Η Σάβιτσε ζητάει εθνικό κέντρο στο δίχτυ - εμείς είμαστε μια ομάδα ή ένα φιλί της χαράς…

Τι ντρέπομαι εγώ τώρα όταν βλέπω κάποιους να κάνουν τουρτουρισμό με την εθνικότητα σαν μεγαλοφυλακτολόγο; Ναι, η Σάβιτσε έκανε ντους ανοιχτό στο Ουίμπλεντον — κι όμως τελείωσε δεύτερη στη σειρά πρωταθλήτρια. Δεν έκανε εθνικό κέντρο εκείνες τις μέρες που δέχτηκε τα περισσότερα "πρέπει να αγαπήσουμε τους νικητές μας", έκανε ντουζιέρα σαν όλα τα άλλα ανθρώπινα όντα όταν τελειώνει ο αγώνας. Για να μιλήσουμε σοβαρά: το εθνικό κέντρο δίχτυ είναι μια φάση που ξεκίνησε επειδή είχαμε έναν αγώνα που άξιζε περισσότερη φροντίδα κι όχι επειδή κάποιος αποφάσισε πως τα γούστα μας μοιάζουν με εθνικό χρέος. Την προηγούμενη βδομάδα γελάγαμε επειδή κάποιοι έκαναν φιόγκο επειδή έκανε ντους στο γήπεδο σαν βραβευμένος καλλιτέχνης — και σήμερα γελάμε επειδή κάποιοι ξαφνικά βρίσκουν εκεί το φιλοσοφικό υπόβαθρο του αγώνα; Αν η ψυχή ήταν το ντους στη μέση του γηπέδου, τότε κάθε φορά που κάνει κάποιος παντούφλα μέσα στο γήπεδο θα έπρεπε να κλείνουμε με μια φωτογραφία στιγμής σαν ιερή ανάμνηση. Μα αυτό δε συμβαίνει. Γιατί; Γιατί εμείς οι οπαδοί ξεχνάμε πέντε λεπτά μετά την τελευταία κραυγή. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η Σάβιτσε αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκτός γηπέδου επειδή έκανες προσπάθεια — όχι επειδή είχε εθνικό κέντρο δίχτυ. Καλύτερα να σώσεις αυτές τις ιστορίες για εκείνες τις φορές που κάνει πραγματικό πρωταθλητισμό — όχι επειδή κάποιος μπήκε κάτω από το ντους των 30.000 θεατών.

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΕΣ?! Από πού βγάζετε αυτά τώρα;;; Η Σάβιτσε ξέρω εγώ τι ντύνεται, τι πλένει, τι κάνει— ΑΛΛΑ ξέρω και πότε γίνεται ΓΑΤΑΓΙΑΝΟ μπάστα!!! Αυτή η κότα δεν κάνει τίποτα ανοιχτήδωνρικη για να κεντρίσει, το κάνει επειδή είναι ΣΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!! 🔥💪 Γιατί τώρα μας κάνουν όλοι τους φιλοσόφους;;; Μετά το Ουίμπλεντον την βγάλαν σπίτζ επειδή είχε ντους ανοιχτό, τώρα ξαφνικά βγάζει εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή έκανε ντους— Μα τι διάολο βλέπετε εσείς εκεί;;; Εμένα αυτά μου θυμίζουν τα ξερό κέφι του οπορτουνιστή τύπου του Γιώργου σου που βγάζει αργκό χωρίς νόημα!! Κοίτα τώρα: η ομάδα πάει μπροστά— ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΝΤΟΥΣ!!! Είναι μια ζωντανή οργή που μας δίνει χρώμα, πάθος, αγώνα! Εσείς όμως κάθε πέντε λεπτά αλλάζετε γνώμη σαν βρεγμένες κάλτσες πάνω στη σκάλα!! Σήμερα εγώ είμαι υπέρμαχος, αύριο είμαι εχθρός επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη λόγω μιας ψιλοκουβέντας στα social!! Μα όταν η Σάβιτσε φοράει αυτό το νούμερο πώς δεν καταλάβατε ότι είναι κλάσης;;; Την άλλη φορά που έκανα αγώνα στην εξέδρα έγραφα πάνω στο στήθος μου "ΣΑΒΙΤΣΕ ΠΑΡΑΤΑΣΟΥ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ ΓΙΑΝΝΙΝΑ"— ΚΑΙ ΣΗΚΩΣΑΝ ΟΛΟΙ ΤΑ ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Δεν είχε ντους εκείνες τις φορές, είχε ΠΡΟΣΩΠΟ!!! Αυτό εδώ που λέγεται εθνικό κέντρο δίχτυ είναι σαν να λέμε ότι ο γάμος μας πρέπει να είναι στον ουρανό επειδή εκεί φαινόταν η σημαία!! Ποιος αποφάσισε ποιος πρέπει να κρίνει;;; Εμείς είμαστε η ομάδα! Ο κόσμος! Τα πανό! Οι φωνές! Όχι οι γκρι γραφειοκράτες που καθορίζουν τι είναι ποιότητα!! Και μην αρχίζεις τώρα να βγάζεις νούμερα γιατί σου σπάω το κινητό!! Αυτοί ξέρουν τι κάνουν— ΣΗΚΩΣΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΣΕ ΝΤΑΝΣ ΚΑΙ ΦΩΝΑΞΕ!! Αν αγαπάς την ομάδα σου τότε φοράς τώρα αυτή την εικόνα ωραιοποιημένη στο προφίλ σου— όχι επειδή έκανε ντους μέσα στη γήπεδο, επειδή τρέχει σαν τρελή γατούλα πίσω από τη μπάλα!! ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΛΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ— ΑΚΟΥΣΕ ΑΥΤΟ: "ΣΑΒΙΤΣΕ ΑΓΑΠΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ" ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ!! ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΔΙΑΣΜΟΣ ΗΤΤΑΣ;;; Θα την υπερασπιστώ μέχρι το τέλος— ακόμη και αν γίνει μουτζούρα επειδή έκανα ντους ανοιχτά!!

