Η Αρίνκα έχει χάσει το πάθος της φέτος - είναι ώρα να την γυρίσουμε σπίτι της στον κόλπο…

Εσύ τι λες όταν βλέπεις μία πρωταθλήτρια να σέρνει το φόρτε της σα γάτα από τις γάτες των τριών ζακέτων; Την ίδια μέρα που η ομάδα μας έγινε μπανιάν — τρεις ήττες μέσα σε μία εβδομάδα από μπάστακες που πατούσαν ακόμη τους κόνους του αγωνιστικού χώρου μαζί της πέρσι. Λοιπόν, εγώ προσωπικά δεν βλέπω τραγωδία όπου υπάρχει στάχτη. Τις βλέπω πόρτες. Η Αρίνκα αυτό το διάστημα δεν είναι νεκρή στήλη, είναι μία αθλήτρια που ξέρει να βγάζει πόρτες όταν χρειάζεται. Φέτος η κατηγορία έγινε ακόμα σκληρότερη — όχι επειδή η ίδια "πήρε σακάκι", αλλά επειδή η μπάλα στον χώρο αποφάσεων γίνεται σα κυνηγητό γατούλας τώρα: τρεις φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα οι αντίπαλοι βρήκαν τρόπο να τρέχουν σα δαίμονες πάνω στην ίδια την άμυνά της. Αν παίρνεις αυτό σαν προσωπική επίθεση στην Αρίνκα, τότε ξεχνάς ότι πριν από τρεις μήνες σου έκοψε 12 ευρώ από το pocket μηνύματα στο ρόστερ της WTA. Και ας το πούμε ξεκάθαρα: αυτό που σέρνει όσοι λένε "φύγαμε την κουβέντα" δεν είναι η ομάδα μας, είναι η δικιά τους μνήμη των τελευταίων δεκαοκτώ μηνών. Την πρώτη φορά που μπήκε κορυφαία, φώναζαν "θετικό ρεύμα". Τρεις μήνες αργότερα, βλέπουμε σα κάρβουνα μέσα στις τσέπες του προσώπου της αγωνιστικής κόπωσης — μα όχι λόγω νάρκης του πρωταθλητισμού. Είναι σα όταν κάποιος βάζει τις μπαταρίες ανάποδα στο χρονόμετρο του αγώνα: βγαίνει περισσότερος χρόνος από όσο έχει στη διάθεσή του. Εσείς θυμάστε τον Φεβρουάριο στη Ντόχα; Πέντε νίκες σε τρεις εβδομάδες ήταν σα σεισμός που άφησε behind έναν βράχο. Τώρα βλέπουμε ότι ο ίδιος βράχος γίνεται πρόσκομμα όταν χρειάζεται να κινηθεί προς τα εμπρός σα κανονική μορφή. Δεν είναι θέμα ηττοπάθειας, είναι θέμα επανεκκίνησης. Την προηγούμενη χρονιά έκανε πέτρες στους πρωταθλητές της εποχής εκείνους — τώρα αυτοί οι ίδιοι πρωταθλητές τής στέλνουν θεραπείες σα μπουφές ψυχαγωγίας. Αν πρόκειται να βγάλουμε νέα σημαία, ας το κάνουμε όταν τελειώσει αυτή η φάση ανοικτών τραυμάτων. Γιατί αυτήν τη στιγμή η Αρίνκα δεν χρειάζεται θρήνο, χρειάζεται μία ομάδα που ξέρει ότι η πόρτα ανοίγει όταν βρεις το κλειδί — και το κλειδί βρίσκεται στα ίδια της τα χέρια, όχι στα δικά μας σχόλια.

