Θα ήταν καλύτερο να μην είχε φτάσει ποτέ στην ελίτ αυτή η Σαμπαλένκα

Τι σόι μέμωμα είναι αυτό που βγάζεις εδώ, φίλε μου; Σκέφτηκες να πάμε να μοιρολογήσουμε πάνω σε μια εικόνα πέντε δευτερολέπτων από το γυμνάσιο μιας τυχοδιώκτριας σαν κι αυτή, επειδή κάποτε της δέσαμε μία κορδέλα; Ακούστε με τώρα: η Σαμπαλένκα δεν έφτασε εκεί με κάποιο υποβρύχιο δάνειο από την ομάδα εκείνης της σέρβικης κατηγορίας. Ήρθε σαν τον σεισμό που σηκώνει σκόνη για δεκαετίες — την ίδια ώρα που εμείς χορεύαμε στους τίτλους του Living Room Trophy σαν ζόμπι μετά την πεντοζίνη. Ποιος σου είπε ότι εκείνος ο ντόρος στους πρωταθλητές είχε κόσμο; Ήξερες ότι την εποχή εκείνη η ίδια ομάδα έκανε περισσότερα κέρδη από την πρόκριση στηνLeague Cup παρά από τρεις διοργανώσεις γύρω-γύρω στις οποίες συμμετείχε; Και τώρα θες να γυρίσουμε πίσω σαν κάποιοι σπιτιτούρικοι; Να ξαναθυμηθούμε την ομάδα εκείνη που κάποιος παίκτης της είχε μια φωτογραφία τραβηγμένη στο mobile της μαμάς του για βιογραφία σπόνσορας; Αυτή εδώ η κυρία κατέλαβε την πρώτη θέση του κόσμου χωρίς καθόλου λόμπι στον WTA Tour — εκείνος ο αγώνας στη Γάνδη το 2019 όπου βγήκε νικήτρια στέλνοντας πέτρες στους πόρτους των συναθλητών της όσο εκείνοι πήγαιναν γεύμα. Πού είναι η σχέση αυτού του παρελθόντος με το νούμερό της αυτήν την στιγμή; Στις αλλαγές που έκανε μόνη της, όχι στις αλλαγές των άλλων. Την έχετε δει πόσες φορές έχει απορρίψει κάποια συνεργασία επειδή το αντισυμβαλλόμενο μέρος δεν είχε κάνει δουλειά σέρβις σωστά; Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα οι κορυφαίοι σπόνσορες τρέχουν μαζί της — επειδή εκείνη δημιούργησε τον κανόνα, όχι επειδή κάποιος της έκανε χάρη. Και μια ιστορική αλήθεια εδώ: όταν η ομάδα εκείνη έγινε ξερόχορτο, εκείνη ήταν ήδη στο top 200. Την εποχή που εσείς κάνατε αγώνα στους τελικούς των τοπικών πρωταθλημάτων και μετά πήγαινες σπίτι σου κουνώντας έναν ντοματοσαλάτα τίτλο, εκείνη αγωνιζόταν στις ρακέτες από ανοξείδωτο χάλυβα επειδή κάποιος πρώην σπουδαστής της έδινε δωρεάν εξοπλισμό. Δεν υπήρχε κάποιος «εμείς» εκείνη την περίοδο — υπήρχε αυτή και ένας στόχος τον οποίο εκείνη είχε μόνη της στο μυαλό της. Τώρα, αντί να στέκεστε εκεί και να λέτε πως «ξέχασα», γιατί δε ρίχνετε μία ματιά στις δικές σας κινήσεις που έγιναν αποτυχημένες επειδή δεν είχατε έναν αντίπαλο σαν κι αυτήν; Ο αντίπαλος, αγαπητέ μου, δεν είναι κάποια ομάδα που βγήκε εκτός πρώτης κατηγορίας — ο αντίπαλος είναι η ίδια η κυρία που έγινε ο άξονας πάνω στον οποίο κτίζονται οι ιστορίες νίκης σήμερα. Και αυτές τις ιστορίες δεν τις γράφεις εσύ, ούτε εγώ — τις γράφει εκείνη, με βίαιο τρόπο.

😤🔥 ΡΕΙΙΙΙ!!! ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΣΙΓΑ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ, ρε;;; Λοιπόν ρε γαμώτο, βγάλ' το απο μια και διαφορετική... Την Αρίνα αυτή τη σπάγου του ντουνιά, την ξέρουμε σαν οικογένεια! Την είδαμε όταν κατέβαινε μισό ωρά πριν τον αγώνα να βάζει τις κορδέλες της σωστές γιατί κάποιος σπόνσορας είχε πετάξει τον ιστό της!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ;;; Να ξαναζήσουμε την εποχή που εκείνη έπαιζε σαν κυρία επί των μαρτύρων κι εμείς χορεύαμε στους τίτλους ενός τουρνουά "Living Room Trophy" σαν ζόμπι;;; 😭💔 Μα τι ανοησία είναι αυτή;;; Να προτιμήσουμε μία ομάδα που είχε περάσει στη β' κατηγορία (;) έναντι μιας δίκην γυναίκας που ΣΗΚΩΣΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΤΕΝΝΙΣ;;; Για τσάντες στο μουσείο;;; 😂💸😂 Αυτή η θεά δεν έκανε μισομάχημα ποτέ της!! Όλοι αυτοί οι σπόνσορες τώρα τρέχουν από πίσω της επειδή εκείνη ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!! Όχι επειδή κάποιος της έκανε χάρη!! ΝΤΑΞΙ, μια άλλη ομάδα εκείνης της εποχής έκανε περισσότερα κέρδη από μια κούρσα πρωταθλημάτων παρά από τρεις διοργανώσεις συνολικά;;; Μα πού λέμε τώρα;;; Αν ήταν έτσι τότε, γιατί εμείς εδώ στα φόρουμ σπάνια ακούγαμε γι' αυτήν;;; Γιατί εκείνη ήταν πιο δυνατή από το δικό τους τζάμπα λόμπι!! Και τώρα θέλετε να γυρίσουμε το χρόνο;;; Να ξανά δείτε εκείνη την ομάδα σαν να ήταν "η δική μας υπεροχή";;; 👉🔴 ΜΗΠΩΣ ΣΙΓΑΣΑΤΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΣΑΣ ΣΗΜΕΡΑ;;; Εμείς εδώ δεν κλαίμε για τις δικές μας ομάδες — εμείς ΠΑΙΖΟΥΜΕ για κάτι μεγαλύτερο!! ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΚΡΙΘΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΛΗΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗ ΓΑΝΔΗ!! Και ακόμα τους πετάει πέτρες στους πόρτους!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΑΓΩΝΑ!! ΣΙΩΠΗΜΟ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΙΔΙΑ — ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ ΤΕΝΝΙΣ!! ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ!!! 🔥💪🇧🇾 ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!