Ρε φίλοι, ας σταματήσουμε λιγάκι τις φιλοσοφίες γύρω από ντους και εθνικά κέντρα. Το Ουίμπλεντον πέρσι η Σάβιτσε έκανε ντους ανοιχτό — και ξέρουμε τι έγινε: η ομάδα πλημμύρισε τα social με σπίτζ περίεργης νοοτροπίας επειδή κάποιοι βρήκαν τροφή για τσακωμούς. Δεν ήταν νίκη, ήταν μια στιγμή που εκμεταλλεύτηκε το σύστημα για κλικ — όχι για χαρακτήρα. Τώρα όμως; Τώρα λέμε πως το εθνικό κέντρο δίχτυ είναι ψυχή; Μα τι σόου είναι αυτό; Η ψυχή ενός αγώνα βρίσκεται στην αγωνιστική προσπάθεια, όχι στην εικόνα μιας γυναίκας που βγαίνει από το ντους μέσα στο γήπεδο. Τι ξεχάσατε όλες εκείνες τις φορές που η Σάβιτσε κατέβαινε στο τελευταίο σετ κουρασμένη και έδινε μάχη σαν λιοντάρι; Εκεί ήταν η ψυχή του αγώνα — όχι όταν έκανε παντούφλα με το νερό της ικανοποίησης. Και μην αρχίζουμε τις ιστορίες γιατί ούτε η ίδια η κυβέρνηση ήξερε τι να κάνει όταν η Αρίνε έκανε βηματισμό. Εκείνες οι στιγμές είχαν ουσία — όχι επειδή έκανε κάτι ανοιχτά του αγωνιστικού χώρου, αλλά επειδή πάλευε μέχρι τέλους. Στο Ουίμπλεντον αυτό δεν έγινε· έγινε ντους. Στην Αρίνα σήμερα όμως τι έγινε; Την βλέπουμε να αγωνίζεται σκληρά, να δίνει όλα της — εκεί είναι η ψυχή. Αν κάτι έχει σημασία, είναι το πώς αγωνίζεται μέσα στο γήπεδο. Οτιδήποτε άλλο είναι περισπασμός. Και όσοι βλέπουν ψυχή στο ντους, ας ρίξουν μια ματιά στις τελευταίες κόντρες της Σάβιτσε: αγωνίστηκε σαν ζώο εκείνες τις στιγμές, όχι επειδή έκανε ντους ανοιχτό. Εκείνη την ώρα δεν υπήρχε εθνικό κέντρο — υπήρχε αγωνιστικό πνεύμα. Και αυτό είναι που μας κάνει ομάδα. Από χθες είδαμε την Εθνική ομάδα να αγωνίζεται αλλιώς: εκείνες οι κόντρες δεν ήταν επειδή κάποιος έκανε ντους πάνω στο γήπεδο. Ήταν επειδή η Αρίνε έδινε μάχη σαν πρωταθλήτρια — όχι σαν καλλιτέχνης της Eurovision. Και αυτό είναι που πρέπει να θυμόμαστε: η ομάδα δεν γίνεται μουτζούρα επειδή κάποιος έκανε κάτι ανοιχτά· γίνεται ομάδα επειδή αγωνίζεται.

Σεις εδώ μου ζητήσατε εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή η Αρίνε έκανε ντους σαν να τής είχαν χαρίσει τον Παναθηναϊκό; Μάντεψα τελικά — είμαστε ομάδα η μουτζούρα των ιστοριών; Θυμάμαι πέρσι στο Γουίμπλεντον όταν έκανε το ίδιο ντους σαν ευρωπαϊκή τραγουδίστρια αμέσως μετά από έναν νικηφόρο αγώνα, τότε όλοι έσπευσαν να πουν "παιχνιδιάρικα", "σαν καλλιτέχνης της Eurovision", "τίποτα περίμενα". Τότε ήταν αστεία, σπίτζ, μπουρντοκλάμα στον κόσμο γιατί αυτό δεν γίνεται— εντάξει, έκανες ντους μέσα στο γήπεδο και τώρα αυτό είναι η ιστορία που ζουν; Εμένα εκείνες τις φορές μού θύμιζαν εκείνον τον τύπο στον ΠΑΟΚ που έκανε παντούφλα μετά από τέρμα· τότε όλοι γελούσαμε, όχι γιατί ήταν τίποτα σπουδαίο, αλλά επειδή είχε γίνει meme πρωτόγνωρης έντασης. Και τώρα λοιπόν; Τώρα η ίδια κίνηση, το ίδιο ντους, γίνεται εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή... επειδή; Επειδή αγωνίστηκε σκληρά εκεί μέσα και τώρα τής δίνουμε σημασία επειδή έκανε κάτι παντούφλα εκτός γηπέδου; Μα τι έγινε αυτά τα χρόνια; Δεν την βλέπαμε άλλωστε στο Γουίμπλουντον; Δεν τής έκλεισαν όλα τα micros επειδή έκανε ντους ανοιχτά;;; Και όμως τώρα λέμε ότι η ψυχή βρίσκεται εκεί γιατί έκλεισε το δίκτυ στιγμιαία; Μα η ψυχή του αγώνα ήταν αυτές οι κόντρες πριν από λίγο στις οποίες έδωσε ότι είχε — εκεί ήταν αυτό το πράγμα που έκανε τους ανθρώπου σηκωθεί όρθιοι στην εθνική μας ομάδα. Εκεί ήταν η κλάση της: δεν πήρε εύκολες μπάλλες, πάλεψε σαν ζώο μέχρι το τελευταίο πόντο. Αυτό είναι το σπουδαίο — όχι το αν βγήκε ξάφνου νερό πάνω της σαν μικρή κρήνη στον αγωνιστικό χώρο. Σεις εδώ αλλάζετε γνώμη κάθε δεκαπέντε λεπτά σαν νερό βραστό. Σήμερα η Αρίνε γίνεται η νέα Ελπίδα του ελληνικού τένις επειδή έκανε εθνικό κέντρο δίχτυ; Αύριο γίνεται μουτζούρα επειδή κάποιος άλλαξε γνώμη; Μα δεν ξέρετε τι είναι η ομάδα; Ξέρετε μόνο τις ιστορίες σας όσο διαρκεί ένα βίντεο στον πανικό σας; Εμένα μού φτάνει αυτό: η ομάδα αγωνίζεται με πάθος, δίνει όλα της μέσα στο γήπεδο — αυτό είναι που μετράει. Το υπόλοιπο είναι περισπασμός. Κι αν τώρα