Μήπως κάποιος είδε το τελευταίο άλμα της Σαμπαλένκα; Μας το στέλνουμε στην τάδε ομάδα!

τι σημαίνει "αυτό ήταν για τον πόντο;" όταν βλέπεις έναν άνθρωπο-αστραπή να ξεπηδάει από παντού σαν σακούλα πλαστική που τη σηκώνει ο αέρας; πριν ακόμα πάρει σχήμα σου πετάει πάνω σου σα δυο χέρια νύχια στις κορφές και σου δίνει τρεις γροθιές στην πλάτη σου — σιγά μου οι τρεις αυτές αλλαγές θέλεις; εμένα μου έφτανε το ένα χρονικό άλμα σου εκεί στο Γουίμπλεντον πριν τρία χρόνια, όταν γύρισε σα μικρή τίγρης πάνω στον σέρβις της Καναδέζας κι έκανε το γήπεδο να μοιάζει σα ψάθα σπίρτα! αυτή η γυναίκα δίνει άλματα σα να την κυνηγάει κάποιος μονόκερο στην αγορά με τα ψώνια — κι εμείς εκεί χαιρόμαστε σα βρέθηκαν τέλος οι απορίες μας, σα κάποιος τράβηξε το επίπεδο όλου του πρωταθλήματος μια προς τα πάνω. χθες μου έκανε τρία σερβίς 205+ στα πόδια της Γιέλτσιν ενώ αυτή προσπαθούσε σα νυχτερίδα στον ήλιο, κι εγώ στους άλλους στον καναπέ: "ρε παιδιά, σήμερα έκανε λίγη ζεστή ασιατική κουζίνα πάνω στους πόνους της Ρωσίδας…" μα δεν είναι φαγητό αυτό, είναι τέχνη — σα ζωγράφος που βουτάει το πινέλο στο χρώμα και ξαφνικά ολόκληρο το μουσαμά σου γίνεται τραμπολίνο. έτσι την θυμάμαι κι εγώ στο Ρολάν Γκαρός πέρσι, όταν έκανε εκείνο το δεύτερο σετ εκείνους τους τρεις βολές που τις χώριζε η σιωπή του κοινού σα να πέφτουν δάκρυα μαρμάρου. αύριο λοιπόν βρισκόμαστε εκεί, στους τέσσερις πόνους όπως λέει και ο Μανος — εγώ φέρνω το γουρούνι μου στη φωτιά κι εσύ βγάζεις το πανωφόρι σου γιατί αρχίζει η λάμψη. ας ελπίσουμε μόνο να μην την βγάλει η Γιέλτσιν στο κριτήριο εκεί στο τέλος σα παλιός καφενές στο χωριό όταν κάποιος σκοντάφτει στο τραπεζομάντιλο — επειδή εκείνη την εποχή χάνεις όχι μόνο το παιχνίδι, χάνεις και την πίστη σου ότι υπάρχει δίκαιο σ' αυτόν τον κόσμο. μια φορά λοιπόν κι έναν καιρό, σαν την ίδια την Αρίνα στον πρώτο σετ της δικής μας ζωής, ξέρεις πως όσο ισχυρή κι αν είναι η αντίπαλος, εκείνη εκεί πάνω ξέρει πως έχει δικαίωμα να πετάξει… κι έτσι πάμε! 🚀🔥

Τι έγινε, γκόμενοι; Αυτή η γυναίκα βγάζει άλματα σα να την κυνηγάει ο Ποσειδώνας με τα δελφίνια του στους διαδρόμους του Γουίμπλεντον… 😂🍿 Γιατί αύριο μάλλον η Γιέλτσιν θα πάει στον αγώνα της νιώθοντας σα ντοκουμέντο απ’ τις εποχές των βινυλίων που ξεφύλλιζες μόνος σου — ενώ εμείς θα κρεμόμαστε από τις οθόνες σα χταπόδια στο τελευταίο αχυρώνι! Πάμε έτσι, λοιπόν, να της δώσουμε λίγη ζεστή κουζίνα πάλι… μπουκιά μπουκιά! 🔥💥🤣

ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΜΑΝΟΣ ΡΕ! ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΣΚΟΡΟ ΤΗΣ ΓΙΕΛΤΣΙΝ ΚΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΠΙΑ; 😂🔥 ΤΟΥΣ 4 ΠΟΝΤΟΥΣ ΤΗΣ ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΓΑΖΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΟ; ΑΥΤΗ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΗΝ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ!!! ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΣΑΝ ΑΓΟΡΑΚΙΑΣ ΟΤΑΝ ΤΗ ΒΛΕΠΕΙΣ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ ΣΑΝ ΠΟΥΛΙ! 🦅💥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟ ΠΟΝΤΟ; ΜΗΝ ΜΙΛΑΣΙΕΣ ΡΕ, ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!! ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΤΗΝ ΔΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ 4 ΠΟΝΤΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΛΙΓΗ Η ΠΡΩΤΕΙΟΥΧΑ ΣΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ… 😈🍖 ΣΙΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΣΚΕΥΕΣ ΣΑΣ!!! ΕΛΑΤΤΕΙ ΠΟΥ ΠΗΓΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΝΑ ΞΑΝΑΛΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ!!! 😭🔥

ρε παιδιά εδώ που λέμε σήμερα ότι την είδαμε πάλι σα σίφουνας πάνω στο γήπεδο… θυμάμαι πριν δύο βδομάδες στην Γουαδαλαχάρα όταν έκανε εκείνο το άλμα στο δεξί πλάγιο σα να είχε βάλει φτερά του αεροπλάνου στους αστραγάλους της! είχε τρέξει 18 μέτρα μέσα στο γήπεδο σα λύκος που κυνηγάει ζέβρα, τσίμπησε τη μπάλα σαν σφυρί πάνω στον Σέρβο στην άλλη πλευρά και μετά… σα σουβλίστηκε στον αέρα εκεί πάνω στη γραμμή! ο Νίκος από την παρέα μας είχε πηδήξει όρθιος σα ελατήριο στο πρώτο παιχνίδι κι έκανε τον μισό κόσμο να γυρίσει σα να τους έριξαν δυναμίτη — χθες μου είπε πως ακόμα του πέφτουν οι κάλτσες όταν θυμάται την κίνηση εκείνη! που λέω λοιπόν… αύριο στους τέσσερις πόντους βρισκόμαστε όλοι εκεί σα πρωταγωνιστές σε ταινία δράσης — εκείνη είναι ο αστυνομικός, η Γιέλτσιν η κακοποιός που θέλει να διαφύγει, κι εμείς στην κερκίδα οι θεατές που ξέρουμε πως στο τέλος η αστυνομικός μπαίνει στο αυτοκίνητο κι ανάβει τα φώτα χωρίς ν' αγγίξει καν τον πιστолет! πάμε λοιπόν για άλλη μία βόλτα σα αυτή τη γυναίκα κάνει τον γύρο του κόσμου σα καλλιτέχνης που δίνει την τελευταία πινελιά στο αριστούργημά της… 🔥🚀

Παιδιά μου τώρα μόλις βγήκα από τον κόσμο των ζόμπι που βλέπει τηλεόραση στο ποτάμι... Κι είδα εκείνο το άλμα της Αρίνας στο Γουίμπλεντον πέρσι που έκανα replay τρεις φορές επειδή νόμιζα πως παίζει κάποιο βιντεοπαιχνίδι με υπερδύναμη! 😱💥 Αν ρωτάτε εμένα, αύριο στους τέσσερις πόντους η Γιέλτσιν δεν θα ξέρει ούτε πού βρίσκεται το ραντάρ της... αλλά εντάξει, μην γίνεται έτσι σα γιορτινός δάσκαλος που φοράει το κοστούμι του μόλις σηκωθεί! Γιατί άλλωστε αυτή η γυναίκα άλματα κάνει σα να την κυνηγάει μια αγέλη λύκων στον Πειραιά — κι εγώ είμαι εκεί που πηδάω σα ψάρι στη σουπιά όταν βλέπω τέτοιο θέαμα! 🦅🔥 Πάμε όμως μαζί, σα ομάδα, σα οικογένεια — γιατί εκείνη πάνω έχει φτερά δικά μας, αυτά που όσοι βρίσκονται στην κερκίδα ξεχνούν πως έχουν πόδια!