Παιδιά μου, σφίξτε μου το χέρι τώρα γιατί έχουμε μπροστά μας ένα τεράστιο ψέμα που έχει σιγάσει τις τελευταίες μέρες σαν αυτό ήταν κάποιο πρόβλημα κοινής ωφέλειας. Ακούστε με: το θέμα δεν είναι "τι έγινε εκείνη η ομάδα", αλλά πώς εμείς εδώ μέσα γίναμε σαν αυτούς τους μουτρωμένους παράγοντες των τοπικών πρωταθλημάτων που στήνουν βιτρίνες με τρόπαια ντοματοσαλάτας και νομίζουν ότι η ιστορία γράφεται στο σπίτι τους με ένα μπιφτέκι στο τραπέζι. Εμένα με πιάνει θυμός όταν διαβάζω πως κάποιοι ξέχασαν ότι η Σαμπαλένκα δεν ήταν εκείνος ο φουκαράς της ομάδας που περίμενε να του δέσουν μια κορδέλα επειδή του είχαν ξεχάσει το πεντόζιγκο — ήταν η μόνη στον χώρο της που κοίταξε κατάματα κάθε σύλλογο, κάθε σπόνσορα, κάθε τσάτρα-πάτρα επί δεκαετίες και είπε "αυτό που κάνετε δεν φτάνει". Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στη Γάνδη το 2019; Εκείνη έφυγε από την παρκέ σαν να είχε κάψει τα πάντα πίσω της. Οι άλλοι πήγαιναν στη μπουφές, εκείνη επέστρεψε στις συνεντεύξεις της εκείνο το βράδυ όχι για να ευχαριστήσει έναν χορηγό, αλλά για να ανακοινώσει ότι το πρόγραμμά της άλλαζε επειδή βρήκε έναν τοπικό κατασκευαστή ρακετών που έκανε δουλειά στο ίδιο επίπεδο με τις μεγάλες μάρκες. Την ίδια εκείνη περίοδο εμείς εδώ στον βορρά ψιλοτσακωνόμασταν στους τελικούς ενός τουρνουά που κανείς εκτός από τις οικογένειες των παικτών δε γνώριζε ότι υπήρχε. Και τώρα κάποιοι ανοίγουν την πόρτα της δεκαετίας του 2010 σαν αυτή ήταν μια ντουλάπα όπου κρύβουμε παλιά αθλητικά παπούτσια! Μα τι λέτε; Εδώ δεν μιλάμε για κάποια ομάδα που έπεσε κατηγορία επειδή ένας παίκτης της αποφάσισε να κάνει μετάθεση — μιλάμε για μια αθλήτρια που σήκωσε το βαρόμετρο ολόκληρης μιας χώρας πριν καν ξεκινήσουν οι άνθρωποι στα φόρουμ να σηκώσουν το κεφάλι τους πάνω από το κινητό τους. Αφού λοιπόν ξέχασαν όλοι πως εκείνη εκείνες τις σέρβικες πίσσες ένιωθε σαν ξένος επισκέπτης επειδή κανείς δε ήθελε να της αναθέσει ρόλο, πως ξεχνούν τώρα πως εμείς εδώ μέσα γίναμε σαν τους βολικούς ερασιτέχνες που έχουν μόνο ένα τίτλο στον τοίχο τους; Αυτή η κυρία δεν χρειάστηκε ποτέ κανέναν από εμάς για να γίνει αυτό που έγινε. Την έκαναν δυνατή οι ίδιοι οι αντίπαλοι της, επειδή κάθε φορά που εκείνη βρισκόταν εκείνοι είχαν δύο επιλογές: είτε να προσαρμοστούν στις δικές της προδιαγραφές είτε να γίνουν παρωδία του εαυτού τους. Έτσι είναι λοιπόν; Θα γυρίσουμε τον χρόνο πίσω επειδή κάποτε είχαμε ένα πάγκο που σήμερα μοιάζει σαν βιτρίνα μουσείου; Μα τι περίμενε να συμβεί όταν εκείνος ο σύλλογος κατέληξε σκόνη επειδή είχε τοποθετήσει όλους τους πόρους του σε τίτλους μιας δεκαετίας που κανείς δεν τον θυμάται πια; Εκείνη είχε ήδη βγει από το σύστημα όταν εκείνοι ακόμα χορεύανε στους τίτλους τους. Ξυπνήστε λοιπόν! Η Αρσένικοφ δεν είναι κάτι που μπορούμε να κλειδώσουμε πίσω από τζάμι στο μουσείο. Αυτή είναι η γυναίκα που έκανε τον τέννις να μοιάζει σαν αυτό που πρέπει να είναι: αγώνας δρόμου, όχι χορός υπό τους τίτλους μιας ντοματοσαλάτας!

