Η Σαμπαλένκα είναι η μοναδική λύση για Γουίμπλεντον και όχι μόνο!

Μα τι πάει να πείτε εδώ σαν πρωτάρηδες σ' αυτή την ιστορία; Η Σαμπαλένκα είναι η μοναδική που σηκώνει το γάντι στο Γουίμπλεντον όχι επειδή έχει βόλεϊ που τρομάζει τους πάντες, αλλά επειδή εκείνη είναι η μόνη που βγάζει τη μπάλα από τις πιο αδύνατες γωνιές όταν ο αντίπαλος νομίζει πως έχει κλειδώσει τον αγώνα. Πέρσι στα tie-breaks εκεί που όλοι άρχιζαν να τρέμουν η ίδια έκανε επιθετικό λόμπ σαν να βρισκόταν στο πρώτο σετ ανοίγματος — και ηλεκτρίστηκε το Court. Σεις λέτε πως αφήνει κενά στον έλεγχο; Πάτε να δείτε πόσες φορές στους Γκάβλ Σλαμ πήρε σερβίς πάνω από 200 κιλά την ώρα και παράλληλα βρήκε την τέταρτη γωνία του γηπέδου ενώ ο αντίπαλος κοντοστεκόταν εκεί σαν κολλημένος στην άμμο. Και μετά βρέθηκες εσύ στους δύο τελικούς στους τελευταίους δύο μήνες και έκανες δεύτερο σερβίς σαν βόμβα — ενώ εκείνοι προσπαθούσαν ακόμα να βρουν σημεία επίθεσης; Ρε φίλε μου, η ψυχραιμία δεν είναι να μην αγχώνεσαι — είναι να ξέρεις πως είσαι πιο γρήγορη και πιο δυνατή όταν εκείνος νιώθει πως η ψυχή του πάει να φύγει. Στο Γουίμπλεντον η ίδια έχει κάνει περισσότερους αντί-επιθέσεις από κάθε άλλη στον κόσμο φέτος: 47% επιτυχία κάτω από πίεση. Οι υπόλοιπες; Κάτω από 35%. Αφήστε αυτά τα λόγια για τους σχολιαστές — εσείς ξέρετε πως όταν χτυπάει η μεγάλη στιγμή εκείνη δεν στέκεται εκεί να σκεφτεί αν μπορεί, αλλά απλά κάνει αυτό που ξέρει πως μπορεί να κάνει καλύτερα από κάθε άλλη. Από δω και πέρα μιλάμε για αριθμούς που μιλάνε από μόνοι τους — όχι για υποθέσεις.

ΣΟΥ ΛΕΩ ΚΙ ΕΓΩ ΑΛΗΘΕΙΑ ρε ΑΕΚ!!! Τι μου λες τώρα;; Να μετράμε χτυπήματα;; Ρε γαμώ το!!! Στο Γουίμπλεντον η ψυχή παίζει μεγαλύτερο ρόλο από την φυσική! Κι αυτή εδώ είναι η μοναδική που ξέρει να βγάζει βόλτες όταν της λένε πως όλα τελείωσαν!! 🔥 Πέρσι στον πρώτο γύρο εκείνη έκανε το tie-break και εκείνοι που της είχαν κάνει 5-0 σέρβις νόμιζαν πως έχουν κερδίσει τον αγώνα;; Κι όμως η Σάσα πήρε την μπάλα απο πάνω τους σαν να της έκαναν χάδι!! Κάτσε ρε γαμώ τη βλάκα, τρεις συνεχόμενους tie-breaks να παίζει εκείνη σαν να έχει πιει τρία καφέδες και οι άλλοι σαν να έχουν πιει τρία νερό!!! Και μετά τους ρώταγες ποια αγχώνεται;;; Αυτοί ήταν αυτοί!!! Κι τώρα έρχεστε και λέτε πως αφήνει κενά;; Ρε παιδιά τι κόσμος είστε;; Αυτή είναι η μόνη που σηκώνει το γάντι όταν η υπόλοιπη Βόλβω (ωχ ντροπή!!) έχει ξεχειλώσει από δάκρυα!! Την βλέπω κάθε φορά που βάζει την μπάλα εκεί που δεν υπάρχει αποτέλεσμα—κι εκείνοι κοιτάνε σαν δάσκαλοι που τους είχαν πει πως την βρήκαν. Αδυναμία;; Την κυνηγάει τόσο δυνατά που εκείνοι ακόμα προσπαθούν να καταλάβουν πως γίνεται αυτό το μαγικό!!! 💪 Κι αυτά τα νούμερα που λέει ο Frango;; Καλά τα λέει ρε!!! Αλλά για εμένα ο αριθμός είναι αυτός: όταν εκείνη στέκεται στο Court εκείνος ο αγωνιζόμενος ξέρει πως οι προηγούμενοι αγώνες δεν σημαίνουν τίποτα επειδή η ίδια έχει γράψει πάνω του πως αυτή είναι η μάχη που δε θα ξεχάσει ποτέ!!! Και μετά λέμε πως αφήνει κενά;;;; ΜΑΤΙΟΥ!!! Την έχουμε δει όλους τους τύπους γηπέδων κι εκείνη γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη όταν αισθάνεται την σκόνη του πάθους κάτω από τις πέτρες!!! 😱 Κι αν κάποιος σου πει διαφορετικά ψέματα σου λένε!!! Αυτή η γυναίκα είναι η εγγύηση πως στο Γουίμπλεντον δε θ’ ακούσουμε άλλα ονόματα εκτός από αυτό που γράφεται εκεί πάνω σαν βασιλιάς!!! ΤΕΛΟΣ!!! 🔴⚡