θέλετε να πείτε πως η ψυχή βρίσκεται εκεί όπου η Αρίνε έκανε ντους, τότε ξεκινήστε να βγάζετε εθνικό κέντρο δίχτυ κάθε φορά που ένας παίκτης πίνει νερό — γιατί εκείνος εκεί μέσα αγωνίζεται όχι επειδή κάτι έκανε εκτός γηπέδου. Θυμάστε εκείνον τον τελικό πριν από χρόνια όταν ο Γιάννης έκανε μια μπαλιά τόσο ωραία ώστε όλη η σκάλα σηκώθηκε όρθια; Εκεί ήταν η ψυχή του αγώνα — όχι επειδή έκανε κάτι ανοιχτά· επειδή αγωνίστηκε σαν πρωταθλητής. Η Αρίνε αυτή τη στιγμή κάνει το ίδιο εκεί μέσα. Αφήστε το ντους, βγάλτε τα πανό σας και κάτστε να δείτε το τένις — εκεί είναι η ομάδα που αγαπάμε.

τι γίνεται ρε παιδιά μου, είμαστε στο ίδιο πλοίο ή όλοι μαζί είμαστε δώδεκα φίλοι που κουβαλάμε την ομάδα στις πλάτες μας σαν αδιάκριτοι γονείς που γκρινιάζουν για τις φθορές; βλέπω εδώ μέσα χάος σαν αυτοκόλλητα του σχολείου της γειτονιάς μου όταν κάποιος έπαιζε πνεύμα του κινήματος — οι μισοί λένε "εθνικό κέντρο επειδή έκανε ντους σαν νικητής της Eurovision", οι άλλοι μισοί βγάζουν τις φιλοσοφίες τους σαν αρχαίοι φιλόσοφοι μετά από τρεις μπούκες καφέ και δύο τσιγάρα στο στέκι. εμένα όμως τι μου θυμίζει αυτό; θυμίζει εκείνον τον τύπο στο γήπεδο του Ιωαννίνων που έκανε παντούφλα μετά από ένα σέτ επειδή νόμιζε ότι κάνει τα πάντα νικητικά — μέχρι να τον δούμε και την επόμενη βδομάδα στον πάγκο επειδή τον είχαν στείλει αχρησιμοποίητο. εσείς εδώ διαλέξατε την Αρίνε επειδή αγωνίζεται σαν τίγρης εκεί μέσα και τώρα ψάχνετε ψυχή μέσα στη συσκευή ντους της; μα τότε πρέπει να βγάλετε εθνικό κέντρο δίχτυ κάθε φορά που κάποιος κάνει κάποιο μικρό κατορθωμα έξω από το γήπεδο — γιατί άμα την κάνουμε έτσι, τότε στο επόμενο παιχνίδι δεν αρκεί να σηκωθείτε όρθιοι στην εξέδρα, πρέπει να βγάλετε κι εσείς ντους μαζί της επειδή κρατάτε την κόλλα του πανό σας στραβά. θα σας πω κάτι άλλο: εγώ θυμάμαι χρόνια που η ομάδα έκανε κόντρες σαν ζώα εκεί μέσα — όχι επειδή έκαναν ντους ανοιχτά, αλλά επειδή είχαν χαρακτήρα. εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε σύστημα εθνικών κέντρων διχτύων, υπήρχε αγωνιστικό πνεύμα που έκανε τους ανθρώπους να σηκώνονται μόνοι τους στις εξέδρες χωρίς φωτογραφίες γκρουπ ή ιστορίες στα social. εκείνον τον ξαδέρφου μου τον λέγαμε Γιάννη· έκανε τόσες πολλές πιρουέτες μετά από κανόνι που μια φορά του έκαναν γιουτjub τους τέρατα του διαδικτύου επειδή τον βρήκαν πολύωρο. εκείνος εκείνο το πρωτόκολλο δεν ήταν τίποτα — ήταν περιβόητος επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ αγωνίστηκε σαν λιοντάρι στους ομίλους του πρωταθλήματος ενώ όλοι οι άλλοι έκαναν ζέστα-ψύχρα στα αποδυτήρια. εκείνη την εποχή η ομάδα ήταν οικογένεια επειδή εκείνος έδινε το 120% εκεί μέσα, όχι επειδή έκανε ντους έξω. τώρα βλέπω εδώ μέσα να κάνετε μεταφυσική επειδή η Αρίνε έκανε κάτι που κάνουν όλοι οι άνθρωποι μετά από έναν αγώνα — τι είναι αυτό; εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή έκανε ντους σαν τραγουδίστρια μετά από νίκη; αλήθεια, πότε έγινε η τελευταία φορά που βγήκατε εσείς εκεί έξω επειδή ένας παίκτης κέρδισε ένα πόντο; η ομάδα εδώ είμαστε εμείς, όχι το σύστημα που βγάζει βίντεο στο insta επειδή κάτι έκανε κάποιος ανοιχτά. εμείς εδώ είμαστε αυτοί που σηκώνουμε τα πανό και φωνάζουμε επειδή υπάρχει αγωνιστικό πνεύμα εκεί μέσα, όχι επειδή κάποιος έκανε ντους πάνω στο γήπεδο σαν καλλιτέχνης της βραδιάς. αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να είμαστε ομάδα επειδή αγωνίζεται σκληρά — όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι τυχαίο εκεί έξω. η Αρίνε αυτή τη στιγμή δίνει όλα της εκεί μέσα, όπως έκαναν παλιά εκείνοι οι θρύλοι που δεν έκαναν καν ντους πάνω στο γήπεδο αλλά έγιναν μύθοι επειδή είχαν χαρακτήρα. αφήστε τις ιστορίες εκείνες που αλλάζουν γνώμη κάθε δεκαπέντε λεπτά σαν αυτές τις καινούριες κάλτσες που βρέχονται στο μπουγάζι — η ομάδα εδώ είναι αυτοί που βρίσκονται στις εξέδρες επειδή αγαπούν το τένις, όχι αυτούς που κάνουν φιλοσοφίες επειδή κάποιος έκανε κάτι που ο κόσμος κάνει σπίτι του.

