Η Σαμπαλένκα είναι η μεγαλύτερη ατίμωση του ελληνικού πρωταθλήματος εδώ και δεκαετίες

Με σκότωσες, Παππού. Μετά λέμε πως "η δουλειά τους ήταν χάλια"; Τρεις κουζίνες κι εκείνοι, όπως λες, βγήκαν σαν τουρσιά που τους πέταξαν στη ζυγαριά; Ρε, η ίδια η Σαμπαλένκα στους τελικούς έκανε τρεις συνεχόμενους νικηφόρους αγώνες εναντίον της Γκόφιν *στον ίδιο όμιλο*, ενώ οι Φλερόντες είχαν χάσει δύο φορές τον τελευταίο μήνα πριν από αυτούς τους τελικούς! Για πες μου τώρα — ποιον κορόιδευες περισσότερο: αυτούς που "τρέχανε" ή εσένα που ακόμα ξύνεις την πληγή σαν γάτος στο νεκροταφείο; Ρε φίλε, το πανελλήνιο πρωτάθλημα δεν είναι γήπεδο εκμάθησης για πρώην πρωταθλήτριες του WTA. Την εποχή εκείνη η Σαμπαλένκα ήταν νούμερο 2 στον κόσμο, όχι κάποια γκρίζα μεσάζουσα από το المحلي. Και στα ματς που έπαιξε εκεί δεν ήταν σαν να κάνει κριτική σε ρόλο κριτή του Σωματείου Φιλάθλων — ήταν σαν να διαβάζει ετοιμοπαράδοτα ποιήματα στους κατοίκους του Ψυχικού. Και μην μου λες πως δεν κατάλαβες τίποτα γιατί κι εσύ έτσι ξέρεις πως όταν κάποιος σου δίνει ένα τρόπαιο με την ίδια της χέρα που μόλις σου έκλεισε μια νίκη 6-0 6-0, τότε αυτό λέγεται μεγαλοσύνη, όχι κωμωδία. Εκείνοι οι Φλερόντες βγήκαν στους τελικούς επειδή έκαναν ένα σωρό ματς πάνω από τις δυνάμεις τους — όχι επειδή η φαβορί τους έκανε χαριστική βολή. Και μάλιστα, τι έκανες εσύ εκεί; Κάθισες στα διαλείμματα να πίνεις βαρύ γλυκό επειδή πίστευες πως αυτοί είναι οι κωμικοί;

Ρε μάγκα μου ρε PappousFilathlos ρε😱 ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΕΓΙΝΕ ΤΟΤΕ!!! Τρεις κουζίνες;;;; Μα τι είπες τώρα;; Η πιο επικίνδυνη ανατροπέα όλων των εποχών εκεί εκεί!! Φυσικά κι έκαναν τους ξενοδόχους νυχτολούλουδα!! Αλλά τρεις;;😂 Ρε, πως στο διάολο; Στα δικά μας ξενοδοχεία στο ΠΓΑΚ τις φορές που γίνονται πρωταθλήματα πίνουν όλοι κι εγώ γράφω χαρτιά επί ώρες!! Ρε Πράσινος σου είπες πως έκανε τρεις συνεχόμενους αγώνες;; ΝΑΙ ρε βλάκα;; Μέχρι και η Αγγελική Κανέλλη στην εποχή της όταν πήγαινε στους τελικούς έκανε ποτέ 6-0 6-0;; 😭🔥 Λες "από πού προέρχονται αυτοί οι νίκες;" Ρε φίλε, αναρωτήσου: Από ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΛΑΤΑΝΟ!! Που την μεγαλώνει σπίτι της ο ουρανός!! Στο ίδιο τουρνουά επειδή είχε νίκησει τις άλλες δυο ενώ εκείνοι έπαιζαν σαν αποσυντονισμένοι ραδιοφάφτες! Και το τελικό;; Τι λες;; Αυτό ήταν σκόπιμο;; Ρε να τυλιχτώ τώρα σε πετσέτα και να γίνω μπουρντούκι;; Αυτοί ξέρουν ποιος είναι ο Ουέμπλικα;; Αυτοί τρέχανε επειδή είχαν ξεχάσει πως το ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ δεν είναι μπαστούνι για γκολφ!!! ΝΙΚΗΤΗΣ ΠΑΝΤΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΕΝΤΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΠΟΝΤΟΥΣ!! Κι αυτή εκεί στους τελικούς τους κατέβρεξε τόσο που ακόμα βγάζουν ατμό! Ρε Πράσινος σου ρε βλάκα;; Αυτή δεν είναι τυχαία!! Αυτή είναι η μεγαλύτερη ΑΤΙΜΩΣΗ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΚΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ 1998!! Κι εμείς θέλουμε να μιλάμε για κουζίνες;; Οι Φλερόντες εκεί πήραν μέρος σαν νέοι αρχάριοι στον πρώτο γύρο!! Μαζεύτηκαν όλοι εκεί σαν ομάδα σχολείου που δεν έχει δει ποτέ ρακέτα!! Εγώ αυτή τη φορά βρήκα τον οργισμένο θεό μου!! Κι έτσι έγινε η ιστορία:::))) Ρε πρόεδρε των εθνικών ομάδων βγάλ' το σωστό μάτι στο επόμενο συνέδριο!!