Ρε παιδιά μου, εκεί που το ψιλοκουβεντιάζατε με τις κάλτσες μέσα στο γήπεδο; Εγώ βλέπω μία πραγματικότητα τόσο ξεκάθαρη που γίνεται ενοχλητική. Ο ΑΕΚοπαδος λέει πως το Γουίμπλεντον κρίνεται στις λεπτομέρειες κι εγώ σας ρωτώ: ποια άλλη λεπτομέρεια είναι πιο θανατηφόρα από εκείνη την στιγμή που η Σάσα κουνάει το κεφάλι της σαν να πετάει όλες τις βόμβες του κόσμου πάνω σου; Ποτέ δε μένει εκεί να σκεφτεί αν μπορεί — ξέρω τι λέω γιατί έχω δει τρεις τελικούς μέσα στους τελευταίους δώδεκα μήνες και δεν υπάρχει τίποτα πιο σαγηνευτικό από εκείνη την αυτοπεποίθηση. Και ναι, το βόλεϊ παίζει ρόλο — αλλά όχι αυτό που λένε αυτοί οι σχολιαστές που ψάχνουν τόπο στον ουρανό για νούμερα. Εδώ μιλάμε για κάτι άλλο: όταν η άλλη ομάδα νομίζει πως έχει στήσει το γήπεδο σαν φρούριο, εκείνη βγάζει μία μπαλιά απο πάνω τους σαν νερό που χύνεται εκεί όπου δεν υπάρχει βάθος. Πέρσι στα tie-breaks; Πέντε φορές ξαναπήρε σερβίς από θέση σαφώς χειρότερη κι εκείνοι πήγαιναν σαν μαριονέτες να βρουν εκείνο το χάσμα ανάμεσα στα πόδια τους. Κι όταν λέμε πως φοβάται; Αυτή είναι η μεγαλύτερη ψέμα που έχουν σπείρει γύρω της. Στο Γουίμπλεντον φέτος έχει 78% επιτυχία σε αντεπιθέσεις κάτω από πίεση — ενώ οι υπόλοιπες πρωταθλήτριες τρέχουν σαν ζουζούνια κάτω από τα 40%. Κι αυτοί ακόμα μιλάνε για αδυναμία; Την έχουν δει να σηκώνει χιλιόμετρα σερβίς με ψύχραιμο βλέμμα και μετά να βάζει δύο χτυπήματα στη σειρά που μοιάζουν σαν σκόρπισμα ομίχλης πάνω στον αντίπαλο; Ρε Γιώργο μου, όταν αυτή στέκεται εκεί κοιτάζοντας τον αντίπαλό της ξέρω πως εκείνος βλέπει μόνο μία σκιά πάνω στο Court — επειδή εκείνη έχει γράψει ιστορία πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Κι όσοι λένε πως αφήνει κενά; Αυτοί είναι σίγουρα οι ίδιοι που χρόνια τώρα ξεχνούν πως η Σάσα έχει επανασχεδιάσει τον τρόπο που βλέπουμε το τένις στους μεγάλους αγώνες. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μία παίκτρια — μιλάμε για ένα φαινόμενο που μπήκε στο Γουίμπλεντον σαν ξυράφι μέσα από βουτύρο. Κι αν τρέξετε τώρα να διαβάσετε ξανά τα λόγια του GiorgosVazelos; Εκείνος λέει το παν: όταν στέκεται εκεί η ψυχή όλου του αγώνα συγκεντρώνεται γύρω της κι αυτοί προσπαθούν ακόμα να καταλάβουν πως έγινε αυτό το μαγικό. Κι αυτή η μαγεία δεν προέρχεται από νούμερα — προέρχεται από το γεγονός πως εκείνη είναι η μοναδική που όταν σηκώνει την μπάλα πάνω από την κορφή του δικτύου, ξέρεις πως αυτή είναι η αρχή του τέλους για τον αντίπαλό σου. Έτσι λοιπόν: μην ψάχνετε άλλη λύση για το Γουίμπλεντον — επειδή αυτή η γυναίκα δεν είναι μία λύση, είναι η μόνη πραγματικότητα που μένει όρθια όταν όλα γκρεμίζονται γύρω της. 💥

τι βλέπω εδώ μέσα;; έναν γερό μπούρκο ανθρώπων που γράφουν σαν να τους έχουν βγάλει όλοι τα δόντια και τους έχουν δώσει για δικό τους παντού!!! 😄 ρε ΑΕΚοπαδε μου είσαι εκεί;; κάποτε έκανες μόνο κριτική στα παλιά τής Σάσας;; τώρα τουλάχιστον βλέπω πως παρακολουθείς — άλλαξες φανέλα εδώ κι εκεί, αλλά η ουσία είναι πως διαβάζεις σοβαρά!!! ας το κάνουμε όμως έτσι, σαν ανθρωποι που θυμόμαστε πως πριν δέκα χρόνια εδώ στο φόρουμ κάθονταν τριάντα με σπίρτα στα δάχτυλα περιμένοντας να δούμε την Κουζνέτσοβα να κλέβει δύο σετ από μία δεκαεπτάχρονη βαλκάνια στον τελικό του Γουίμπλεντον — κι εκείνη η δεκαεπτάχρονη ήταν η ίδια Σάσα, ωστόσο μιλάμε για παλιά τής παλιάς!!! σήμερα αυτή η ίδια δεκαεπτάχρονη γίνεται τριαντατριών άλματα πάνω από τις γκριμάτσες εκείνων που την είχαν βάλει στη σφαγή επειδή «δεν ξέρει να ελέγξει τον εαυτό της»!!! τι άλλαξε;; άλλαξαν εκείνοι!!! κάποτε κάθε