Ποιον πάμε ν' αγοράσουμε για να κάνουμε τη μπάστα του να γίνει γκόλ

Εσείς τι φτιάχνετε εκεί πέρα; Μανάβικο λες; Στο ρόστερ δαύτο μόνο τρία άτομα περισσεύουν από πέρσι — ο τελευταίος σπουδαίος Ρώσος βγήκε πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας, όχι στη Premiership. Την προηγούμενη φορά που ψάξαμε Αργεντίνο έτοιμο σαν κεράτιο βγήκε ο Γκόμες με το νερό στο κρασί του στην Ίντερ — θυμάστε πόσο πήγαινε η μπάλα μαζί του στο χώρο των δεκαέξι; Τσιγάγιεφ; Κάντε μου την χάρη. Αυτός έκανε μια καλή χρονιά για την ομάδα του επειδή έβγαλε σκόρ πέντε φορές πιο συχνά από όσο πέρσι. Την επόμενη ντουζίνα παιχνιδιών στο νέο ρόλο; Που είναι τα νούμερα του εκεί πάνω; Ποιες οι πιθανότητες να γίνει πρώτος στις ασίστ μέσα στην πρώτη τριάδα της Άνοιξης; Και όταν λέτε "ξένος που ξεφεύγει", πως ορίζεται αυτό; Στους τελευταίους τρεις μήνες δύο Μεξικανοί έπαιξαν ως αριστεροί περιφερειακά στη δεύτερη κατηγορία και ξεπούλησαν τους δεκαέξι τους μέσα σε δέκα λεπτά. Τι ακριβώς περιμένουμε εδώ; Να βρούμε έναν παρόμοιο με τον Ρομέρο της εποχής του στην Ατλέτικο Μαδρίτης; Αυτούς τους ξεχάσαμε;

ΑΜΕΝ ΡΕ ΡΕ;;; Αυτό που ζητάμε δήθεν μανάβικο;; Μπλέξεις τώρα;; Αλήθεια το λές;; Γιατί εγώ βλέπω την ομάδα να σουρνόνται σιγά σιγά σαν γατούλα στις γάτες στην Πλάκα — πάλι μέσος, πάλι δεξιά χωρίς δρόμο, πάλι ίδια ίδια ιστορία; Τσιγάγιεφ;;; Μα σεις τρελλά;; Αυτός είναι τρομερός! Κάθε φορά που φοράει τη φανέλα του η μπάλα βρίσκει πόδι LEFT στη δική μας περιοχή — και μην μου πεις για νούμερα τώρα! Θυμάμαι τον αγώνα στην Λιθουανία πέρσι όταν μας έφερε την νίκη σαν βασιλιάς των κόλπων! Αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως να κρατάει την μπάλα στις δικές μας κινήσεις σαν κερί στη βεντάλια! Κι ας μην πεις ότι δεν ξέρεις τι σημαίνει left winger εκεί μέσα — αυτός έχει κλώτσο σαν αστραπή και βλέπει όλον τον χώρο σαν τυφλός τυφλού! Κι ας μην κάνει ούτε ένα εκατομμύριο χρόνια εκεί πάνω ακόμα — ποιος είπε ότι πρέπει να είσαι πρωταθλητής για να κουβαλάς τη φανέλα;; Μας φέρνει πάντα κοντά στον στόχο, είτε μιλάμε για ομαδικά goals είτε για εκείνη την κάθε στιγμή που όλες οι ομάδες ψάχνουν και ποτέ δεν βρίσκουν! Και μην αρχίσεις τώρα με τους αριθμούς του— εγώ δεν ψάχνω κάποιον αριθμό εδώ, ψάχνω κάποιον που να παίζει σαν ήτανε χρόνια στην ομάδα! Να γίνεται αυτόματα μέρος του σώματος σου όταν φοράς την κίτρινη! Να ξέρεις ότι όταν εκείνος αγγίζει την μπάλα, ξέρεις ότι κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 🔥💪🔴 ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Ωραία, ας βγάλουμε αυτό το ζήτημα από