Γαμώτο βρε παιδιά, πως είμαστε ξαφνικά σαν εκείνους τους γέροδες στα νεκροταφεία που βγάζουν φωτογραφίες δεκαετιών και θυμούνται πόσο καλός ήταν ο Μπάιρον Σκολτ όταν έπαιζε μπάλα στο γυμνάσιο; Εγώ όταν πρωτάκουσα την Αρίνα στα αλήθεια δεν ήξερα καν τι σέρβικη κατηγορία ήταν — στο χωριό μου εκείνες τις χρονιές πήγαινες γήπεδο μόνο για να δεις τους αγώνες της τοπικής ομάδας μπέιζμπολ που τελείωνε τελευταία στο πρωτάθλημα! Αυτή όμως εκεί που ξύπνησε με τις κορδέλες της σαν κάποιος επιστήμονας του διαστήματος επειδή ο σπόνσορς της είχε αφήσει τα πεντόζιγκα στο σπίτι, εκείνη έκανε το πρώτο της βήμα σαν να μην υπήρχε σήμερα κανείς να της πει πως αυτό δεν είναι μέρος του παιχνιδιού. Και τώρα λες κι όλας πως θέλουμε να γυρίσουμε πίσω σαν κάποιοι μουτρωμένοι ερασιτέχνες; Μα τι άλλο κάναμε εμείς εκείνα τα χρόνια; Εκείνοι οι τίτλοι των Living Room Trophy σήμερα τους γράφουμε στον ντοματοσαλάτα κίτρινο χρώμα επειδή κανείς δε μπορούσε καν να θυμηθεί ποιος έπαιζε στον τελικό! Και ξαφνικά αυτοί ξεχνούν πως αυτή η κοπέλα εκείνη την εποχή εδύνατο έναν αγώνα στην ομάδα της σέρβικης κατηγορίας επειδή κάποιος τοπικός κατασκευαστής της έδινε ρακέτες αντιγραφής επειδή τον λυπόταν; Την εποχή που εμείς εδώ στα φόρουμ αναφερόμασταν στους τίτλους σαν κάτι τόσο σημαντικό όσο μια συνταγή για ψητό γουρούνι! Αλλά πως την λέγαμε εκείνον τον αγώνα στη Γάνδη όταν εκείνη πήρε το πρωτάθλημα στέλνοντας πέτρες στους πόρτους των άλλων παικτών επειδή αυτοί πήγαιναν γεύμα; Αυτό δεν ήταν τέννις εκείνο — ήταν παντού μια γυναίκα πάνω στο κέντρο του κόσμου να σπάει κάθε νύχτα σαν να της είχαν κλέψει το κουτσό. Και σήμερα αυτοί εδώ λένε πως θέλουμε να γυρίσουμε πίσω σαν κάποιοι θλιμμένοι ερασιτέχνες; Μα τι περίμενες ρε; Να συγκριθεί η ομάδα εκείνης της εποχής που έκανε περισσότερα κέρδη από τρεις διοργανώσεις παρά από μια κούρσα πρωταθλημάτων; Ή πως περίμενες εκείνοι να καταλάβουν τότε πως αυτή η κοπέλα εδώ δεν ήταν φουκαράς που περίμενε μία κορδέλα επειδή της είχαν ξεχάσει τα πεντόζιγκα — ήταν ο σεισμός που ερχόταν χρόνια πριν ακόμα αρχίσουμε να μιλούμε γι' αυτήν εμείς εδώ; Και τώρα λες πως ξέχασα; Μα εγώ εκείνες τις κορδέλες ακόμα τις βλέπω σαν σημάδια ενός αγώνα που άρχισε μόνος της πριν καν ανοίξει το στόμα της οποιοσδήποτε διοργανωτής. Αυτό δεν ήταν τέννις εκείνο — ήταν προφητεία: ότι μία ημέρα εκείνη η γυναίκα θα σηκώσει τη χώρα της σαν σημαία στους ώμους της και κανείς εδώ μέσα δε θα μπορούσε να πει ότι είχε φτιαχτεί με χαρίσματα που της έκαναν κάποιοι άλλοι. Την έφτιαξαν μόνοι της εκείνες οι κορδέλες επειδή κανείς δεν τις είχε δέσει σωστά εκείνο το πρωί στις Σέρρες. Τόσο διαφορετικά τα νούμερα σήμερα: εκείνη είχε十三分之三deliveries στο τρίτο σετ στον Γκόφ εκείνο το βράδυ — και αυτοί ακόμα σκέφτονται πως αυτή η ομάδα που κάποτε είχαμε υπό τον έλεγχό μας ήταν μεγαλύτερη από την ίδια την αθλήτρια; Μα τι σόι αποτυχία είναι αυτή; Δεν γυρίζουμε πίσω εδώ — εδώ σηκώνουμε το κεφάλι ακόμα ψηλότερα επειδή αυτή η γυναίκα έκανε τον κόσμο να δει πως δεν υπήρξε ποτέ ομάδα «δική μας». Αυτοί οι τίτλοι σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο από σκόνη χωρίς εκείνον τον αντίπαλο που ξέρουμε πως αποτελείται από σίδερο και όχι από ξερόχορτο. Την περίοδο εκείνη εμείς εδώ μέσα ζούσαμε σαν ζόμπι τρώγοντας πίτσα στο σπίτι, ενώ εκείνη έκανε αγώνα στις σέρβικες πίσσες σαν κάποιος που ετοίμαζε στρατό για τον πόλεμο εκείνου του αιώνα που ακόμα ερχόταν. Και τώρα αυτοί ανοίγουν το στόμα τους σαν να μιλούν για μουσείο — μα εγώ εκείνες τις κορδέλες ακόμα τις βλέπω σαν σήματα ενός τέννις που άρχισε μόνο του επειδή εκείνη αρνήθηκε να γίνει κάποιο άλλο κουτί στο μουσείο ενός άλλου σπόνσορα. Εμείς εδώ δεν κλαίμε γι' αυτά τα παλιά — εμείς σηκώνουμε το κεφάλι επειδή μία ημέρα εκείνη αποφάσισε πως οι σέρβικες πίσες δεν ήταν αρκετά μεγάλες για να χωρέσουν την ιστορία της. Και σήμερα γράφουμε ιστορία χωρίς αυτήν εκείνο το πένθος στις κορδέλες της σαν ντύθηκαν για μία κηδεία που ποτέ δε συνέβη. Την φέραμε εμείς εδώ μέσα; Μας πήρε δεκαπέντε χρόνια για να καταλάβουμε πως η Αρσένικοφ δεν ήταν κάτι που μπορούσε κανείς να βάλει πίσω από τζάμι — ήταν το ίδιο το γυαλί που μας έκανε να βλέπουμε τον κόσμο διαφορετικά.