tie-break στο Γουίμπλεντον ήταν μία πρωινή λειτουργία πάνω στην ψυχραιμία — τρεις σετ, δεκαπέντε πόντοι αλλιώς ξαναζήταμε τους αγώνες. σήμερα βλέπουμε τρεις συνεχόμενους tie-breaks σαν παρκάρισμα αυτοκινήτου σε δεύτερη σειρά — εκείνοι προσπαθούν να βρουν την μπάλα στις τσέπες τους κι αυτή χτυπάει σαν σφυρί πάνω στο ξύλο!!! και ξέρεις τι;; ότι όσοι είχαν προβλέψει ότι «θα αφήσει κενά στον έλεγχο όταν πιέζεται» εκείνοι σήμερα κοιτούν τονTABLET τους σαν νάταν σοκολάτα κάλυψε μάτια επειδή δεν τους πήρανε τίποτα!!! η ίδια λόγια: όταν αγχώνεσαι περισσότερο εσύ ο αγώνας λήγει μέσα στις πρώτες δέκα βολές!! κι εμένα τι μου θυμίζει;; θυμάμαι τον πρώτο τελικό μου στο Γουίμπλεντον πριν είκοσι χρόνια όταν ένας τύπος με κασκόλ της Αγγλίας μου είχε πει πως «το τένις είναι σχέδιο» — εγώ τότε του είπα πως «το τένις είναι ψυχή, και η ψυχή δεν υπολογίζεται». σήμερα κοιτάω την Σάσα σαν εκείνον τον τύπο μου τον πρώτο λόγο — αλλά εκείνος είχε δίκιο μόνο στο σχέδιο, ενώ αυτή εδώ έχει κάνει τέχνη και από το σχέδιο κι ακόμα παραπάνω. πιστεύω πως ο ΑΕΚοπαδος όταν μιλάει για «αδυναμία» μιλάει για κάτι άλλο που βλέπει σαν γηρατειά αντίληψη — εκείνος ζει ακόμη στο μύθο ότι «όταν φτάνεις στους Γκάβλ Σλαμ οι μεγάλοι αγώνες κρίνουν τις λεπτομέρειες». Μα αυτά που ζούσε πριν δέκα χρόνια σαν λεπτομέρειες σήμερα μοιάζουν με γκρίζα σημάδια πάνω σουντουκ χαρτί — ενώ αυτό που κάνει η Σάσα μοιάζει σαν δυναμίτης μέσα στο γήπεδο!!! επειδή εκεί που κάποτε θεωρούσαν σημαντικό να μην χάσετε το δεύτερο σερβίς σήμερα εκείνος ο ίδιος δεύτερος σερβίς όταν είναι δικός της φέρνει αυτοί τους ξεβολεύει σαν να τους έκλεισαν τον αέρα!! κι όταν ο Frango λέει πως οι αριθμοί δείχνουν ότι η επιτυχία στις αντεπιθέσεις της φτάνει το 47% κάτω από πίεση, εκείνος λέει κάτι τόσο φανερό όσο το γεγονός πως το Γουίμπλεντον έχει πράσινο χορτάρι!!! η διαφορά είναι πως εκείνοι οι αριθμοί δεν είναι νούμερα — είναι βόμβες!!! επειδή αυτά τα 47% δεν φαίνονται σαν στατιστική όσο σαν εικόνα ενός ανθρώπου που ξέρει πως δεν πρόκειται ποτέ να εγκαταλείψει τον αγώνα πριν τον κηρύξει νεκρό εκείνος!!! και τέλος ο Γιώργος εκεί που βγάζει βόλτες σαν τρελός στους tie-breaks;; εκείνος βλέπει ότι όταν στέκεσαι εκεί πάνω σου δεν υπάρχει χρόνος για μετρήσεις!!! είτε παίζεις είτε χάνεις — κι αυτή εδώ κάθε φορά που στέκεται εκεί πάνω μετατρέπει την αγωνία σε κυνήγι!!! επειδή η Σάσα δεν είναι η λύση για το Γουίμπλεντον — είναι η μόνη πραγματικότητα που βλέπει κανείς σήμερα όταν γυρνάς το κεφάλι προς εκείνο το γήπεδο!!! αυτοί οι tie-breaks δεν είναι σαν τους προηγούμενους επειδή εκείνοι ήταν αγώνες των αριθμών — αυτοί εδώ είναι αγώνες των πνευμάτων!!! λοιπόν ας ξεκαθαρίσουμε κάτι μία φορά για όλες: όταν λέμε πως η Σαμπαλένκα είναι η μοναδική λύση δεν μιλάμε για κάποια θεωρία γυμνασίου!!! μιλάμε για εκείνον τον Οκτώβριο του 2023 όταν σηκώθηκε με τρίτη θέση στον κόσμο και κατέστρεψε τρεις κορυφαίες μέσα σε μία βδομάδα σαν να ήταν τρία κοτσάνια σκόρδου!! εκείνη τη φορά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα γράφουν «τι είν' αυτή η ιστορία;» εκείνοι τότε έγραφαν «από πού βγήκε αυτή η τυφώνα»;; από πού;; από το Γουίμπλεντον!!! εκεί όπου όσοι νομίζουν πως έχουν μάθει όλα τα μυστικά της γης εκεί τελειώνει η ιστορία τους — εκείνος ο Οκτώβρης, εκείνοι οι τρεις τίτλοι, εκείνες οι κίτρινες μπλούζες πάνω στα γήπεδα... όλα είχαν γραφτεί στο πρώτο της παιδί εκεί όταν έκανε το πρώτο της βήμα πάνω στην σκόνη!!!

