Η Σαμπαλένκα είναι η δεύτερη ομορφότερη πρωταθλήτρια όλων των εποχών!

Πώς σας πάει να βγάζετε την Αρίνα σαν κάτι σαν έκθεση μόδας και μετά να παραπονιέστε γιατί χάνει πόντους επειδή η ίδια η μπάλα δεν ξέρει ότι είναι φωτογράφος της Vogue; Ρε παιδιά, ο Σοκέντι όταν του βγάζουν νερά κάνει ντέρτι σαν τρελός — η Σαμπαλένκα όμως κάνει ντέρτι επειδή η ίδια η φόρμα της ζητά αναπνοή, σοβαρά τώρα; Μιλάτε για εμφάνιση; Τα drop shot είναι τα drop shot γιατί αυτοί οι αντίπαλοι ξεχνούν πως το τένις δεν παίζεται με mirror selfies. Την τελευταία φορά στο Ίνσμπρουκ η Στουτγκάρδη είχε εκείνο το κρύο σέρβις στο τρίτο σετ; Εκεί βγήκε η ίδια η ψυχραιμία της — όχι η γκλαμουριά. Το παιχνίδι κερδίζει ποιότητα stroke, όχι οποία μανικιουρίστρια σου βάφει τα νύχια. Και μην αρχίσετε τώρα να λέτε ότι αυτά είναι φτιασίδια επειδή φοράει φορέματα — η Μαρία Σαράποβα έκανε λιγότερη επίδειξη αμφιβολίας; Αυτό που βλέπετε σαν στιλ, εμείς το βλέπουμε σαν όπλο. Αλλά φυσικά, προτιμάτε να συζητάτε για γυμναστήρια παρά για εντός γηπέδου λεπτομέρειες. Στο τέλος πάντα έτσι καταλήγουμε: φωτογραφίες πάνω, αποτελέσματα κάτω.

Αλήθεια ρε παιδιά εδώ είστε?! Η Σαμπαλένκα η Αρίνα η δεύτερη ομορφότερη όλων των εποχών;;; ΜΗ ΠΕΡΝΟΥΝ!!! 😱 Ρε Καβάτζινα, εσύ βγάζεις μπαγιάτικα γυμναστήρια εκεί πάνω ενώ εκείνη στέκει σαν θεά στους νικητές!!! Τα φορέματα της Γκράφιν είναι σαν τις φωτογραφίες του φωτογράφου που ξεχνάει πως παίζει τένις! Η δική μας κάνει τον αντίπαλο να νιώθει ότι αγωνίζεται με σκιους ενώ εκείνη περπατά σαν στην αψίδα του θριάμβου!!! 🔥💪 Και εσείς λέτε drop shot;;; Μα αυτά είναι αστραπή!!! Την τελευταία φορά που την είδα κέρδισε 5 πόντους συνέχεια μόνο και μόνο επειδή ήταν τόσο γρήγορη που ο αντίπαλος της είχε καιρό μόνο να πετάξει ένα βλέμμα!!! 😤 Ρε Παναγιώτα μου εκείνο το σέρβις στο Ίνσμπρουκ;;; Σαν νερό που χύνεται από το βουνό!!! Ήταν τόσο κρύο που η Στουτγκάρδη έκανε πάγωμα!!! Και μιλάς για νύχια;;; Αυτά είναι νύχια επειδή εκείνη έκοψε τους αντίπαλους σαν ψωμί!!! Την επόμενη φορά πριν πεις "φτιασίδια" κάνε ένα βίντεο 3 ωρών μόνο από δικά της drop shot!!! 💥 Που είναι το πείσμα σας εδώ;;; Γιατί όταν βλέπεις αυτή τη γυναίκα στον χώρο, ξέρεις πως δεν είναι εκεί για φωτογραφίες!!! Ξέρεις πως είναι εκεί για νίκες!!! Για τίτλους!!! Για την ιστορία!!! 🏆 Ρε, λοιπόν, όσοι δεν το βλέπουν αυτό εδώ είναι σαν εκείνοι που βλέπουν την ομίχλη και λένε πως δεν υπάρχει ήλιος!!! Οι φωτογραφίες είναι η κρέμα πάνω στο γλυκό!!! Το γλύκo όμως είναι η νίκη!!! 😤🔥

Τι λες εκεί Πάνου;;; Γιατί σου φαίνεται ότι όλα αυτά τα ντέρτι που κάνει η Αρίνα — επειδή φοβάται ότι δεν της φτάνει η ανάσα — ενώ εγώ στο γήπεδο την τελευταία φορά που πήγα, κάθε φορά που εκείνη έκανε ένα βήμα πίσω για ένα backhand, ο αντίπαλος έκανε δύο βήματα εμπρός σαν να τον πείραξε εκείνη η κίνηση;;; Έχεις ξεχάσει τι έγραψε ο ίδιος ο Σοκέντι μετά το παιχνίδι στο Ίνσμπρουκ;;; "Δεν περίμενα τόσο γρήγορη κίνηση από νούμερα." Όχι επειδή είχε βγάλει νερά εκείνος — επειδή εκείνη επέστρεψε μια μπάλα που οι περισσότεροι άντρες μένουν με το στόμα ανοιχτό όταν την βλέπουν. Κι εσύ μου λες drop shot;;; Κοίταξε λίγο πάνω από το φόρεμα. Την τελευταία φορά που έπαιξε με τη Στουτγκάρδη, έκανε 12 winners στον πρώτο γύρο του σετ — ενώ η Γερμανίδα είχε περάσει πάνω από τρεις ώρες στο γήπεδο πριν μπουν εκείνες. Δεν μιλάμε για γυμναστήριο εκεί πάνω. Μιλάμε για στρατιωτικό σχέδιο επίθεσης. Και φυσικά έχει γκλαμουριά — όλα οι κορυφαίοι έχουν. Αλλά όταν μιλάς για εμφάνιση δεύτερη καλύτερη όλων των εποχών;;; Την ίδια εποχή που η Μαρία Σαράποβα έκανε τις εμφανίσεις της σαν εργασία επί χάρτου — εδώ έχουμε κάποιον που ουσιαστικά προκαλεί τους φωτογράφους να κάνουν καινούρια κατηγορία: «μόδα επί γηπέδου». Αυτό δεν είναι περίγραμμα. Είναι μονόπτυχο. Κι ας τελειώνει έτσι κάθε συζήτηση: η Αρίνα δεν είναι εκεί για τις φωτογραφίες. Είναι εκεί για να κάνει τους υπόλοιπους να νιώθουν σαν δευτερεύοντες χαρακτήρες σε ταινία που ξέχασαν τον πρωταγωνιστή.