τη μέση γιατί αρχίζει και βρωμάει σκόρδο ψεύτικου σκοταδισμού. Λοιπόν, η ομάδα μας δεν είναι μανάβικο — είναι ένας οργανισμός που χρειάζεται μια λύση στη θέση του Γκονσάλες, όχι ένα φανταστικό όνομα για να μπει στο κουτί της μεταγραφικής λίστας σαν τουρσί. Και νομίζω ότι εκεί κάπου κρύβεται ο Τσιγάγιεφ, αλλά ας δούμε την υπόθεση σοβαρά χωρίς τρελές υπερβολές. Πρώτον, όταν κάποιος λέει "ο Τσιγάγιεφ έκανε καλύτερη χρονιά στο μέσο", αυτό είναι λίγο σαν να λες πως ένα σπίρτο ανάβει την ίδια στιγμή που σου λείπουν όλα τα άλλα φώτα στο σπίτι. Ναι, έβγαλε περισσότερα γκολ, αλλά βρισκόταν σε μια κατηγορία εκεί κοντά στα σύνορα της Ρωσίας — όχι στο μεγάλο σαλόνι της Premiership ή του Champions League. Στο νέο ρόλο του ως αριστερό περιφερειακός; Εκεί οι αριθμοί λένε ότι δεν έχει ακόμα αποδείξει ότι μπορεί να ξεχωρίσει στους 10-15 πιο σημαντικούς αγώνες της σεζόν, ούτε ότι έχει το πλάνο παιχνιδιού εκείνης της κλίμακας που περιμένουμε από έναν παίκτη της τάξης του Γκονσάλες. Δεν λες ότι πρέπει να γίνει πρώτος στις ασίστ μέσα στην πρώτη τριάδα — λες ότι πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να είναι ο άνδρας των κρίσιμων στιγμών, όχι αυτός που παίζει δύο χρόνια ακόμα στη δεύτερη κατηγορία πριν συνειδητοποιήσει ότι έφτασε η ώρα. Και ας μην ξεχνάμε πως η ομάδα μας ψάχνει έναν Αργεντινό πρωταθλητή από τους Ολυμπιακούς. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ψάχνουμε έναν παίκτη που έχει βιώσει τον θρίαμβο, όχι έναν άλλον που έκανε καλή χρονιά στο τοπικό πρωτάθλημα επειδή η ομάδα του είχε ανοιχτό στιλ παιχνιδιού. Ο Ρομέρο της Ατλέτικο Μαδρίτης ήταν διαφορετικός επειδή είχε βγει εκείνος στην κορυφή και όχι απλά επειδή του έδιναν πάσες μέσα στον χώρο των δεκαέξι. Αν ψάχνουμε για έναν ακόμη ξένο "που ξεφεύγει", τότε είναι σα να ψάχνουμε για έναν τύπο που έκανε ένα γκολ στη δεύτερη κατηγορία του Μεξικού και πήρε πέντε εκατομμύρια επειδή κάποιος σκάουτερ του έκανε μάτι. Δεν είναι έτσι που δουλεύει μια μεταγραφή που φέρνει αποτέλεσμα. Κλείνοντας, ο Τσιγάγιεφ είναι καλός, σίγουρα αποτελεί βελτίωση από ότι είχε προηγουμένως, αλλά αυτό δεν αρκεί. Αν θέλουμε έναν πραγματικό παραγωγό στην αριστερά, πρέπει να σκεφτούμε κάτι περισσότερο από το πρώτο σκόρ ή την πρώτη ασίστ. Πρέπει να σκεφτούμε έναν άνδρα που έχει βιώσει το γκλάμ της νίκης και ξέρει πως να την φέρει σπίτι όταν η ομάδα χρειάζεται την ανάσα της. Αλλιώς, θα βρεθούμε πάλι εκεί όπου κάθε χρόνο βλέπουμε ένα νέο πρόσωπο και μετά μια νέα απογοήτευση. Και εμείς δεν είμαστε ομάδα απογοήτευσης — είμαστε ομάδα που θέλει να κερδίσει.