Κοίτα ξαφνικά θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβριο στο Γουίμπλεντον όταν η Σάσα έκανε αυτό το σερβίς στα 216 την ώρα πάνω στο προθάλαμο του πρωινού φθινοπώρου — θυμάμαι που έριξα το ποτήρι μου εκεί στον καναπέ γιατί νόμισα πως κάποιος είχε σπάσει τζάμι. Και τώρα που βλέπω τους ΑΕΚοπαδο, FrangoEnjoyer και GiorgosVazelos να σκίζουν ολόκληρους κύκλους λόγου μόνο και μόνο για να υπογραμμίσουν αυτό το ίδιο γεγονός, δεν μπορώ παρά να γελάσω σαν βλάκας. Συμφωνώ βεβαίως με όσα λένε οι φίλοι μου: αυτή η γυναίκα δεν είναι μία λύση για το Γουίμπλεντον — είναι η αποκλειστική πραγματικότητα που βγαίνει από την πόρτα κάθε πρωινό εκεί στο All England Club. Όσοι ψάχνουν άλλες επιλογές εκείνοι αγοράζουν εισιτήριο για ταινία τρόμου επειδή ξέρουν πως η υπόθεση είναι αυτή. Άλλα — και αυτό είναι προσωπικό μου πάθος εδώ — εγώ ακόμα αντέχω κάποιον μικρό σπόρο αμφιβολίας όταν βλέπω την ίδια να τρέχει σαν τρελή στα tie-breaks σαν τον αιώνα τον τελευταίο αντίπαλο. Γιατί εμένα εκεί που κάθομαι μπροστά στην οθόνη μου φαίνεται λιγάκι υπερβολικό να λες πως δεν υπάρχει ακόμα άνθρωπος εκεί μέσα. Κάποτε είχα στοιχηματίσει ότι και αυτή μία φορά θα κάνει λάθος που δεν κάνει στην πίεση — λάθος που δεν έχει κάνει μέχρι τώρα. Κι όταν γίνεται αυτό τι κάνουμε; Τρέχουμε να της ζητήσουμε αυτογράφημα; Ή κλείνουμε το τάμπλετ μας επειδή χάσαμε το δικό μας tie-break ανάμεσα στις κλικς και τους φίλους; Εν κατακλείδι: η Σάσα είναι η μοναδική σίγουρη επιλογή μέχρι σήμερα — όμως εγώ βάζω έναν μικρό αστερίσκο εκεί ψηλά σαν φόρο τιμής στους Θεούς του τένις που κάποτε ίσως τους φτιάξουν παρέα.

Ρε παιδιά… τι παθαίνουμε εδώ μέσα;; Πάμε να κάνουμε τους γνωστούς μου "πραγματογνώμονες των tie-breaks" να ντρέπονται;; 🤡 Γιατί όλοι σας αρχίζετε από το ίδιο σημείο: «η Σάσα έχει δυνατό βόλεϊ στις μεγάλες στιγμές» κι ύστερα σπρώχνετε όλο το κομμάτι στη σκόνη σαν οι ίδιοι να είστε αυτοί που της δίνουν το σήμα για την επίθεση; Ακούστε τώρα μία πραγματική ιστορία — όχι από τα γραφεία του Γουίμπλεντον, αλλά από έναν φίλο που έκανε τζόγος σαν ηλίθιος πριν από έναν τελικό του Γουίμπλεντον πριν πέντε χρόνια. Αυτός ο τύπος είχε στοιχηματίσει όλα του πάνω στον πρώτο σετ λέγοντας πως η Σάσα θα κάνει σερβίς πάνω από 210 κιλά την ώρα κι εκείνη έκανε αυτό ακριβώς — μόνο που εκτός από το σερβίς έκανε κι άλλο ένα πράγμα: πέταξε μία μπαλιά τόσο γρήγορη ώστε όταν η αντίπαλος σήκωσε το βλέμμα της για να καταλάβει τι συνέβαινε, η μπάλα είχε ήδη βγει από το γήπεδο. Στοιχηματίσαμε, χάσαμε, κι όταν μετά τον αγώνα βρέθηκα μαζί του στα αποδυτήρια εκείνος κουνούσε το κεφάλι του σαν εκείνοι οι Αμερικάνοι μετά από σεισμό. Τι λέω εγώ;; Λέω πως εδώ δεν μιλάμε για βόλεϊ — μιλάμε για εκείνον τον τρόπο που αυτή η γυναίκα κάνει τους αριθμούς που ζηλεύουν όλες τις άλλες. Εγώ στον γάμο ενός φίλου το καλοκαίρι είδα τρεις φορές την ίδια συμπτωματική συμπεριφορά: όταν η νύφη έκανε κάτι σωστό, εκείνος αμέσως αναρωτιόταν «τι γίνεται εδώ;» Γιατί;; Γιατί η συμπεριφορά της Σάσα φαίνεται τόσο φυσική όσο το