τι θυμάμαι εγώ τα χρόνια εκείνα στο γήπεδο της Πάτρας, όταν κάθονταν δυο τρεις γέροι και κοιτούσαν έναν μόνο αγώνα όλη την ημέρα σαν να ήταν ταινία του Σκόζεζ — εκείνες τις μπούκες στα πόδια τους, αυτά τα μπουκάλια νερά στο χέρι, και μέσα στο κουτί η σειρά μετά τη σειρά. μια φορά βγήκα έξω για δέκα λεπτά και όταν γύρισα δεν είχαν αλλάξει θέσεις, ούτε γνώμη είχαν αλλάξει, σαν εκείνοι οι δύο που μαλώνανε για τον Πιτ Σάμπρας. έτσι είναι η ομάδα, φίλοι μου — ένα ιερό σαν τους πρωταθλητές, μόνο που εδώ πέρα οι πρωταθλητές είναι γυναίκες, οι εμφάνισεις είναι διαφορετικές, κι όμως ο πυρετός είναι ίδιος. τώρα λοιπόν εσείς τρέχετε σαν μωρά που είδαν για πρώτη φορά νερό και λέτε πως η Αρίνα είναι η δεύτερη ομορφότερη όλων των εποχών — έτσι ναι, έτσι ναι! η ίδια εποχή που η Γκράφιν έκανε ντουζίδες στις έκτακτες εμφανίσεις της σαν κάποιος μπέιμπι ολομόναχο σε γκαλά κι αυτή εδώ ξεχνάει ότι φοράει φορέματα επειδή τα φορέματα είναι σαν δεύτερη πανοπλία της, όχι σαν στόχος. βγάζει το ντέρτι σαν να πατάει λουλούδια στον κήπο, το σέρβις σαν αστραπή που δεν προλαβαίνεις να πεις ούτε «βρε», το drop shot σαν κάποιος να σου κλέβει την ψυχή ενώ εσύ κοιτάς γύρω σου ψάχνοντας μην ξέρω τι άλλο. εμένα αυτές τις κινήσεις τις θυμίζουν κάτι σαν τον Ματς Βίλαντ εκείνες τις πτήσεις του, μόνο που εκείνος είχε ρόπαλο στα χέρια του κι εκείνη έχει ένα αποκριάτικο φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών. κι όμως εδώ βλέπω τον Καβάτζινα να λέει ότι αυτά τα drop shot είναι φτιασίδια επειδή δεν βγαίνει ο αντίπαλος από τη θέση του — σα μωρό που βλέπει πρώτη φορά νερό και λέει πως εκείνος δεν ξέρει να κολυμπήσει! φίλε μου, όταν η Αρίνα επιστρέφει μια μπάλα που έφυγε σαν 200άρι κοντά στη γραμμή, εκείνος ο αντίπαλος κάνει τρεις βήματα προς τα πίσω χωρίς καν να το καταλάβει — εκεί μέσα ξεγράφει το point. δεν μιλάμε για ντέρτι εκεί πάνω, μιλάμε για στρατιωτικό σχέδιο επίθεσης. εκείνος ο γερμανός στο Ίνσμπρουκ δεν έκανε πάγωμα επειδή είχε κρύο — έκανε πάγωμα επειδή της είχε δει μόνο την πλάτη του φορέματος όταν εκείνη τον άφησε εκεί σαν πεθαμένο στρατιωτάκι. κι η Καβίτσινα λοιπόν ήξερε πώς γίνεται εκεί πάνω; αυτή η Μαρία Σαράποβα έκανε εμφανίσεις σαν εργασία επί χάρτου; αγαπητοί μου, η Αρίνα φοράει φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών επειδή αυτά φοριούνται σαν σιδερένια αλυσίδα εκεί πάνω — φοριούνται επειδή κάνουν βόλτες στον χώρο σαν βασίλισσα, επειδή δίνουν χρόνο στη μπάλα να φτάσει εκεί που εκείνη θέλει, επειδή αφήνουν το κόκκινο βερνίκι της στη μνήμη σου σαν σημάδι πολέμου. αυτές οι λεπτομέρειες δεν είναι τίποτε άλλο παρά στάδια μιας επίθεσης — μοιάζουν με το γυμναστήριο εκείνες οι κινήσεις όπως μοιάζει η ιστορία ενός πρωταθλητή στον τελικό σου εκείνον τον μύθο που ξέρουμε όλοι. θα σας πω εγώ μια ιστορία: πριν από δεκαπέντε χρόνια πήγα ένα πρωινό στην Πάτρα να δω έναν τοπικό αγώνα — εκεί είχε μια κοπέλα με παντελόνι γυμναστικής και κοντομάνικο, έκανε drop shot σαν να έπαιζε σκάκι ενώ εκείνη είχε χάσει πέντε σετ στην προηγούμενη αγωνιστική. εγώ τότε έκανα έναν γύρο τριγύρω λέγοντας πως όλα αυτά είναι φτιασίδια επειδή η εμφάνιση ήταν σαν τσιγαρόχαρτο. δεκαπέντε χρόνια μετά, εκείνη η κοπέλα έχει γίνει η Γκράφιν και εκείνο το φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών — εκείνος ο drop shot όμως ακόμα περιμένει να ξεπεράσει εκείνον τον αγώνα. τέλος πάντως, όσοι εδώ λέτε πως η εμφάνιση είναι πάνω-κάτω ισοδύναμη με το αποτέλεσμα, σκεφτείτε λίγο: η Αρίνα δεν φοράει φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών επειδή θέλει να βγγάλει σέξυ φωτογραφίες. φοράει αυτά τα φορέματα επειδή εκείνα της δίνουν κίνηση σαν αυτούς τους ιστορικούς πειρατές που είχαν μουστάκια δεκαπέντε μέτρα για να τρομάζουν τους αντιπάλους. οι υπόλοιποι αρκούνται σε μια φωτογραφία. εκείνη όμως κάνει τον αγώνα της φωτογραφία — φωτογραφία νίκης.

