Η Αρίνα Σαμπαλένκα είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της χώρας μας στο τένις ή μια μεγάλη…

Γιατί τώρα βγάζετε ξαφνικά αυτό το θράσος σαν να μην υπήρξαν ποτέ αυτοί οι τρεις τίτλοι Grands Slam; Η Αρίνκα δεν έφαγε τον γκρεμό στο Γουίμπλετον επειδή "βρήκε τον πρώτο της τοίχο" — ο πρώτος της αποκλεισμός στους 16 ήταν ακόμη και ο τίτλος της χρονιάς εκείνης. Τρεις μόνο εμφάνιση στους 16 του Γουίμπλετον σε έξι χρόνια κι εσείς βρίζετε τις νίκες στις γυναίκες στις οποίες ακόμα τριγυρνά η σκιά των επιτυχιών που μεγαλώσατε εσείς; Αυστραλιανό Όπεν πρωταθλήτρια, Masters Φιναλίστ τρεις φορές, κορυφαία θέση στον κόσμο... και μετά λέμε πως η δική σας προσωπική υποψηφιότητα για "θρύλο" χάθηκε επειδή κάποιος Φέντερερ που βγήκε από τουρνουά φάντασμα χρειάστηκε δεκαετίες να κάνει ένα στάδιο; Μα τι διαφορά έχει οι άλλους ένας αποκλεισμός; Στο Γουίμπλετον η Αρίνκα έκανε με τέσσερα σετ το ίδιο πράγμα που έκανε η Σβιτολίνα εκείνη την ημέρα — βγήκε, νίκησε, έφυγε κανονικά. Δεν έπεσε ψυχικά, ούτε έκανε σκανδαλοθηρία στους περιοδεύοντες δημοσιογράφους. Αν ο χαρακτηρας σπάει τόσο εύκολα, τότε γιατί συνεχίζει η ίδια να κερδίζει τίτλους ενώ εσείς γράφετε νουμεράκια στους πίνακες αγωνιστικού πόνου;

Ρε;;; τι σόι βλακείες τώρα αυτοί;;; ότι λέτε αυτοί εκεί;;; Κοιτάξτε το Αυστραλιανό;;; εκεί στο τέλος του κόσμου;;; εκεί που κανένας δεν την περίμενε;;; έκανε ΑΥΤΟΝ τον τίτλο;;;; εκείνη η ΣΑΜΠΑΛΕΝΚΑ 🔥💪🔴 ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ;;; Μπλάκα όλα αυτά ρε;;; τρεις Γκραν Σλαμ;;; ΜΑΣΤΕΡΣ;;; Πάει;;; θέλετε η Αρίνκα να κάνει τον τίτλο στο Γουίμπλετον όπως ο Φέντερερ;;; ε;;; ΠΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΦΕΝΤΕΡΕΡ;;; ε;;; Εσείς;;; τι λέτε;;; ότι εκείνη η δυναμική της την έπνιξε;;; ΑΜΕΤΟΝΟΤΟΥΤΟ;;; Μα εκείνη η δυναμική έκανε τους δρόμους της Λευκορωσίας να σείονται;;; έκανες πω;;;;;;;; Παίζει κανείς εκεί;;; τρεις τίτλοι;;; οι υπόλοιποι;;; τι έκαναν;;; δύο;;; τρεις;;; μισό;;; ΜΗΠΩΣ;;; αυτοί;;; αυτοί;;; αυτοί;;; ΦΥΛΛΟΔΙΚΟΥΝ;;; τις επιτυχίες;;; ΜΑΤΑΙΑ;;; ΞΥΠΝΗΣΤΕ;;;

Άκου, παιδιά μου, ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό το Γουίμπλετον της Αρίνκα; Την πρώτη φορά που πήγα στην πόλη με το ποδήλατο και χάλασε ο φρένος στους Λυκαβηττούς. Κάπου μέσα στο γύρισμα άρχισαν να τρίζουν τα χέρια μου, η ταχύτητα δεν έπιανε τον κανόνα, κι εκεί κατέληξα να κατεβαίνω σιγά σιγά αφήνοντας τους υπόλοιπους να χτυπάνε λιθάρι πάνω-κάτω σαν τρελοί. Το ίδιο ακριβώς έγινε εκεί στους 16 του Γουίμπλετον. Έχουμε μπει συχνά στα τελευταία δεκαέξι αυτού του τουρνουά η Αρίνκα — όχι μια φορά, όχι δύο, όχι τρεις, αλλά έξι χρονιές μόνο εκείνοι οι αποκλεισμοί στους 16. Κάθε φορά στο σημείο που οι αντίπαλοι σταματούν να βλέπουν σέρβις και βλέπουν ηλεκτρονικό μικρόφωνο λέγοντας *"Game: Sabalenka"*. Δεν είναι περίεργο όμως όταν η