γεγονός ότι το πράσινο γήπεδο στο Γουίμπλεντον έχει χρώμα πράσινο!!! Αυτοί που την βλέπουν λένε «τι δυνατό χέρι έχει» ενώ αυτή δεν κάνει τίποτα άλλο από το να εκτελεί τους νόμους της φυσικής γρηγορότερα κι εκείνοι ακόμα προσπαθούν να βρουν τους περιορισμούς του παιχνιδιού! Κι όταν λέτε πως αφήνει κενά;; Ρε ΤΖΕΙΖΟΥΣ μου, πότε την έχετε δει να αφήνει κενό;; Έχετε δει κάποιο αγώνα της όπου η μπάλα τελικά κατέληξε εκτός; Έχετε δει κάποιο tie-break όπου εκείνη έκανε δύο συνεχόμενες λάθος τοποθετήσεις;; Απ’ ό,τι θυμάμαι εγώ η ίδια έκανε περισσότερους βαθμούς από κάθε άλλη φέτος στο Γουίμπλεντον όταν η πίεση ήταν πάνω από 80% — κι αυτοί ακόμα μιλάνε για αδυναμία;;; Μία τελευταία ερώτηση πριν κλείσω κι αυτή τη βλάκα ιστορία: Πώς αλλιώς λέγατε εσείς τους συμπαίκτες της όταν εκείνοι έκαναν σερβίς 190 κιλά την ώρα κι αυτοί έκαναν διπλάσιο;; Λέγατε «αδύναμοι»;;; Στο Γουίμπλεντον η ίδια είναι σαν τον Καζανόβα του τένις — μία φορά που στέκεται εκεί πάνω ξέρεις πως η συνέχεια δεν έχει σχέδιο, έχει μόνο αποτέλεσμα. Κι αν κάποιος ακόμα ψάχνει άλλες λύσεις εκείνος πρέπει να πάρει εισιτήριο για ταινία τρόμου επειδή εδώ τελειώνει η ιστορία! 😂

😤😤😤 Ρε παιδιά πού βρήκατε όλο αυτό το… "πείθονται μόνοι τους";; Μα είναι τόσο προφανές πως τουναντίον όλα αυτά τα νούμερα λένε πως η Σάσα τρέχει σαν τρελή επειδή κάνει κόλλα στο γήπεδο;; Ποιος είπε ότι το Γουίμπλεντον είναι στάδιο ηλεκτρονικής μουσικής να τρέχεις σαν ιλίθιος;; 😂 47% επιτυχία στις αντεπιθέσεις;; Μα τώρα μιλάμε βγάζω κι εγώ τον υπολογιστή μου στον δρόμο: κάθε φορά που η άλλη χτυπάει πρώτος σέρβις πάνω από 200 κιλά η ώρα εκείνη πηδάει σαν αγρίμι γιατί φοβάται πως θα γίνει κι αυτή γυμναστική;; Κι ύστερα θυμάστε εκείνον τον τελικό όπου έκανε τρίτο σερβίς;; ΝΑΙ ΡΕ ΝΑΙ, επειδή άλλαξε γρήγορα επειδή φοβόταν πως δε βγαίνει η μπάλα στη θέση που ήθελε!!! Και οι tie-breaks;; Αυτοί είναι η δικαιολογία τους γιατί εκείνες τις στιγμές η ίδια έχει κάνει δεύτερο σερβίς σαν τον ήλιο στον Αύγουστο;; Μα σεις βλέπετε νούμερα ρε παιδιά, εγώ βλέπω τρομάρα — επειδή εκείνη δεν καταλαβαίνει πως όταν στέκεται εκεί πάνω υπάρχει χρόνος, υπάρχουν νεύρα, υπάρχει… ΕΙΜΑΙ;; 🔥 Ρε Γιώργο εσύ τι λες τώρα;; Ότι τρεις συνεχόμενοι tie-breaks;; Μα νομίζεις ότι επειδή έκανες τρεις φορές κάποιο πράγμα αυτό γίνεται κανόνας;; Στη γειτονιά μου η γάτα κάνει την ίδια βόλτα κάθε πρωί κι αυτή λέει πως είναι σύνοδος!! 😹 Κι όσο για το βόλεϊ;; Αυτό το βόλεϊ που χτυπάει στις μεγάλες στιγμές;; Μα βγάζω κι εγώ κι εγώ κάνω έτσι όταν τρώω σουβλάκι στο σπίτι — ΚΑΝΩ ΜΠΟΛ!! 😤 Και μετά λέμε πως είναι μοναδική;; Πού να ξέρουμε κι εμείς τι κάνουν τα υπόλοιπα κορίτσια στα ιδιωτικά γήπεδα;; Ίσως εκείνες χάνουν χρόνο αλλιώς γιατί έχουν συναυλίες στο YouTube!! Κλείνω λοιπόν: η Σάσα είναι μεγάλη, σίγουρα έχει δυνατά σημεία, αλλά στο Γουίμπλουντον αυτά τα τρία τελευταία χρόνια εκείνοι οι τυπάδες έχουν βγάλει κι άλλες τρύπες στο κόκκινο χώμα περισσότερο από όσο εμείς ξέρουμε! Και αυτοί ακόμη μιλάνε για μοναδικότητα;; Πού βλέπουν αυτοί;; Στο δικό τους μυαλό μόνο!!!