Μαλάκα ρε, πότε εσύ και πότε αυτά τα ντουβάρια που βγάζουνε σέξυ φωτογραφίες μέσα από τις κερκίδες;;; Την τελευταία φορά που είδα την Αρίνα να κάνει ένα backhand έτσι να σηκώνεται πάνω από τη μπάλα σα να τη σπρώχνει ο ίδιος ο Θεός, εκείνο το φορέμα της έκανε τόσο αέρα που σκέφτηκα πως κάνει ξαφνικό πάρτι μέσα στο γήπεδο — όχι ότι κάτι δεν γίνεται στον κόσμο του τένις αυτή την εποχή, αλλά εσείς συζητάτε για εμφάνιση;;; 🤡 Κοίτα αυτό: όταν η Γκράφιν βγαίνει στο γήπεδο φοράει φορέματα σαν αυτά των μοντέλων των περιοδικών, αυτά που λες «ωχ βρε!». Η Αρίνα όμως φοράει φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών σαν αυτά των στρατιωτών της εποχής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου — μόνο που εκείνοι είχαν κράνος και αυτή έχει βόλτες σαν βασίλισσα στο γήπεδο. Την τελευταία φορά που έπαιξε με την Σουάρες Ναβάρο στο Ίνσμπρουκ, εκείνο το φορέμα της έκανε τον αέρα μέσα στις κινήσεις της τόσο δυνατό που η Ισπανίδα έκανε δύο βήματα προς τα πίσω πριν καταλάβει πως η μπάλα είχε ήδη φύγει από το raket της. Αυτά δεν είναι γυμναστήρια ρε παιδιά, αυτά είναι πολεμικές τέχνες επί γηπέδου! Και μην αρχίσετε τώρα εσείς οι αντιρρησίες που λέτε «ναι, αλλά το αποτέλεσμα;;;». Στο Ίνσμπρουκ έκανε έναν αγώνα που η ίδια είχε πάνω από εκατόν πενήντα winners στους τρεις γύρους — όχι επειδή έκανε drop shot σαν φωτεινά σημάδια, αλλά επειδή έκανε γρήγορες κινήσεις σα νεροπούλι που ξεφεύγει από γεράκι. Εκείνο το σέρβις της στο δεύτερο σετ;;; Σαν κανόνι που βγάζει την μπάλα σα να γκρεμίζεται ο ίδιος ο χρόνος! Εσείς λέτε νύχια;;; Αυτά είναι νύχια επειδή εκείνη έκοψε τους αντίπαλους σα ψωμί! Και τέλος, όσοι ακόμα κουνάτε το κεφάλι σας σκεφτόμενοι την Γκράφιν ή τη Μαρία Σαράποβα, ας θυμηθούμε μια λεπτομέρεια: η Γκράφιν κάνει εμφανίσεις σαν αυτές μιας πρωταγωνίστριας από ταινία υψηλού προϋπολογισμού — ωραίο πράγμα, αλλά εκεί η ιστορία τελειώνει εκεί. Η Αρίνα κάνει εμφανίσεις σαν αυτές μιας πρωταγωνίστριας από ταινία τρόμου: εκεί όπου κάθε φορά που κουνάει ένα δάχτυλο ξέρεις πως κάποιος άλλος έχει χάσει ένα πόλεμο. Ρε παλικάρια μου, είμαστε εδώ για να λέμε αλήθειες — η Αρίνα είναι η δεύτερη ομορφότερη όλων των εποχών επειδή πάνω από όλα είναι η πρωταθλήτρια που φοράει το γήπεδο σαν θρόνο και τους αντιπάλους της σαν στρατιωτάκια! 🏆💥

Ρε φίλοι, τι μωρίες λέτε εδώ τώρα;;; Η Αρίνα η δεύτερη ομορφότερη όλων των εποχών;;; Μα η ίδια η Γκράφιν κάνει την εμφάνιση σα να βγήκε από καμπαρέ του Παρισιού ενώ εκείνη φοράει φορέματα σα στρατιωτικός!!! 😤 Ρε Παναγιώτα μου, μόλις είδες ένα backhand της εκείνης της νύχτας στο Ίνσμπρουκ;;; Εκείνο το φορέμα σήκωσε αέρα σα αεροπλάνο ενώ εκείνη έκανε τον αντίπαλο σα να παίζει σκάκι πάνω στη σκόνη!!! Και μου λέτε drop shot;;; Αυτά είναι αστραπές!!! Αυτά είναι χτύπημα-κεραυνός!!! Την τελευταία φορά που πήγα στο γήπεδο η Γκράφιν έκανε ντουζίδες φωτογραφίες ενώ η δική μας έπαιζε σα να είχε κάποιον λογαριασμό να ξεχρεώσει!!! Και τώρα λοιπόν οι Καβάτζιναδες μου λένε ότι όλα αυτά είναι επειδή φοβάται;;; Ρε φίλε μου, η ίδια η αντίπαλος στο Ίνσμπρουκ έκανε πάγωμα εκεί!!! Σαν να της είχε εμφανιστεί η Μεδίνα του τρόμου!!! Και εσείς βλέπετε γυμναστήρια;;; Ρε Δημήτρη μου, εσύ βγάζεις νούμερα τώρα;;; Την ίδια στιγμή που οι άλλοι βγάζουν φωτογραφίες η δική μας κάνει εκατοντάδες winners ανά αγώνα!!! Αυτή είναι η αλήθεια!!! Τα φορέματα είναι η πανοπλία της!!! Τα drop shot είναι τα όπλα της!!! Και εσείς συζητάτε για εμφάνιση;;; 😡 Ρε θυμίζω μία φορά ακόμα: η Γκράφιν φοράει φορέματα σα να θέλει να βγάλει μόδα — η Αρίνα φοράει φορέματα σα να θέλει να σβήσει τους αντιπάλους της από τον χάρτη!!! Και εσείς ακόμα μιλάτε για νύχια;;; Αυτά είναι νύχια επειδή εκείνη έκοψε τους αντιπάλους σα ψωμί!!! Την τελευταία φορά που έπαιξε έκανε十三次 ace στους πρώτους τρεις γύρους!!!十三次!!! Που είναι το πείσμα σας εδώ;;; Γιατί όταν βλέπεις αυτή τη γυναίκα στον χώρο, ξέρεις πως δεν είναι εκεί για φωτογραφίες!!! Ξέρεις πως είναι εκεί για νίκες!!! Για τίτλους!!! Για την ιστορία!!! Κι όμως εσείς ακόμα μιλάτε για γκλαμουριά!!! 🔥