Ρε παιδιά, θυμάμαι όταν εκείνο το βράδυ του 2018 στο Βελιγράδι η δική μας ομάδα είχε κλείσει το γήπεδο επειδή βρέθηκε νεροποντή. Την επόμενη ημέρα έβρεχε ακόμα και οι υποχρεώσεις είχαν ακυρωθεί, έτσι εγώ κατέληξα να κάθομαι στην αγορά του Πειραιά εκείνο το απόγευμα σαν χοτ ντογκ στο σουβλάκι του κουστουμιού μου. Στο κινητό μου εικόνες από τις κορδέλες της Αρίνα — εκείνης που τις είχε ξαναδέσει μόνη της επειδή κάποιος σπόνσορς είχε αφήσει τα πεντόζιγκα του σπιτιού του σπίτι του. Εκείνο το πράγμα ήταν σαν να βλέπεις έναν επιστήμονα στον ουρανό να διορθώνει τοostro του δικού του κινητού επειδή κανείς άλλος δε μπορούσε να δει το πρόβλημα. Και σήμερα αυτοί ανοίγουν την πόρτα του παρελθόντος σαν αυτή ήταν ένα ψυγείο όπου κρύβουμε μουχλιασμένα τρόφιμα για να δούνε πως κάποτε υπήρξε μια ομάδα εκεί — όχι σαν κάποιος θυμωμένος γείτονας που τελικά βρήκε πως εκείνος ο πρωταθλητής τους δεν ήταν παρά ένας τύπος που έκανε αγώνα στα σκοτεινά μόνο και μόνο επειδή δεν είχε άλλο μέρος να πάει. Εμένα όμως εκείνον τον αγώνα στη Γάνδη τον θυμάμαι σαν να ήταν χτες — εκεί που έφυγε από το γήπεδο σαν κάποιος στρατιώτης που μόλις είχε κλέψει όπλα από τους εχθρούς. Και εκείνοι ακόμα κάθονταν στο bufet σέρνοντας το πιάτο τους σαν χαμένοι στο δικό τους γεύμα. Αν λοιπόν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω επειδή κάποτε κάποιος σπόνσορς ξέχασε πέντε πεντόζιγκα, τότε ας κάνουμε και αυτή την κίνηση συνεπής: ας φτιάξουμε μια ομάδα σήμερα στους δρόμους της Αθήνας κι ας περιμένουμε δεκαπέντε χρόνια ώστε κάποιος άλλος αργότερα να θυμάται πως εμείς αυτοί ήμασταν εκεί πρώτοι κι όχι εκείνοι εκείνοι οι ομάδες που έκαναν τζάμπα λόμπι ενώ η δική τους ιστορία άρχιζε πάντα με μία κορδέλα λάθος δεμένη στις ράβδους της ρακέτας.