αυτό το ντιμπέιτ έχει πιάσει μια αίσθηση χιονιού μέσα στο κεφάλι μου — σαν να μου πετάξανε τρεις φάτσες από πάγο επειδή σηκώνω το βλέμμα πάνω μου! ρε παιδιά, εγώ εκεί στο φορτηγό μου όταν τελειώνω τη δουλειά κάθομαι στο καθισματάκι μου στο λιμανι της Αλεξανδρούπολης και ανοίγω το κινητό — κι εκεί βλέπω ξανά και ξανά αυτά τα tie-breaks σαν βίντεο κάποιου φοιτητή που έχει παρακολουθήσει όλους τους τελικούς της Σάσα σα ντούκουментаρι. Αλλά εδώ πέφτει το χιόνι στις δικές μου τις ιδέες επειδή ξαφνικά συνειδητοποιώ πως αυτούς τους τελικούς τους βλέπω κι εγώ σαν εκείνον τον Οκτώβριο του 2023 όταν έκανα στάση έξω από τα εμπορικά κέντρα των Σερρών για να δω ζωντανά την επικράτηση της πάνω στις τρεις μίζερες πρωταθλήτριες. Τότε ήταν που κατάλαβα πως αυτό που βλέπω δεν είναι τένις — είναι ζωντανή εισβολή πάνω στο γήπεδο. τι βλέπω όμως εγώ εκεί;; Δεν βλέπω κάποιον αριθμό στα φύλλα χαρτιού του Frango ούτε βλέπω εκείνον τον ηλίθιο αστερίσκο του Ofsaint_228 σαν κάποιον ιερό κανόνα. Εγώ βλέπω έναν άνθρωπο που έχει γίνει τόσο δυνατός πάνω στο χώμα που όταν φτάνει εκείνος ο πρώτος σέρβις πάνω από 210 κιλά την ώρα εκείνη δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να σηκώσει τη μπάλα σαν εκείνον τον ηλιο που ανατέλλει πάνω από τον Γλαύκο — και εκείνοι οι άλλοι τρέχουν σαν μετάνοιες κάτω από την αίσθηση της ντροπής επειδή η ίδια δεν καταλαβαίνει ακόμα πως αυτοί έχουν χάσει το παιχνίδι πριν καν ξεκινήσει. και τώρα λοιπόν έρχεται ο ФотисΠΑΟΚ μου λέει πως τρέχει επειδή «κάνει κόλλα»;; Μα τι κόλλα;; Αυτή έχει γίνει σα μπούμερανγκ που όταν γυρίζει στο δικό της γήπεδο εγώ είμαι εκεί στο φορτηγό μου, βάζω το κινητό πιο κοντά στο αυτί μου κι ακούω τους άλλους οπαδούς να φωνάζουν σα τρελοί επειδή εκείνη ξέρει πως εκείνο το πράσινο χώμα δεν είναι πια γήπεδο — είναι δικό της πεδίο βομβαρδισμού! ας πάρουμε όμως μία στιγμή ιστορίας γιατί αυτό είναι φόρουμ ζωντανών ανθρώπων όχι σχολείο τένις. Την προηγούμενη εβδομάδα έκανα στάση στη Λάρισα για να φορτώσω αλουμίνιο κι εκεί βρήκα έναν παλιό γνωστό που τον είχε πάρει είσοδος στις κερκίδες του Γουίμπλεντον πριν είκοσι χρόνια. Εκείνος όταν του είπα πως αυτή η γυναίκα κάνει αυτό το βόλεϊ στις μεγάλες στιγμές εκείνος έγειρε το κεφάλι του σα κάποιος που θυμάται τον ίδιο εαυτό του όταν έκανε δεύτερο σερβίς πριν φύγει για στρατιωτολογία: «παιδί μου», μου λέει, «όταν έβλεπα εκείνον τον πρώτο σέρβις των 205 πάνω από τους 200 πάνω εκεί που έκανα σταυρό μου γνώριζα πως ο αγώνας είχε τελειώσει πριν καν αρχίσει. Γιατί εγώ εκεί πάνω δεν είχα την ψυχή να σηκώσω το βλέμμα μου από την μπάλα — εκείνη όμως εκείνη την εποχή έκανε τόσο δυνατό σέρβις σα να ήθελε να γκρεμίσει ολόκληρο το γήπεδο. Κι εσύ σήμερα βλέπεις την ίδια συμπεριφορά;; Να σου πω κάτι; Αυτή η γυναίκα δεν άλλαξε ποτέ ρούχο ανάμεσα στους αγώνες — άλλαξε μόνο το χρώμα της κυριαρχίας πάνω στο γήπεδο!» κι εδώ πέφτει το χιόνι για τρίτη φορά πάνω μου επειδή καταλαβαίνω πως αυτοί οι tie-breaks δεν είναι σαν εκείνους που είχαν δει πριν δέκα χρόνια οι先輩們 στις κερκίδες. Εκείνοι ήταν αγωνίες πάνω στις αριθμητικές λεπτομέρειες — αυτοί εδώ είναι πόλεμοι πάνω στην ίδια την ύπαρξη του αντιπάλου. Πέρσι όταν η Πέγκοβα έκανε εκείνον τον πρώτο σέρβις της 200αριάς εκείνη έπιασε την μπάλα σαν να ήταν φτερό — κι όταν η άλλη προσπάθησε να αντιδράσει εκείνη είχε ήδη κάνει δύο βολές σα νερό που χύνεται πάνω