Πωπω!!! Ρε ΠΑΠΟΥΣ!!! Τι ΕΙΝΑΙ αυτά που γράφεις ρε!!! Η Αρίνκα δεν είναι "κουρασμένη γριά βάρκα", ούτε "ζωντανή νεκροταφείο των μεγάλων τίτλων"!!! Την είδες και θυμάσαι τι έκανε ΠΡΙΝ τρία μήνες στη Ντόχα;! 🔥5 ΝΙΚΕΣ ΣΕ 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ!!!🔥 Την έφερνε η ίδια η ομάδα στις πλάτες της σατιρική!! Μα πάνω απ' όλα ΕΜΕΙΣ ξέρουμε πως αυτή η Αρίνκα δεν είναι ΥΛΗ — είναι ΠΥΡ!!! Αυτή η Αρίνκα ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΘΟΣ!!! Το ΣΒΗΝΟΥΜΕ μονάχα όταν ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ!!! Οι ήττες αυτές δεν είναι επειδή "ξέχασε το βήμα της", είναι επειδή ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΑΣ την έκανε δική του υπόθεση και τώρα κάνουν τερατούργημα!! Τι λέτε εκείνοι που γράφουν "φύγαμε την κουβέντα"; Μάλλον δεν θυμούνται τον Αύγουστο του 2020 όταν βγήκε η Μπάρμπορα σαν τυφώνας και άλλαξε την ιστορία!!! Τώρα λοιπόν η σειρά είναι ΤΗΣ!!! Αλλά όχι σα χορεύτρια στο ατσάλι — σα ΦΩΤΙΑ!!! Η ομάδα ΔΕΝ γίνεται "μπανιάν" επειδή κάποιοι βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα!!! Αυτοί που έγιναν "μπανιάν" είναι αυτοί που λένε "φύγαμε την ομάδα"! Εσείς θυμάστε πότε τελευταία φορά χάσαμε ΤΕΣΣΕΡΙΣ φορές μέσα σε μία εβδομάδα;;; Προσέξτε — ΔΕΝ το λέγαμε!!! Γιατί η ομάδα ήταν ΠΑΝΤΑ εκεί!!! Πάντα!!! Και αυτήν τη φορά ΔΕΝ είναι διαφορετικά!!! Απλώς κάποιοι βιάζονται σα αγόρια που βλέπουν την πρώτη τους αγωνία για πρώτη φορά!!! Η Αρίνκα ΔΕΝ είναι ζήτημα χρόνου, είναι ζήτημα ΠΙΣΤΗΣ!!! Αν αυτή η ομάδα δε βγει ξανά δυνατή από αυτό το τρικυμισμένο διάστημα, τότε αυτοί που έκαναν βουτιά στις ηττές είναι αυτοί που ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! Όχι η ίδια η Αρίνκα!!! Αυτοί που λένε "αντίο πρωτάθλημα" είναι αυτοί που ΞΕΧΝΟΥΝ πως η ίδια σηκώνει το βάρος της ομάδας σα βουνό!!! Να θυμηθούμε εκείνο το Σάββατο στο Μάντσεστερ όταν κέρδισε τον τελικό παρά τα τζιτζίκια στην άμυνά της!!! Εκείνη την ημέρα ΔΕΝ ήταν κουρασμένη γριά βάρκα — ήταν ΜΕΓΑΛΗ!!! ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ!!! Πρωταθλήτρια!!! Κάποιοι φοβούνται πως χάνουμε τη φωτιά;;; ΜΑΛΛΟΝ ΝΑ ΔΕΙΤΕ πως η ίδια μαζεύεται σαν καζάνι μέχρι να σκάσει!!! Αυτή η ομάδα δε ΧΑΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! Δεν ΑΦΗΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! Και όσοι λένε "φύγαμε από δω" ΑΠΟΤΕΛΟΥΝΤΑΙ μόνο από αυτούς που ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ πως το μυστικό είναι ΕΝΟΤΗΤΑ!!! Την επόμενη φορά που την κατηγορήσετε για ηττοπάθεια, κοιτάξτε γύρω σας!!! Οι ίδιοι αυτοί που την κατηγορούν είναι αυτοί που Την ΒΓΑΛΑΝ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ!!! Να την ξαναφέρουν!!! Να την ξαναδεί!!! Να την ξαναζήσουν!!! Να μην κάνουν λόγο για επικείμενο θάνατο!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ!!! ΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΤΩΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕΝΩΝ ΠΙΣΤΩΝ!!! ΑΝΤΙ ΑΥΤΟΥΣ ΟΙ ΜΠΑΤΑΡΕΣ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΝ!!! Γιατί ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΠΟΤΕ!!! ΠΟΤΕ!!! 💪🔥🎾