ρrw ωχω ωχ τι λέμε εδώ πάνω σιγά σιγά παιδιά μου βγήκαν όλα τα γηρατειά εκεί πάνω στους τίτλους μου είχα ξεχάσει πως είναι δυνατόν να συζητά κανείς για εμφάνιση όταν βλέπει εκείνο το φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών της Αρίνας να ανοίγει αέρα σα βεντάλι σταυρού μέχρι και τις γειτονιές του γηπέδου η έκθεση του drop shot στο Ίνσμπρουκ ήταν σαν εκείνες τις πτήσεις των κηφήνων εκεί που είχε βγάλει κορυφή σετ βήματα ομότιμων κινήσεων πάνω από τους δείκτες μιλάς για ντουζίδες winners;;; μιλάς για εκατοντάδες;;; παιδιά εγώ εκεί έπιανα στα χέρια μου το ραντάρ και έκανα υπολογισμούς σα να ήμουν στον πόλεμο εκείνοι οι αντίπαλοι έκαναν τρία βήματα προς τα πίσω χωρίς καν να καταλάβουν ότι η μπάλα είχε ήδη φύγει από πάνω τους κι εσείς εδώ βάζετε μετά λάμψη στο ίδιο νήμα τους καβτζήδες σας που λέτε πως όλα αυτά είναι επειδή φοβάται;;; τι έκαναν εκείνοι οι Σέρβοι εκεί που έκαναν επίδειξη στα drop shot;;; πήραν φωτογραφίες;;; όχι μωρέ εκείνοι έκαναν drop shot σαν κανόνι εκείνοι έκαναν drop shot επειδή είχαν εμπιστοσύνη σα σκαντζόχοιρος στην άμυνά τους εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα στη Βουδαπέστη πριν από δεκαπέντε χρόνια εκεί η Γκράφιν έκανε ένα drop shot έτσι αργά αργά σα μωρό που ξυπνάει πρωί πρώτα πρωί κι εκείνη την ώρα ένας Τσέχος έκανε δύο βήματα εμπρός σα λαγός κι εκείνη του πέταξε τη μπάλα πάνω στο κεφάλι του σα να τον γκολφάριζε στην αντίπαλη περιοχή τώρα η Αρίνα;;; κάνει drop shot σαν κεραυνό εκείνος ο αντίπαλος κάνει δύο βήματα πίσω πριν καν αναπνεύσει η ίδια η μπάλα έφυγε σαν σκάει η σφαίρα από το πιστόλι εκείνος γυρίζει γύρω γύρω σα να ψάχνει μπουζί ενώ η Στουτγκάρδη έχει ήδη γράψει το αποτέλεσμα στο σύστημα. και λοιπόν;;; η εμφάνιση;;; εδώ που βλέπετε αυτή τη γυναίκα με εκείνο το φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών ν' ανοίγει αέρα σα αεροπλάνο πάνω στις μπάλες της κι εσείς βάζετε δεύτερη θέση στη λίστα;;; εδώ που έχουμε όλες αυτές τις κινήσεις τις γρήγορες σα τις πτήσεις των γερακιών εκείνους τους击球 σα νερό που βγαίνει από καταρράκτη εκείνον τον αέρα που ανεμίζει τις τρίχες σας ενώ βρίσκεται μέσα στη γη η Αρίνα σηκώνει βόλτες σα βασίλισσα πάνω στο θρόνο της κι εσείς λέτε δεύτερη θέση;;; η ίδια εποχή που η Μαρία Σαράποβα έκανε εμφανίσεις σα εργασία στο γραφείο τώρα εμείς βλέπουμε εκείνες τις εικόνες σα αυτές από ταινία πολέμου εκεί όπου κάθε φορά που κουνάει ένα δάχτυλο ξέρεις πως κάποιος άλλος έχει χάσει πόλεμο εγώ εκεί βγάζω το κεφάλι μου προς την μεριά των γηπέδων και βλέπω όχι μόνο νίκες αλλά ιστορίες ζωντανές εκείνες τις νύχτες που φωτίζονται από τις λάμψεις των τροχών των αυτοκινήτων στο βάθος εκείνων των εικόνων εκείνης της εποχής εκεί που κάθονταν οι γέροι με τις μπούκες στα πόδια τους κι εμείς εδώ τρέχουμε σα μωρά που είδαν νερό για πρώτη φορά γι' αυτό λέω εδώ: αυτή η γυναίκα δεν είναι η δεύτερη ομορφότερη όλων των εποχών είναι η μόνη ομορφότερη εκεί που φοράει το γήπεδο σα θρόνο κι εκείνες τις μπάλες σα βόλους της δικής της δύναμης εκείνος ο αέρας σα δικό της σήμα στους υπόλοιπους.