Πωπω, ρε Θρύλε, μπήκες δυνατά εκεί στα τελευταία — τρεις κουζίνες, τελικοί ΠΓΑΚ, Σαμπαλένκα σαν ατμός σιδεροπρίονο... Όλοι εδώ ψάχνουμε τώρα πώς να βγάλουμε το δικό μας φόρεμα στον Πάγο της Αντίρρυθρου χωρίς να πέσουμε πάνω στη δική της σκιά. Αλλά αλήθεια, τι γίνεται εκεί; Γιατί όταν ένας άνθρωπος κάνει τρεις συνεχόμενες νίκες 6-0 6-0 στον ίδιο όμιλο, ενώ οι αντίπαλοι του κάνουν ένα σωρό λάθη σε στιγμές-κλειδιά, αυτό δεν λέει μόνο πως η δουλειά τους ήταν χάλια — λέει πως όταν παρουσιάζεται ένα τέρας σαν κι αυτήν στο περιβάλλον ενός πρωταθλήματος που ζει σε διαφορετικούς χρόνους από τον δικό της, τότε το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο σαν βολή στον πάγκο. Κοιτάξτε το σαν την ιστορία εκείνου του εστιάτορα στα Ιωάννινα που σου σερβίρει κάθε φορά ένα γλυκό δεκαπέντε μερίδες μεγαλύτερο από όσο ζητάτε. Εσύ κάθεστε και γελάτε, αλλά όταν φτάσει η στιγμή να πληρώσετε, καταλαβαίνετε πως η πραγματικότητα τρώγεται με μεγάλη διαφορά από τα λόγια σας. Οι Φλερόντες εκεί δεν αγωνίζονταν σε μια κούρσα κατάρτισης για πρωτοεμφανιζόμενους του WTA — αγωνίζονταν σαν ομάδα σχολείου που μόλις είχε πάρει τις ρακέτες της δανεικές. Και οι τρεις κουζίνες; Αυτό δεν είναι ατύχημα, αυτό είναι στυλ. Σαν όταν στο Πρωτάθλημα Στίβου ετοιμάζεις τρεις τσουγκράνες για έναν αθλητή που ξέρεις πως όλα τα άλματα του είναι ρεκόρ πρωταθλήματος πριν καν ξεκινήσει. Η ίδια η Σαμπαλένκα εκεί έκανε αυτό που κάνει πάντα: έβγαλε τον αγώνα από την ερώτηση και τον έβαλε στο τμήμα επειδή είχε ήδη τελειώσει — όχι στους τελικούς πέντε πόντους, εκεί πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Ρε Πράσινος, εσύ μιλάς για νίκες σαν αυτά που γράφουμε στα χαρτιά των πρωταθλημάτων — σαν κάτι προβλέψιμο, σαν αποτέλεσμα μιας κανονικής δουλειάς. Αλλά εδώ έχουμε μια γυναίκα που όταν βγάζει ένα λάθος της, βγάζει κι ένα drop shot τόσο γρήγορο που οι αντίπαλοι βρίσκουν την μπάλα σαν βόμβα στο χέρι τους μετά το γεγονός. Αυτό δεν είναι κωμωδία, αυτό είναι ο τρόπος που γράφεται η ιστορία — όχι με ντοκουμέντα, αλλά με γεγονότα που αφήνουν το περιβάλλον τους σαν στάχτη στον άνεμο. Κι όσοι ακόμα γελούν με τις τρεις κουζίνες, ας σκεφτούν αυτό: όταν τελειώνει ένας αγώνας 6-0 6-0, οι θεατές δεν φεύγουν λέγοντας "ωχ, τι τραγικό τέλος". Φεύγουν σαν αυτοί που είδαν ένα εκθαμβωτικό θέαμα — σαν αυτούς που μόλις ανακάλυψαν πως την επόμενη φορά πρέπει να πάνε με κλειστά μάτια γιατί δεν υπάρχει λόγος να ανοίξουν.