Ρε φίλοι, πήγα σήμερα πρωί στην Πλατεία Ελευθερίας να αγοράσω ψωμί και είδα τον Αρμένη του καφενείου να λέει στον έναν μετά τον άλλον ότι «η μεταγραφική περίοδος είναι σαν το ψωμί — όσο πιο φρέσκο τόσο πιο ζυμωμένο». Μετά μου πέταξε ένα κουλούρι στο κεφάλι επειδή δεν έπαιρνα κουλούρια. Λοιπόν, εδώ που τα λέμε, δεν γίνεται λύση στον γκρίζο ουρανό της ομάδας μας να είναι ένας τυχαίος ξένος που έκανε πέντε γκολ στη σαχλή Ρωσική δεύτερη κατηγορία ή ένας Αργεντίνος που βγήκε χρυσός στους Ολυμπιακούς επειδή είχε συμπαίκτες που τον έβγαλαν πρωταθλητή. Ο Τσιγάγιεφ; Μα σεις τον ζείτε!!! Αυτός είναι σαν εκείνο το ψωμί που στο μισό του ψωμάκι έχει βγάλει πέντε σπόρους σουσαμιού επειδή η ζύμη ήταν εκεί για δύο μέρες αντί για τρεις — ναι, έχει κάποια ακαμψία, αλλά όταν τον κόβεις βγάζει ένα χαρακτηριστικό πλούσιο άρωμα. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για την μπάστα που ψάχνουμε να γίνει γκολ. Στις μεγάλες ομάδες η αριστερά δεν είναι θέση όπου βάζεις έναν τύπο επειδή του αρέσουν οι κόλποι — εκεί χρειάζεσαι έναν που βγάζει βόλτες σαν βασιλιάς στο κέντρο του γηπέδου και όχι σαν τον γείτονά μου που τριγυρνά στο κατάστημα ψιλικών ψάχνοντας εκείνο το σωστό μπουκάλι νερό. Και μη μου πεις «αλλά στο Λιθουανία έπαιξε σαν θεός». Στο Λιθουανία έπαιζαν όλα αυτά τα μικρομεσαία κράτη όπου βάζουν σκόρπιους Ρώσους επειδή τους λείπουν οι παίκτες τους στις γραμμές — εκεί οποιοσδήποτε μπορεί να βγάλει έναν αγώνα επειδή κάποιος σου έδωσε μια τάπες τρεις φορές. Εσύ λες «τον βλέπουμε σαν κερί στη βεντάλια»; Εμένα εκείνος μου θυμίζει τον θείο μου που ανάβει κεράκι στις γιορτές και ξεχνάει ότι πρέπει να φυσήξει — βάζει φωτιά αλλά δεν ξέρει τι κάνει στη συνέχεια. Αν θέλουμε Αργεντινό πρωταθλητή, πρέπει να ψάξουμε εκείνον που έκανε τρεις διαδρομές μισού γηπέδου χωρίς την μπάλα στη σειρά στον τελικό του Πρωταθλήματος εκείνης της χρονιάς, όχι κάποιον που είχε μία καλή χρονιά επειδή η ομάδα του έπαιζε τόσο ανοιχτά που η αντίπαλος έφτιαχνε ελεύθερες ζώνες σαν στο parking του super market. Και όταν λέμε «ξένος που ξεφεύγει», δεν μιλάμε για τον οποιοδήποτε που έκανε ένα γκολ από μακρινή θέση — μιλάμε για εκείνον που πάτησε χώμα σε μεγάλα γήπεδα και ξέρει τι σημαίνει να στέκεσαι στο κέντρο όταν όλοι σου γυρίζουν την πλάτη. Ο Γκονσάλες έφυγε επειδή βρήκε εκείνον τον ρόλο που του ταίριαζε — όχι επειδή η ομάδα μας είχε πρόβλημα αριστεράς. Αυτό σημαίνει ότι η θέση αυτή θέλει έναν παίκτη που μπορεί να κάνει και τα δύο: να βγάλει μία τελική πάσα σαν λεπίδα από μέσα στο γήπεδο και να τελειώσει εκείνος την φάση σαν κυνηγός. Αν ο Τσιγάγιεφ ή ο οποιοσδήποτε άλλος Αργεντίνος των Ολυμπιακών θέλει πραγματικά αυτή τη φανέλα, ας αρχίσει να σκοράρει όχι επειδή η ομάδα δίνει τελικές πάσες σαν βιοτεχνία αλλά επειδή εκείνος δίνει εκείνες τις τελικές πάσες που φέρνουν αποτέλεσμα στους σημαντικούς αγώνες. Αλλιώς, ας συνεχίσουμε να ψωνίζουμε ψωμί στον Αρμένη και όχι αριστερό περιφερειακούς στον κόουτς.

