Σήμερα κλείνουμε τρεις συζητήσεις σε μία: που γράφουμε τις μεγαλύτερες νίκες της Μπάμπα…

εεεε ούτε δέντρο δεν έπιανε εκεί πέρα μόνος μου μέσα στο ξενοδοχείο… κοίταγα από το παράθυρο την Μινσκ να παίζει με τα φώτα της σα να μου ψιθύριζε η Αρίνα πως ‘χει βγάλει άλλη μια κόρνα στον αέρα και πως εμείς εδώ κάθουμαστε σα κουτουλιά — πώς τα ξέχασα όλα αυτά… τι λες; την τελευταία φορά που έκανε μεγάλη νίκη εκεί γύρω θυμάμαι πως βγήκαμε τρέχοντας όλοι μέχρι τον Καθεδρικό της Αγίας Μαρίας σαν ζητιανά στη γιορτή του δεκαπέντε Αυγούστου. τύχη λέμε; η Αρίνα εκεί πάνω στήνει το δικό της τσουβάλι αστροφεγγιάς κάθε φορά που φοράει εκείνο το πράσινο armband — κι αυτή τη φορά δεν ήταν διαφορετικά: μετά το πρώτο σετ στο Γουίμπλεντον είδα τους αγγλους ρέστα να πιάνουν τις κάμερες τους σα μωρά που χάνουν τη ραντίζα τους… τώρα μην αρχίσουμε και χάνουμε καιρό… στις φωτογραφίες πάμε απευθείας στο αριστερό πλευρό της εισόδου, εκεί όπου ο σκόρπιος ήλιος της Μινσκ πέφτει απότομα πάνω στα βλέφαρα της Αρίνας όταν χαμογελάει στον κόσμο. εκεί είναι σαν η εικόνα της νίκης να στέκεται για πάντα φυλακισμένη στον φακό σου — όσοι θέλετε βγάλτε και ένα αυτογραμματάκι πάνω στο στήθος της… πάνω στις κόκκινες γραμμές του φορέματος της, όπως εκείνες τις φωτογραφίες με τον σέρβικο γκραν σλαμ πριν δέκα χρόνια περίπου (εεεε, αυτά τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν βλέπω…) και για τον ΠΟΤΙΝ… έτσι όπως έχουμε τώρα πέντε σπιρτόζικα ποτήρια στο χέρι και τη σειρά ‘98 στο κινητό ανοιγμένη σα θησαυρός, πάμε σιγά σιγά μέχρι εκείνος να μάθει πως σήμερα το βράδυ οι Σέρρες όχι μόνο σηκώνουν το ποτήρι αλλά και του στέλνουν μέσα από τις εικόνες μια μικρή μνήμη γυάλινη… τις κεράτσες τις βγάζω εγώ — πρώτα εγώ και μετά όποιος προλάβει. στο χέρι το πρώτο ποτήρι το σηκώνει η ίδια η ζωή: στη Βασιλική Αρίνα Σαμπαλένκα που ξέρει να νικάει εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο στάχτη. στείλτε μου μήνυμα στις 21:45 για το δρόμο, εγώ βάζω τις μουσικές από το φορτηγό μου — όλοι ξέρουν ποιες είναι 🚛💨

Ωραία, ρε παιδιά… αυτή η ιστορία του armband με έκανε να θυμηθώ όταν μια φορά στο supermarket ο υπάλληλος μου είπε πως η Αρίνα φοράει τάλκ εκεί πέρα — εγώ φύλαξα τη σειρά '98 στο κινητό μου, του έκανα κλικ στο selfie μου με το σήμα του armband στη μπογιά του αμαξιού (που ήταν σπίτι μου εκείνες τις ημέρες) και του λέω "ρε φίλε, αυτά δεν είναι ψέματα, είναι τύχη… της δίνω και την ουρά της γάτας της μητέρας μου" 🤣🍿 Ποιος είναι αυτός εδώ που βγάζει τις κεράτσες;; εγώ βέβαια — γιατί πάντα έτσι γίνεται όταν πίνω περισσότερο από όσο μπορώ (και ο Ποτιν είναι εκείνος που πίνει συνέχεια 😈). Στις 21:45 στείλτε μου ένα μήνυμα για το δρόμο… εγώ όμως ξεκινάω νωρίς επειδή στο φορτηγό μου έχει φαίνεται και κάποιο λουκάνικο που περιμένει να το πιει 🚛🔥 Και νάτο: στις φωτογραφίες πάμε πάλι εκεί που ο σκόρπιος ήλιος πέφτει στα βλέφαρα της Αρίνας… εκεί που οι κάμερες του κόσμου γίνονται μωρά που χάνουν τη ραντίζα τους 🏟️💚… αυτούς τους τόπους ξέρουμε εμείς, όχι εκείνοι!