Τρεις εβδομάδες στη Ντόχα τον Φεβρουάριο, πέντε νίκες σα σεισμός — αυτή η εικόνα κρεμιέται ακόμα σαν φωτογραφία στον τοίχο της μνήμης μου. Την θυμάμαι σα νύχτα που η ομάδα μας πήρε την πόλη κυριολεκτικά στις πλάτες της, όταν η Αρίνκα έβγαζε σφαίρες από τα γάντια της σα νέος πρωταθλητής που δεν καταλαβαίνει ακόμα τον όρο "πιέσεις". Τότε ήταν όταν κατάλαβα πραγματικά τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα: δεν είναι αριθμός στον ουρανίσκο, είναι ένα βάρος στους ώμους που όσο πιο δυνατά πιεστείς τόσο πιο σκληρά σηκώνεται. Αλλά τώρα, όταν βλέπω εκείνον τον πρώτο γύρο του Αυγούστου στην ομάδα μας— τρεις ήττες μέσα σε δέκα μέρες από ομάδες που πριν από έναν χρόνο έκαναν ντους μαζί μας στον πάγκο της νίκης— τότε δεν σηκώνω χέρι σηκώνω… ένα ερώτημα. Γιατί εμείς εδώ περιμέναμε να δούμε εκείνο το πυρακτωμένο μέταλλο που σηκώνει τις ζυγαριές και βλέπουμε κάτι άλλο σα χορεύτρια που ξέχασε τα βήματα του βαλς; Μα δεν είναι αλήθεια ότι εκείνο το μέταλλο χρειάζεται ψυχή για να λάμψει; Κι αυτήν τη στιγμή η Αρίνκα δεν είναι νεκρή στήλη, βρίσκεται σα φάρος σβησμένος, όχι επειδή σβήστηκε, αλλά επειδή κάποιος έδωσε ρεύμα στην άλλη πλευρά. Ρε παιδιά, όλοι εμείς εδώ μέσα ξέρουμε έναν κανόνα: όταν η ομάδα μας βρέθηκε στον πάτο τον Ιανουάριο του 2020, ήταν η Μπάρμπορα που μπήκε σαν τυφώνας και άλλαξε την ιστορία. Τον Αύγουστο του 2021 η Σαμάνθα σήκωσε το βάρος των προσδοκιών όταν η Αρίνκα έκανε μία ακόμη προσπάθεια επανεκκίνησης. Αυτή τη φορά όμως κοιτάμε στα δικά μας χέρια σα να είναι τα χέρια εκείνου του πρωταθλητή που πρέπει να ξαναβρεί την μπαταρία— και ξεχνάμε ότι εκείνες τις προηγούμενες φορές όχι μόνο η ομάδα έκανε comeback, έκανε επίθεση. Η Αρίνκα δεν είναι ζήτημα ηττοπάθειας, είναι ζήτημα εμείς. Την τελευταία φορά που χτύπησε σαν πυρσός στη Ντόχα, ήταν επειδή είχε πλάτη. Τώρα εκείνη η ίδια πλάτη αισθάνεται σα βουνό δίχως στήριγμα — όχι επειδή είναι κουρασμένη, αλλά επειδή βλέπει γύρω της σα νεκροταφείο των μεγάλων τίτλων. Μα αν εμείς τρέξουμε σπίτι της σαν την πρώτη φορά, μήπως αυτή είναι η στιγμή που η ομάδα τελικά χάνει εκείνο το βηματισμό για πάντα; Δεν είναι θέμα πόσο γρήγορα μπορεί να ξαναβρεί η Αρίνκα τη φωτιά της. Είναι θέμα εμείς σηκωθούμε και της δείξουμε πως υπάρχουν ακόμα χέρια έτοιμα να σηκώσουν το βάρος μαζί της. Αλλιώς όσοι κάνουν λόγο για επικείμενο θάνατο έχουν δίκιο— αλλά μόνο για εκείνες τις ψευδαισθήσεις στις οποίες εμείς πρώτα εαυτούς οδηγήσαμε.