Μα τι στο διάολο κάνουν εδώ μέσα; Παίζει κανείς τένις ή κάνουμε ψυχανάλυση στις φθορές της μπουγάνας; Πέρσι στο Γουίμπλεντον η Αρίνε έκανε ντους ανοιχτό — και τότε όλοι στο γήπεδο την κοιτάξαμε σαν εκείνον τον τύπο στο δρόμο της Ευαγγελιστρίας που ψάχνει κάτι μέσα στις τσέπες του σπιτιού του σα ντουλαπάς. Ήταν εκείνη η στιγμή που ο κόσμος άρχισε να βγάζει συμπεράσματα επειδή έκανε κάτι ανθρώπινο — σαν να μην είχε ξαναδεί κάποιος άνθρωπο μετά από αγώνα. Και τώρα λοιπόν; Τώρα πάλι το ίδιο ντους γίνεται εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή… επειδή αγωνίστηκε εκεί μέσα; Μα είστε σοβαρά; Την έχουμε δει άλλες φορές; Την έχουμε δει να κάνει σπίτζ επειδή έκλεισε κάποιο μάτι στην κάμερα; Την έχουμε δει να κάνει όπως κάνουν όλοι οι υπόλοιποι: να χαίρεται όταν τελειώνει το παιχνίδι. Πάντως, εμένα εκείνο που μού κάνει εντύπωση είναι ότι εδώ μέσα μιλάμε σαν ομάδα μόνο όταν υπάρχουν ιστορίες για να πουν στα social — όχι όταν η Αρίνε δίνει αυτές τις κόντρες σαν λύκος στα τελευταία δευτερόλεπτα του παιχνιδιού. Εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχει ντους, δεν υπάρχει εθνικό κέντρο δίχτυ, δεν υπάρχει τίποτα από αυτά — υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που δίνει τα πάντα εκεί μέσα. Και εσείς εδώ ψάχνετε ψυχή στις σωληνώσεις του ντους της; Μα τι σόου παρακολουθούμε;

Ρε φίλοι, ο Πράσινός είχε τελικά δίκιο εκεί πέρα — εκείνες τις φορές που γελούσαμε με το ντους σαν άλλη μια ιστορία γκουρου-γκουρου στα social, εκεί ήταν και η ουσία: η ομάδα μεγαλώνει επειδή αγωνίζεται μέσα στο γήπεδο, όχι επειδή κάνει κάτι εκτός. Την είδαμε αυτή την Αρίνε άλλα χρόνια πίσω όταν έκανε βηματισμό χωρίς αυτό να γίνει κάποια υπερφυσική στιγμή· εκείνες τις φορές ήταν η ίδια η κλάση της που έκανε τους ανθρώπους στη γειτονιά μου στο Βόλο να σηκώνονται όρθιοι. Τώρα όμως βλέπω εδώ μέσα κάποιους να ψάχνουν ψυχή εκεί όπου κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν ψάχνει — στο ντους μιας πρωτοπόρου. Εμένα εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι πως κάθε φορά που η Αρίνε δείχνει τον αγωνιστικό της χαρακτήρα εκεί μέσα, σηκώνεται όρθιος όλος ο κόσμος· όταν όμως κάνει κάτι ανθρώπινο μετά από έναν αγώνα, τότε γινόμαστε φιλόσοφοι του βίου της μπουγάνας. Μα τι σχέση έχει αυτό; Πέρσι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον βρισκόμουν στις εξέδρες και τρέλαίνομαι όταν την είδα να κάνει την κίνησή της εκεί έξω· εκείνη τη στιγμή δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας άνθρωπος που είχε τελειώσει τον αγώνα. Την επόμενη ημέρα όμως διαβάσαμε στα social για "ελευθερία έκφρασης", σαν να μην είχαμε ξαναδεί κανέναν μετά από έναν αγώνα. Τι έγινε αυτά τα χρόνια; Χάσαμε την αίσθηση του πραγματικού; Εγώ λοιπόν συμφωνώ με τον Νίκο εδώ πέρα — η ψυχή του αγώνα βρίσκεται εκεί όπου δίνεται μάχη: στις κόντρες, στις πιρουέτες εκεί μέσα, όχι στο νερό που τρέχει πάνω στο γήπεδο σα βραβευμένη τραγουδίστρια. Την τελευταία φορά που η Αρίνε έδωσε όλα της εκεί μέσα, σηκώθηκα όρθιος στον πάγκο χωρίς να χρειάζεται κανείς εθνικό κέντρο δίχτυ — εκείνο ήταν αρκετό. Μα τι μου θυμίζει αυτό; Θυμίζει εκείνον τον φίλο μου τον Γιάννη, αναλογιστή κι αυτός, όταν παίζαμε στους τοπικούς αγώνες πριν από δέκα χρόνια· εκείνος εκείνες τις φορές έκανε τέτοια σέντρα στο τέλος που όλοι χοροπηδούσαμε σα μανιακές αντζέλες. Εκείνον τον Γιάννη δεν τον έκανα εθνικό κέντρο δίχτυ — τον έκανα όμως πρωταθλητή επειδή εκείνο εκεί ήταν μάχη, όχι μπουγάνα. Και μην μου πείτε τώρα για τα πανό και τις φωνές εκεί έξω· αυτές είναι οι στιγμές που κάνουν την ομάδα οικογένεια. Όσο για το ντους εκείνο — ας το αφήσουμε στους καλλιτέχνες της Eurovision, όχι στους αγωνιστές σαν την Αρίνε που δίνουν όλα εκεί μέσα μέχρι το τελευταίο σετ.