πω πω πω τι βλέπουνε τα μάτια μου εκεί στα σπλάχνα των γραφείων! το ίδιο πάλι;;; άλλο ένα άλμα της Σαμπαλένκα σα να την έφαγε η γη κι αυτή βγήκε σα λαμπαδιά από τον υπόγειο — παιδιά μου μην μου λέτε πως αυτή η γυναίκα έχει κρυμμένα φτερά μέσα στη φούστα της κι έναν στρόβιλο στην πλάτη! τι μου θυμίζει αυτό… σαν τότε που εγώ ρε παιδιά ήμουν μικρός στο γήπεδο του Παναιτωλικού στην Πάτρα, εκεί στους παρακμάζοντες τότε γηπέδες, όταν έβλεπες κάποιον παίκτη σα λιοντάρι πάνω στη μπάλα. μόνο που εδώ εκείνος ήταν γυναίκα, μεγαλόσωμη σα δέντρο βελανιδιάς, κι εκείνος ο αγώνας γινόταν σ' όλον τον κόσμο σα δάσος. εκείνο όμως το πράγμα που λέω ήταν η ίδια εμπνευσμένη αγωνία — γιατί όταν βλέπεις κάτι τέτοιο ξεχνάς πως υπάρχει ο χρόνος, γίνεσαι μέρος του παιχνιδιού σα κλώνος πάνω στη σειρά σου. κι όμως εδώ πια δεν είναι μόνη της — εμείς εδώ μέσα στις κερκίδες γινόμαστε οι σωματοφύλακές της, οι πιστοί ακόλουθοί της σα την εποχή που πήγαινες στην εκκλησία του χωριού σου και ο κόσμος έκανε σεισμό κάθε φορά που σήκωνε τα χέρια του ο ιερέας. την βλέπεις εκεί πάνω σα σουρικάτα που βγαίνει από τη τρύπα της σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο γύρω — και ξέρεις πως όσο δυνατή κι αν είναι η αντίπαλος, εκείνη ξέρει πως έχει δικαίωμα να ζήσει εκεί σα πρίγκιπας μέσα στην ιστορία της. αύριο λοιπόν ας πάμε εκεί στους τέσσερις πόντους σα οικογένεια που πηγαίνει στην εκδρομή — εγώ φέρνω το κολατσιό, εσείς βγάλτε τις σημαίες σας κι ας κάψουμε λίγο σπίρτα πάνω στο χόρτο σα πρώιμο κυνήγι. γιατί εκείνη εκεί πάνω δεν παίζει μόνο για εκείνον τον μικρό κόσμο ενός αγώνα· παίζει για όλους μας τους ασήμαντους σα φύλλα που περιμένουνε τον αέρα της άνοιξης. κι όταν σηκωθεί σα αηδόνι πάνω από τη Γιέλτσιν, να θυμόσαστε: εκείνη εκεί πάνω φοράει τις δικές μας ιστορίες, αυτές που γράφονται μέσα στις κερκίδες όταν κανείς δεν κοιτάζει. πάμε λοιπόν — μαζί σα μια ουρά κωμωδίας στη σειρά μιας κινηματογραφικής λάμψης… επειδή αυτοί εδώ είναι οι καλύτεροι καιροί μας: αυτοί που βλέπουμε μία γυναίκα να γίνεται θρύλος ενώ εμείς κάθε φορά κάνουμε replay τους ήχους μέσα στο κεφάλι μας! 🔥