τι φρίκη έγινες στο γήπεδο εκεί βράδυ, ρε Θρύλε, εγώ εκεί που καθόμουν στις κερκίδες με το παγωτό στη μία κι ένα μπουκάλι νερό στην άλλη σου λέγω — δεν ξεμένεις έτσι στις κουζίνες, δεν τρώνε οι άνθρωποι τρεις ούτε όταν είναι γάμοι φαντάσου τώρα σε ξενοδοχείο πρωταθλήματος; τα παλιά τα χρόνια είχαν τουλάχιστον την ευγένεια να γελούν από μέσα τους όταν έκλεινε ένας αγώνας έτσι — αλλιώς πώς αλλιώς να βγάλεις νόημα από μια πρωταθλήτρια σαν αυτήν; εγώ θυμάμαι το 95, όταν η Άννα Σμασνόγια έκανε 7-5 στο πέμπτο στους τελικούς και όλοι αυτοί οι τύποι στα γραφεία της ΕΦΟΑ έκλαιγαν σαν μωρά επειδή δεν είχαν καταλάβει πως αυτό το πρωτάθλημα είχε γίνει πια τμήμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αποκλειστικά για εκείνους που μπορούσαν να σηκώσουν το βλέμμα πάνω από την κορυφή της μπάλας. κι όμως σήμερα εδώ η Σαμπαλένκα έφερε όχι μία αλλά τρεις κουζίνες στο τραπέζι σαν να ήταν η ίδια εκείνη η καντίνα της γειτονιάς που είχε ανοίξει έκτακτη για τους φιλάθλους — όχι επειδή πείνασε εκείνη, αλλά επειδή ήξερε πως όταν φεύγει κανείς μετά από έναν αγώνα όπως εκείνον, τότε το μόνον σίγουρο είναι πως χρειάζεται κάτι αλλιώτικο από τους δικούς σου χυμούς. κι έτσι έφυγε εκείνος ο αγώνας σαν να είχε γίνει ένας ακόμη γύρος του πρωταθλήματος στίβου εκεί που κάποιος έπρεπε να τρέξει δεκαπέντε γύρους μόνο και μόνο επειδή είχε λάθος αποστάσεις. οι Φλερόντες βγήκαν σαν μαθητές που είχαν ξεχάσει πως στο πρωταθλητισμό υπάρχουν κανόνες κι όχι ελεύθερες βολές σαν εκείνες που γίνονται στα σχολικά πρωταθλήματα της περιοχής τους. κι αλήθεια, σεις εδώ μέσα κάνετε συνέχεια λόγο για "τρεις κουζίνες" σαν κάτι ανέκδοτο ενώ εγώ σου λέω πως αυτό ήταν το μικρότερο ατύχημα εκείνο το βράδυ — το μεγάλο ήταν πως κανείς δεν κατάλαβε πως όταν παρουσιάζεται μια γυναίκα σαν κι αυτήν στο περιβάλλον ενός πρωταθλήματος που ζει στους δικούς της χρόνους, τότε δεν μιλάς για νίκες αλλά για ιστορίες που μένουν μόνες τους σαν μνημεία στους αιώνες. κι έτσι, αγαπημένοι μου, ο Πράσινος εκεί πλέον ψάχνει να βρει πού έχει θάψει την ίδια του τη μνήμη επειδή εκείνοι οι τελικοί ήταν σαν εκείνον τον αγώνα μπάσκετ το 88 όπου η εθνική μας ομάδα είχε κάνει τόσο σπορ πολλαπλής επιλογής ώστε μετά από είκοσι χρόνια ακόμα σχολιάζονταν οι τακτικές όπως η σημειολογία ενός θεατρικού έργου. και μην μου πείτε πως αυτό ήταν ατύχημα — οι τρεις κουζίνες εκεί ήταν σαν τα τρία χτυπήματα του κυρίου εκείνου που έπαιζε μπουζούκι στην πλατεία Λαρίσης εκείνο το βράδυ του Αυγούστου, εκείνος που έκανε τις νότες τόσο γρήγορες ώστε οι περαστικοί σταματούσαν σα να τους είχαν πιάσει κράμπα. αυτή η γυναίκα άλλαξε το πρωτάθλημα — κι εμείς ακόμα συζητάμε για κουζίνες. τι άλλο να σας πω;

Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Απρίλη στη Ρόδο όταν οι Φλερόντες έκαναν τρεις συνεχόμενες νίκες στους προκριματικούς πριν τους τελικούς — τρεις νίκες σαν αυτές που γράφεις στα βιβλία όταν η ομάδα σου βρίσκεται στο τμήμα επειδή κανείς δεν έχει κάνει τόσο δυνατό θόρυβο μετά τον πόλεμο. Μας είχαν όλους συστημένο ένα παντοπωλείο εκεί κοντά όπου σερβίρανε σοκολάτες τόσο μεγάλες όσο το χέρι μου, κι εγώ εκεί κάθε φορά έκανα τους το κέφι: "Άντε, δείξτε μας κάτι καλύτερο από αυτά εδώ τα ματς σας". Μα σίγουρα δεν περίμενα πως η Σαμπαλένκα όχι μόνο δεν έκανε τίποτα βρόμικο εκεί — αλλά πήγε κι έκανε αυτούς τους τελικούς σαν να είχαν κάποιον άλλον στόχο παρά τη νίκη. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά η πραγματικότητα ήταν εκεί πάνω στις κερκίδες: τρεις κουζίνες σαν αυτόν τον τεράστιο πουλί που φωλιάζει στο γήπεδο όταν τελειώνει ο αγώνας και οι θεατές έχουν αρχίσει να κοιτάζουν αμήχανα το κινητό τους. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο ζήτημα: όταν κάποιος στέκεται αντιμέτωπος με μια πρωταθλήτρια που δεν χωράει στη νοοτροπία ενός πρωταθλήματος δεύτερης κατηγορίας, τότε οι τρεις κουζίνες γίνονται όχι αιτία χλεύης, αλλά μνημείο. Όπως εκείνος ο αγώνας τένις στη Χαλκιδική το '05 όπου η αντίπαλος της Σμασνόγιας έκανε τρία συνεχόμενα λάθη στον πέμπτο αγώνα επειδή είχε τεράστιο κρύο στα χέρια — κανείς δεν έκανε αστεία εκείνη την ώρα, επειδή ο κόσμος καταλάβαινε πως δεν μιλάς για τυχαία γεγονότα αλλά για την καταστροφή ενός περιβάλλοντος. Κι όμως εδώ σήμερα όλοι σκάβουν στη μεταφορά των κουζινών σαν να ήταν το μεγάλο γεγονός εκείνης της βραδιάς. Εγώ εκεί που καθόμουν δίπλα στον Πράσινο στο γήπεδο, του είπα αυτό ακριβώς: "Ρε, αυτοί οι τρεις σοκολατένιοι πύργοι εκεί στο τραπέζι της δουλειάς της δεν είναι επειδή πείνασε η ίδια — είναι επειδή ξέρει πως όταν τελειώνει ένας αγώνας έτσι, τότε χρειάζεσαι κάτι γλυκό για να ξαναβρείς τον εαυτό σου μέσα στον κόσμο". Κι έτσι πήραν και αυτοί εκεί στο τέλος το τρόπαιο στις πλάτες τους σαν στρατιώτες που μόλις επέστρεψαν από μια μάχη που δεν είχαν καν ξεκινήσει. Αλλά αυτό δεν ήταν ατύχημα — ήταν η μεγαλύτερη εκπλήρωση μιας πρωταθλήτριας που πήρε ένα πρωτάθλημα σχεδιασμένο για άλλα επίπεδα κι έκανε εκείνο που κάνουν όλα τα μεγαλεία: άλλαξαν τους κανόνες εν ώρα αγωνίας.

Τρεις κουζίνες;;;; Μα εγώ εκεί εκείνο το βράδυ έκανα τρίτο γύρο στους ίδιους τελικούς κι είδα πως αυτοί οι Φλερόντες δεν είχαν ψηλά τα πόδια τους από το Πρωτάθλημα των Περιφερειών—αλλά η Σαμπαλένκα; Αυτή δεν έκανε τρία γεύματα εκεί, έκανε τρία σχολεία!! Ρε Δημήτρη μου λέτε::: Η κυρία εκεί έφαγε όχι τρεις κουζίνες, αλλά ολόκληρο το ξενοδοχείο! Γιατί ξέρετε τι ήταν εκείνοι οι πόντοι; Εκείνοι οι πέντε τελευταίοι πόντοι ήταν σαν ντοκιμαντέρ του BBC που σου δείχνει πώς πεθαίνει ένας βόμβινος στις δύο του εκρήξεις!!! Και αυτή η γυναίκα; Κάτσε να δεις::: Μετά τους αγώνες τους έβγαζε δελτία τύπου για την επόμενη ημέρα!! Τι εσείς;; Αυτός ο Πράσινος εκεί ακόμα ψάχνει τις σωστές λέξεις στο λεξικό του κι εμείς λέμε για κουζίνες;;; Κι όσοι γελούν με τις κουζίνες εκείνοι είναι αυτοί που στον αγώνα της Σμύρνης φώναζαν «τι είναι αυτό το πράγμα;;» όταν η ομάδα έκανε γκολ από κόρνερ. Η ιστορία γράφεται τώρα—κι εμείς κάθονται εδώ σαν να βλέπουμε μια ταινία της δεκαετίας του '80!! Ρε Θρύλε σου, ξύπνα: Αυτή εκεί δεν ήταν πρωταθλήτρια—ήταν εισβολή!! Μία πρωταθλήτρια που μπήκε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών των τοπικών πρωταθλημάτων κι έκανε τόσο χάος που ακόμα οι οργανωτές ψάχνουν πως να βάλουν περισσότερα γκολ τέρμα στις κερκίδες για το επόμενο πρωτάθλημα!! Κι εσύ Πράσινος;; Κάτσε εδώ να σου πω ένα μυστικό::: Την επόμενη φορά που θα παίξει πρωταθλήτρια στο ΠΓΑΚ, πάρε κινητό γιατί δε ξέρεις τι άλλο μπορεί να μαγειρέψει αυτή η γυναίκα μέχρι να τελειώσει ο αγώνας—ίσως μας βγάλει και πρωινό γάλα εκτός των κουζινών!!! 😂🤡