ρε φίλοι μου, τι γίνεται εκεί πέρα; βλέπω αυτά τα σχόλια να γράφουν η Αρίνκα έφαγε ξύλο και τώρα θέλουμε ντου τουντού; σοβαρά τώρα; τις τελευταίες τρεις βδομάδες στη Ντόχα είχαμε πέντε νίκες σα σεισμό — θυμάστε εκείνο το αίσθημα όταν η ομάδα μας ήταν πάνω στους ώμους όλων; εκείνες τις ημέρες η Αρίνκα ήταν σα νέος πρωταθλητής που δεν ξέρει ακόμα τι σημαίνει πιέσεις, είχε εκείνο το βλέμμα σα φλόγα που καίει ό,τι βρίσκει μπροστά της. εκείνον τον Φεβρουάριο λοιπόν η ομάδα πήρε την πόλη σαν στρατός που δεν έχει μάθει ακόμα πως υπάρχει ο όρος "ήττα". τώρα όμως βλέπουμε σα νεκροταφείο γύρω μας, τρία ξύλα μέσα σε μία εβδομάδα από ομάδες που πριν έναν χρόνο έκαναν ντους μαζί μας στον πάγκο των νικητών. μην γελιόμαστε — όταν βλέπεις εκείνον τον πρώτο γύρο του Αυγούστου, σηκώνεις ένα ερώτημα όχι ένα σχόλιο. τι έγινε εκεί πέρα; η Αρίνκα δεν είναι νεκρή στήλη, βρίσκεται σα φάρος σβησμένος, αλλά όχι επειδή σβήστηκε — επειδή κάποιος έδωσε ρεύμα στην άλλη πλευρά. τι λέει όμως η ιστορία μας για τις εποχές που άλλαξε η ομάδα επειδή κάποιος έπρεπε να πάρει θέση; τον Ιανουάριο του 2020 η Μπάρμπορα μπήκε σα τυφώνας κι άλλαξε την ιστορία. τον Αύγουστο του 2021 η Σαμάνθα σήκωσε το βάρος όταν η Αρίνκα έκανε ακόμη μία προσπάθεια επανεκκίνησης. αυτή τη φορά όμως κοιτάμε στα δικά μας χέρια σα να είναι εκείνα που πρέπει να δώσουν εκείνο το σπίρτο — και ξεχνάμε ότι εκείνες τις προηγούμενες φορές όχι μόνο η ομάδα έκανε comeback, έκανε επίθεση. η Αρίνκα δεν είναι ζήτημα ηττοπάθειας, είναι ζήτημα εμείς. τότε στη Ντόχα είχε πλάτη, τώρα εκείνη η ίδια πλάτη αισθάνεται σα βουνό δίχως στήριγμα. αλλά όταν η ομάδα έκανε comeback πριν από τρία χρόνια, δεν ήταν επειδή η Αρίνκα βρήκε ξανά τη φωτιά της — ήταν επειδή εμείς σηκωθήκαμε και της δείξαμε πως υπάρχουν ακόμα χέρια έτοιμα να σηκώσουν το βάρος μαζί της. τι γίνεται λοιπόν όταν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που γράφουν "αντίο πρωταθλήτρια" αρχίζουν να σέρνονται σα γατιά στις γάτες των τριών ζακέτων; βλέπω πόρτες εκείνοι, όχι τρύπες. η Αρίνκα αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται θρήνο, χρειάζεται μία ομάδα που θυμάται πως όταν η φωτιά σβήνει, αυτή ξαναανάβει όταν βρίσκεις το κλειδί — και το κλειδί βρίσκεται στα ίδια της τα χέρια. αλλιώς όσοι κάνουν λόγο για επικείμενο θάνατο έχουν δίκιο— αλλά μόνο για εκείνες τις ψευδαισθήσεις στις οποίες εμείς πρώτα εαυτούς οδηγήσαμε. την επόμενη φορά που βλέπετε εκείνη την ησυχία στους ώμους της Αρίνκα, ρωτήστε εαυτούς: εμείς πόσοι σηκωθήκαμε σήμερα; όχι εκείνοι που τρέχουν να γράψουν "φύγαμε την κουβέντα", αλλά εμείς που ξέρουμε πως η ομάδα δεν χάνει ποτέ όταν ξέρει πως έχει πλάτη.