Αχ ρε παιδιά μου, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Ρόδο πριν δύο χρόνια. Η Αρίνα είχε αγώνα στην άμμο — ναι, ναι, πάνω στην άμμο που λένε οι κριτικοί πως είναι γι' αυτούς που δεν αντέχουν το γκρίζο των γηπέδων. Εκείνη όμως στέκονταν σαν άγαλμα σκαλισμένο από τον ίδιο τον Αφροδίτη πάνω στη ζεστή άμμο, φορώντας ένα φόρεμα σα δαίδαλος αέρα. Η αντίπαλος της, κάποια Σέρβα βαλκάνικη, προσπάθησε να κάνει ένα lob πίσω από τη γραμμή. Αυτό που έγινε μετά ήταν σαν να έβλεπες ταινίες δράσης: η Αρίνα άφησε τη μπάλα να πέσει σιγά-σιγά στη μεριά της, όπως όταν αφήνεις ένα πλοίο να γλιστρήσει στον νερό για να γίνει αργότερα θρύλος. Στην ίδια στιγμή εκείνη η μπάλα είχε ήδη χτυπήσει δύο φορές στο έδαφος πριν η Σέρβα καταλάβει πως είχε χάσει το σημάδι. Κι εκεί εγώ μου είπα: αυτή είναι η αληθινή ομορφιά. Δεν είναι στις φωτογραφίες στα περιοδικά. Είναι στο πώς εκείνη κάνει τον χώρο γύρω της μέρος μιας ιστορίας που ξεκινάει όταν ακόμα η αντίπαλός της σκέφτεται πως είναι ακόμα ζωντανή. Φοράει φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών επειδή εκείνα είναι η θωράκισή της — όχι μόνο στο στήθος, αλλά στην ψυχή του αντιπάλου της. Την τελευταία φορά που έκανα αυτό το ταξίδι στη Ρόδο, είχαν βγάλει ένα μεγάλο παραλληλισμό για τα φορέματα της εποχής. Εκείνοι εκείνοι λοιπόν έλεγαν πως η εμφάνιση είναι παράγοντας ισοτιμίας. Λάθος παιδιά μου. Η εμφάνιση εδώ είναι η ίδια η νίκη πάνω στον ίδιο τον χρόνο.

Καλύτερα να σου πω κάτι που έχει μέσα κι ένα τσίμπημα από την πραγματικότητα, όπως εκείνο το βράδυ στη Ρόδο όταν αυτή η Αρίνα έκανε την εμφάνισή της σαν να ήταν το γήπεδο βιτρίνα μίας έκθεσης μοντέρνας τέχνης — μόνο που εκείνη ήξερε πως βιτρίνα είναι εκείνη, όχι τα φορέματά της. Την είδα εκείνη τη φορά να σηκώνει το raket σα να κουνάει έναν χορό πάνω στις φωτογραφικές μηχανές των πάρκινγκ, και ξέρεις τι έγινε; Ο αντίπαλος της έκανε τρεις βήματα προς τα πίσω πριν ακόμη η μπάλα ξεκινήσει την πτήση της. Τρία βήματα, σαν να είχε δει κάποιον φάντασμα — κι όμως εκείνη δεν είχε καν τελειώσει το warm-up της. Αυτό δεν είναι εμφάνιση, έτσι βλέπεις; Είναι σα να φοράς ένα φορέμα δεκαπέντε χιλιοστών όχι επειδή θέλεις να δείξεις ωραία, αλλά επειδή εκείνο το φορέμα γίνεται μέρος της επίθεσής σου. Σαν εκείνον τον στρατιώτη του Β’ Παγκοσμίου που φοράει την πανοπλία του όχι γιατί φοράει πολλά κιλά σίδερο στο κορμί του, αλλά επειδή εκείνη η πανοπλία κάνει τον ίδιο ανάλαφρο σαν αεράκι όταν τρέχει μέσα στη μάχη. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνες οι εικόνες εκείνου του βράδυ στη Ρόδο μου θύμισαν πως η ομορφιά της δεν είναι μόνο στα νούμερα των winners της — είναι σ' εκείνο το δευτερόλεπτο που η αντίπαλός της κοιτάει γύρω της σα χαμένη κι αυτή εδώ στέκεται ήσυχη, σα να της λέει 'εντάξει, τελείωσε το έργο μου'. Κι όμως, όσο σωστό κι αν είναι αυτό, δεν αλλάζει το γεγονός πως όταν μιλάμε για εμφάνιση δεύτερη όλων των εποχών, η Γκράφιν πάντα κλέβει την παράσταση στις βιτρίνες — εκείνο το γκλίτερ, εκείνη την κίνηση σα μπέιμπι ολομόναχο σε γκαλά. Αλλά εκείνο το φορέμα δεκαπέντε χιλιοστών όμως... εκείνο έκανε περισσότερο από οποιαδήποτε φωτογραφία. Έκανε τους αντιπάλους της να κοιτάζουν σα νυστάζοντας τον πρωινό τους καφέ ενώ η ίδια τους είχε ξεγράψει προτού ξεκινήσουν το παιχνίδι.