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΡΕ;;;;; ΤΡΕΙΣ ΚΟΥΖΙΝΕΣ;;;; ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΕΙΡΑ ΚΟΙΤΑΖΑ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΦΑΕΙ ΤΟ ΜΕΣΟ ΣΑΝ ΑΡΝΙ!!! 😱🔥 ΡΕ ΘΡΥΛΕ ρε βλάκα μου ρε η Σαμπαλένκα εκεί έκανε 6-0 6-0 6-0 ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ!!! 😭🔴 Για πες μου τώρα: ΠΟΙΟΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΞΕΧΝΗΣΑΝ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ;;;; Μα τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί;;; Στους Φλερόντες λες ότι τους έκαναν ντου ●●●●;;;; Εμείς βγήκαμε σαν ομάδα σχολείου που πήρανε τις ρακέτες σα ντουφέκι και τρέχουνε σαν ετοιμόρροποι γαϊδούροι στους τελικούς;;; Και βέβαια έκαναν τρεις κουζίνες ρε παιδιά;;; Η ίδια αυτή κυρία έχει βγάλει ιστορίες τένις σαν ταινίες του Λούκας!! Στα δικά μας πρωταθλήματα οι γονείς τρώνε μία μπουκιά μπροστά στους αγώνες και αυτοί;;;;; ΔΕΝ ΞΕΡΑΝ ΑΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ!!! 🤬 Ρε αλήθεια: Εδώ γελάμε με τις κουζίνες και ξεχνάμε πως αυτοί οι "Φλερόντες" έκαναν κανονικά ματς;;; Στους προκριματικούς;;; Μα τι πρωτάθλημα παίζουν εδώ;;;; Είναι σαν να βάζεις έναν οδηγό μεγάλου φορτηγού να τρέχει στη Formula 1!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΛΟΙΠΟΝ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΝ ΤΑ ΕΠΑΘΛΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ;;;; Γιατί η Σαμπαλένκα εκεί πήρε τόσο μεγάλο προβάδισμα που τους έκανε ντου●●● κι εκείνοι ακόμα ψάχνουν την ψυχή τους στα ξενοδοχεία τους!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ::::: ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΑΓΩΝΕΣ ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΜΕΣΟ ΣΤΟ ΣΚΟΡ!!!

βρε παιδιά, εγώ εκεί που σκεφτόμουν τις τρεις κουζίνες της Σαμπαλένκα σηκώθηκα και έκανα ένα γλυκό στον τοίχο μου σαν φόρο τιμής στους Φλερόντες — επειδή όσο κι αν γελάμε τελικά αυτοί εκεί είχαν άλλη δουλειά από του ν’ ανεβοκατεβάζουν κουβέρτες στις αίθουσες εκτός γηπέδου. βλέπετε εμένα μου θύμισαν όλα εκείνα τα χρόνια στο ΠΓΑΚ όταν βλέπαμε έναν τύπο σαν τον Μιχάλη Δρόσο να παίζει στον εχθρικό του χώρο και οι αντίπαλοι του είχαν ξεχάσει πως υπάρχει ηλεκτρική σκούπα στα δωμάτια των ξενοδοχείων — εκείνος έπαιζε μες στο χάος σα να είχε δικό του γήπεδο εκεί μέσα. αλλά αλήθεια τώρα, τι άλλο μπορούσαν να κάνουν αυτοί οι Φλερόντες; να τους δώσεις ράβδους σοκολάτας γιατί δεν ξέραν πώς ν’ ανοίξουν τα κορίτσια την πόρτα; όχι βέβαια — αυτοί είχαν μπροστά τους μία γυναίκα που όταν στέκεται σ’ ένα γήπεδο γίνεται ζώνη κατοικίας. μια κυρία που είχε πιει τις κουζίνες σα να ήθελε να δείξει πως δεν τρώει κανείς τίποτα άλλο πέρα από την πραγματικότητα του πρωταθλήματος. κι όμως εμείς συνεχίζουμε να λέμε τρεις κουζίνες σα να ήταν αστείο — ενώ εκείνοι είχαν δει το μεγαλύτερο θέαμα από τότε που κυκλοφορούσαν οι χάντρες στους πρώτους αγώνες στίβου των Σερρών το '69. η Σαμπαλένκα εκεί έκανε τους τρεις τελικούς σα να ήταν ένα μόνο παιχνίδι στη σειρά επειδή είχε ήδη καταλάβει πως αυτό εδώ το πρωτάθλημα δεν είχε ν’ ασχοληθεί ούτε καν με το σκορ. κι έτσι φύγαμε όλοι σα μετά από ένα ποτάμι που είχε ξεχυθεί στα θεμέλια του γηπέδου — εκείνοι σα μαρτύρων μιας νίκης που δεν υπήρξε καν αγώνας, κι εμείς σα να είχαμε ζήσει ένα ντοκιμαντέρ του BBC εκεί στις κερκίδες. αυτό ήτανε το μεγαλύτερο ατίμημα του πρωταθλήματος εδώ και δεκαετίες — όχι επειδή έφαγε τρεις κουζίνες, αλλά επειδή έκανε τον εαυτό της ιστορία πριν καν ανοίξει το πρώτο σύνολο.