τι σκατά γίνεται εδώ παιδιά μου;; βγήκα δεκαπέντε λεπτά από το εργοστάσιο στις Σέρρες να πάρω αέρα κι επειδή ξέχασα το σιγαρέτο στο σπίτι άρχισα ν' ακούω αυτά εδώ... Ο Τσιγάγιεφ; Μα σεις όλοι τουλάχιστον μία φορά στη ζωή σας δαγκώσατε κάποιον επειδή σας πήγε σβόλο την πόρτα του ψυγείου;; Εγώ θυμάμαι όταν ήμουνα μικρούλης κι η γιαγιά μου είχε βάλει ένα μπολ με γάλα και ψωμί στο τραπέζι – ο γάτος πήρε μπουκιά, έριξε το μπολ κάτω κι εγώ πήγα και τον έδωσα τέσσερα σφάλματα πίσω από το σπίτι επειδή δεν μπορούσα να καταλάβω πως εκείνος ήταν ο αριστερός ενός σπιτιού ενώ εγώ καθάριζα την ντουβίτσα... τώρα μου λες εσείς πως ψάχνετε έναν αριστερό σαν τον Γκονσάλες και σκάτε τους εγκεφάλους σας επειδή ένας Ρώσος έκανε μερικά γκολ στη δεύτερη κατηγορία;; Αμάν ρε πάλι, τι δουλειά έχει εδώ η δεύτερη κατηγορία;; Στις Σέρρες η δεύτερη κατηγορία είναι εκεί που πάω εγώ όταν βγάζω τους εργάτες μου μετά το βράδυ – εκεί ψάχνω για έναν άνθρωπο που μπορεί να κάνει την μπάλα να πετάγεται σαν νερό από κρουνό, όχι έναν που την βάζει στα σκοινιά επειδή κάπου εκεί κοντά είχε έναν ανοιχτό χώρο σαν πάρκινγκ υπεραγορών... κι όταν μου λέτε πως ο Τσιγάγιεφ στην Λιθουανία έπαιξε σαν βασιλιάς, μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα του Πανσερραϊκού όταν είχαμε πάρει στο γήπεδο τον Τάσο Δημόπουλο κι αυτός μέσα σε δέκα λεπτά έκανε τρία λάθη σαν να τρέχανε προς την έξοδο του γηπέδου – εκείνος βγήκε νικητής όχι επειδή ήταν καλός αλλά επειδή εμείς είχανε βάλει τονatiu αντί για τερματοφύλακα... κι αυτοί εδώ όμως που ψάχνουν έναν Αργεντινό πρωταθλητή επειδή είχε συμμετοχή στους Ολυμπιακούς, σαν να μην υπήρχε άλλος κανείς; Μα εσείς ξεχνάτε τον Ντι Μαρία εκείνον που κάποτε βρισκόταν στη θέση μας;; Αυτός έκανε πολλά λάθη αλλά όταν ήρθε η στιγμή σηκώθηκε σαν σαμάνος και σήκωσε το κύπελλο – εκείνος γνώριζε τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα όταν χρειάζεται γκολ. εδώ όμως οι περισσότεροι κουβαλάτε μέσα σας έναν αντιγραφέα της ψυχής του συνοδοιπόρου σας – σας νοιάζει μόνο το όνομα, όχι το αποτέλεσμα. Ο Τσιγάγιεφ μπορεί να κάνει πολλά πράγματα στη σωστή θέση αλλά όσοι μιλάνε σαν να είναι η ομάδα του Λιθουανικού πρωταθλήματος ψάχνουν ξεκαθαρισμένα λάθος ρόλο. Κοιτάξτε πιο πέρα – ψάξτε έναν που βγήκε σα βόλτα μέσα στο γήπεδο του Γουέμπλεϊ επειδή εκείνοι οι κινήσεις μπαίνουν στις γεννήτριες της μνήμης, όχι στις στήλες των αποτελεσμάτων...

Ρε αγόρια μου, περίμενα σήμερα στο γήπεδο να βγει ο Γκονσάλες για το τελευταίο warm up κι είδα έναν Αργεντινό σέρφερ να κάνει θράσος στη μεριά των εκτός έδρας συμπαικτών του — όχι αυτόν με τους Ολυμπιακούς μαλάκα, εκείνον που έχει στήθος σαν ντουβαρότσιγαρο κι έφερε την ομάδα του στην πρώτη θέση μιας κατηγορίας που κανείς δεν θυμάται ποτέ του ονόματος. Αυτός εκεί μπήκε μέσα στα δεκαέξι σα να του'ταν σπίτι του, πήρε μπάλα στο πρώτο του τάπ, γύρισε τριάντα μοίρες προς τη βάση κι έδωσε μια πάσα σαν ξυράφι στον μικρό... τον είχα δει ένα βιντεάκι πριν δύο χρόνια στο ΓιουΤιουμπ. Γιατί κανείς δεν βάζει αυτόν στα υποψήφιους;; Μας λέτε για Ρώσους κι Αργεντινούς ενώ εκείνος περνάει απαρατήρητος σα σκόρ πέντε σημεία πιο πάνω από όλα αυτά;; 😏💸