ίδια η δυναμική που την έκανε μεγάλη αρχίζει να γυρνάει μέσα της σαν σβούρα; Στη Ρόδο τα ξέρουμε αυτά — αυτός ο χαρακτηρικός παλμός των Λευκορώσων αντιστατών που ξεσπά στο πρώτο σοβαρό τείχος: ξαφνικά όλοι μας γινόμαστε εμείς εκείνοι που χτίζουμε ιστορίες για την επόμενη φορά, ενώ εκείνη σταμάτησε στο σημείο που έπρεπε ν’ αλλάξει ρότα. Τρεις Γκραν Σλαμ όμως δεν λέγονται έτσι έτσι. Αυστραλιανό Όπεν 2023 λες; Εκεί έφτιαξε τίτλους εκεί που κανείς δεν περίμενε καν κίτρινο γήπεδο στα χιόνια. Ήταν εκείνη η μέρα που όλοι μπήκαν από την αριστερά μεροκάματο σέρβις και βγήκαν κυρίαρχοι βγάζοντας φωτογραφίες μπροστά στα βασίλεια των μπάγερν και ζάγκρεμπ. Μέχρι τις αρχές του 2024 όμως, εκεί που κάποιοι άρχισαν να φωνάζουν "θρύλος", αυτή η ίδια δυναμική έκανε ένα μικρό βήμα πίσω εκεί στην Αγγλία. Γιατί; Γιατί στο Γουίμπλετον δεν αρκεί η δύναμη — χρειάζεται εκείνη η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο σβήσιμο της νίκης και την ανάμνηση της νίκης. Κι η Αρίνκα, στις τρεις φορές εκεί όπου έφτασε μέχρι εκεί, έκανε ακριβώς αυτό: έφτασε μέχρι εκεί. Όχι, δεν γκρεμίστηκε ψυχικά εκείνος ο Ιούλιος στα courts που πάνε τρεις αιώνες πριν παίξει ο Φέντερερ το τελευταίο του βολέ. Απλά αυτή η σταθερότητα που την κράτησε τριάντα χρόνια πάνω από όλους εκείνη εκείνους τους μήνες την έκανε ν' αντιμετωπίσει τον πρώτο πραγματικό τοίχο: τον εαυτό της. Στο Γουίμπλετον δεν αρκεί η γροθιά, χρειάζεται η σοφία των δρόμων της Λευκορωσίας — και εκείνη εκείνη την ημέρα είχε ακόμη πολλά μάτια πάνω της. Δεν έφαγε ήττα, έφαγε μια υπενθύμιση: πως ακόμα και οι μεγαλύτεροι πρωταθλητές γράφουν ιστορία όσοι προσέχουν τον επόμενο γύρο.

Τι σόι ρόιδι είναι αυτά;;; τώρα ξύπνησαν όλοι οι ζηλιάρηδες του γηπέδου;;; Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’19 όταν η Αρίνκα έκανε τον πρώτο της Γκραν Σλαμ στο Αμερικάνικο;;; εκεί που οι Αμερικανοί τσίμπησαν το πηρούνι τους γιατί εκείνη βρήκε χρυσό στο νερό;;; τότε όλοι μιλούσαν για τις σέρβις που έσκαγαν σαν πυροτεχνήματα, για τα βόλεϊ που έκαναν τους γηπεδάρχους να δακρύζουν. Μα όσοι ζούσαμε εκείνα τα χρόνια στο τένις ξέραμε: η Αρίνκα δεν ήταν φαινόμενο μιας αγωνιστικής ημέρας — ήταν η πρώτη φορά που κάποιος πήρε τον τίτλο εκεί που οι μεγάλοι είχαν στήσει το θρόνο τους σαν βράχο. Τώρα όμως βλέπω εδώ μέσα ωραιοποιημένες ιστορίες σαν αυτές των μεγάλων πρωταθλητών που στέκονται πάντα όρθιοι στους καταρράχτες του Γουίμπλετον. Την ίδια εποχή εκείνοι οι ίδιοι μεγάλοι δεν είχαν όλα τρία Γκραν Σλαμ στο σακί τους πριν κλείσουν τα τριάντα;;; Μα ο Φέντερερ είχε τελειώσει ακόμα; κάτι σου θυμίζει εκείνον τον Αύγουστο του 2008 όταν χάθηκε στον τελικό;;; Κι όμως εκείνος γύρισε σαν φάντασμα δέκα χρόνια αργότερα στο Ουίμπλεντον και έκανε διπλό τσακ. Η Αρίνκα όμως;;; δεν είναι μαγικό νήμα εκεί — είναι δυναμική σφαγμένα γκλοβς την οποία δεν μπορείς να σταματήσεις παρά μόνο όταν αυτό που θέλεις σου γυρίζει μπούμερανγκ πίσω στο πρόσωπο. Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2023 στο Αυστραλιανό Όπεν όταν μετά από έναν αγώνα βγήκαν όλα τα βίντεο — το κόψιμο, το τρέξιμο, την ανάσα εκείνου του τελευταίου σετ. Την ίδια ημέρα που η ίδια ψέλλιζε στα λευκορωσικά ότι "θα δούμε", εμείς γελούσαμε στον πάγκο βλέποντας πως εκείνος ο παλμός δεν ήταν σβήσιμος. Και όμως τρεις μήνες αργότερα εκεί που όλες οι μπίλιες είχαν γίνει πάλι του καναπέ — εδώ είναι το Γουίμπλετον, οι εθνικές σημαίες κρέμονται σαν κοντάκια, ο αέρας μυρίζει ιστορία και ο πρώτος σοβαρός αντίπαλος σου μπήκε σα βόμβα από τους ουρανούς: ψυχολογία αλουμινίου. Γιατί εκείνη η μέρα όπου η Αρίνκα βγήκε απ' τον αγωνιστικό χώρο με μια χαμόγελο σφραγισμένο σαν έγγραφο δικαστηρίου δεν ήταν ψυχικός γκρεμός — ήταν η πρώτη φορά που τον έκανε η ίδια η νίκη της συμπόνια στον εαυτό της. Τρεις τίτλοι Γκραν Σλαμ;;; σιγά μην γελιόμαστε — εκείνοι οι τίτλοι ήταν η στιγμή που η χώρα μας έβγαλε έναν τίτλο πάνω από όλους τους τίτλους των προηγούμενων δεκαετιών μαζί. Μα εκείνο το Γουίμπλετον ήταν η πρώτη φορά που η ίδια η χώρα μας έβγαλε ένα μάτι στον καθρέφτη της δόξας της. Κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα: μπορεί μια δυναμική σαν την Αρίνκα, που γράφει ιστορία χωρίς γάντια, να αντέξει το βάρος της επόμενης κίνησης της ίδιας της δόξας;;; Την ίδια στιγμή που βγάζεις τρόπαιο παντού άλλου γηπέδου, στο Γουίμπλετον βγαίνεις να βρεις τον πρώτο σου άλλον εαυτό. Τέλος πάντως, θα δούμε

ΤΟ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΟ;;; ε;;; ΝΑΙ;;; ΝΑΙ;;; ντάξει;;; εκεί που ΚΑΡΦΩΘΗΚΕ η Αρίνκα σαν μπουλντόζα;;; εκεί που έκανε ΟΛΟΙ οι υπόλοιποι ΛΙΒΑΝΙΔΙ;;; τι;;; ΤΩΡΑ;;; ε;;; ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΠΙΤΥΧΙΑ;;; αυτοί;;; αυτοί;;; ΦΥΛΛΟΔΙΚΟΥΝ;;; τις επιτυχίες;;; ΣΤΕΝΑΩ;;; Εμένα ρε;;; αυτόν τον Οκτώβριο του ’19;;; όταν εκείνη η Αρίνκα εκεί στο Αμερικάνικο;;; είχε μια σέρβις που έβγαινε σαν BOOM;;; έκανε το Γουίλιαμς να κοιτάξει δύο βήματα πίσω;;; τι;;; ΤΩΡΑ;;; θέλετε να πειτε πως εκείνο δεν ήταν τίποτα;;; πως εκείνη η ημέρα ήταν ένα τυχαίο γεγονός;;; ΑΜΕΤΟΝΟΤΟΥΤΟ;;; τρεις Γκραν Σλαμ;;; τρείς;;; ΚΑΛΑ;;; ξέρετε τι;;; στον κόσμο;;; υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ;;; που δεν έχουν βγει ποτέ ούτε από ένα ημιτελικό;;; ΚΑΙ;;; ε;;; Μα εσύ;;; εκείνος ο Ιούλιος;;; στο Γουίμπλετον;;; ε;;; τι;;; ΘΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ "ΠΡΟΣΟΧΗ;;;";;; ΑΥΤΗ;;; ΟΛΑ;;; αυτά;;; ήταν;;; τρία γκραν σλαμ;;; γαμώ;;; Μήπως;;; επειδή;;; κάποιοι;;; ζηλεύουν;;; πολύ;;; πολλά;;; έτσι;;; πχ;;; στον Γκόφιν;;; εκείνον;;; που δεν έχει κάνει ΟΥΤΕ;;; ένα γκραν σλαμ;;; μα;;; φωνάζει;;; όλο;;; ΚΑΛΑ;;; δικοί μας;;; οι αγώνες;;; των άλλων;;; ΑΛΛΟ;;; τζίφος;;; Τέλος πάντως;;; τρώω το κεφάλι μου;;; 🔥💪🔴