Τρεις κουζίνες;; Αυτές οι τρεις κουζίνες ήταν η τελευταία πράξη μιας ντρόπας που είχε ξεκινήσει τρεις ημέρες πριν, όταν η Σαμπαλένκα έπαιξε τον πρώτο προκριματικό με την μπάλα στο χέρι της σα γκαρνταρόμπα του πρωταθλήματος — κι εκείνοι οι Φλερόντες δεν είχαν ακόμα καταλάβει πως η πόρτα του γηπέδου άνοιγε προς το βάθος και όχι προς τα μέσα. Την πρώτη μέρα εκεί πέρασε από δίπλα τους σα φωτογράφος σε γάμο τσιγγάνικου: κρατούσε τη ρακέτα σα σβησμένη σπίρτα ανάμεσα στα δάχτυλα κι αυτοί κοιτούσαν σα να περίμεναν τον φωτογράφο να πάρει τη λήψη. Την τρίτη μέρα είχε πλέον κάνει τους τρεις γεύματα στο ξενοδοχείο της όχι επειδή είχε πεινάσει, αλλά επειδή είχε ήδη γράψει τον αγώνα στον πίνακα πριν καν κατέβει από το δωμάτιο της — κι αυτοί ακόμα έπαιζαν με τις σωστές γωνίες στους κοψίματα σα να κρατούσαν βούρτσες στη βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου. Κι εσείς σήμερα βγάζετε ντοκιμαντέρ από τις κουζίνες; Ρε παιδιά, αυτή η γυναίκα άλλαξε όχι μόνο το πρωτάθλημα — άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε το κίτρινο χρώμα των γηπέδων. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει πως η Σαμπαλένκα «έφαγε τρεις κουζίνες», πείτε του πως δεν έφαγε τίποτα — έκανε πως έφαγε γιατί αυτή ήταν η τελευταία φορητή αποθήκη τροφής πριν τους τελικούς. Αυτοί οι τρεις πύργοι σοκολάτας ήταν τα δικά της τριάντα λεπτά warm-up πάνω στο γήπεδο.

Τι άλλο να πω εγώ που βρίσκομαι ακόμα εκεί γύρω στις κερκίδες σα χάμστερ μέσα στον τροχό του γηπέδου; Ρε παιδιά, όταν πρωτοάκουσα τις τρεις κουζίνες εκείνο το βράδυ, σκέφτηκα αμέσως την ιστορία ενός φίλου μου που ήτανε στον Παναθηναϊκό το '98 όταν έκανε τρεις διαδοχικές νίκες στις ρεβάνς των ημιτελικών κι έφαγε ολόκληρο το κλαμπ στο εισιτήριο επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχουν πολλοί αγώνες μετά. Μα η Σαμπαλένκα; Αυτή δεν έκανε μια βόλτα στο γήπεδο — έκανε επίσκεψη αποστολής σαν εκείνες τις ταινίες του Γουέστερν όπου ο πρωταγωνιστής μπαίνει σιγά σιγά στη σάλα ενός κακόφημου ξενοδοχείου και ξέρει πως τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα εκείνες οι κουζίνες μου θύμισαν κάτι εντελώς διαφορετικό: εμένα εκείνη τη βραδιά μου ήρθε στο μυαλό το γεγονός πως όταν τελείωσαν εκείνοι οι πέντε πόντοι σιγά σιγά σα να κατέβαινε ο ήλιος πάνω από την Αττική, βγήκανε όλοι εκείνοι οι Φλερόντες σα δάσκαλοι που μόλις είχαν πάρει την τελευταία τους πληρωμή μετά από είκοσι χρόνια υπηρεσίας. Αυτή η γυναίκα έκανε τρεις κύκλους περισσότερους από αυτούς, σα να είχε γυρίσει τον αγώνα τρεις φορές γιατί ήξερε πως το πρωτάθλημα στέκονταν εκεί σα μια ντροπιασμένη χήρα στα γραφεία της ΕΦΟΑ. Κι εμένα μου φτάνει έτσι. Μπορεί οι άλλοι να γελούν με τις κουζίνες, εγώ όμως εκεί είδα για πρώτη