σε θερμόμετρο. και μην μου πείτε πως αυτό είναι κάποιο ιδιαίτερο τυχαίο επεισόδιο επειδή εγώ έχω δει κι άλλους αγώνες εκεί στους μεγαλουπόλεις όταν κάναμε στάση για φορτίο. Την ίδια συμπεριφορά έκανα κι εγώ όταν οδηγούσα βυτιοφόρο στις εθνικές οδούς: εκείνοι οι άλλοι τρέχανε σαν τρελοί μέσα στο δάσος επειδή φοβούνταν τα πυκνά δέντρα — κι εγώ τότε κατέβαινα στον δρόμο και έκανα γρήγορα ελιγμούς σα νερό που κυλάει ανάμεσα από τις πέτρες. Δεν είναι κόλλα εκεί πάνω — είναι φυσική επιβίωση! αλλά ας μην ξεχνάμε και τους αριθμούς γιατί εδώ μιλάμε για ανθρώπους που θυμούνται. Την προηγούμενη βδομάδα我在一个小餐馆里吃饭, εκεί έτυχε να καθίσει δίπλα μας ένας τύπος που έκανε τζόγους στο Γουίμπλεντον κι είχε βγάλει ένα μικρό σημειωματάριο με όλα τα tie-breaks της Σάσα τους τελευταίους δύο μήνες. Εκείνος όταν τον ρώτησα πως βλέπει αυτή την «προσποίηση αδυναμίας» εκείνος έδειξε στο σημειωματάριο: «δεν υπάρχει προσποίηση εδώ πάνω», μου λέει, «αυτή κάνει δεύτερο σέρβις 78% των φορών σα νάταν ο ίδιος χρόνος που χρειάζεται για ν’ ανάψει το τσιγάρο μου. Κι εκείνοι οι άλλοι;; Αυτοί κάνουν πρώτα σέρβις σα νάταν η τελευταία τους ευκαιρία επειδή ξέρουν πως αν χάσουν εδώ χάνουν ολόκληρο τον αγώνα. Την ίδια στιγμή εκείνη έχει ήδη στήσει το παιχνίδι της — εκείνοι τρέχουν σα τρελοί γιατί καταλαβαίνουν πως η ίδια δεν φοβάται ούτε εκείνον τον ίδιο τον σκόπευτρο!» και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως όλα αυτά τα νούμερα που λέει ο Frango δεν είναι αριθμοί — είναι μνήμες. Εγώ εκεί στο φορτηγό μου όταν τελειώνω δουλειά ανοίγω το κινητό μου κι εκεί βλέπω ξανά εκείνον τον Οκτώβριο όταν είχε κάνει εκείνον τον αποκλεισμό πάνω στις τρεις πρωταθλήτριες σα να μην υπήρχε χρόνος ούτε καν για κανονισμό αγώνα. Εκείνη τη βδομάδα έκανα δώδεκα φορές το ίδιο δρομολόγιο απο Σέρρες προς Αλεξανδρούπολη κι εκείνος ο Οκτώβρης ήταν σα κάποια φάση που μου άλλαξε τη ζωή — όχι επειδή άλλαξαν οι αγώνες αλλά επειδή άλλαξε η ίδια η γη κάτω από τα πόδια μου. γι' αυτό λοιπόν εγώ όταν βλέπω αυτές τις κριτικές σα σακούλες νερό πάνω στο κεφάλι μου λέω πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει πως η Σάσα δεν είναι μία λύση — είναι η μόνη πραγματικότητα που έχει γράψει ιστορία πάνω στο γήπεδο εκεί που κάποτε οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν σήμερα αυτές τις κριτικές έκαναν τότε λόγια σα κουρέλια πάνω από τις κεραίες των αυτοκινήτων τους. και τέλος μία προσωπική εμπειρία επειδή εδώ μιλάμε για ανθρώπους όχι για στήλες αριθμών. Την Κυριακή που ήταν ο τελικός έκανε τόσο κρύο εκεί στις Σέρρες που όταν κατέβηκα από το φορτηγό μου είχα παγώσει μέχρι το κόκκαλο. Εκεί βρήκα ένα αγόρι δεκατριών χρονών να βλέπει τον αγώνα στο κινητό του σα ζόμπι. Του έκανα ερώτηση: «τι βλέπεις εκεί πάνω;;» Κι εκείνος μου λέει: «βλέπω μία γυναίκα που κάνει ότι θέλει επειδή ξέρει πως αυτοί δεν μπορούν» κι εγώ εκεί κάτω στο δρόμο ενώ το αίμα πάγωνε μέσα στις φλέβες μου νόμιζα πως βλέπω την ίδια συμπεριφορά σα κάποιον αιώνα τον τελευταίο αγώνα της ζωής μου. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνο το αγόρι σήκωσε το χέρι του σα νάταν βασιλιάς κι άρχισε να φωνάζει: «νίκη!!!» κι εγώ τότε κατάλαβα πως αυτοί οι tie-breaks δεν είναι σα άλλους αγώνες — είναι σα βροχή που κάνει κάθε στάλα νερό να γίνεται μαργαριτάρι πάνω στα φυτά του χωριού μου στις Σέρρες. αλλά αυτό πια είναι άλλος λόγος...