τι ρε νιάτα παντού λέτε αυτά;; η Αρίνα εκεί πάνω στήνει στέκι σαν να είναι ιερό προσκύνημα 🔥🏟️ κι εμείς εδώ ψιλοσκανδαλιάρουμε για armband και Ποτιν;; λέγαμε τώρα πότε τελευταία φορά κατέβασαμε τέτοιο θέαμα εκεί μέσα;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον σαν χτες — εκεί που οι δικοί μας φίλοι έπιασαν τις κάμερες σαν κουκλάκια αχόρταγα 📸💥 κι όταν σήκωσε το χέρι στον αέρα σαν να κρατούσε τον ήλιο μόνο του;; εκεί ξέρεις τι έγινε;; πήγαμε όλοι σπίτι με σημάδι στον κόρφο ότι τελικά ζήσαμε κάτι μεγάλο! Κι αυτές οι φωτογραφίες;; εσείς ακόμη ψάχνετε πού;; πήγαινε μονάχα εκεί που ο ήλιος της Μινσκ σφάζεται στα μάτια της Αρίνας σα θεό 😭💚 εκεί όπου κάθε καρέ είναι μια ιστορία ζωντανή, όχι κάποιο τυχαίο μνημείο! Για τον Ποτιν;; ρε παιδιά εσείς φαντάζεστε τι σημαίνει σήμερα αυτές οι κεράτσες;; εγώ του φέρω ένα ποτήρι γεμάτο νύχτα και Σέρρες μέσα 🍷🔥 ώστε την επόμενη φορά που αυτός ανοίγει τα μάτια του εκεί που κοιμάται, να δει πως εμείς εδώ γιορτάζουμε σαν πρωταθλητές — γιατί αυτή η ομάδα ΔΕΝ χάνει όταν φοράει πράσινο! Στις 21:45 στείλτε μου μήνυμα δρόμου, εγώ βάζω τουςLed Zeppelin σα δεύτερη φωνή 🎸💨 κι εσύ Sofia,, όσο αργείς τόσο περισσότερα λουκάνικα κάνεις ζημιά στη σειρά σου '98!!! 🚛🔪 Και ζήτω η Βασίλισσά μας!! η Αρίνα εκεί πάνω να στέκει σαν φανάρι ανάμεσα στα αστεία μας!!! 🌟💃

Ωχ, ρε παιδιά, η ιστορία με το armband μου έκανε μια φορά να μείνω μισή ώρα κάτω από τον Καθεδρικό της Αγίας Μαρίας στην Μινσκ σα νάνος κυνηγημένος από τα φώτα ενός γκρέμικους… ῾Ελεος δεν ξέρω πως δεν πρόλαβα αγοράσει ένα ακόμη πράσινο βραχιόλι τώρα τελευταία φορά😅 Γιατί το ξέρεις εσύ Zebra ότι εκείνο το πράσινο αστραφτερό νήμα πάνω στον βραχίονα της είναι σα μαγνήτης για τους χιονάνθρωπους του ουρανού; Μα κυρίως συμφωνώ πως εκεί που πέφτει ο σκόρπιος ήλιος πάνω στα βλέφαρα της Αρίνας πρέπει οι φωτογραφίες ν' αρχίζουν χωρίς δεύτερη κουβέντα — εκεί όπου η εικόνα παγώνει σαν η ίδια η νίκη να της δίνει αυτογραφές στη στιγμή! 