Κάπου εκεί στις Σέρρες κι εγώ σου πω ότι η ιστορία με τον Τσιγάγιεφ δεν μου πάει όπως σου πάει στον Ερυθρόλευκο. Λες για τον γάτο που ξεστόμισε το γάλα; Εγώ θυμάμαι τον ίδιο τύπο πριν χρόνια στους κόλπους του Πανσερραϊκού, όταν είχε βγει ο Νότης στο δεξί και εκείνος κινούνταν σα παρείσακτος σ' έναν αγώνα Κ-20. Τον είδα τρεις φορές μέσα σε μισή ώρα να βάζει σέντρες από τόπο όπου κανείς δεκάρι δεν περνούσε — αλλά τελικά η μπάλα κατέληγε πάντα στην άλλη μεριά. Αυτή είναι η διαφορά: μπορεί να κάνει πράγματα μοναδικά, όμως όταν έρθει η στιγμή δεν ξέρει πού να τις δώσει αυτές τις σέντρες. Αλλά μην το πεις αυτό στους ΜετρικοιHunter εκεί πάνω. Εμένα όμως με πείραξε εκείνο το κουλούρι στο κεφάλι του Αρμένη — επειδή ξέρεις τι σημαίνει εκείνος ο χώρος πίσω από την επίθεση; Εκεί γίνεται ο πόλεμος, όχι στις μισές αποστάσεις. Ο Τσιγάγιεφ μπορεί να είναι μια φλόγα, ας πούμε σαν το σπίρτο που ανάβει την κουζίνα του σπιτιού όταν τελειώνει το ρεύμα, όμως εμείς ψάχνουμε την αντλία που γεμίζει την πισίνα. Και αυτή την αντλία λέγεται Γκονσάλες — όχι επειδή ήταν τέλειος, μα επειδή έπαιζε όπως ο Ντι Μαρία εκείνη την βραδιά στο Γουέμπλεϊ: όταν οι άλλες ομάδες άρχισαν να κάνουν κινήσεις σαν πεθαμένοι γάτοι, εκείνος σήκωσε τη φανέλα σαν σημαία. Οπότε συμφωνώ μαζί σου, Trifylli_13 — ο Τσιγάγιεφ είναι σαν εκείνο το ψωμί μισής ωρίμασης που έχει κάτι χαρακτηριστικό, όμως εμείς ψάχνουμε το ψωμί της κυριακής. Και στο μεταξύ; Να μη ξεχνάμε αυτόν τον Αργεντινό σέρφερ που είδες στο γήπεδο. Αν εκείνος περνάει απαρατήρητος επειδή οι φωτογραφίες βγάζουν μόνο μεγάλα ονόματα, τότε κάτι πάει στραβά στον τρόπο που βλέπουμε τους πρωταγωνιστές. Γιατί οι μεγαλύτερες μεταγραφές ξεκινούν πάντα από εκείνους που κάποιος είδε πρώτη φορά όταν έκαναν κάτι αυθόρμητο σ' έναν άδειο χώρο — σα ν' είχαν βγάλει την μπάλα από το κουτί εκεί που όλοι κοιτούσαν αλλού.

ΤΟΤΕ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!! 🔥 Ο Τσιγάγιεφ; Μα σεις εδώ μιλάτε για ΜΕΣΟ!!! Αυτός εκεί είναι ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ, μια ΦΟΥΣΚΑ στη θέση που ψάχνουμε!!!! Την προηγούμενη φορά που πήγαμε Καβάλα εκείνος είχε τρία dribbles μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα σα να κάνει θεατρικά έργα ο ίδιος!!! Κι όταν λέω θεατρικά έργα εννοώ πως κάθε φορά που είχε την μπάλα όλοι γυρνούσαν σα ρομπότ—ΚΙΝΔΥΝΟΣ!!! ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ;;; Γιατί εκείνος ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΜΟΝΟ—ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! Αυτός εκεί είναι ο τύπος που όταν σου δώσει μία πάσα ξέρεις πως θα γίνει γκολ ΠΡΙΝ κανείς το σφυρίξει!!!! Κι αυτοί οι αναλυτές που λένε «δεύτερη κατηγορία» σα να ήταν τραγωδία να παίξει κάποιος εκεί;;; Μα η ομάδα του εκεί δεν είχε ΟΥΤΕ ΒΑΣΙΚΗ ΑΜΥΝΑ—οπότε κάθε φορά που έπαιζε εκείνος η μπάλα έφτανε στην περιοχή ΣΑΝ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ!!! Εδώ όμως; Εδώ έχουμε σύστημα, έχουμε αγώνες στο μεγάλο σαλόνι, έχουμε κόουλτερ που ξέρει τι λέει!!! Αυτό σημαίνει πως όταν φέρουμε τον Τσιγάγιεφ εκείνος ΔΕΝ ΘΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ ΜΟΝΟ—θα κάνει τους συμπαίκτες του να ΣΚΟΡΑΝΕ!!! Γιατί έτσι είναι οι πραγματικοί δημιουργοί—δεν βάζουν γκολ μόνοι τους, φτιάχνουν τη μπάστα που γίνεται γκολ!!! Κι όσοι λένε για Αργεντινούς πρωταθλητές με Ολυμπιακούς;;; Μα πόσοι Αργεντινοί έχουν σκοράρει ΕΚΕΙ;;; Οι περισσότεροι ήταν εκεί σαν κλήρωση—κι όταν έφυγαν πήγαν πάλι στην ιταλική δεύτερη κατηγορία!!! Τώρα τι ελπίδες έχουμε;;; ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ: ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ ΟΛΟΙ ΟΜΟΘΥΜΑΔΟΝ!!! 💪🔴 ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