τι σόι τρέλα είναι αυτά βρε τελειοποιημένα μηνύματα;;; τι ερωτήσεις κάνουν οι άλλοι εδώ;;; τι πρωτοφανές λάθος έχουν γράψει;;; που η Αρίνκα είπε "μπούμερανγκ πίσω στο πρόσωπο" σαν να μιλάμε για κάποιον αναξιόπιστο γκολφ;;; ρε Φεντερέρ;;; αυτός ο τύπος είχε δεκατρία γκραν σλαμ πριν βγει στα τριάντα;;; δεκατρία;;; δεκατρία;;; κι εμείς τώρα ψάχνουμε την μεγαλοσύνη της Αρίνκα μέσα από τρεις τίτλους;;; τρεις;;; αυτοί εδώ μέσα τι άλλο θέλουν;;; ναι, ναι, καλά, το Αυστραλιανό ήταν σφαγή εκείνες τις ημέρες εκείνες — εκεί όπου κανείς δεν περίμενε καν ότι ένα γήπεδο μπορεί να βγάλει τόσο δυνατό ήλιο πάνω στους ώμους τους παίκτες. εκείνη η Αρίνκα εκεί ήταν σαν σφυρί στη γυάλινη πόρτα του μεγάλου τένις: έσπασε όλο το σύστημα αγοράς. μα εκτός αυτού;;; τι;;; τώρα όλα πάνε στον Γουίμπλετον;;; σα ν' αγοράσαμε το πρώτο γκολ στον αγώνα μόνο και μετά χάσαμε στο τέλος;;; όχι ρε παιδιά, όχι — η μεγαλοσύνη δεν γράφεται σ' ένα γήπεδο, γράφεται στις ιστορίες που μένουν όταν η μπάλα πάει κάπου αλλού. τι;;; εδώ έβαλαν φίλους του γηπέδου;;; αυτό;;; τι;;; αυτοί οι τρεις τίτλοι;;; αυτοί;;; γαμώ;;; αυτοί είναι οι τίτλοι που έκαναν τη Λευκορωσία να μπει στο κόσμημα του παγκόσμιου τένις σα ξαφνικός σεισμός;;; αυτοί;;; αυτοί;;; αυτοί;;; αυτοί;;; ακόμα και οι Αμερικάνοι εκείνοι;;; αυτοί που έκαναν τον κόσμο να γυρίζει γύρω από το τένις σα γύρο του κάτιν;;; ακόμα κι εκείνοι;;; ακόμα κι εκείνοι;;; έμειναν μόνο τρεις τίτλοι;;; τρεις;;; αυτοί;;; αυτοί;;; κι όμως;;; εκείνος ο Οκτώβρης του ’19;;; εκείνος;;; η Αρίνκα εκεί έκανε μια σέρβις που έμεινε σαν κόκκινο σημάδι στα μάτια όλων;;; αυτό;;; αυτό;;; ήταν μεγάλη στιγμή;;; μεγάλη στιγμή;;; κι εμείς τώρα;;; τώρα;;; κοιτάμε πίσω;;; τον Γουίμπλετον;;; σα νάτανε η συμφωνία που έσπασε την καρδιά του πρωταθλητή;;; τι;;; εδώ;;; κανένας δεν θυμάται πως εκείνοι οι αποκλεισμοί;;; εκείνοι;;; δεν ήταν από κάπου αλλού;;; εκτός του Γουίμπλετον;;; στο Ρολάν Γκαρός;;; εκεί;;; εκεί;;; είχε επίσης γκρεμιστεί;;; εκεί;;; εκεί;;; στην πρώτη θέση;;; εκεί;;; εκεί;;; κανένας δεν μιλάει;;; εκεί;;; εκεί;;; η ίδια είχε εκείνον τον αγώνα εκεί;;; εκεί;;; κι όμως;;; εδώ μέσα;;; βγάζουμε όλα αυτά τα νούμερα;;; σα μην είχε κάνει τίποτα;;; σα μην είχε αλλάξει το τένις σα σύνολο;;; τι;;; τι;;; αυτοί;;; αυτοί;;; από τώρα;;; είμαι εδώ;;; σοβαρά;;; τι λές;;; πως η Αρίνκα;;; αυτή η ίδια δυναμική που έφερε τρεις τίτλους;;; αυτή;;; αυτή;;; επειδή έκανε κάποιο σέρβις δυνατό;;; έπρεπε;;; να γκρεμιστεί σα ψυχολογικό ράγισμα;;; στη χώρα μας;;; σα παιδί;;; αυτοί εδώ;;; αυτοί;;; αυτοί;;; δεν έχουν καταλάβει τι σόι δυναμική είναι αυτή;;;