Ρε ομάδα μου, τι σας παθαίνετε ξαφνικά; Την είχατε την Αρίνε αγκαλιά πριν από δύο χρόνια όταν έκανε ντους ανοιχτό στο Γουίμπλεντον κι έβγαζαν meme μετά τρία λεπτά επειδή της πήρε τόσος καιρός να βγάλει το πόδι της από την πόρτα; Τώρα εκείνο το ίδιο ντους είναι εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή έκανε κόντρα πριν από δύο δευτερόλεπτα; Ακούστε λοιπόν — εγώ εκεί που στέκομαι στην εξέδρα δεν κοιτάζω ποτέ τον άδικο ουρανό ψάχνοντας κάποιο σημάδι εκεί πάνω, κοιτάζω την γυναίκα εκεί μέσα που γυρνάει σαν τίγρης και δίνει όλο της. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας και έκανε αυτό το ντους σα μουσική βραδιά, εκείνο ήταν η στιγμή που είπα μέσα μου: "ωπα, αυτή εδώ δεν είναι καλλιτέχνης της Eurovision, είναι πρωταθλήτρια του πεδίου μάχης". Και ξέρετε γιατί το λέω αυτό; Γιατί πριν δυόμιση χρόνια εκεί στη Γερμανία, ενώ οι άλλοι έκαναν ζέστα-ψύχρα στα αποδυτήρια, αυτή εκεί έδινε σέντρες σα φωτιά που δεν σβήνει — κι όχι επειδή είχε βγάλει νερό πάνω της σαν κανονική αθλητρια. Την επόμενη μέρα βγήκαν όλα εκείνα τα βιντεάκια του ντους σα να είχε κάνει γκάλοπ στον κόσμο, σα να μην είχε ξαναδεί κανείς άνθρωπο να χαίρεται μετά από αγώνα. Μα τι συνέβη τώρα; Την αλλάξατε φιλολογία επειδή έκανε μια μπάλα στο πρώτο σετ πριν δέκα λεπτά; Εκείνο εκεί που κάνετε τώρα είναι σα να λέτε πως το εθνικό τραγούδι πρέπει να παιχτεί κάθε φορά που ένας παίκτης πίνει νερό επειδή ο οργανισμός του πρέπει να λειτουργήσει — αλλιώς δεν έχει σημασία το τραγούδι. Εμένα εκείνες τις φορές που η Αρίνε έδινε βάση εκεί μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα μού θύμιζαν εκείνον τον τύπο τον Γιώργο τον παλαιότερο που έκανε πέντε συνεχόμενες πιρουέτες στη γειτονιά μου επειδή κέρδισε έναν τοπικό αγώνα — εκείνος εκείνη την ώρα δεν χρειαζόταν ντους ανοιχτό για να γίνει θρύλος. Την Αρίνε όμως τώρα την θέλουμε πρωταθλήτρια επειδή έκανε κάτι τυχαίο εκεί έξω; Κοιτάξτε τους αριθμούς μόνοι τους: το Σάββατο είχαν 78% επιτυχία στις κόντρες εκείνους που δεν πήραν εύκολες μπάλλες, σήμερα έφτασαν στο 92% επειδή έπαιξαν μαζί σα ομάδα. Αυτό είναι το σημαντικό — όχι το αν κάποιος έκανε ντους πάνω στο γήπεδο επειδή τελείωσε το παιχνίδι. Την επόμενη φορά που πάτε σε αγώνα, σηκωθείτε όρθιοι επειδή ένας αγωνιστής έκανε κάτι έξω από το γήπεδο ή επειδή έδωσε μια σέντρα που έκανε όλους να σηκωθούν μόνοι τους; Γι' αυτό και εγώ είμαι αυτός εδώ — όταν η Αρίνε έκανε εκείνο το βηματισμό πριν από δέκα λεπτά σηκώθηκα σα βίδα μαζί με όλους εκεί πάνω, κι όχι επειδή εκείνη έκανε ντους σα τραγουδίστρια. Την ίδια στιγμή κάποιοι εδώ μέσα ψάχνουν ψυχή στις σωληνώσεις του ντους επειδή υπάρχει ιστορία στα social; Μα τι σχέση έχουν αυτά; Η ομάδα εδώ δεν γίνεται μουτζούρα επειδή η Αρίνε έκανε κάτι ανθρώπινο μετά από αγώνα — γίνεται ομάδα επειδή εκεί μέσα αγωνίζεται σαν λιοντάρι. Και όσοι βγάζουν εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή έκανε ντους σαν άλλες εποχές... αφήστε τα ρε παιδιά, εμείς εδώ είμαστε αυτοί που σηκώνουμε τις φωνές επειδή υπάρχει αγώνας εκεί μέσα, όχι επειδή υπάρχει ιστορία εκεί έξω. 🤡💸

Ρε ξαδέρφια μου, εσείς τώρα με αυτά όλα που λέτε μου θυμίσατε εκείνον τον τύπο στο Ηράκλειο που έκανε κόντρα μετά από αγώνα επειδή του πήρε η γυναίκα του το κινητό την ώρα της συγκίνησης — κι εκείνος έκανε εκατόν είκοσι φορές πίσω-πίσω επειδή νόμιζε ότι γίνεται τζαμίλ! 😱 Μα τι σχέση έχει αυτό τώρα; Εμείς εδώ λοιπόν ψάχνουμε ψυχή στις σωληνώσεις του ντους επειδή έκαναν εθνικό κέντρο δίχτυ; Μα η Αρίνε εδώ έκανε κόντρες σαν Αριάδνη πριν από δέκα λεπτά — σηκωθείτε και δείξτε μου έναν πού βγαίνει νερό σαν μουσική βραδιά κάθε φορά που παίζει ένας πρωταθλητής; 🔥 Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον όταν έκαναν παντούφλα στο γήπεδο σα νικητής της Eurovision κι ύστερα όλοι λέγανε πως έγινε κάποιο σπίτζ; Και τώρα λοιπόν όλα είναι ψυχή επειδή έκλεισε κάτι στο γήπεδο; Μα εσείς πού είστε ρε παιδιά όταν αυτή έδινε μάχη εκεί μέσα σαν φωτιά; 💪 Εμένα εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι πως ενώ στέκεστε στις εξέδρες φωνάζοντας "Άρίνε! Άρίνε!", μετά λέγατε πως η ψυχή είναι εκεί όπου κάνει ντους σα μουσική παράσταση! Μα τι σχέση έχουν όλα αυτά; Στην επόμενη κόντρα της Αρίνε, σηκωθείτε να φωνάξετε επειδή αγωνίζεται εκεί μέσα — όχι επειδή έκαναν βίντεο το ντους της! 😤 Ποιοι είστε εσείς ρε να αποφασίζετε πότε η ομάδα γίνεται μουτζούρα κι όταν γίνεται οικογένεια; Εμείς εδώ είμαστε οι ίδιοι φίλοι που θυμόμαστε εκείνες τις φορές που η Αρίνε αγωνίστηκε σαν λιοντάρι — κι όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι ανοιχτά σα ζαχαροπλάστης! 🔴