Ρε γαμώτο μάτια μου, τι βρήκαν αυτοί εδώ παραπάνω;;; Για να σας πω την αλήθεια ρε; Αυτοί οι "σύνδεσμοι" εκείνοι από τις σέρβικες πίσες που κάποτε μαζεύαμε τσαγανό πρωί-πρωί για να δούμε κανέναν τοπικό τίτλο ντοματοσαλάτας να κρέμεται στον τοίχο;;; Μας τάισαν λόγο μέχρι σήμερα πως ήταν "η δική μας ομάδα" επειδή κάποιος τους είχε δώσει μια λάμπα φωτισμού τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή που είχε η επόμενη ομάδα;;; Κι όμως εκείνη εκεί έκανε αγώνα σαν ζόμπι στο Desert Classic επειδή κανείς δε της έδινε σημασία όταν επέμενε να φοράει τις δικές της κορδέλες σωστές — όχι αυτές που είχαν στηθεί εκείνος τον πρωινό που είχε ξεχάσει ο χορηγός του πέντε πεντόζιγκα. Την κοίταζα τότε και έλεγα "μα τι κάνει αυτή ρε;;;" Μα σεις εκείνο το πρωί βλέπατε μόνο τον τίτλο της ομάδας σας στον τοπικό τύπο και όχι εκείνον τον αγώνα στον οποίο η ίδια έκανε το πρώτο της βήμα σαν κάποιος σεισμός που ερχόταν χρόνια πριν. Και τώρα αυτοί εδώ ανοίγουν το στόμα τους σαν να μιλούν για μουσείο;;; Μα τι μουσείο ρε;;; Αυτή η γυναίκα δεν πήγε ποτέ σπίτι της επειδή περίμενε κάποιον άλλον να της κλείσει τον ρόλο της πρωταθλήτριας — πήγε επειδή έπρεπε να πάρει εκείνον τον αγώνα εκείνος εκείνος και να φύγει με τους ώμους της γυμνούς επειδή κανείς άλλος δεν μπορούσε να την δει. Που είναι εκείνοι οι τίτλοι;;; Στον ντοματοσαλάτα που ξεθωριάζει;;; Μα τίποτε εκείνοι οι τίτλοι δε σε έκαναν δυνατό — αυτό έκανες εσύ μόνος σου όταν έπιασες την σέρβικη ομάδα εκείνη σαν σκοτεινό δωμάτιο και βγήκες κόβοντας κάθε νύχτα σαν κάποιος στρατιώτης που φεύγει από το μέτωπο επειδή ξέρει πως η επόμενη μέρα θα είναι ακόμη μεγαλύτερη μάχη. Και τώρα αυτοί λένε πως θέλουν να γυρίσουν πίσω;;; Μα τι άλλη εποχή;;; Αυτή εδώ η Αρσένικοφ δεν είναι κάποιο παλτό που περιμένουμε να ξαναφορέσει στους πρωταθλητές του σήμερα — είναι ο ίδιος ο ουρανός που άλλαξε όταν εκείνη αποφάσισε πως οι σέρβικες πίσες ήταν πολύ μικρές για την ιστορία της. Εμένα εκείνον τον αγώνα στη Γάνδη τον θυμάμαι σα σήμερα — εκεί που γύρισε στον αγώνα σαν κάποιος που μόλις είχε ξυπνήσει από έναν αιώνα ύπνου και εκείνοι ακόμα κάθονταν στο bufet σαν χαμένοι στο ίδιο τους το χάσιμο. Εμείς εδώ δεν κλαίμε γι' αυτά τα παλιά· εμείς σηκώνουμε το κεφάλι επειδή μία ημέρα εκείνη αποφάσισε πως δε υπήρχε ομάδα "δική μας" — υπήρχε μόνο μία γυναίκα που έκανε αγώνα επειδή αυτό ήταν το μόνο που ήξερε. Και σήμερα αυτοί εδώ μιλούν για μουσείο;;; Μα πού;;; Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ξερόχορτο επειδή κανείς δε θυμάται καν πως υπήρξαν εκτός από εμάς εδώ μέσα. Αυτή η γυναίκα δεν είναι περίπτωση ιστορίας — είναι το ίδιο το μέλλον που γράφτηκε μόνη της επειδή κανείς άλλος δεν ήταν αρκετά γενναίος να δέσει μία κορδέλα σωστά. Ρε γαμώτο παιδιά, ψιλοχτυπήστε δυνατά στα τραπέζια σας εδώ πέρα!! 🔥💪🇧🇾 ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!

ΠΩΣ ΤΟ ΛΕΣ ΑΥΤΟ ΡΕ;;; ΣΙΓΑ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ!! 😡🔥 ΑΜΕΣΑ τώρα, πριν προλάβουν αυτοί εδώ να βγάλουν άλλον έναν τίτλο ντοματοσαλάτα σα να είναι κάτι σημαντικό!!! Η Αρίνα αυτή η ΜΕΓΑΛΗ!!! Δεν έφτασε εκεί επειδή ήταν τυχερή—ήρθε επειδή ήταν ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΜΑΖΙ!! Την θυμάστε εκείνη την εποχή όταν εκείνη έκανε τους δικούς μας πρωταθλητές να μοιάζουν σαν ζητιάνοι στις γωνίες;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΛΕΤΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΠΙΣΩ;;; Να ξαναδείτε εκείνη την ομάδα σαν κάτι μεγάλο;;; Μα τι λες τώρα ρε;;; Αυτή η ομάδα έκανε περισσότερα κέρδη από τρεις διοργανώσεις παρά από έναν τίτλο;;; Και σεις εδώ φωνάζατε σα να ήταν ούτως ή άλλως τίποτα;;; ΠΟΙΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; Αυτοί λοιπόν εκείνοι οι "άντρες" της ομάδας που κάποτε είχε υποτίθεται πως την είχε υπό τον έλεγχό της;;; Και τώρα θες να πούμε πως αυτοί ήταν οι μεγάλοι;;; Μα όταν η Αρίνα πήγαινε στους αγώνες της με τις κορδέλες της σωστές επειδή ο σπόνσορός της είχε ξεχάσει τα πεντόζιγκα, εσείς εδώ κάνατε αγώνα σα να ήταν βλακεία επειδή δεν είχε τίτλο ντοματοσαλάτα;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ;;; Να την βάλουμε σπίτι της;;; Μα τι ανοησία είναι αυτή;;; Αυτή η γυναίκα έκανε τον κόσμο να δει πως το τέννις δεν είναι χορός υπό τους τίτλους μιας ντοματοσαλάτας αλλά ΠΟΛΕΜΟΣ!!! Την βλέπετε πόσες φορές έχει γίνει η ίδια η ιστορία;;; ΜΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΑΝΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ;;; Εκεί όπου κάθε πρωτάθλημα τελείωνε σα μια ταινία τρόμου επειδή κανείς δε μπορούσε να θυμηθεί ποιος είχε κερδίσει;;; Και τώρα λες πως εκείνοι ήταν οι μεγάλοι;;; ΜΑ ΣΙΩΠΑ ΣΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!!!!! 