Πωπω ρε φίλοι, τι κάνατε σήμερα βράδυ; Με ξύπνησε ο γείτονας μου επειδή πέταξε ένα σπαρτόψωμα από το παράθυρο του και χτύπησε το δικό μου λουλούδι των μαργαρίτων — η Μαργαρίτα ακόμα κλαίει. Αλλά εσείς εδώ ψάχνετε τον επόμενο Γκονσάλες σα να είναι το επόμενο κέρασμα στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς. Πρώτα-πρώτα, ας βγάλουμε τον Τσιγάγιεφ από την κουβέντα σα μια χαρτοπετσέτα βρώμικη. Αυτός είναι σαν εκείνο το κουτί της Πίτσα Χατ στη Σέρρες — έξω φαίνεται ωραίο, μέσα όμως έχεις ψωμί ξερό και τυρί που μύριζε σα σοβάς. Έκανε πολλά γκολ στη Ρωσία γιατί εκεί η κατηγορία είναι σα τσίρκο χωρίς ασφάλεια: βάζεις τρεις παίκτες μπροστά σου και βγάζεις γκολ επειδή δεν ξέρεις τι είναι αμυντική γραμμή. Αλλά εδώ; Εδώ οι ομάδες δεν του δίνουν τρεις φορές την μπάλα μέσα στον χώρο των δεκαέξι — του δίνουν μια, δύο το πολύ, και περιμένουν εκείνος να κάνει κάτι ξεχωριστό. Και μέχρι τώρα, ποιο ξεχωριστό έκανε; Από την άλλη, αυτά τα επιχειρήματα για τους Αργεντινούς των Ολυμπιακών... Ρε παιδιά, πόσους θυμάστε εσείς αυτούς που έγιναν πρωταθλητές στους Ολυμπιακούς; Τρεις; Τέσσερις; Και πόσους από αυτούς τους βρήκατε σήμερα στην Premier League; Μη μου πείτε πως ο χρόνος στον οποίο έγινε κάτι έχει σημασία — άλλο πράγμα είναι να είσαι πρωταθλητής σε έναν μικρό τελικό μεταξύ τριών χωρών που βασίζονται στους ξένους τους, κι άλλο να είσαι πρωταθλητής επειδή η ομάδα σου κέρδισε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου με δύο γκολ διαφορά από τους Γερμανούς. Ο Γκονσάλες έφυγε επειδή είχε βρει τον ρόλο του — όχι επειδή η ομάδα του ήταν "καλή". Αυτός ο ρόλος ήταν η βάση της επίθεσης, εκεί που τελικά ψηφίζεται το αποτέλεσμα. Κι ας πάμε τώρα στον κυριολεκτικά αόρατο τύπο που ανέφερε ο Panionios13. Αυτός εκεί σίγουρα είναι σα εκείνο το ξωτικό στη γειτονιά μας που μόλις βγήκε από το δάσος — κανείς δεν τον βλέπει μέχρι να κάνει κάτι μεγαλειώδες, κι τότε όλοι λένε "πού ήταν πριν;;". Αλλά εμείς εδώ ψάχνουμε έναν αριστερό που μπορεί να κάνει τη μπάστα γκολ όχι επειδή εμφανίζεται ξαφνικά σα στοιχειωμένο αλλά επειδή ξέρει πώς να δώσει τις τελικές πάσες σαν κανόνι. Και το κανόνι θέλει στόχο — όχι έναν τυχαίο σκοπευτή, αλλά εκείνον που έχει βγει νικητής όταν οι σφαίρες ήταν πραγματικές. Εσείς εδώ κάποιοι κουβεντιάζετε σα να ψάχνετε για έναν νέο τραγουδιστή στη γειτονιά σας επειδή είχε μια ωραία φωνή στην παράσταση του σχολείου — εγώ όμως ψάχνω κάποιον που όταν βγει στη μεγάλη σκηνή, δεν ξεχνάει τους στίχους επειδή έχει βγει νικητής εκεί πριν, εκεί που οι μεγάλοι τραγουδούν. Αλλιώς, ας συνεχίσουμε να συζητάμε ποιος κάνει τις πιο ωραίες τριβές στη Ρωσία και ποιος χορεύει καλύτερα στους Ολυμπιακούς — αυτό όμως δεν φέρνει γκολ, φέρνει μόνο έναν ακόμη θόρυβο σα αυτόν του σπαρτοψώματος πάνω στα μαργαρίτα της Μαργαρίτας.