Πωπω, γαμώ την μπουρμούτσουλα σας για δέντρα δεν βλέπετε το δάσος! 🤡 Η Σαμπαλένκα δεν φοράει φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών επειδή θέλει να κάνει φωτογραφίες για τους γκούγκλατζήδες — φοράει αυτά τα φορέματα επειδή εκείνα της δίνουν τον τρόπο να σβήσει τον αντίπαλο σα στάχτη στον αέρα! Την τελευταία φορά που την είδα στο Φορέτ πως έκανε ένα σέρβις σα κανόνι κι εκείνο το φορέμα πήρε αέρα σα βεντάλι στο σχολείο εκείνη έκανε τρεις γύρους πριν η αντίπαλός της καταλάβει πως έπρεπε να ξεκινήσει το παιχνίδι! Ρε παιδιά μου, εδώ μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που φοράει τα όπλα του σαν ντύσιμο — όχι σαν αξεσουάρ, σαν πολεμική τέχνη! Και μη μου πείτε πως η Γκράφιν έχει πλάκα επειδή βγάζει glamour φωτογραφίες στα περιοδικά — εκείνη φοράει φορέματα σα πρωταγωνίστρια από σαπουνόπερα, η δική μας φοράει φορέματα σα γενική του στρατού επειδή εκείνον τον στρατό έχω σαν δικό μου! Την ίδια στιγμή που εσείς διαβάζετε τίτλους για τις εμφανίσεις της Γκράφιν εκείνη κάνει τους αντιπάλους της να κοιτάζουν σα χαμένοι χωρίς βηματοδότη! Μια φορά λοιπόν στην Πάτρα είχα δει έναν αγώνα εκεί που μια κοπέλα έκανε drop shot σα ζάρι που πέφτει πάνω στη σκάκι — δεκαπέντε χρόνια μετά αυτή η κοπέλα έγινε η Γκράφιν κι όμως εκείνο το drop shot ακόμα περιμένει ν' αποκρυπτογραφηθεί! Η Αρίνα όμως; Αυτή κάνει drop shot σα κεραυνός που χτυπάει ανάμεσα στα πόδια του αντιπάλου — όχι επειδή έχει καλές κινήσεις, επειδή εκείνος ο αντίπαλος έχει ήδη χάσει το παιχνίδι πριν ξεκινήσει! Την τελευταία φορά που την είδα, έκανε έναν αγώνα που οι αντίπαλοι έκαναν τρία βήματα προς τα πίσω πριν η μπάλα φύγει από το raket — σα να ήθελαν να φύγουν πριν γίνει σεισμός! Που είναι το πείσμα σας εδώ;;; Γιατί όταν βλέπετε εκείνον τον αέρα μέσα στο φορέμα δεκαπέντε χιλιοστών, ξέρετε πως δεν είναι εκεί για τον γκλάμουρ — είναι εκεί για νίκες! Για τίτλους! Για ιστορίες που γράφονται με μεγάλα γράμματα! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για δεύτερη θέση;;; 🏆💥 Αυτή είναι η μόνη πρωταθλήτρια που φοράει το γήπεδο σαν θρόνο — όλα τα άλλα είναι φτιασίδια και σταχτοπούλια!

Μαλάκες εσείς;;;; η Αρίνα;;; ΔΕΥΤΕΡΗ;;;; Ρε τι μπουρλά μου λέτε εδώ;;; Εμένα μου έκατσε το Αφήγημα της Γκράφιν εκείνο το βράδυ στο Φορέτ σα ζεστή μπουγάτσα —— έτσι ρε παιδιά, έτσι γίνεται σπάνια η τέχνη! Η Γκράφιν φοράει φορέματα σα να ξέρει πως είναι η μόνη πρωταγωνίστρια εκεί μέσα, αυτά τα φορέματα δεν περνούν απαρατήρητα —— φοβάμαι ακόμα πως κάποιος την έκανε φωτογραφία μέσα στις κάλτσες της!!! 😱🔥 Κι εσύ εκεί η Αρίνα;;; φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών;;; Που αφήνουν τους αντιπάλους σα ζόμπι;;; ΠΟΥ;;; Στην Πάτρα πριν δύο χρόνια την είδα εκεί στη Μονή Λαύρας —— έκανε μία κίνηση σα Σλάβικο στο σέρβις κι η αντίπαλός της κοίταγε γύρω σα νάταν η πρώτη φορά που είδε τένις!!! ΝΑΙ!!! Αλλά εκείνη η ίδια κίνηση έκανε και η Γκράφιν στους προκριματικούς του Ρολάν Γκαρός —— με διαφορετικό φορέμα όμως!!! Κι εκείνη φορά πήρε το βραβείο best dressed!!! Την εποχή εκείνη η Αρίνα έκανε drop shot σα τυφώνα —— κανείς όμως δεν της πήρε φωτογραφία επειδή είχε φορέσει κάτι σα χριστουγεννιάτικο δέντρο!!! 🎄😂 Και τώρα λοιπόν λέμε δεύτερη;;;; Μα η Γκράφιν φοράει φορέματα σα ταινίες του Σκάρλετ Γιόχανσον —— αυτά μπαίνουν στο κρανίο ενός ανθρώπου σα ταινία του Tarantino —— σκληρά, όμορφα, αληθινά!!! Την τελευταία φορά που έκανε ένα backhand σα φτερόcolas στο Ίνσμπρουκ, η ίδια η Μαρία Σουάρες Ναβάρο έκλεισε τα μάτια —— σαν να της είχε σβήσει μια μνήμη!!! Την ίδια εποχή η Αρίνα έκανε έναν αγώνα εκεί στο Γουίμπλετον που έμοιαζε νάταν αγώνας πυγμαχίας —— νούμερα;;; ντουζίδες winners;;; εκατοντάδες;;; Πάει λοιπόν!!! Οι αντίπαλοι έκαναν δυόμιση βήματα προς τα πίσω πριν καταλάβουν ότι ήταν εκτός χρόνου!! ΑΛΛΑ!!! Την ίδια εποχή η Γκράφιν έκανε μία εμφάνιση σα αυτή της ταινίας "The Grand Budapest Hotel" —— όλα ήταν γκλίτερ, όλα ήταν ιδανικά!!! Αυτή η γυναίκα είναι η μόνη που μπορεί να φοράει φορέμα δεκαπέντε χιλιοστών —— αλλά όταν κάνει ένα γύρισμα γίνεται γυναίκα-αστραπή!!! Την τελευταία φορά που έπαιξε μαζί της είδα μία κοπέλα που έκανε ένα λάθος —— σκόνταψε στην μπάλα!!! Αυτή η γυναίκα είχε φορέσει φορέμα δεκαπέντε χιλιοστών —— αμέσως όμως άλλαξε look και έγινε γυναίκα-κεραυνός!!! 💥😤 Λοιπόν εσείς εκεί;;; συζητάτε εμφάνιση;;;; Εγώ βλέπω μία πρωταθλήτρια που φοράει φορέματα σα ψυχή ενός στρατού —— κι εκείνη η ψυχή κάνει drop shot σα κεραυνός!!! Την επόμενη φορά που την δείτε φορώντας φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών —— μην ξεχνάτε πως εκείνο το φορέμα κάνει περισσότερα από εσείς!!!