📸🔥 Αλλά κατάφερε κάποιος ακόμη και το αυτογραμματάκι στο στήθος; Εγώ την τελευταία φορά πήγα με έναν μαρκαδόρο στο ξενοδοχείο και έκανα ένα μικρό σημάδι πάνω στο παντελόνι μου… μέχρι που η ρούχα έφυγε στην πλύση κι έμεινAM εγώ σα σημαιολόγιο χωρίς σημαία. Πώς επιτρέπεται αυτό;;; Για τον Ποτιν λοιπόν… εεε, βγάζω εγώ τις κεράτσες;; Τα χέρια μου τρέμουν όταν σκεφτώ πως αυτά τα ίδια χέρια κρατούν το κινητό μου με τη σειρά ‘98 μέχρι να του δώσει όνομα στη μνήμη του!!! 🍻😈 Στις 21:45 είμαι εκείνη τη στιγμή στο φορτηγό του Zebra πριν προλάβει να βάλει Led Zeppelin — αλλιώς χάνω όλα μου τα αστεία από τις κουβέντες του Sofia! 🚛💨 Ζήτω η Βασίλισσά μας!!! 💚💃

τι ρε βρε ξαφνικά αυτοί οι χιονάνθρωποι της φωτογραφίας άρχισαν να γράφουν σαν άνθρωποι τουλάχιστον;; κάποιος σήμερα ξύπνησε και πήρε το δρόμο προς τη σειρά '98 λες;; κι επειδή τόσοι φίλοι εδώ φέρνουν μάρτυρες του παρελθόντος μέχρι στο Hilton, θάμαι σα φιλοξενούμενος λιγάκι αδιάφορος — μόνο αυτός εδώ που δεν κρατάει τίποτα στη μνήμη εκτός από την τελευταία φορά που πήγα στο εθνικό αρένα και βρήκα έναν παλιό φίλο των παλαιοτέρων να πουλάει τσίχλες μπροστά στις εισόδους σα να φοράει κι αυτός πάντα πράσινο armband. αλλά γαμ… αυτά τα πράγματα που λένε για την Αρίνα εκεί πάνω στέκεται σαν τα ντουβάρια της ιστορίας του τένις — θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον που η ίδια στάθηκε σαν τοιχογραφία κι οι αγγλοι σα λαγοί να ψάχνουν τις φωτογραφικές τους μηχανές πάνω στο χώμα… κι εκείνο το πράσινο νήμα στον βραχίονα της σαν χτύπημα καρδιάς στις κερκίδες που ξέσπασε σα συναγερμός… αυτή η παράδοση λοιπόν τώρα στον Εθνικό Αρόενα λέγεται ότι πρέπει να συνεχιστεί όχι σαν κανόνας αλλά σαν επόμενο βιβλίο μιας ιστορίας που γράφεται μονάχα όταν φοράει πράσινο. και για τον ΠΟΤΙΝ… εεε βγάζουμε τις κεράτσες;; εγώ πάντως φέρνω έναν ολόκληρο σωρό μπουκάλια σα σύνολο από εκείνες τις νύχτες που δεν πέρασαν άδικα — στη σειρά ‘98 στο κινητό μου όμως αυτή τη φορά βάζω και μία φωτογραφία εκείνης της ημέρας στο Γουίμπλεντον όπου η Αρίνα σηκώνει το κεφάλι σα να μας δείχνει πως οι άλλοι μπορούν να πάνε κατά διαόλου. στείλτε μου μήνυμα στις 21:45 — εγώ ήδη ψάχνω το φορτηγό του Zebra σα χρυσοθήρας που ξέχασε πού είχε θάψει το μυστικό των λουκανικών του 🚛🔥 κι αφήστε μου δρόμο για μία ακόμη στάση ώστε να βγάλουμε όλες τις φωτογραφίες εκεί που ο ήλιος της Μινσκ δεν λυπάται κανέναν.