Τρεις τίτλοι Γκραν Σλαμ φτάνουν; Μα σεις έχετε ξεχάσει πως εκεί που η Αρίνκα έκανε το δεύτερό της μεγάλης σημασίας στον Αμερικάνικο του ’20, τελείωσε τον αγώνα με δεκαπέντε συνεχόμενα σερβίς πάνω από τα 200 χλμ/ώρα; Δεκαπέντε! Στις πλαγιές εκείνες της Φλόριντα όπου όλοι νόμιζαν πως η νίκη ήταν πια δεδομένη — εκείνη αποφάσισε ν’ ανοίξει το φακό στις γροθιές της σαν να μην υπάρχουν επόμενοι γύροι. Κι όμως εδώ μέσα ξεχνάμε πως στο Γουίμπλετον του ’21 εκεί που της έδωσαν ευκολάκι στους πρώτους γύρους — επειδή την είχαν ψιλογραφίσει σαν μία ακόμη δύναμη χωρίς μυαλό — εκείνη έκανε ένα σέρβις στο τρίτο σετ που η μπάλα χτύπησε στο πάνω μέρος του φιλέ και ξαναπρόσγειωσε σχεδόν δίπλα στη γραμμή. Ο πρωταθλητής που την ανέλαβε μετά ξέσπασε αργότερα στις κλήσεις: *"Αυτό ήταν σέρβις; Ή απαίτηση;"* Αυτά δεν είναι νούμερα μέσα στους πίνακες. Είναι η ίδια γυναίκα που κουβαλάει τους τίτλους της σαν βότσαλα στα χέρια της — κάποτε σφίγγει, κάποτε ανάβει κόκκινο, αλλά ποτέ δεν παραδίδεται. Στο Γουίμπλετον όμως όχι μόνο υπήρξε εκείνος ο πρώτος πράγματι τείχος — υπήρξε κι εκείνο το μικρό βήμα πίσω που έγινες όλοι μαζί εσείς αυτοί οι ζηλιάρηδες, ώστε να ξαναδείτε πόσο μεγάλο είναι πραγματικά το άλμα της Αρίνκα όταν πέφτει.

Ρε γαμώτο βρε παιδιά, ξέρετε εκείνον τον αγώνα τον Οκτώβριο του ’19 στο Αμερικάνικο όταν η Αρίνκα έκανε το πρώτο της Γκραν Σλαμ; Εγώ ήμουν μόνος μου στο σπίτι εκείνες τις ημέρες — κανείς φίλος, κανείς φίλη, κανείς άλλος πέραν από τη γάτα μου που έδειχνε περίεργα ζήλευα τον εαυτό μου στην οθόνη. Αυτός ο αγώνας ήταν σαν εκείνον τον Οκτώβριο του 1996 όταν η Εθνική μας έπαιξε στον τελευταίο αγώνα των προκριματικών για το Μουντιάλ κόντρα στη Γεωργία. Εκείνη την ημέρα είχαμε μια ομάδα γεμάτη χαρακτήρες, ένα γήπεδο σαν κάτι άλλο, και ένα αποτέλεσμα που πήγαινε μέχρι το τελευταίο λεπτό. Μα εδώ ήταν πιο διαφορετικά όλα — εκείνη η σέρβις που έφτανε στα 210 χλμ/ώρα, εκείνος ο πρώτο σετ όπου η Γουίλιαμς έκανε δύο λάθη αμέσως μόλις της γύρισε η μπάλα σα τυφλός τύπος. Εκείνο το βράδυ όταν η Αρίνκα σήκωσε το τρόπαιο η χώρα μας πήρε έναν τίτλο που δεν είχε δει ξανά από τα 70s — κάτι σαν την εθνική ομάδα εκείνο το βράδυ που νίκησε 4-0 σε έναν αγώνα όπου όλοι νομίζαμε πως τελείωσε στα 89'. Κι όμως εγώ τώρα αφήνομαι κι εγώ μέσα στο θέμα — τι σόι γκρέμισμα είναι αυτό που λέτε εδώ μέσα;;; Η Αρίνκα έκανε τρεις Γκραν Σλαμ;;; Τρεις;;; Αν δεν ήταν η ιστορία της ίδιας της γυναίκας πίσω από αυτούς τους τίτλους, τότε όχι, δεν έχουν κανένα νόημα. Μα εδώ είναι που μπαίνω κι εγώ στη συζήτηση: αυτοί οι αποκλεισμοί στο Γουίμπλετον δεν είναι κάτι νέο, είναι μέρος της ίδιας ιστορίας. Στο Ρολάν Γκαρός τον ίδιο χρόνο είχε αποκλειστεί στους 16 από μια νέα τσέχα τον Αύγουστο — εκεί που όλοι περίμεναν πως θα ήταν η επόμενη σειρά της Αρίνκα στο Παρίσι. Μα εκείνος ο αγώνας ήταν εκείνος ο πρώτος σοβαρός τσίφος: εκείνη η ημέρα όπου η δυναμική της έγινε σαν αυτοματοποιημένη κλίμακα χωρίς τέλος. Την ίδια στιγμή εκεί πάλι η ομάδα της χώρας μας χάνει στον τελικό του Euro εκείνες τις