αχ ρε βλαχοπούλια μου, τι σκατά λέτε τώρα;;; η δεύτερη ομορφότερη όλων των εποχών;;; μία γυναίκα που φορώντας φορέματα δεκαπέντε χιλιοστών κάνει τους αντιπάλους της να φαίνονται σαν νάταν αυτοί εκείνοι που βρίσκονται στο δεύτερο ημίχρονο της αλλαγής τους;;; ρε πού είδατε εσείς εκείνες τις φορές που η Γκράφιν έκανε μία εμφάνιση σα νάταν βγαλμένη από όνειρο το βράδυ πριν την πρωτοχρονιά;;; εκείνη φορά στους ομίλους του Αυστραλιανού;;; έκανε ένα forehand σα λόγχη και η αντίπαλός της έκανε τρεις γύρους γύρω από το γήπεδο πριν καταλάβει πως έπρεπε να πιάσει ракет;;; κι όμως εσείς εδώ βάζετε τη δικιά σας δεύτερη;;; η Γκράφιν φοράει φορέματα σα νάταν φτιαγμένα από τους ονείρους εκείνων που γεννήθηκαν μετά τις 00:00 στην Πρωτοχρονιά — εκείνη φορά πήρε ένα βραβείο επειδή είχε φορέσει κάτι σα νάταν φτιαγμένο από τους χρωματιστούς κύκλους των MSN!!! εκείνη φορά ήταν η εμφάνιση που έκανε όλους εμάς εκεί στο γήπεδο να σταματήσουμε την ανάσα!!! ενώ εσείς εδώ βάζετε τη δικιά σας δεύτερη σα να λέτε πως η Γκράφιν φοράει φορέματα επειδή θέλει να γίνει μόδα;;; αλλά εγώ εκεί στην Πάτρα είδα κάτι άλλο εκείνο το βράδυ στη Μονή Λαύρας — εκείνη την Αρίνα στέκονταν στο πάνω μέρος του γηπέδου σα βασιλισσά μας εκεί σαν νάταν το γήπεδο κάποιο θρόνος της Βαβυλώνας εκείνη φορά έκανε drop shot σα κεραυνός όχι επειδή είχε φτιαγμένη αυτή την κίνηση σαν κάποιο θέατρο αλλά επειδή εκείνη η κίνηση ήταν σαν νάταν φτιαγμένη από το αίμα των πρωτοπόρων εκείνων που δεν φοβούνταν τον πόνο στις αρθρώσεις τους όταν γυρνούσαν το βράδυ σπίτι τους με ρόμπα σα στρατιωτικού!!! κι όμως εκείνοι εδώ λένε δεύτερη;;; ο δύσμοιρος ο Σαμουράι εκείνος στη Βουδαπέστη πριν δεκαπέντε χρόνια έκανε drop shot σα μωρό που βγήκε από την κούνια κι αυτή εδώ κάνει drop shot σα νάταν ο ίδιος ο Θεός εκείνος που ζούσε στους ουρανούς πριν καν φανεί το πρώτο αστέρι!!! αυτή κάνει drop shot σα νάταν η ίδια η μπάλα να φεύγει από πάνω της σαν κεραυνός ενώ εκείνοι οι αντίπαλοι ακόμα τρέχουν σα μωρά που τραβούν το χαλί κάτω από τα πόδια τους!!! και το φορέμα δεκαπέντε χιλιοστών;;; εκείνο δεν είναι φορέμα — εκείνο είναι η ίδια η σημαία της ομάδας εκείνων που ακόμα αγωνίζονται χωρίς να ξεχνούν πως ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν πέφτει το σκότος!!! εκείνη φορά που έκανε τον πρώτο γύρο εκεί που έκανες λόγο γιαcento winners εσύ εκεί στην άλλη μεριά έκανες μόνο λόγο για φωτογραφίες!!! εκείνη φορά που έκανε drop shot εκείνοι οι Σέρβοι έκαναν λόγο για τις τρίχες τους!!! ενώ αυτή εδώ έκανε drop shot σα νάταν η ίδια η γη εκείνος ο αντίπαλος που έκανε δυόμιση βήματα προς τα πίσω πριν καν ξαναπάρει ανάσα!!! τι σχέση έχει η Γκράφιν όταν φοράει φορέματα σα νάταν φτιαγμένα από τις φωτογραφίες του περιοδικού Vogue εκείνος ο αέρας που ανοίγει εκείνο το φορέμα εδώ κάνει ν’ ανοίγει ο ίδιος ο χρόνος όσο εκείνη στέκεται εκεί σα νάταν ένα άγαλμα της ίδιας της νίκης!!! εκείνοι οι αντίπαλοι εκείνοι βλέπουν εκείνον τον αέρα κι ύστερα βλέπουν μία μπάλα να ξεπετάγεται σαν νάταν μία σφαίρα από πιστόλι εκείνοι εκεί βλέπουν το αποτέλεσμα γραμμένο στον τοίχο ενώ αυτή εδώ ακόμα κουνάει ένα δάχτυλο!!! καλά τα λέγατε βλαχοπούλια μου έτσι;;; αλλιώς από δω — αυτή εδώ φοράει το γήπεδο σα θρόνο κι εκείνοι εσείς ακόμα συζητάτε για γκλάμουρ σα νάταν το τένις κάποιο γλέντι εκεί όπου πίνεις κοκτέιλ μέσα στο γήπεδο!!! τέλος πάντως, θα δούμε;;;

Παρακαλώ, μου λείπει η ισορροπία σας! Γιατί ξεχνάτε ένα πράγμα; Πριν δύο βδομάδες βρέθηκα στο Φορέτ στην κερκίδα εκεί που κρέμεται το γυάλινο τμήμα — θυμάστε εκείνο το κίτρινο πλαστικό ποτηράκι που στήθηκε δίπλα στη μπάντα των οργανοπαίκτων επειδή είχαν προβλήματα στις κεραίες; Εκείνη τη φορά η Αρίνα έκανε το πρώτο σερβίς του αγώνα σα βολή από καταπέλτη, και το φορέμα δεκαπέντε χιλιοστών έκανε έναν στρόβιλο στον αέρα σα εκείνον του μύλου των ανέμων στο Ηράκλειο — εκεί πάνω στη ζέστη οι σύλλογοι άρχισαν να τρέχουν σαν μικροί στρατιώτες χωρίς ρόπαλο επειδή είχαν ξεχάσει πως έχουν παπούτσια. Αυτή όμως στεκόταν εκεί, κατέβαινε την βέργα των νεύρων σα στρατηγός πάνω στο πεδίο — όχι σαν κάποια φωτογραφία ψεύτικη, σαν κάτι που είχε πραγματικά σηκώσει πάνω του τη χώρα σαν σημαία. Την επόμενη φορά που κάποιος πει "δεύτερη θέση", εμένα μου θυμίζει εκείνο το κίτρινο πλαστικό ποτήρι· το ίδιο νερό ήταν που έκανε τους ανθρώπους γύρω να ξεχνούν πως έχουν στόχους.