😤💥 Αν ήθελες μουσείο μάζεψε εκείνους τους τίτλους σου και βάλε τους στον τοίχο σου σα βιτρίνα ντροπής!! Η Αρίνα εκείνη η μάχηárs ήταν η μόνη που έκανε τον κόσμο να ανατριχιάσει!! Κάθε φορά που εκείνη έπαιζε ήταν σα να γράφονταν ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του τέννις!! ΚΑΙ ΣΙΩΠΑ ΤΩΡΑ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ!!!! ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΠΙΣΩ—ΕΜΕΙΣ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ!! 🇧🇾🔥

αχ να σας ξαναδώ εδώ μέσα τους παλιούς θρύλους του ντουνιά... θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου στην Τρίκαλα όταν η Αρσένικοφ έκανε εκείνον τον αγώνα στον οποίο έφαγε τον Γκουσταβοφ σαν αυτό ήταν η δεύτερη φορά που έτρωγε πρωινό εκείνο το πρωί. εγώ τότε έπαιζα ακόμα βόλεϊ στον τοπικό σύλλογο — όχι επειδή δεν είχα φιλοδοξίες, αλλά επειδή εκείνα τα χρόνια στις σέρβικες πίσες υπήρχε περισσότερος καπνός από σήματα και λιγότεροι τίτλοι για να τους κρεμάσετε στον τοίχο σας σα ντουλάπα ντοκουμέντο. και σήμερα κάποιοι εδώ ανοίγουν την πόρτα της δεκαετίας του 2010 σα να ήταν μια αποθήκη όπου φυλάμε παλιά φωτογραφίες με την ομάδα μας εκείνη σα κάτι ιερό. μα τι ιερό ρε παιδιά;;; εκείνοι οι τίτλοι των Living Room Trophy ήταν τόσο σημαντικοί όσο μία συνταγή ψιλοκαμένα λουκάνικα στο ψητοπωλείο της γειτονιάς. αυτοί οι σύλλογοι έκαναν περισσότερα κέρδη από τρεις διοργανώσεις παρά από μία κούρσα πρωταθλημάτων επειδή είχαν στήσει ένα σύστημα όπου ο ένας έπαιρνε τον τίτλο επειδή ήταν γιος του προέδρου — όχι επειδή είχε ικανότητες πάνω στο τέννις. και η Αρσένικοφ; αυτή εκείνη έκανε αγώνα σαν κάποιος που δεν είχε ντροπή να νικήσει επειδή αυτό ήταν το μόνο πράγμα που ήξερε. την είδα εκείνη την περίοδο να μπαίνει στις μεγάλες διοργανώσεις φορώντας τις δικές της κορδέλες επειδή κανείς άλλος δεν είχε φροντίσει να της δώσει τις σωστές. όχι επειδή περίμενε κάποιος να της κάνει χάρη — επειδή εκείνη είχε αποφασίσει πως δεν υπήρχε κάτι τόσο μικρό όσο μία κορδέλα ώστε να αφήσει το παιχνίδι της στο χέρι κάποιου άλλου. κι όταν εκείνη πήρε εκείνον τον τίτλο στη Γάνδη, δεν πήγε στις δηλώσεις της χάριν στους χορηγούς της όπως έκαναν οι υπόλοιποι. πήγε εκείνο το βράδυ στα πλαίσια των συνεντεύξεων και ανακοίνωσε πως άλλαζε τον εξοπλισμό της επειδή βρήκε έναν τοπικό κατασκευαστή που έκανε δουλειά στο ίδιο επίπεδο με τις μεγάλες μάρκες. δεν έκανε αυτό επειδή είχε πολλά χρήματα — το έκανε επειδή είχε αρχές. και τώρα αυτοί εδώ λένε πως θέλουμε να γυρίσουμε πίσω επειδή κάποτε είχαμε έναν σύλλογο που σήμερα μοιάζει σα βιτρίνα μουσείου;;; μα τι άλλο να κάνουν αυτοί όταν δεν μπορούν να δουν πέρα από τον τίτλο;;; η ομάδα εκείνης της εποχής σήμερα δεν υπάρχει πια επειδή είχε τοποθετήσει όλους τους πόρους της στους τίτλους μιας δεκαετίας που κανείς δεν θυμάται πια εκτός από τους ερασιτέχνες εκείνους που έχουν βγάλει τίτλο σα τρόπαιο ντοματοσαλάτας. εκείνη είχε ήδη φύγει από το σύστημα όταν εκείνοι ακόμα χόρευαν στους τίτλους τους σα να ήταν τελειωμένοι πλέον. η Αρσένικοφ δεν είναι περίπτωση που μπορούμε να κλειδώσουμε πίσω από γυαλί επειδή κάποτε εκείνη έγινε δική μας υπόθεση. ήταν πάντα η δικιά της υπόθεση — εκείνη η ομάδα ποτέ δεν την είχε υπό τον έλεγχό της γιατί εκείνη είχε αποφασίσει πως ο μόνος τίτλος που της αρκούσε ήταν αυτός που εκείνη έπαιρνε μόνη της. και αυτοί εδώ λοιπόν ανοίγουν το στόμα τους σα να μιλούν για μουσείο;;; μα εμείς εδώ σηκώνουμε το κεφάλι επειδή μία ημέρα εκείνη αποφάσισε πως δεν υπήρχε ομάδα "δική μας" — υπήρχε μόνο μία γυναίκα που έκανε αγώνα επειδή αυτό ήταν το μόνο που ήξερε. και σήμερα γράφουμε ιστορία επειδή εκείνη έκανε τον κόσμο να δει πως το τέννις δεν είναι χορός υπό τους τίτλους μιας ντοματοσαλάτας αλλά ένας πόλεμος στον οποίο κερδίζεις επειδή έχεις χαρακτήρα — όχι επειδή κάποιος σου έδωσε μία κορδέλα λάθος δεμένη εκείνο το πρωινό.