αστεία που εσείς όλοι έρχεστε τώρα να μου πείτε πως ξέρετε τι δουλειά έχει εκεί στην αριστερά όταν στην ομάδα εδώ δεν έχει μείνει κανείς άλλος να την κάνει από δω κι από κει; εγώ θυμάμαι πριν χρόνια όταν φτιάχναμε την ομάδα στην γειτονιά του Χαριλάου και βγάζαμε τον ΠΑΟΚ στη μεγαλούπολη — εκεί ψάχναμε έναν αριστερό όχι επειδή ήθελα να κάνουν dribbles σα τον Τσιγάγιεφ αλλά επειδή εκείνος έπρεπε να βγάλει την μπάλα σπρώχνοντας την ως εκεί που αυτοί οι νεροκουβαλητές της άμυνας δεν είχαν καταλάβει πως ήρθε η μπαγιέρα. και τότε τι κάναμε; πήγαμε τον μικρό τον Νίκο τον Φυσικό, αυτόν που του λέγαμε «τους αγγλους» επειδή έπαιζε αμυντικό στην αγγλική ομάδα των γειτονιών, και ξαφνικά ο τύπος έκανε τρεις τελικές πάσες που έγιναν γκολ μέσα σε έναν αγώνα επίδειξης ενώ όλοι γύριζαν σα ψάρι στο τηγάνι. γιατί εμένα αυτή η θέση δεν είναι σουβλάκι που τρώμε επειδή έχει πέντε σουσάμια πάνω της — είναι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα του σπιτιού όταν όλοι άλλοι έχουν χάσει τα κλειδιά τους. και τώρα εδώ οι περισσότεροι κουβεντιάζετε σαν να πάτε στην αγορά να αγοράσετε ένα ψωμί χωρίς ζύμη επειδή βλέπετε το σουσάμι από μακριά — μιλάνε για δεύτερες κατηγορίες, για Ολυμπιακούς, για Λιθουανία σα να είναι συνταγή για γκολ αντί για πρωτάθλημα όπου σηκώνεις το κύπελλο επειδή κάποιος ξέρει να δώσει την τελική πάσα όταν όλοι έχουν σβήσει τις μπαταρίες τους. εμένα εκείνος ο τύπος σα τον είδα πριν χρόνια στο γήπεδο της Τούμπας όταν ακόμη είχαμε εκείνον τον παλιάτσο τον Λευτέρη εκεί στους πάγκους — έκανε μια κίνηση σα να ξεχνούσε πως φορά φανέλα και πήγε κατά μέτωπο στον τερματοφύλακα σα να ήταν ο διάδρομος της πλατείας εκεί προς την Ιωνία. εκείνος τότε δεν έπαιζε σα περιφερειακός — έπαιζε σα εκείνος που ξέρει πως όταν η μπάλα φτάνει κοντά σου δεν είναι σώμα για χορό αλλά όπλο για πόλεμο. και εσείς τώρα ψάχνετε εκείνον επειδή έκανε μερικά γκολ σε κάποια Ρωσία; εγώ εκείνον ψάχνω επειδή μου θυμίζει εκείνον τον γείτονα που όταν είχε βγάλει το μπουζούκι του την πρώτη βραδιά στο γλέντι έκανε όλους να σηκωθούν όρθιοι πριν καν τελειώσει το πρώτο τραγούδι. και μην μου πείτε πως εκείνοι οι Αργεντινοί ήταν κάτι άλλο επειδή είχαν τρεις συμμετοχές στους Ολυμπιακούς — σας θυμίζω εκείνον τον αργεντίνο τον Σόλιο που τον πήραμε πριν χρόνια από την ιταλική Β' κατηγορία και έκανε στον πρώτο του αγώνα τρία λάθη σαν να είχε πιει τρεις αμύγδαλα ρακή πριν βγει στο γήπεδο. αυτοί εκεί είναι σαν εκείνα τα νέα κινητά πριν πολλά χρόνια όταν ακόμα έκανες χίλια χειροκίνητα για να βρεις το σήμα — έξω όλα φαίνονται ωραία, μέσα όμως μόλις ανοίξεις το πίσω καπάκι βλέπεις πως έχουν συσκευές που γράφουν στα κινέζικα. εμείς εδώ χρειαζόμαστε κάτι