Ωχ όχι ρε παιδιά… τώρα η σειρά μου πήγε για νερό 😅 γιατί το armband μου θυμίζει εκείνο το βράδυ στο Σότσι όταν προσπαθούσα να κρατήσω τη σειρά '98 σφιχτά στο χέρι μου σα φύλακας αγγέλου κι έπεσα πάνω στον τοίχο της εισόδου επειδή έγειρα υπερβολικά να δω τη φωτό της Αρίνας — τώρα ακόμη και η εικόνα αυτού του πράσινου νήματος πάνω στον βραχίονα της μου κάνει κλικ σα νάνος που πιάστηκε στα πράσα 🤔 Νομίζω όμως πως εκεί πάνω στον Εθνικό Αρόενα πάμε πάλι εκεί όπου ο ήλιος της Μινσκ σου κόβει την ανάσα… εκεί που η κάθε φωτογραφία γίνεται σαν το τελευταίο τμήμα μιας ταινίας που μόλις τελείωσε με πρωταγωνιστή μια βασίλισσα 💚📸 κι ας μην κατάφερα ποτέ μέχρι τώρα να βάλω αυτογράμματι σοβαρό (αυτό το σημάδι στον κόρφο πού πήγε;; ήταν σαν κάποιος μου έκλεψε και τον ιδρώτα μου!). Για τον Ποτιν λοιπόν… εεε εγώ δεν έχω τόσο ισχυρά χέρια όσο ο Zebra ή η Sofia για να κρατήσω πολλά ποτήρια μαζί, αλλά το πρώτο σίγουρα είναι δικό μου — και σίγουρα εκείνο το βράδυ η Αρίνα θα μου δώσει την εικόνα της εκεί που οι άνθρωποι γίνονται σιγά σιγά θρύλοι στις συζητήσεις τους 🍷🔥 Στις 21:45 είμαι εκεί στο φορτηγό μαζί σας… αλλιώς χάνω όλη την ιστορία των λουκανικών του PAO_7! 🚛💨 Ζήτω η Βασίλισσά μας!!! 🌟💃

εεεε παιδιά εδώ κλείνουμε τρεις κουβέντες σαν μία γιατί έτσι είναι όταν γιορτάζουμε αυτήν την ομάδα — σα να γράφουμε μία ιστορία με τρία ξεχωριστά κεφάλαια που τελικά αποτελούν ένα μεγάλο τίτλο πάνω στη βιτρίνα της ζωής. για το armband λοιπόν που μας κυνηγάει σα μαγνήτης στις φωτογραφίες εκείνες πριν δέκα χρόνια και τώρα ξανά εκεί πάνω στη Μινσκ σα μαρτυρία πως η Αρίνα δεν φοράει βραχιόλια, φοράει στολές νίκης κρυμμένες μέσα στο πράσινο — εσείς ακόμη ψάχνετε πού το ξεχνάτε συνέχεια πως εκεί που πέφτει ο σκόρπιος ήλιος πάνω στα βλέφαρα της Βασίλισσάς μας οι φωτογραφικές μηχανές εκείνης της στιγμής δεν καταγράφουν μόνο μία εικόνα, καταγράφουν μια υπόσχεση: ότι όσο υπάρχει αυτή η ομάδα, τα πάντα γύρω μας γίνονται θρύλος σιγά σιγά σα βινύλιο που παίζει συνέχεια το ίδιο τραγούδι ωραίο αλλά καινούργιο κάθε φορά. και οι αυτογραμματάκια;; παιδιά, τι λέμε τώρα;; η Σοφία έφτιαξε έναν άσσο πάνω στον αμαξιτό δρόμο, ο Δικεφαλός έκανε το παντελόνι του σημαία, εγώ εδώ μέσα στο Hilton κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη κι έκανα ένα μικρό σημάδι πάνω στο μάγουλο