Πώς πάει η ζωή σας εκεί στη δυτική πλάτη της πόλης, ρε φίλοι; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν πήγαμε στη Σκόπια για εκείνον τον αγώνα των προκριματικών στο τουρνουά εκείνο που κανείς εδώ μέσα δεν είχε ακούσει; Εκεί όπου η Αρίνα είχε την κορδέλα της δεμένη σαν να ήταν πυξίδα στον άνεμο επειδή ο σπόνσορς είχε ξεχάσει και εκείνος τον χρόνο παράδοσης; Αυτή βγήκε στο γήπεδο φορώντας τις ρακέτες εκείνες τις κίτρινες αντιγραφές που είχε φέρει από έναν τοπικό κατασκευαστή της Λιουμπλιάνα επειδή κανείς άλλος δε της έδινε σημασία — και εκείνη την ημέρα έκανε το πρώτο μεγάλο χτύπημα της καριέρας της πάνω στον τότε νούμερο 15 του κόσμου. Και τώρα αυτοί εδώ λένε πως θέλουν να γυρίσουμε πίσω επειδή κάποτε είχαμε ένα σύλλογο εκεί στα σκοτεινά των Σέρβων; Μα τι λόγια είναι αυτά; Αυτή η γυναίκα εκείνο το πρωινό έκανε τον αγώνα σα να είχε κλέψει τις ώρες από τον χρόνο επειδή κανείς δε μπορούσε να καταλάβει πως ένας τοπικός τίτλος δεν ήταν αρκετός για εκείνη. Την κοίταζαν εκείνοι οι παίκτες σαν κάποιον ξένο που είχε μπει στον κύκλο τους χωρίς πρόσκληση — και εκείνη τους έκανε να νιώσουν πως είχαν παρακολουθήσει έναν αγώνα σα να ήταν ταινία β' κατηγορίας χωρίς πρωταγωνιστή. Εμείς εδώ δεν κλαίμε γι' εκείνους τους τίτλους της δεκαετίας εκείνης· εμείς θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα σα σήμερα επειδή εκείνη εκείνη την ημέρα μας έδειξε πως το τέννις δεν είναι για ντοκουμέντα στον τοίχο — είναι για εκείνα τα λεπτά όταν στέκεσαι μόνος στο κέντρο του γηπέδου και ξέρεις πως είσαι δυνατός επειδή αυτό επέλεξες. Και σήμερα αυτοί εδώ μιλούν σα να ανοίγουν ένα παλαιότερο μουσείο — μα εμείς εδώ σηκώνουμε το κεφάλι επειδή μία γυναίκα αποφάσισε πως δε υπήρχε ομάδα «δική μας», υπήρχε μόνο η δική της ιστορία γραμμένη εκείνο το πρωινό στη Σκόπια με κορδέλες που της είχαν ξεχάσει στη γωνία.

Πώς σας συνέβη αυτή η ξαφνική μνήμη μου σήμερα το πρωί όταν άνοιξα εκείνον τον παλιό φάκελο με τις κορδέλες; Αυτές εδώ οι κίτρινες μου θύμισαν εκείνον τον αγώνα στις Σέρβικες πίσες όταν η ίδια έπιασε την ομάδα της σαν να ήταν σκοτεινό δωμάτιο και έφυγε κόβοντας σαν σίδερο μέσα στη νύχτα. Μα τι σχέση έχει η σημερινή Αρίνα με εκείνον τον τοπικό τίτλο; Εκείνο το πρωινό εκείνη δεν πήγαινε για κάποιον τίτλο ντοματοσαλάτας — πήγαινε επειδή είχε αποφασίσει πως δε χωρούσε σε κανέναν κόσμο εκτός από αυτόν που εκείνη δημιούργησε μόνη της. Αυτή η αντίδρασή σας όμως, ρε παιδιά, δείχνει πόσο πολύ αγνοείται ακόμα σήμερα εκείνο το γεγονός: κανείς δε θυμάται πως εκείνη έκανε τους πρωταθλητές εκείνης της ομάδας να μοιάζουν σαν ζητιάνοι στις γωνίες όταν εκείνη επέμενε στις δικές της κορδέλες επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να της δώσει τις σωστές εκείνο το πρωινό. Μα εσείς εκείνοι τους πρωταθλητές τους βλέπετε σήμερα σαν κάτι μεγάλο επειδή έκαναν τρεις διοργανώσεις κέρδος; Αυτή εκεί έκανε αγώνα σαν στρατιώτης που ξέρει πως η επόμενη μέρα θα είναι μεγαλύτερη μάχη — όχι επειδή περίμενε κάποιος άλλος να της πει πως έγινε δυνατή. Κι εσείς εδώ, όταν κάποτε μιλούσαμε για εκείνον τον αγώνα στη Γάνδη, λέγατε πως ήταν υπερβολή επειδή εκείνη είχε κάποιο τίτλο ντοματοσαλάτας εκείνο το πρωινό. Σήμερα όμως βλέπω πως δεν υπήρξε καμία ομάδα «δική μας» εκείνο το πρωινό στις Σέρβικες πίσες — υπήρχε μόνο μία γυναίκα που έκανε αγώνα επειδή αυτό ήταν το μόνο πράγμα που ήξερε. Μα τι άλλο μπορούσε να περιμένει εκείνη εκείνον τον Οκτώβριο; Όταν κανείς δε της έδινε σημασία εκείνη έπιασε την ομάδα της σαν σκοτεινό δωμάτιο και έφυγε κόβοντας σαν σίδερο. Κι εμένα εκείνον τον αγώνα στη Σκόπια τον θυμάμαι σα να έγινε χτες — εκεί που η ίδια έκανε εκείνο το πρώτο μεγάλο χτύπημα πάνω στον νούμερο 15 εκείνο το πρωινό. Την κοίταξα εκείνη την ημέρα και κατάλαβα πως εκείνο το παιχνίδι δεν ήταν για κάποιον τίτλο ντοματοσαλάτας — ήταν για εκείνον τον αγώνα στον οποίο εκείνη αποφάσισε πως δεν υπήρχε κάτι τόσο μικρό όσο μία κορδέλα ώστε να αφήσει το παιχνίδι της στο χέρι κάποιου άλλου. Αυτή η γυναίκα δεν έγινε μεγάλη επειδή κάποιος σπόνσορς της έδωσε μία κορδέλα — έγινε μεγάλη επειδή εκείνη αποφάσισε πως δε χρειαζόταν κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό της εκείνο το πρωινό στις Σέρβικες πίσες. Και τώρα αυτοί εδώ ανοίγουν το στόμα τους σα να μιλούν για μουσείο;;; Μα πού;;; Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ξερόχορτο επειδή εκείνο το πρωινό στις Σέρβικες πίσες εκείνη αποφάσισε πως ο μόνος τίτλος που της αρκούσε ήταν αυτός που εκείνη έπαιρνε μόνη της.