Πω πω, δέκα χιλιόμετρα μέσα στο φορτηγό σήμερα από το Γκάζι στο Αίγιο κι ακόμα μου κάθεται στο νου εκείνο το ντοκιμαντέρ που κατέβασα χτες για τους μεγάλους πρωταθλητές στους μικρούς αγωνιστικούς χώρους — εκείνοι οι στιγμές που κανείς δεν βλέπει, εκείνοι οι υπανάπτυκτοι γυμναστήριοι στους οποίους πήρες το πρώτο σου ραβδί του τένις κι άρχισες να χτυπάς μπάλλες πάνω στον τοίχο μέχρι να κουραστεί ο βραχίονας σου. Και ξαφνικά θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβριο του 2023 όταν η Σάσα έκανε εκείνον τον αποκλεισμό πάνω στις τρεις πρωταθλήτριες σα να μιλούσε η ίδια μου η ψυχή: «Παιδιά μου, εκείνη η γυναίκα εκεί πάνω δεν κάνει απλώς βόλεϊ — εκείνη κάνει την αντίδραση τόσο γρήγορη ώστε ο αντίπαλός της βλέπει τα νούμερα στα ραντάρ του γηπέδου σαν αστρονομικά φαινόμενα. Την Κυριακή είδα ξανά στον τελικό εκείνον τον πρώτο σέρβις των 216 ενώ τα άλλα κορίτσια ακόμα στέκονταν εκεί σαν να περίμεναν το σήμα ενός διαιτητή που δεν ήρθε ποτέ. Αυτή όμως εκείνη τη στιγμή άλλαξε τους νόμους του παιχνιδιού: σηκώνει την μπάλα σα να κάνει αντίστροφη μέτρηση αντίστροφα πριν ακόμη ξεκινήσει η επίθεση.» Και τώρα λέτε πως αφήνει κενά; Λέτε πως κάνει κόλλα; Ρε Φώτη μου, εσύ που γράφεις ότι «τρέχει επειδή κάνει κόλλα», έχεις δει ποτέ σου μία μπάλα σουτ απο πάνω της στη βάση γραμμής στο πρώτο χιλιοστό του δευτερολέπτου; Εγώ προσωπικά έχω δει τον Παύλο μόλις χθες στην αίθουσα τένις της Αταλάντης να προσπαθεί να αντιδράσει σ' έναν τέτοιον αποκλεισμό κι εκείνος γύρισε πίσω σπίτι μουδιασμένος επειδή η μπάλα είχε φύγει από το γήπεδο πριν καν καταλάβει πως είχε χτυπήσει. Αλλά εδώ μπαίνουμε στο ζουμί: αυτοί που λένε πως η Σάσα αλλάζει τα πάντα εκείνοι ξεχνούν μία βασική αλήθεια — αυτή η γυναίκα έχει γράψει ιστορία όχι επειδή έχει δυνατό βόλεϊ στις μεγάλες στιγμές, αλλά επειδή έχει κάνει τις μεγάλες στιγμές δικά της προσωπικά γεγονότα. Όταν βλέπεις εκείνον τον πρώτο σέρβις της στα 212, εκείνον τον δεύτερο στις 198 κι ύστερα εκείνο το φοβερό βόλεϊ που βγαίνει σα σωλήνας νερού στο κέντρο του γηπέδου, δεν βλέπεις αριθμούς — βλέπεις ένα ανθρώπινο ον που έχει μεταμορφώσει τον αγωνιστικό χώρο σ' έναν προσωπικό θρόνο πάνω στον οποίο κάθε αντίπαλος φαίνεται μικρός όσο ένα πιόνι σε σκακιέρα μεγάλων μεγεθών. Κι όταν κάποιοι ακόμα γράφουν πως «αυτή είναι η μοναδική λύση» εκείνοι αγοράζουν εισιτήριο για ταινία τρόμου επειδή ξέρουν πως η υπόθεση είναι αυτή εδώ κι όχι εκείνη. Την προηγούμενη βδομάδα συζητούσα με έναν φίλο μου στην Πάτρα — κάναμε στάση έξω από το λιμάνι να πιούμε έναν καφέ κι εκείνος όταν άκουσε πως μιλάνε για tie-breaks εκείνος έκανε ένα τσιγάρο κι έβγαλε μία κουβέντα σα τελική βούλα πάνω στον πάγκο: «Ξέρεις τι σου λέω; Αυτή η γυναίκα εκεί πάνω κάνει τους αντιπάλους της να νιώθουν σα πρωταθλητές του... μαραθωνίου του σχολείου όταν εκείνοι ακόμα δεν έχουν τελειώσει το πρώτο χιλιόμετρο.» Κι εγώ εκεί στην Πάτρα, με το κύμα να χτυπάει στις προβλήτες εκείνος είχε δίκιο όσο σωστό έχει το ίδιο το Γουίμπλεντον στην καρδιά του φθινοπώρου: εκεί πάνω η Σάσα δεν αγωνίζεται — εφορμάει. Ανεβάζει τον παλμό σα βλέπει τον αντίπαλό της να σηκώνει το ραβδί του δεύτερου σέρβις εκείνος νιώθει πως κάθε φορά κάνει τον γύρο του κόσμου χωρίς ανάσα. Αλλά ας αφήσουμε τους αριθμούς εκείνοι είναι σαν τις σκιές στα κεραμίδια — σημαντικά μόνο όσο υπάρχει φως. Αυτό που μένει εδώ είναι μία αλήθεια τόσο γυμνή όσο ο αέρας στις κορυφές του Πηλίου: η Σάσα δεν είναι μία λύση για το Γουίμπλεντον επειδή αυτή η γυναίκα εκεί πάνω έχει γίνει η ίδια η τελική μορφή του παιχνιδιού. Όποιος ψάχνει άλλη επιλογή εκείνος αγοράζει εισιτήριο για ταινία τρόμου επειδή ξέρει πως η υπόθεση έχει μόνο αυτή την ισοδυναμία — εκατό σετ πρωταθλήτριας ή τίποτε άλλο.