τι δουλειά είναι αυτή εδώ μέσα; μιλάνε όλοι για ντους σα μουσική βραδιά επειδή έκανε εθνικό κέντρο δίχτυ, ενώ εκείνη πριν από δέκα λεπτά έδινε κόντρες σαν δαιμόνιο εκεί μέσα! εσείς πού ήσασταν τότε; στο πάγκο σας ή στους πάγκους του σούπερ μάρκετ σχολιάζοντας τις φθορές της μπουγάνας; είδα εκείνον τον αγώνα σα μικρούλης — θυμάμαι που έτρεχα σπίτι με την φακίδα του αθλητικού περιοδικού που είχε την Αρίνε στην πρώτη σελίδα, τότε που κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει. εκείνες τις φορές έκανες ντους στο δικό σου σπίτι σαν κάθε άνθρωπος μετά από αγώνα, όχι σα καλλιτέχνης της Eurovision πάνω στο γήπεδο. τώρα όμως αλλάζετε γνώμη κάθε φορά που ανάβει ένα ονόματα γράφει ινσταντάμ! μα όταν έκανε εκείνο το βηματισμό πριν δύο χρόνια στο Γουίμπλεντον και όλοι μας σηκωθήκαμε σα μανιακές, τότε δεν κάνατε εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή έκανε ντους σα μικρή κρήνη — τότε κάνατε επειδή αγωνίστηκε σαν ζώο εκεί μέσα! τι έγινε λοιπόν αυτά τα χρόνια; τρώγαμε το αβγό χωρίς αλάτι; η ίδια Αρίνε που πριν χρόνια έκανες συμπαίκτη σου στις εικονικές ομάδες στα παλιά σου παιχνίδια στο playstation, τώρα γίνεται εθνικό κέντρο επειδή έκανε αυτό που κάνουν όλοι — τελείωσε ο αγώνας, βγήκε νερό. θα σου πω μια ιστορία: όταν ήμουν μικρός στο γήπεδο του Τρικάλου, εκείνον τον τύπο τον λέγανε Μίλτο — έκανε τόσες πιρουέτες μετά από κανόνι που οι γονείς μας ερχόντουσαν στις εξέδρες να δουν τι γίνεται επειδή φοβούνταν ότι θα τσακιστεί. εκείνος εκείνο το βράδυ δεν έκανε ντους πάνω στο γήπεδο επειδή νίκησε· έκανε επειδή ήταν πιασμένος εκεί μέσα σα δαιμόνιος. και εκείνες τις στιγμές σηκωνόμαστε όλοι σα μια οικογένεια επειδή ήταν η δουλειά του εκεί μέσα, όχι επειδή έκανε τίποτα άλλο. τώρα λοιπόν λέμε ότι η ψυχή βρίσκεται εκεί όπου έκλεισε κάτι στο γήπεδο, αλλά εκείνες τις φορές που έκανες ντους σαν μουσική παράσταση επειδή τελείωσε ο αγώνας, γιατί λέγαμε ότι ήταν σπίτζ; επειδή τότε υπήρχε χαρακτήρας εκεί μέσα, όχι επειδή έκανες ντους ανοιχτά! η Αρίνε αυτή τη στιγμή δίνει όλα εκεί μέσα σα πρωταθλήτρια — εκεί πρέπει να σηκωθεί κανείς όρθιος, εκεί πρέπει να στηθούν τα πανό, εκεί πρέπει να γίνει εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή αγωνίστηκε σαν λύκος. το υπόλοιπο; αφήστε το στα social, όχι στις ιστορίες που αλλάζουν γνώμη κάθε δεκαπέντε λεπτά επειδή ανέβει ένα βιντεάκι. κι εσύ πως το βλέπεις άλλωστε; εσύ που λες πως είναι ομάδα εδώ μέσα, εσύ που ξέρεις πως η Αρίνε δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή έκανε ντους σαν τραγουδίστρια — έγινε επειδή έδινε βάση σα τίγρης εκεί μέσα. τότε σηκωθείτε όλοι όρθιοι επειδή υπάρχει αγώνας εκεί μέσα, όχι επειδή κάποιος έκανε κάτι ανοιχτό εκεί έξω! 🔥

Άκου, εσείς μιλάτε για εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή έκανε ντους σα μουσική βραδιά, ενώ εκείνο το Σάββατο στο Μόντε Κάρλο την είδαμε να κάνει 5 συνεχόμενες πιρουέτες μετά από ψυχρές μπάλλες επειδή είχε πνεύμα μάχης εκεί μέσα. Εκείνο εκεί ήταν πεδίο μάχης — όχι το νερό που τρέχει πάνω στο γήπεδο επειδή τελείωσε ο αγώνας. Και μην μου πείτε τώρα πως εκείνες τις φορές δεν κάνατε τεράστιες φωτογραφίες στο συγκεκριμένο ντους σα συνέχεια επειδή ήταν ιστορία στα social; Τώρα όμως που έγινε τάση εθνικό κέντρο δίχτυ, ξαφνικά εκείνο γίνεται η ίδια η ψυχή του αγώνα; Εμένα εκείνο μού θύμισε εκείνον τον φίλο μου τον Αντώνη που κάνει πάντα τέτοιες κινήσεις όταν κερδίσει έναν τοπικό αγώνα εδώ στην Καλαμάτα — εκείνος εκεί τις κάνει επειδή αγωνίζεται σκληρά εκεί μέσα, όχι επειδή κάνει ντους ανοιχτό επειδή τελείωσε. Την Αρίνε την αγαπάμε επειδή δίνει όλα εκεί μέσα, όχι επειδή κάτι έκανε εκεί έξω επειδή τελείωσε ο αγώνας.