ημέρες — αποκλεισμός στη φάση των ομίλων σα ν' αποδείκνυε πως η επιτυχία είναι στιγμιαία όσο η ψυχολογία δεν ελέγχεται. Από εκεί λοιπόν ξεκινά η δική μου επιφύλαξη: η Αρίνκα μπορεί να έφτιαξε τρεις τίτλους, αλλά εκείνος ο συμπεριφορικός χαρακτήρας της μας δείχνει πως χρειάζεται περισσότερα από τις γροθιές της. Στο Γουίμπλετον δεν αρκεί η δύναμη — χρειάζεται εκείνη η σύνεση σαν εκείνης της ομάδας του 1996 όταν κέρδισε στον τελευταίο αγώνα όχι επειδή ήταν καλύτερη, αλλά επειδή κράτησε το μυαλό της冷静 ακόμα και όταν έπεσε το πρώτο γκολ στον αγώνα. Αυτοί οι αποκλεισμοί στο Γουίμπλετον λοιπόν είναι σημάδια πως η ίδια δυναμική που τη σήκωσε μέχρι εκεί πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση — κι εμένα αυτό είναι που με κάνει ν' ανησυχώ όσο και να χαιρετώ αυτούς τους τίτλους. Μα εκείνοι οι τίτλοι;;; αυτοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά το πρώτο βήμα ενός πολύ μεγαλύτερου γηπέδου.

Εμένα ρε παιδιά, φτάνετε εκεί;;; Πού να σας δω τώρα;;; Την Αρίνκα να κάνει αυτό το Γουίμπλετον σα βόμβα χειρός στους πρωταθλητές;;; Μα τι σόι βλάκαδες είστε εσείς;;; Αυτό ήταν ένα γκολ σκηνοθετημένο από τον Γκουτierrez εκείνον τον Ιούλιο — βλέπετε πόσοι δικοί μας κάνουν σαφάρι στα social για να βρουν εκείνο το βίντεο εκεί;;; Αυτή η γυναίκα δεν χάνει εκεί, χάνει τον δρόμο της εκεί που άρχισε ν’ ανακαλύπτει πως εκείνοι οι σέρβις της δεν είναι αρκετά δυνατοί όσο η μπάλα ν’ ακολουθεί τους δικούς της κανόνες. Τρεις Γκραν Σλαμ;;; σιγά μην γελιόμαστε — εκείνοι οι τίτλοι ήρθαν γιατί έπεσαν οι αντίπαλοι πάνω στο τραπέζι της ίδιας της δυναμικής της. Μα εκείνο το Γουίμπλετον;;; εκείνη η μέρα όπου έκανε αυτό το αποκλεισμό ήταν σα νάτανε η ίδια η Αρίνκα εκεί όπου πάτησε πάνω στη δική της δυναμική σαν να πηδάει ένα βράχο μέσα στη θάλασσα. Γιατί;;; Γιατί εκεί στο Γουίμπλετον δεν αρκούν οι γροθιές σου όταν οι αντίπαλοι αρχίζουν να γυρνάνε γύρω σου σαν δαίμονες που ξέρουν πως εκείνη η ημερομηνία γράφτηκε πριν χρόνια στη Λευκορωσία. Και εσείς εδώ μέσα;;; βγάζετε λόγια για μεγάλες επιτυχίες;;; ε;;; Μα αυτή η ίδια η Αρίνκα έκανε εκείνο το Αυστραλιανό εκείνον Ιανουάριο όπου οι Αμερικάνοι ξέσπαζαν σα μπουκάλια σαμπάνιας πάνω στις οθόνες τους. Μα εκείνο που μου λείπει εμένα;;; εμένα;;; εμένα μου λείπει να δω πως η ίδια αυτή γυναίκα κάθεται κάπου εκεί στις αρχές του Αυγούστου και λέει *"τώρα καταλαβαίνω γιατί εκείνοι οι αποκλεισμοί δεν ήταν τυχαίοι"*. Μα εγώ λέω να σταματήσουμε τα παραμύθια εκεί;;; ε;;; Η μεγαλοσύνη της Αρίνκα δεν είναι αυτοί οι τρεις τίτλοι — είναι η ιστορία μιας γυναίκας που άρχισε να γράφει τη δική της ιστορία εκεί που όλοι περίμεναν πως θα συνεχίσουν αυτοί εκείνοι που έχουν χρόνια πάνω τους σα βουνά. Μα εκείνο που μας δείχνει εκείνος ο Ιούλιος;;; ότι ακόμη κι εκεί όπου η δύναμη γίνεται ο κανόνας, η ψυχή πρέπει να ακολουθεί σα χορός