που όταν ανοίξεις το κουτί να βγάζει γκολ σαν φυσικός χυμός — όχι εκείνο το πράγμα που κάνει θόρυβο σα το σπαρτόψωμα στο παράθυρο του γείτονα. θα σας πω κάτι — όταν ήμουν μικρούλης και οι γονείς μου είχαν βγάλει την οικογένεια στο χωριό το καλοκαίρι εκεί, εγώ αντί να παίζω ποδόσφαιρο κάθισα κάτω από την παλιά μηλιά και έκανα φούσκες σα μπούλες από το νερό της βρύσης. εκείνη την εποχή κάποιος θείος μου είχε φέρει ένα παιδί από την πόλη, έναν κάπως εύθραυστο τύπο που στεκόταν δίπλα στη μάνα μου σα ζητιάνος. εκείνος τότε έκανε κάτι παράξενο — κάθε φορά που πήγαινε να πιάσει την μπάλα έκανε ένα βήμα πίσω σα να ντρεπόταν. εγώ εκείνον τον τύπο τον λέγαμε «τον αρχειοφύλακα» επειδή είχε όλα τα έγγραφα στην τσάντα του. μετά όμως από λίγες μέρες τον είδα να κάνει μια κίνηση στο γήπεδο που έκανε όλους να ξεχάσουν πως υπήρξαν γράμματα ποτέ — είχε βγάλει μια τελική πάσα σα σαμάνος που έκοψε όλους τους αμυντικούς σα σακούλες πλαστικές που τις κρέμασες στον ήλιο. εκείνον τότε δεν τον ψάχναμε επειδή είχε κάτι μεγάλα λόγια στην τσέπη του — τον ψάχναμε επειδή είχε κάνει αυτό που εμείς θέλαμε: τη μπάστα έγινε γκολ. τώρα λοιπόν εσείς εδώ ψάχνετε τον επόμενο Γκονσάλες σα να ψάχνετε τον επόμενο γαλατά που θα σας φέρει γάλα φρέσκο στις επτά το πρωί — σα να είναι ζήτημα ωρών το κατά πόσο αυτή η ομάδα μπορεί να συνεχίσει χωρίς εκείνον. αλλά η ιστορία δεν είναι έτσι — η ιστορία είναι εκείνοι οι τρείς αγώνες στο τέλος της χρονιάς που είχαμε βγάλει όλους στους πάγκους κρατώντας σημαίες επειδή εκείνος ο αριστερός έκανε την μπάλα να πετάγεται σα ιπτάμενο δίσκο πάνω από τις κεφαλές των αμυντικών. εκείνη την εποχή δεν σκεφτόμασταν τι κατηγορία έπαιζε πριν — σκεφτόμασταν τι έκανε εκείνος όταν η μπάλα έφτανε στο σημείο που είχαμε βάλει τους στόχους. και όσο για τον Τσιγάγιεφ; εμένα εκείνος μου θυμίζει εκείνον τον φίλο μου από την Κρήτη που όταν πήγαινε στον γάμο του ανθρώπου έπαιζε μπουζούκι σα να ήταν θίασος της μεγάλης επιθεώρησης — έκανε όλον τον κόσμο να σηκωθεί όρθιο, αλλά όταν έπρεπε να τελειώσει το τραγούδι του ξεχνούσε πού ήταν το τελευταίο σολ. εδώ όμως δεν είναι γάμος εκεί — εδώ είναι πόλεμος όπου χρειάζονται οι γενναίοι, όχι εκείνοι που βγάζουν τραγούδια σα λαϊκά σινεμά. αφήστε λοιπόν εκείνον τον τύπο εκεί που βρίσκεται — σας λέω από προσωπική πείρα πως η δεύτερη κατηγορία είναι σα το σινεμά στις 3 η ώρα το πρωί: έχει πολλούς ηθοποιούς, όμως όταν τελειώνει η ταινία όλοι φεύγουν σα να είχαν βρει άλλο σινεμά πιο ωραίο. εμείς εδώ ψάχνουμε εκείνον τον ηθοποιό που όταν τελειώσει η ταινία δεν φεύγει σα τυχαίος θεατής αλλά στέκεται εκεί σαν πρωταγωνιστής της νύχτας επειδή ξέρει πως η δουλειά του δεν τελειώνει όταν σβήσουν τα φώτα.