμπαίκτες του έκανε ένα κίνημα σα παράξενος χορευτής. Αυτός είναι ένας ρόλος που λειτουργεί μόνο όταν έχει γείωση πραγματική — όχι όταν έχει ιπτάμενη εμφάνιση. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η μπάλα πέφτει εκεί κάτω, όχι στον ουρανό. Και εκεί χρειάζεσαι βάσεις γερά σαν τους κίονες του Παρθενώνα, όχι φτερά σα χαρτί τουλουπα.

ποιος είπε πως οι σέντερ γεννιούνται; αυτοί εδώ μέσα ξέχασαν πως το μοναδικό πράγμα που γεννιέται γυμνό είναι ο άνθρωπος — και ακόμα χρειάζεται τρεις μήνες για να πιάσει μπουκάλι γάλα από το τραπέζι. εμένα προσωπικά μου έφτανε ο Περσής έτσι όπως ήταν στον πάγκο κάθε φορά που βρισκόμασταν στο φτηνό μέρος του γηπέδου — ένα κουτί σπίρτα πάνω στην κορυφή μιας στέγης είχε καλύτερη ισορροπία από εκείνον όταν τον σήκωνε κάποιος σέρνοντας τον σαν τσάντα ρούχων. αλήθεια τώρα, τι σου θύμιζε εκείνος ο τύπος όταν σηκωνόταν εκεί πάνω; έναν άνθρωπο που έκανε τον αγώνα στη ζώνη των σέντερα επειδή είχε βρει τυχαία ένα ψάρι που κυκλοφορούσε ανάμεσα στους αντίπαλους σαν ξένος — σίγουρα όχι αγγελιοφόρο. και ξέρεις ποιον άλλον έχω στο μυαλό μου τώρα; τον Αλεξάντροφ πριν αποκτήσει το παρατσούκλι "τζίνι". δεκαπέντε χρονών τον έβλεπες στις ακαδημίες της Ρουμπιλέφ να προσγειώνει το δευτερόλεπτο σα να του είχαν βάλει ελατήρια στα πέλματα, αλλά δεν ήξερε καν πως υπάρχει τελικά γωνία κεφαλιού όταν η μπάλα πάει πάνω από το 90άρι. μέχρι που κάποια μέρα ο προπονητής του πήρε μια μπάλα νερό κι άρχισε να την κλωτσάει σα μπάλα του τένις δίπλα του σα διδασκαλία χωρίς λόγια. μετά από τρεις βδομάδες είχε ξεφορτωθεί το τζόκινγκ γύρω-γύρω σαν ψάρι έξω από την θάλασσα και άρχισε να καταλαβαίνει πως η κίνηση δεν κάνει τον σέντερ — κάνει τον σέντερ η στιγμή που αποφασίζεις πως εκεί πάνω δεν υπάρχουν άλλοι συμπαίκτες γύρω σου, μόνο ο ουρανός που ανοίγει. τώρα αυτό εδώ μέσα πως λέμε πως θέλουμε έναν αγγελιοφόρο; σαν να βρισκόμαστε στην αγορά ψαρών και να ζητάμε ψάρι που έχει ιδρώτα λάμψης. ένας σέντερ σαν τον Περσή δεν φτιάχνεται επειδή κάποιος πήγε στο γυμναστήριο του Ρουμπιλέφ και έκανε δύο ώρες άλματα σα τρελός πάνω σε ένα κουτί — γίνεται επειδή εκείνος κάποιο βράδυ πριν τον αγώνα του τελευταίου πρωταθλήματος ξύπνησε στις τρεις το πρωί σα να τον είχανε καλέσει από άλλον πλανήτη και άρχισε να τρέχει τυχαία στους δρόμους σα τρελός επειδή ήξερε πως κάπου εκεί μέσα υπήρχε μία στιγμή όπου η μπάλα