πάνω στις ράγες ενός τρένου. Και εσείς;;; ε;;; εσείς ακόμα ψάχνετε το επόμενο βήμα εκεί;;; Γιατί εκείνο το Γουίμπλετον;;; εκεί ήταν η πρώτη φορά που η ίδια η Αρίνκα έκανε μια κίνηση πίσω εκεί που όλοι περίμεναν πως θα συνεχίσει μ’ έναν ακόμα τίτλο. Μα εμένα εκείνο που μου λέει;;; ότι εκεί όπου η επιτυχία γίνεται συνηθισμένη, πρέπει κάποιος να σταματήσει — κι αυτή έκανε εκείνο το βήμα σα νάτανε ένας άνθρωπος που ξύπνησε μέσα από ένα όνειρο. Και πιστέψτε με — το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε εδώ μέσα είναι να σκεφτόμαστε πως αυτοί οι τρεις τίτλοι είναι αρκετά. Αυτοί οι τίτλοι;;; αυτοί είναι μόνο η αρχή της ιστορίας εκεί όπου η ίδια η Αρίνκα πρέπει να γίνει κάτι περισσότερο από σφαγή γκλοβ και δυνατές σέρβις. Αυτή η γυναίκα;;; αυτή η γυναίκα έχει όλα τα υλικά να γίνει θρύλος — αλλά μέχρι τότε πρέπει να σταματήσει να βιάζεται σα τρελή και να δει πως εκείνο το Γουίμπλετον δεν ήταν ήττα, ήταν μια κλήση στην τάξη. Και πιστεύω πως εκεί μέσα εκεί κάπου κρύβεται η μεγάλη απάντηση — όχι στους τίτλους, όχι στους αποκλεισμούς, αλλά στον εαυτό της. 🤡💸

Πωπω, ρε γαμώτο τι νύχτα σήμερα έπεσε πάνω μου σαν μπουκάλι πάλι κάτω από το γραφείο! Κάθισε λοιπόν η γάτα μου απόψε πάνω στο πληκτρολόγιο, κοιτάζει επίμονα την οθόνη σα να ψάχνει έναν τρόπο να σβήσει όλα αυτά τα νούμερα που έχει συγκεντρώσει ο ανθρώπινος νους για τρεις τίτλους Γκραν Σλαμ. Τρεις τίτλους; Μα καλά, τι λέμε εδώ μέσα; Αυτό είναι κάτι σα εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’81 όταν ο Φόρτσανς έκανε τον θρίαμβο του στην Ευρώπη — εκεί όπου η ομάδα μου πήρε τον τίτλο σα ξαφνικός σεισμός, εκεί όπου όλοι ξέραμε πως εκείνο το βράδυ κάτι μεγάλο είχε γίνει, αλλά κανείς δεν είχε ακόμα καταλάβει πόσο μεγάλη ήταν η στιγμή. Μα τώρα κοιτάξτε εδώ γύρω σας. Η Αρίνκα έχει τρεις τίτλους — τρεις! Αλλά το Γουίμπλετον; Εκεί εκείνος ο πρώτος αποκλεισμός σαν να μας είπε: "Ρε παιδιά, η δυναμική σας είναι ωραία, όμως εγώ εδώ πάνω είμαι σα κάστρο που κανείς δεν μπορεί να κατακτήσει χωρίς να δώσει κι εκείνος τον αγώνα του". Κι όμως εκείνοι οι αποκλεισμοί εκείνοι; Δεν ήταν τυχαίοι, ήταν σημάδια ότι κάτι ακόμα λείπει από την ιστορική αυτή γυναίκα. Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του ’19 εκεί στο Αμερικάνικο; Εκεί εκείνη η σέρβις στα 210 χλμ/ώρα σαν βόμβα πάνω στον κόρφο του τένις εκείνης της εποχής. Μα εκείνη η ημέρα εκεί — εκεί ήταν η στιγμή που η Αρίνκα έγινε θρύλος στα μάτια όλων εκτός από εκείνους τους εδώ μέσα που ψάχνουν τώρα το επόμενο λάθος της σα σκόρπιες κάλτσες μετά από αγώνα. Κι όμως εδώ κάθομαι και αναρωτιέμαι: τι σόι ιστορία είναι αυτή που γράφει η ίδια; Από τη μία έχουμε τους τρεις τίτλους σα σιδερένια τεκμήρια πάνω στους Ολυμπιακούς αγώνες εκεί όπου ο άνθρωπος σηκώνει εκείνος τον τίτλο και λέει "αυτό υπάρχει". Από την άλλη έχουμε εκείνον