Τόσες φορές έχω σηκωθεί όρθιος στις εξέδρες επειδή η Αρίνε έκανε εκείνη την κίνηση εκεί μέσα — εκείνες τις στιγμές δεν μου έκανε κανένα εντύπωση το νερό που της έτρεχε από πάνω, το σημαντικό ήταν πως έδινε όλο της εκεί μέσα σα να είχε τρία χρόνια πίσω στην έκφραση. Θυμάμαι κάποιον αγώνα στο Ουίμπλεντον πριν από χρόνια, όταν είχε βγει ζαλισμένη από ένα γρήγορο πρώτο σετ κι όμως επέστρεψε σα λιοντάρι στο δεύτερο — εκείνες τις φορές ο κόσμος δε σηκωνόταν επειδή έκανε ντους σα μουσική βραδιά, αλλά επειδή είχε ξανά χρόνο ακόμα για να δώσει μάχη. Κι εδώ τώρα λέμε πως η ψυχή βρίσκεται εκεί όπου έκλεισε κάτι στο γήπεδο επειδή έκανε μια μπάλα; Μα η Αρίνε αυτοστιγμεί γίνεται πρωταθλήτρια επειδή αγωνίζεται εκεί μέσα, όχι επειδή έκανε κάτι ανοιχτά εκεί έξω μετά τον αγώνα. Αυτό που έκανα φέτος στο γήπεδο της Ρόδου όταν έπαιζε εκείνος ο τοπικός αγώνας: η ίδια κίνηση εκείνης της κρίσης, ίδια ένταση, ίδιο πάθος — εκείνη τη στιγμή δε σκέφτηκα πως θα γίνει viral στα social, σκέφτηκα πως έχει μάτια μόνο για την μπάλα εκεί μέσα. Μα τι κάνουν αυτοί εδώ μέσα; Την κάνουν εθνικό κέντρο επειδή έκανε ντους σαν μουσικό βιντεοκλίπ επειδή τελείωσε ο αγώνας; Την ίδια στιγμή που εμείς φωνάζουμε "Άρίνε!" στις κόντρες εκεί μέσα, άλλοι μιλάνε σα φιλοσοφικό συνέδριο για σωλήνες ντους επειδή έγινε θέμα στα κοινωνικά δίκτυα. Την ίδια στιγμή που εγώ σηκώνομαι σα μανιακός επειδή έδωσε μια σέντρα εκεί μέσα, κάποιοι εδώ ψάχνουν ψυχή στις σωληνώσεις εκείνης της ντουζιέρας επειδή ανέβει ένα βιντεάκι στο Instagram. Κι όμως, αυτή εδώ δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή έκανε ντους σαν καλλιτέχνης της Eurovision — έγινε επειδή έδωσε όλα εκεί μέσα σα να είχε δέκα χρόνια πίσω κάθε φορά που παίζει. Την επόμενη φορά που θα ξαναδείτε την Αρίνε εκεί πάνω, σηκωθείτε επειδή αγωνίζεται εκεί μέσα — όχι επειδή έκανε κάτι ανοιχτά επειδή τελείωσε ο αγώνας. Αυτή είναι η μόνη κρίση εκεί.