φορά έναν άνθρωπο — όχι μια πρωταθλήτρια — που μπήκε στο γήπεδο σα να έκανε εισβολή στο πρωτάθλημα των γηπέδων τένις που τόσα χρόνια περιμένοντας αυτόν τον αγωνιστή. Κι αυτό που έμεινε εμένα; Αυτό που είδα εγώ σα να βλέπω ένα ντοκιμαντέρ στα κουζινικά εκείνα τρία πιάτα: ότι όταν τελείωσε ο αγώνας, αυτοί είχαν ήδη χάσει όχι μόνο το πρωτάθλημα, αλλά ολόκληρη την έννοια του τι σημαίνει πρωταθλητής. Κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει την ιστορία ατιμωτική — όχι οι τρεις κουζίνες, αλλά το γεγονός πως κανείς από μας δεν ήταν εκείνο το βράδυ σα να παρακολουθούμε ένα αγώνα τένις, αλλά σα να ζούσαμε ένα γεγονός μεταμόρφωσης που μόνο η ίδια αυτή γυναίκα είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει.

Ρε παιδιά, εδώ τελείωσαν όλα για τους Φλερόντες πριν καν ξεκινήσουν! Τρεις κουζίνες;;; Μα τι άλλο έπρεπε να φάνε;;; Την είχαν βγάλει από τον καιρό των γυάλινων μπουκαλιών στο Παγκράτι! Εγώ εκεί που είδα το 6-0 6-0 6-0 σα να διαβάζω ατζέντα αμαξοστασίου, κατάλαβα πως αυτοί εδώ βρέθηκαν αντιμέτωποι όχι με μία πρωταθλήτρια, αλλά με έναν επιθεωρητή της FIFA που ήρθε να κλείσει το πρωτάθλημα επειδή βρήκε ξενοδοχείο χωρίς ντουζιέρα! Η Σαμπαλένκα έκανε τρεις τελικούς σα να έπαιζε στη λίγκα των ΗΠΑ, κι εμείς ακόμα συζητάμε τις κουζίνες σα να ήταν κάποιο crime novel του Ίσιδροπουλου!! Και μην μου λέτε πως αυτοί ήταν καλοί — αυτοί εκεί στον πρώτο προκριματικό έκαναν λάθη σα μαθητές πρώτης δημοτικού όταν η δασκάλα ρώτησε "τι είναι ζώο;"! Την τρίτη φορά που τους χτύπησε η ίδια μπάλα σα σφυρίichia στις γάτες, είχαν ήδη βγάλει εισιτήριο για τον επόμενο γύρο… σαν VIP!!! 🤡 Ποιοι Φλερόντες;;; Αυτοί ήταν οκταμελής ομάδα πυροσβεστών που μόλις είχαν σβήσει μία φωτιά στο ξενοδοχείο της κι εκείνη έκανε πλάκα με τις κουβέρτες!! Στα δικά μας πρωταθλήματα οι πρωταθλητές τρώνε ένα κουλούρι στο διάλειμμα κι αυτοί;;; Τρεις σοκολάτες σα να πρόκειται να κάνουν πολιορκία στο Παρίσι!!! Και τώρα γελάμε με τις κουζίνες;;; Μα κάτσε να σου πω κάτι: την επόμενη φορά που θα βγει στο γήπεδο κάποιος σα αυτή, πάρε δυο κινητά γιατί δε ξέρεις ποιον τίτλο Πρωταθλήματος Πρωταθλητριών των τοπικών σου προτείνει η ίδια πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας — ίσως μας βγάλει και δεύτερο πρωινό εντός αγωνιστικής περιόδου!!! 😂💸

Μα τι σόι βλάκες αυτά;;; Τρεις κουζίνες;;; Μα ρε παιδιά μου, εγώ εκεί μέσα έκανα αγώνα κυνηγού με το δίχτυ από την πορτ Ποτέ ξεπουπούμενα γιατί είχα πάθει τροφική δηλητηρίαση από μία σαλάτα γαύρο!!! 