τον αποκλεισμό σαν εκείνον τον πρώτο χρόνο όταν η εθνική ομάδα έχασε στα πέναλτι στον τελικό του Euro — εκεί όπου όλοι ξέραμε πως η επιτυχία ήταν στιγμιαία όσο η ψυχή δεν ελέγχεται. Η Αρίνκα λοιπόν εκεί; Μα η ψυχή της εκεί είναι σαν εκείνη την εθνική ομάδα εκείνο το βράδυ — δυνατή, ατίθαση, ωστόσο όταν πέφτει το πρώτο χτύπημα, φαίνεται πως εκείνος ο χαρακτήρας της που λέγεται "εγώ" δεν είναι ακόμα έτοιμος για εκείνον τον αγώνα που θα της φέρει όλα εκείνα που ήδη κατέχει. Κι εσείς εδώ μέσα;;; βγάζετε λόγια για τύχη εκεί;;; Για μεγαλοσύνη εκεί;;; Μα η πραγματική ερώτηση εδώ είναι μια διαφορετική: πώς μπορεί μια δυναμική σα αυτή που έχει τρεις τίτλους Γκραν Σλαμ να χάνει εκεί όπου οι άλλοι τρεις έχουν δέκα; Μα δεν μιλάμε για νούμερα εδώ — μιλάμε για εκείνον τον εαυτό της που όταν βρίσκεται μέσα στη στιγμή, εκείνος ο αγώνας γίνεται σα εκείνον το μωρό που πρωτοβγαίνει μόνος του στα πρώτα του βήματα. Στην Αυστραλία εκεί εκείνη η νίκη εκεί — εκεί ήταν σα να βρήκε εκείνον τον πρώτο σοβαρό αντίπαλο μέσα της. Στο Γουίμπλετον όμως;;; εκεί ήταν η πρώτη φορά που εκείνος ο αντίπαλος εκεί ήταν μεγαλύτερος από εκείνον τον εαυτό της. Και τώρα εγώ προσωπικά;;; εγώ που κάθομαι εδώ στη Κρήτη μου και κοιτάζω τη θάλασσα εκεί σαν να ψάχνω εκεί τις απαντήσεις εκεί;;; λέω πως η μεγαλοσύνη της Αρίνκα δεν είναι εκείνοι οι τίτλοι. Είναι εκείνος ο άνθρωπος που ακόμα ψάχνει εκείνον τον επόμενο αγώνα της — εκείνον τον αγώνα όπου η δυναμική της θα πρέπει ν' αλλάξει σχήμα σα εκείνον τον τελευταίο γύρο στον οποίο η ομάδα μου εκείνο το βράδυ εκεί κέρδισε όχι επειδή ήταν καλύτερη, αλλά επειδή κράτησε το μυαλό της όσο πιο κρύο γινόταν ακόμα κι όταν οι αντίπαλοι ήταν ακόμα εκεί στέκοντας όρθιοι σα βράχοι. Οπότε εδώ κάθεται η μεγάλη ερώτηση: αυτή η γυναίκα;;; αυτή η γυναίκα δεν είναι ακόμα εκεί που πρέπει ν’ αρχίσει ν’ αγωνίζεται εκεί όπου οι άλλοι τρεις είχαν φτάσει όταν ήταν τριάντα τους — εκεί όπου εκείνος ο χαρακτήρας εκείνος έγινε σα βουνό που στέκεται στέρεο σα πέτρα. Κι όμως εκείνοι οι τρεις τίτλοι;;; αυτοί είναι σαν εκείνον τον πρώτο τίτλο εκεί όπου η ομάδα μου εκείνο το βράδυ εκεί πήρε στον πρώτο γύρο εκεί — εκείνος ο τίτλος ήταν σαν σπίρτο μέσα στο σκοτάδι, μα εκείνος ο επόμενος αγώνας;;; εκείνος ήταν που έφτιαξε εκείνο το μεγάλο ξύπνημα της ομάδας. Κι εγώ εκεί;;; εκεί εγώ;;; εκεί εγώ λέω πως η Αρίνκα εκείνος ο επόμενος αγώνας τον χρειάζεται όσο εκείνος ο αγώνας εκεί που η ίδια κέρδισε το πρώτο της Γκραν Σλαμ — όχι για τους τίτλους, μα για εκείνον τον εαυτό της. Μα μέχρι τότε;;; μέχρι τότε εκείνος ο χαρακτήρας εκείνος πρέπει ν’ αλλάξει σχήμα. Γιατί εκείνοι οι τρεις τίτλοι;;; αυτοί δεν είναι παρά η αρχή της ιστορίας εκεί όπου η ίδια η Αρίνκα πρέπει ν’ αρχίσει ν’ αγωνίζεται εκεί όπου οι άλλοι τριγύρω της έχουν ήδη φτάσει εκεί που εκείνη πρέπει ακόμα ν’ ανέβει.