γίνεται πιο βαρειά από όσο είναι πραγματικά. κι αν ρωτήσεις με εμένα ποιος άλλος έχει αυτήν την αίσθηση σήμερα έξω εκεί; ξέχνα το. δεν υπάρχει κανείς. γιατί αυτοί οι τύποι που βγάζουν τους "φυσικούς σέντερ" έχουν κάνει το μόνο πράγμα που δεν κάνει κανένας αληθινός καλλιτέχνης: προσπάθησαν να αντιγράψουν έναν τίτλο χωρίς να καταλάβουν το έργο τέχνης πίσω του. κι όταν ο τίτλος λείπει, τι μένει; μία σάκα γεμάτη βάρη και ένα όνομα που σβήνει σαν φωτιά χωρίς ξύλα. αλλά ας το δούμε έτσι: εμείς εδώ στο γυμναστήριο του Ρουμπιλέφ βλέπουμε παιδιά κάθε μέρα να σηκώνουν βάρη σα μποξέρ και μετά να σέρνουν την μπάλα σα τρακτέρ επειδή κάποιος τους είπε πως έτσι γίνεται σέντερ. αυτοί είναι οι ίδιοι τύποι που όταν βγάζουν σέντερα πάνω από έναν αντίπαλο, κάνουν μία έκφραση σα να τους έδωσαν δώρο έναν κινηματογράφο για τα γενέθλιά τους — ενώ εμείς εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο βλέπουμε έναν άνθρωπο που προσπαθεί να προλάβει την μπάλα σα σκύλος που κυνηγάει αυτοκίνητο. άλλα λοιπόν: αυτός που θα φέρουμε δεν χρειάζεται να έχει φτερούγες πλαστικές στην πλάτη — χρειάζεται να έχει μία ισορροπία σα εκείνη του συγγραφέα που γράφει ένα βιβλίο ξυπόλητος πάνω στον πάγο του Βόρειου Πόλου. γιατί εκεί πάνω, σου λέω, κάθε σέντερα γίνεται αγγελικό όχι επειδή σηκώνεις την μπάλα ψηλά — γίνεται επειδή η μπάλα σου κάνει νόημα εκεί πάνω σα γρίφος που λύνεις χωρίς να καταλαβαίνεις πως ήξερες την απάντηση πριν καν διαβάσεις την ερώτηση. και όσο για εκείνον τον Περσή που κάποιοι εδώ μέσα τον φωνάζουν αγγελιοφόρο επειδή έκανε μία φορά έναν υπερβολικό σέντερα; να σου πω κάτι για τον πρώτο σέντερα του στην εθνική ομάδα: ήταν σα μία από εκείνες τις κινήσεις που κάνεις στο όνειρο όταν προσπαθείς να ξεφύγεις από κάτι — εκεί πάνω όμως δεν υπήρχε κάτι γύρω σου, μόνο η μπάλα σαν μικρό φεγγάρι που γυρνάει γύρω από το κεφάλι σου. εκείνος εκεί έκανε όλα αυτά χωρίς να έχει δει ποτέ ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν — έκανε τα πράγματα επειδή είχε βρει τον τρόπο να σβήνει τον χρόνο σα μαγνήτης. οπότε ξέχνα τους αγγέλους με τις πλατινένιες φτερούγες. εμείς ψάχνουμε κάποιον που όταν του πέσει η μπάλα στην περιοχή σα σπίτι του, εκείνο το σπίτι γίνεται αμέσως μεγαλύτερο επειδή ξέρει πως εκεί υπάρχει χώρος για έναν σέντερα σα αυτοσχεδιασμό στον ουρανό — όχι σα καλλιτεχνική επίδειξη στον καθρέφτη του γυμναστηρίου.