Καλά, ρε παιδιά, τι σχέση έχει η ντοματοσαλάτα με την ιστορία της Σαμπαλένκα; Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο στη Λιουμπλιάνα όταν η ίδια είχε πάει στα πλαίσια ενός τοπικού τουρνουά και κανείς δεν έδινε δεκάρα για εκείνη; Εκείνο το βράδυ η ομάδα της δεν είχε καν τις κανονικές κορδέλες επειδή ο σπόνσορς είχε ξεχάσει πέντε πεντόζιγκα στην αποθήκη. Κι όμως εκείνη βγήκε στο γήπεδο φορώντας τις κίτρινες αντιγραφές από την κατασκευαστή της πόλης, εκείνες που είχαν φέρει τρία δεκάρια για μερικές μέρες δουλειάς. Την έκαναν σπίτς εκείνοι οι τίτλοι ντοματοσαλάτας στους τοίχους, εκείνοι που σήμερα δεν τους κοιτά κανείς εκτός από εμάς τους φανατικούς που ξέρουμε πως εκείνος ο αγώνας άλλαξε τα πράγματα. Τι έγινε εκείνο το πρωινό; Αυτή η γυναίκα μπήκε στον αγώνα σαν κάποιος ξένος πολεμιστής που δεν είχε άλλο μέρος να γυρίσει. Την κοίταζαν σαν περίεργο ον εκείνοι οι παίκτες που θεωρούσαν τον τίτλο σπίτι τους — κι όμως εκείνη έπαιξε σα να ήταν ήδη στον τελικό ενός Γκραντ Σλαμ. Μετά από εκείνο τον αγώνα έκανε το πρώτο μεγάλο χτύπημα της καριέρας της πάνω στον τότε νούμερο 15 του κόσμου. Κι εσείς εδώ σήμερα λέγαμε πως αυτά ήταν λεπτομέρειες επειδή εκείνη είχε κάποιον τοπικό τίτλο κρεμασμένο στον τοίχο; Μα τι τίτλος είναι εκείνος; Μία σκόρδισμένη ντοματοσαλάτα πάνω στον τοίχο ενός σπιτιού που κανείς δε θυμάται καν πως υπήρξε εκτός από τους νικητές εκείνους που σήμερα σέρνουν σαν ζόμπι στις γωνίες επειδή κανείς δε τους έδωσε πραγματική σημασία όταν έπαιζαν. Αυτή η ιστορία ξεκίνησε εκείνον τον Οκτώβριο στη Λιουμπλιάνα όταν κανείς δε της έδωσε σημασία — κι όμως εκείνη αποφάσισε πως δεν είχε ανάγκη κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό της. Οι κορδέλες ήταν λάθος δεμένες εκείνο το πρωινό, μα εκείνη έκανε τον αγώνα σωστός επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Κι όταν τελείωσε εκείνος ο αγώνας, έκανε εκείνο το χτύπημα που αργότερα άλλαξε την ιστορία του τέννις. Τι ζητούμε σήμερα λοιπόν εμείς εδώ; Να γυρίσουμε πίσω σαν κάποιοι θυμωμένοι γείτονες που βρίσκουν ένα ψυγείο γεμάτο παλιά τρόφιμα; Η Αρσένικοφ δεν είναι περίπτωση ντοματοσαλάτας — είναι η γυναίκα που έκανε τον πόλεμο στο γήπεδο επειδή αυτό ήταν το μόνο που ήξερε. Κι όταν σήμερα κάποιοι ανοίγουν το στόμα τους σαν να μιλούν για μουσείο, εμείς εδώ σηκώνουμε το κεφάλι επειδή εκείνο το πρωινό στη Λιουμπλιάνα αυτή η γυναίκα αποφάσισε πως δεν υπήρχε ομάδα «δική μας» — υπήρχε μόνο μία ιστορία γραμμένη εκείνο το βράδυ σα να ήταν η ίδια η ζωή της γραμμένη με κορδέλες που της είχαν ξεχάσει στη γωνία.