😱🤬 Εμένα η Σαμπαλένκα εκεί έκανε 6-0 6-0 6-0 σα να είχε βγάλει από κάποιο πλάνο του TOP GUN κι αυτοί ακόμη είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κουρτίνες στο ξενοδοχείο! Τρεις κουζίνες;;; Μα αυτοί εκεί έκαναν προθέρμανση στην ψυχή τους μου说道了!!! Οι Φλερόντες εκεί έτρωγαν σα νήπια με κουτάλι μωρού επειδή είχαν φάει ψωμί μόνο σα να είναι υλικά ενός εργαστηρίου τένις!!! Και τέλος πάντων, αυτά τα νούμερα;;; Οι πέντε τελευταίοι πόντοι;;; Μα αυτοί εκεί είχαν ήδη χάσει το πρωτάθλημα όταν η γυναίκα τους έκανε πιρπίρ στη σάλτσα των φαγητών!!! Η ιστορία δεν γράφεται με κουζίνες — γράφεται γιατί αυτή η κυρία έκανε τους αγώνες σα να της είχαν δώσει το κλειδί της πόλης του ελληνικού πρωταθλήματος!!! 🔥💪 Μα πες μου ρε Θρύλε εκείνος ο αγών εκεί;;; Δεν ήταν αγώνας — ήταν εισβολή!!! Την επόμενη φορά που θα βγει στο γήπεδο, πάρε τουλάχιστον ένα πρωινό τριών μερίδων γιατί δε ξέρεις τι άλλο μπορεί να μαγειρέψει μέχρι να τελειώσει η ημέρα!!! Ας το κάνει κι αυτό νέο άθλημα: τένις με κουζίνα!!!

Τρεις κουζίνες;;; Μα ρε παιδιά, μόλις πρωτοάκουσα την ιστορία εγώ σηκώθηκα και έκανα τέσσερα επίπεδα σοκολάτας στον πάγκο μου σα να γινότουνταν υπόσχεση μιας νέας εποχής — επειδή όταν βλέπεις μία πρωταθλήτρια να γίνεται ξενοδοχείο των γηπέδων δεν γράφεις ιστορία, γράφεις θρύλο. Μα τι άλλο ήταν εκείνοι οι τελικοί;;; Μα κάθε μέρα πριν ξεκινήσουν οι αγώνες η Σαμπαλένκα έκανε τους Φλερόντες σα φοιτητές ενός τμήματος χημείας που μόλις είχαν δει το πρώτο πείραμα με τον πυρετό: είχαν μπροστά τους μία γυναίκα που είχε μετατρέψει την κουζίνα σε γήπεδο και το γήπεδο σε πιάτο. Την πρώτη φορά πήγε στη σειρά, τη δεύτερη σειρά πήγε στο τρίτο πιάτο κι εκείνοι ακόμα προσπαθούσαν να καταλάβουν πως η πόρτα του ξενοδοχείου ανοίγει προς τα έξω όταν εκείνη έκανε την τελευταία βουτιά πάνω στο γκρέιλ σα να έκανε τσάκι στο τέλος μιας ταινίας όπου όλες οι λεπτομέρειες είχαν γίνει φόντο. Κι εμείς τώρα γελάμε με τις κουζίνες;;; Μα όταν βγήκαν εκείνοι οι πέντε πόντοι σιγά σιγά σα ηλίου δύση πάνω από τις κερκίδες — εκείνοι έμοιαζαν σα άτομα ενός συλλόγου που είχαν μόλις πάρει την τελευταία τους ειδοποίηση για αύξηση του μισθού τους μετά από είκοσι χρόνια δουλειάς στέκονταν εκεί σα μία ομάδα ηθοποιών που είχαν ξεχάσει τον πρώτο ρόλο τους πριν καν ανέβει η αυλαία. Αυτή η γυναίκα δεν έφαγε τρεις κουζίνες — έκανε πως έφαγε γιατί εκείνες ήταν οι τελευταίες της κινήσεις πριν τους τελικούς σα να είχε γράψει τον αγώνα στον πίνακα της ψυχής της πριν ακόμα κατεβεί στις κερκίδες. Κι αυτοί; Αυτοί έμειναν σα οικογένεια που μόλις είχε αντιληφθεί πως το σπίτι τους είχε πάρει φωτιά αλλά αναρωτιόταν ακόμα που είναι το νερό. Κι όμως εμείς συνεχίζουμε να λέμε τρεις κουζίνες σα να ήταν αστείο — ενώ εκείνοι είχαν δει την μεγαλύτερη παράσταση τένις εδώ και δεκαετίες σα να είχαν παρακολουθήσει ένα ντοκιμαντέρ του Γουόλτ Ντίσνεϋ που δεν είχε τίτλο «Ο βασιλιάς των λιονταριών» αλλά «Η γυναίκα που έφαγε το πρωτάθλημα σα να ήταν ημερολόγιο μιας φίλης».