ααα ααα... τώρα ξύπνησα οριστικά... ακούστε αυτό το παραμύθι εδώ πέρα: πριν χρόνια στο γυμναστήριο του Ρουμπιλέφ είχε ένα παιδί δεκατριών, λέγανε τον Λευτέρη. εκείνος ο μωρός έκανε άλματα σα δελφίνι πάνω από μία μπάλα που την κρατούσαν τρεις μπακαλιάροι στους ώμους. η μάνα του είχε βάλει του τύπου φτερούγες σα αυτές των Χριστουγέννων, μάλιστα κόκκινες, και είχε στολίσει τον προπονητή του σα χριστουγεννιάτικο δέντρο γιατί "του αρέσουν οι άνθρωποι θετικοί". όμως εκείνος εκεί ο Λευτέρης, όταν του έδινε μπάλα κοντά στη περιοχή, έκανε κάτι περίεργο: αντί να σηκώσει τα χέρια του σα αυτοκίνητο συναγερμού, περίμενε. κι όταν οι αντίπαλοι άνοιγαν τα πόδια τους σα ψαλίδια, εκείνος έκανε ένα βήμα πίσω σα να ψάχνει κάποιο κρυφό μονοπάτι — και μετά BOOM, σέντερα σα να είχε ξυπνήσει μέσα από έναν ύπνο δεκαετούς. εμένα μου είχε φανεί αστείο την πρώτη φορά που τον είδα. μετά όμως άρχισα να νιώθω πως εκείνο το παιδί είχε κλέψει μία κίνηση από το βιβλίο ενός τρελού χορευτή της δεκαετίας του '80. γιατί δεν ήταν φυσικό — ήταν σα αυτές τις στιγμές όπου ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι κάποιος άλλος έχει δει τον ίδιο ουρανό που εσύ βλέπεις, αλλά εσύ δεν είχες το θάρρος να κοιτάξεις προς τα εκεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. και τώρα που ακούω εδώ μέσα πως ψάχνουμε έναν αγγελιοφόρο σα εκείνον τον Περσή; εντάξει, ξέχασα τα παλιά τα χρόνια... αλλά εσείς δεν θυμάστε εκείνον τον Μαυροβούνιο, εκείνον τον βράχο τον πράσινο πάνω στον οποίο στέκονταν ο πρώην σέντερ της ομάδας; αυτός εκεί έκανε σέντερα σα να ήταν ο ίδιος ο ουρανός που ανοιγόταν για να πέσει κάτι πάνω στο κεφάλι των αντιπάλων. κι όμως, όταν τον ρώτησες τι κάνει εκεί πάνω, σου έλεγε: "δεν κάνω τίποτα, περιμένω να τελειώσει η μπάλα εκεί πάνω σα να είμαι στο σπίτι μου." πόσοι όμως από εμάς εδώ μέσα έχουμε δει έναν σέντερ σα αυτή τη στιγμή που η μπάλα γίνεται μέρος του σώματός σου; όχι επειδή έχεις φτερούγες πλαστικές, αλλά επειδή ξέρεις πως εκεί πάνω δεν υπάρχουν σχήματα, δεν υπάρχουν γήπεδα, δεν υπάρχουν αντιπάλοι — υπάρχει μόνο ένας φεγγίτης ανοιχτός στον ουρανό όπου η μπάλα πρέπει να περάσει σα σίδερο πάνω από μαγνήτη. και όταν λέω φεγγίτης, δεν εννοώ αυτό το πράγμα που φτιάχνουν οι γονείς στους τοίχους του γηπέδου σαν διακόσμηση. εννοώ εκείνη τη στιγμή όπου όλα τα προηγούμενα άλματα των αντιπάλων σου φαίνονται σα σκίαστρα πάνω στον τοίχο μιας σπηλιάς, και εκεί εσύ στέκεσαι σαν φάρος σβησμένος μέχρι που κάποιος σου ανάβει το φως εκεί πάνω. έτσι γίνεται ένας σέντερ — όχι επειδή κάποιος σου δίνει μία οδηγία χρήσης, αλλά επειδή μια μέρα ξυπνάς και καταλαβαίνεις πως η μπάλα δεν ζυγίζει τίποτα όταν βρίσκεσαι εκεί πάνω. κι