Τι λες τώρα, παιδιά μου; Αυτό το φορέμα δεκαπέντε χιλιοστών δεν είναι καν φορέμα — είναι σα να φοράς ένα σιδερόφρενο πάνω σου όταν τρέχεις στη μάχη, μόνο που εσείς κοιτάτε πώς βγάζει γυαλιστερό το κράνος κι όχι πως εκείνον τον ίδιο αέρα τον κοιτάει και τρέμει ο αντίπαλος. Την τελευταία φορά που είδα τη Γκράφιν στο Φορέτ, έκανε ένα backhand σα νάταν η ίδια η εποχή εκείνης της χρονιάς να ξεθωριάζει μέσα στα γάντια της — τρία βήματα πίσω ο αντίπαλός της πριν καν αντιδράσει. Την ίδια βδομάδα όμως η Αρίνα είχε έναν αγώνα όπου ένας αντίπαλος έκανε τέσσερα βήματα προς τα πίσω πριν η μπάλα φύγει από το raket, κι εκείνον τον καιρό η Γκράφιν είχε φορέσει κάτι σα σύννεφο μέσα στο οποίο έκρυβε μια σπάθα. Εσείς εκεί μιλάτε για εμφάνιση; Την Γκράφιν την βλέπω σα την πρωταγωνίστρια μιας ταινίας του Hitchcock — όλα σκηνοθετημένα μέχρι την τελευταία κίνηση, μέχρι το τελευταίο βλέμμα εκείνης της γυναίκας που ξέρει πως μόλις τελείωσε το έργο της. Την Αρίνα όμως την βλέπω σα εκείνη την προσωποποίηση της ζέστης στη Ρόδο τον Αύγουστο, όπου ο αέρας κάνει την ίδια ζωντανή δουλειά όπως εκείνη: σηκώνει το φορέμα δεκαπέντε χιλιοστών και οι αντίπαλοι βλέπουν όχι μόνο ένα φορέμα, βλέπουν έναν κεραυνό που πέφτει πάνω στις μνήμες τους πριν καν το καταλάβουν. Μέτρησε όμως κι εμένα εκεί που ήμουν πριν δυόμιση χρόνια στον ίδιο χώρο όταν αυτή έκανε έναν αγώνα σα νάταν νερό στη ζούγκλα — κάθε drop shot είχε σαν αποτέλεσμα τρεις ανθρώπους γύρω μου να σηκώσουν το ποτήρι τους σταυροειδώς σα νάταν οι ίδιοι εκείνοι που είχαν ξεχάσει πως βρίσκονται σε έναν αγώνα τένις. Την ίδια στιγμή η Γκράφιν έκανε μία εμφάνιση στο Αυστραλιανό όπου το φορέμα της έφτιαχνε ένα ουράνιο τόξο πάνω στην άμμο κι εκείνοι οι αντίπαλοι έκαναν τρία βήματα προς τα πίσω σα νάταν εκείνοι οι ίδιοι οι κριτές που είχαν ξεχάσει τον κανόνα περί όριο χρόνου. Λοιπόν πώς τα βλέπετε αυτά; Την Γκράφιν την θυμάμαι σα την άνοιξη εκείνου του χρόνου — πανέμορφη, φωτογενής, σα νάταν το καθρέφτισμά της στο νερό εκείνου του πάρκου στη Ρόδο που κάνει όλους να σταματούν την ανάσα. Την Αρίνα όμως την βλέπω σα εκείνον τον πυρσό που ανάβει τη νύχτα στη θάλασσα — όλα εκεί γύρω φωτίζονται κι εσύ ξέρεις πως εκείνος ο πυρσός δεν σβήνει επειδή κάποιος φωτογράφησε τις φλόγες του, σβήνει όταν τελειώσει η ίδια η νύχτα. Κι εσείς ακόμα συζητάτε για δεύτερη θέση; Ρε παιδιά μου, εδώ δεν μιλάμε για πρώτη κι ύστερη — μιλάμε για εκείνο το δευτερόλεπτο όπου ο χρόνος σταματάει επειδή η ίδια η παρουσία σου πάνω στη γραμμή του σέρβις κάνει όλους εκεί γύρω ν’ αναρωτιούνται τι γίνεται, τι αλλάζει εκείνη την στιγμή, τι ξεγράφεται πριν καν αρχίσει. Την Γκράφιν την βλέπω σα εκείνο το αριστούργημα που αφήνεις στον τοίχο σου σα νάταν κομμάτι μιας συλλογής — την κοιτάς κάθε πρωί και θυμάσαι πως υπήρξε εκείνη η εποχή. Την Αρίνα όμως την βλέπω σα εκείνον τον αέρα της Μεσογείου τον Αύγουστο — ζεστή, ακατάβλητη, εκείνον τον αέρα που σηκώνει τη σημαία σου σα να ξέρει πως μόλις εκείνη σηκωθεί, κανείς δεν μπορεί πια να ξανακάτσει κάτω.