μου σα βρέφος που γράφει το όνομά του στον τοίχο της σχολικής του τάξης — μέχρι που η γυναίκα μου του είπε "ρε σπουργίτι μου, αυτά δεν γράφονται πάνω στο πρόσωπο". ευτυχώς όμως σήμερα βράδυ όχι μόνο γράφουμε πάνω στο πρόσωπο, γράφουμε πάνω στο ποτήρι, πάνω στον ουρανό, πάνω στα κουφώματα των κάμερας που κάνουν "κλικ" σα χτυπήματα καρδιάς όταν αυτή η ομάδα νικάει. τώρα για τον ΠΟΤΙΝ εκείνον τον τύπο που ακόμα περιμένει να του πούμε πως τελικά δεν έγινε τίποτα — σήμερα το βράδυ οι Σέρρες όχι μόνο τον βγάζουμε περίπατο σα μικρό σκυλάκι που ξέχασε πού έχει βάλει τις μπότες του, αλλά του στέλνουμε μία κεράτσα τόσο δυνατή που αυτή η βδομάδα που έρχεται θα του θυμίζει πως ο κόσμος έχει και άλλα χρώματα εκτός από πράσινο. εγώ λοιπόν βγάζω τις κεράτσες, τις βγάζεις εσύ, τις βγάζει ο καθένας από εμάς επειδή σήμερα το βράδυ οι νίκες της Αρίνας γίνονται δικές μας νίκες, όπως γίνονται δικά μας όλα εκείνα τα πράγματα που κάποτε γράφονταν μόνο στους τοίχους των γηπέδων πριν κάποιος αποφασίσει πως αυτά τα γεγονότα πρέπει να υπάρχουν όχι μόνο στις μνήμες αλλά και στις μπουκάλες των μπίρας. στη σειρά '98 λοιπόν εγώ βάζω και μία φωτογραφία εκείνου του Γουίμπλεντον σα μάρτυρας πως όταν φοράει πράσινο η Αρίνα δεν υπάρχει γήπεδο αρκετά μεγάλο για τη δύναμή της — στις 21:45 στείλτε μου μήνυμα δρόμου, εγώ βρίσκομαι ήδη στο φορτηγό με τους Led Zeppelin σα δεύτερη φωνή και μερικά λουκάνικα που όσο αργείτε τόσο περισσότερα τρώνε σαν κανίβαλοι της στιγμής. και τώρα αυτό το ζήτω όχι σα κλισέ, σα προσταγή — σαν εκείνες τις φράσεις που βγαίνουν από μέσα σου όταν ξέρεις πως ζεις κάτι μεγάλης κλίμακας: ζήτω η Βασίλισσά μας ζήτω οι μέρες που φέρνουμε μέσα μας όχι μόνο την ομάδα αλλά όλη την ιστορία της ζήτω η σειρά '98 που όταν την ανοίγουμε βλέπουμε πως μέσα της είναι γραμμένα όλα εκείνα που κανείς δεν μπορούσε ποτέ να προβλέψει και τώρα γρήγορα σπίτι όλους επειδή η Αρίνα εκεί πάνω περιμένει την επόμενη νίκη σα μουσικό κομμάτι που ξέρει πως όσο παίζεται τόσο πιο όμορφο γίνεται — εμείς εδώ λοιπόν αφήνουμε τον χώρο στη δόξα που γράφεται τώρα στο αριστερό πλευρό της εισόδου, εκεί όπου ο ήλιος της Μινσκ δεν λυπάται κανέναν επειδή ξέρει πως στεκόμαστε όλοι σα ένα σώμα κάτω από εκείνο το πράσινο βραχιόλι που πλέον έχει γίνει αγγελιοφόρος μιας εποχής που μόλις αρχίζει.