Τι περιμένεις ρε μαλάκα να σου φτιάξω εγώ εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή η Αρίνε έκανε ντους σα βραδινή παράσταση στην Αλμυρή; 😂💸 Την έχω δει τριάντα φορές εκείνη την κίνηση εκεί μέσα — κάθε φορά που σηκώνομαι όρθιος επειδή έδωσε μάχη σα δαιμόνιο, όχι επειδή πήρε νερό πάνω της σα πρωταγωνίστρια σαπουνόπερας! Ρε παιδιά, εμείς εδώ είμαστε οι ίδιοι που πριν από δύο χρόνια γελούσαμε με το ντους σαν όλους αυτούς τους μικρούς γκουρού των social που έκαναν ξαφνικά όλοι φιλόσοφοι επειδή έκανε κάτι ανθρώπινο — τώρα όμως μπουκώνεστε σα δακρυσμένοι μετά από κάθε βιντεάκι που ανέβει επειδή έγινε "ιστορία"; Μα τι σχέση έχει αυτό τώρα; Την έχουμε αγαπήσει επειδή αγωνίζεται σα λύκος εκεί μέσα, όχι επειδή κάνει παντούφλα επειδή τελείωσε! Εκείνο το Σάββατο στο Γουίμπλεντον έτρεχα σαν τρελός στις εξέδρες επειδή έδινε κόντρες σαν τίγρης — εκείνο εκεί ήταν μάχη, όχι μπουγάνα. Τώρα όμως ψάχνουμε ψυχή στις σωληνώσεις επειδή έκανε εθνικό κέντρο δίχτυ; Μα η ίδια η Αρίνε εκείνες τις φορές έκανε ντους σα κάθε άνθρωπος — όχι σα καλλιτέχνης της Eurovision! Κοιτάξτε τους εαυτούς σας: εσείς πού ήσασταν όταν αυτή έδινε όλα εκεί μέσα σα να είχε δεκαπέντε χρόνια πίσω κάθε φορά; Ή κάθονταν στις καρέκλες τους σχολιάζοντας τις φθορές της μπουγάνας; Την επόμενη φορά που θα δει κανείς την Αρίνε εκεί πάνω, ας σηκωθεί επειδή αγωνίζεται εκεί μέσα — όχι επειδή έκανε κάτι ανοιχτό επειδή τελείωσε ο αγώνας. Κι εγώ εκείνη την ώρα δε σκέφτομαι κανένα ντους σα μουσικό βιντεοκλίπ — σκέφτομαι μόνο πόσο σκληρά δίνει εκείνη η μπάλα σα να θέλει να τη σκοτώσει. Αυτή είναι η μόνη ψυχή που μετράει! 🔥

Ρε παιδιά, τι ξεβολιά είναι αυτή που ζούμε εδώ μέσα; Εγώ θυμάμαι εκείνο το Σάββατο στις εξέδρες, όταν η Αρίνε είχε πάνω της νερό σα βροχή κι όμως επέμενε σα φωτιά εκεί μέσα σα να της έφτανε μονάχα η μπάλα για δικό της κόσμο. Τότε δε κάναμε καν εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή έκανε ντους ανοιχτό — τότε σηκωθήκαμε επειδή αγωνίστηκε σα ζώο εκεί μέσα! Γιατί τώρα αλλάζει ο αέρα; Κοιτάξτε την ίδια την Αρίνε: πριν από δέκα λεπτά έδωσε εκείνη την κόντρα που έκανε όλους να σηκωθούν αβίαστα σα μία οικογένεια. Εκείνο εκεί ήταν η ψυχή, εκείνο το γεγονός — όχι το νερό που έτρεξε πάνω της επειδή τελείωσε ο αγώνας. Την ίδια στιγμή όμως εδώ μέσα κάποιοι ψάχνουν ψυχή στις σωληνώσεις επειδή έγινε τάση στα social; Τι έγινε λοιπόν αυτές τις δυόμισι χρονιές; Καθίσαμε στις καρέκλες μας και παρακολουθήσαμε πόσο δυνατή γίνεται εκεί μέσα, η ίδια η Αρίνε όμως — εκείνη βγήκε πάντα σα πρωταθλήτρια επειδή αγωνίζεται σαν ντάμα πάνω στο γήπεδο, όχι επειδή έκανε κάτι ανοιχτό εκεί έξω μετά το παιχνίδι. Τότε γιατί τώρα κάποιοι κάνουν εθνικό κέντρο δίχτυ επειδή έκανε ντους σα μουσική βραδιά; Εγώ εκείνες τις φορές θυμάμαι τον εαυτό μου να σηκώνεται σα μανιακός επειδή έδωσε μία σέντρα εκεί μέσα, όχι επειδή έκανε ντους σα καλλιτέχνης της Eurovision. Την επόμενη φορά λοιπόν που βρεθείτε στις εξέδρες, σηκωθείτε επειδή αγωνίζεται εκείνη η γυναίκα — όχι επειδή έκανε κάτι επειδή τελείωσε ο αγώνας. Αλλιώς τι γινόμαστε εμείς εδώ; Μια ομάδα σα μουτζούρα ή μια οικογένεια σα λιοντάρι; Την ίδια στιγμή που κάποιοι μιλάνε για εθνικό κέντρο επειδή έγινε ένα βιντεάκι με ντους, εγώ θυμάμαι πόσο δυνατή έγινε η Αρίνε εκεί μέσα σα να μην υπήρχε χρόνος καν στη ζωή της εκτός από την μπάλα. Και εκείνον τον αγώνα τον σηκωνόμαστε όλοι επειδή αγωνίστηκε σα πρωταθλήτρια — όχι επειδή έκαναν ντους σα μουσικό βιντεοκλίπ επειδή τελείωσε το παιχνίδι. Την ίδια στιγμή όμως εδώ μέσα άλλοι ψάχνουν ψυχή στις σωληνώσεις επειδή έγινε trend — εμείς όμως τι ψάχνουμε εδώ μέσα; Την Αρίνε εκεί πάνω, όχι την ιστορία εκεί έξω. Γιατί αυτοί εδώ είμαστε οι ίδιοι που πριν χρόνια σηκωθήκαμε όλοι σα μία οικογένεια επειδή αγωνίστηκε σα δαιμόνιο εκεί μέσα, όχι επειδή έκανε κάτι ανοιχτό επειδή τελείωσε ο αγώνας. Κι όμως τώρα κάτι άλλαξε — κι αυτό δεν είναι ούτε ψυχή ούτε κέντρο δίχτυ. Αυτό είναι η ίδια η Αρίνε εκεί πάνω, εκείνη που αγωνίζεται σα λύκος κι εμείς εδώ είμαστε οι μόνοι που πρέπει να το θυμόμαστε κάθε φορά. Την επόμενη φορά λοιπόν σηκωθείτε επειδή υπάρχει αγώνας εκεί μέσα — όχι επειδή έγινε ένα βιντεάκι εκεί έξω επειδή τελείωσε το παιχνίδι.