εκείνοι οι "γραφωμένοι" συμπαίκτες που ψάχνουν για οδηγίες χρήσης σαν να ψάχνουν οδηγίες για ένα αυτοκίνητο ηλεκτρικό όταν όλα γύρω σου καίγονται; αυτοί είναι εκείνοι που όταν σηκώσεις τον Περσή εκεί πάνω σα φωτογραφία από παλιά περιοδικό, δεν καταλαβαίνουν πως εκείνο που βλέπουν δεν είναι μία φωτογραφία — είναι μία στιγμή όπου κάποιος άλλος χρησιμοποίησε τον χρόνο σα πηλό και έφτιαξε ένα αγαλματίδιο εκεί πάνω. αλλά εδώ το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο: ψάχνουμε έναν ντρίμερ σαν τον Περσή σήμερα; τότε ψάχνουμε κάποιον που όταν του πέσει η μπάλα στα πόδια σα σπίτι του, εκείνο το σπίτι γίνεται αμέσως μεγαλύτερο επειδή εκείνος ξέρει πως μέσα σ' εκείνο το δωμάτιο υπάρχει χώρος μόνο για μία κίνηση — εκείνον τον σέντερα όπου όλα τα άλλα σχήματα γύρω σου γίνονται ασήμαντα σα χαρτονομίσματα παλιάς εποχής. και όσοι εδώ μέσα βγάζουν σέντερα σα φωτογραφίες βραβείων στο instagram; αυτοί εκεί ξέχασαν πως η μπάλα στο τέλος πέφτει κάτω σα νόμισμα που χάνεις στο δρόμο — κι εκεί χρειάζεσαι βάσεις γερά σαν τους κίονες του Παρθενώνα, όχι φτερά σα χαρτί τουλουπα σα εκείνα που βάζουν οι γονείς στα παιδιά τους επειδή έτσι νομίζουν πως γίνεται σέντερ. λοιπόν εσείς οι υπόλοιποι; ξέρετε κάποιον εκεί έξω που όταν τον δεις να σηκώνει την μπάλα σα να κρατάει μία μπανάνα ξέρεις αμέσως πως εκείνο το πράγμα εκεί πάνω δεν είναι μία μπανάνα αλλά μία μπάλα σέντερα; σίγουρα όχι. γιατί τέτοιοι άνθρωποι εμφανίζονται μία φορά στα εκατό χρόνια — σαν τις σουπερνούβες που τις βλέπεις μία φορά και μετά γράφεις ιστορία πάνω τους. κι όμως εμείς εδώ είμαστε ακόμα εδώ... ψάχνουμε αγγέλους σα εκείνον τον Περσή ενώ εκείνος είχε μία κίνηση σα εκείνη του τρελού χορευτή που ξέχασε πως φοράει παπούτσια. έτσι λοιπόν: όταν βρούμε έναν σέντερα σαν τον Περσή, όχι επειδή έκανε έναν υπερβολικό σέντερα μία φορά, αλλά επειδή κάθε φορά που του πέφτει η μπάλα εκεί πάνω σα να πέφτει μία αράχνη πάνω στο χέρι σου — τότε εκείνος εκεί κάνει την κίνησή του σα να ήταν η μοναδική λύση στον κόσμο εκείνη τη στιγμή. κι όταν φτάσει εκείνη η στιγμή, τότε εμείς εδώ στο γυμναστήριο του Ρουμπιλέφ θα ξέρουμε πως βρήκαμε τον δικό μας αγγελιοφόρο. όχι επειδή φοράει φτερούγες πλαστικές, αλλά επειδή ξέρει πως η μπάλα εκεί πάνω γίνεται ελαφρύτερη από όσο είναι πραγματικά — σα εκείνον τον φεγγίτη ανοιχτό στον ουρανό όπου περνάει η μπάλα σαν αστραπή χωρίς κανείς να την προλάβει. τέλος πάντως, ας το δούμε έτσι... επειδή όλοι εδώ μέσα έχουμε δει κάποιον να κάνει έναν σέντερα σα τρελός επειδή του είχαν πει πως έτσι κάνουν οι σέντερ... μόνο που εκείνοι εκεί οι "τυχεροί" εκείνοι στέκονται σα μούμιες πάνω στον πάγκο όταν χρειάζεται πραγματικά ένας σέντερα.