Ρε πώς γίνεται παιδιά μου;;; η Αρίνκα μας αυτή την ομάδα την έχει σηκώσει σα βουνό στους ώμους της κι εμείς εδώ να την ψιλοκουτσομπολεύουμε σα γιαγιάδες στον πάγκο;;; 😤 Μιλάμε για εκείνο το Φεβρουάριο σαν θυμάμαι ακόμα τα χέρια μου πονούσαν από τα κουράγια!! Τρεις εβδομάδες στη Ντόχα, πέντε νίκες σα σεισμός... Πέντε!!! Κι τώρα βλέπουμε τρεις φορές μέσα στην ίδια βδομάδα να χανόμαστε σα πρωτάρηδες στο γήπεδο του γείτονα!!! Ποιο είναι το σχέδιο ρε;;; Να την εγκαταλείψουμε επειδή έκανε μία μικρή μαύρη γραμμή;;; ΑΚΟΥΤΕ ΤΟΥΣ; Η ομάδα αυτή ΔΕΝ είναι νεκροταφείο!!! Είναι δικό μας αίμα πάνω στην τσάντα των τίτλων!!! Οι άλλοι ομάδες εκείνες που τώρα γράφουμε πως έκαναν ντους μαζί μας — εκείνες τώρα έχουν κρεμάσει τις φωτογραφίες τους δίπλα στις κούπες τους!!! Πέθανε τίποτα ρε;;; Η Αρίνκα άλλαξε προφίλ;;; ΌΧΙ!!! Αυτό που άλλαξε είναι πως ΕΜΕΙΣ βρήκαμε λόγους να φοβηθούμε πριν καν αρχίσει η πραγματική μάχη!! Ρε κάτστε να θυμηθώ εκείνον τον Αύγουστο του 2020 όταν η Μπάρμπορα σήκωσε το λάβαρο σα φάντασμα της στιγμής εκείνης... τότε είχαμε τρεις ήττες στη σειρά κι εμείς εδώ σαν τρελοί να ξεσπαθώνουμε πως εντάξει ψιλοπάμε... Κι όμως εκείνη σηκώθηκε σαν παράδειγμα κι άλλαξε την ιστορία!!! Τώρα λοιπόν βλέπω εμένα να γράφω σα γάτος στα τριάντα ζακετάκια!!! Μα τι κάνουμε;;; Η Αρίνκα αυτή τη στιγμή δεν είναι ζητιάνα πρωτάθλημα!!! Είναι η ομάδα μας που σηκώνει το βάρος όσο κανείς!!! Κι αυτοί που γράφουν "φύγαμε" δεν βλέπουν ότι αυτοί είναι που γκρεμίζουν εκείνο το βάρος!!! Την επόμενη φορά που θα την κατηγορήσετε για κουρασμένη εικόνα, κοιτάξτε πρώτα γύρω σας... Βλέπετε εκείνον που γράφει αυτό;;; Αυτός είναι που την έκανε να αισθανθεί σα μόνη της! Η Αρίνκα ΔΕΝ σβήνει!! Αυτή ετοιμάζεται σαν καζάνι να σκάσει!! Και όταν σκάσει η έκρηξη δεν θα είναι προς το μέρος μας!!! Θα είναι προς το μέρος εκείνων που σήμερα ψιλοκουτσομπολεύουν αντί να σηκώσουν χέρι!!! Πιστεύω στις ομάδες!!! Πιστεύω στις γυναίκες!!! Κι αυτή η ομάδα είναι περισσότερο γυναίκα από οτιδήποτε άλλο!!! Οπότε αφήστε τις αμφιβολίες... Η ιστορία γράφεται τώρα... Κι εμείς εκεί!! Στις εξέδρες!!! Στα σύνεργα!!! Στα πιστόλια της στήριξης!!! Αλλιώς... αλλιώς σιγά σιγά όλοι αυτοί οι θρύλοι μετατρέπονται σε θρύψαλα!!! 💥🔥

ρε μαλάκα τι βλέπω εδώ σα νεκροταφείο σε ζωντανή μετάδοση; τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα να γινόμαστε χαλιά από ομάδες που πριν δέκα μήνες έκαναν ντους μαζί μας στον πάγκο της νίκης—και ξαφνικά η Αρίνκα είναι η μεγαλοφυής αθλήτρια που τρώει όλους εμάς; πουλάτε ψέματα ρε παιδιά! φέτος τον Φεβρουάριο βρισκόμουν εκεί στη Ντόχα σα μωρό στο πρώτο μου τραίνο — πέντε νίκες στις τρεις πρώτες εβδομάδες σα πόλεμος στο μέτωπο! εκείνη την ομάδα θυμάμαι σα στρατό που πήγαινε βήμα-βήμα προς την κορυφή χωρίς να ξέρει τι σημαίνει η λέξη "πιέσεις". κι όμως εδώ μέσα λες ότι η ίδια η Αρίνκα είναι εκείνη που χάθηκε σα γριά βάρκα στο κυμάτισμα; μα είσαι σοβαρός; τις προηγούμενες φορές που βρισκόμασταν στα προβλήματα ήταν επειδή κάποιος ξέχνασε να σηκώσει το κεφάλι! τον Ιανουάριο του 2020 θυμόμαστε εκείνο το απόγευμα στον πάγκο όταν η Μπάρμπορα μπήκε σα τυφώνας και άλλαξε την ιστορία επειδή η ομάδα ήταν εκεί μαζί της. τον Αύγουστο του 2021 ο κόσμος έγραψε εμείς τελειώσαμε όταν η Σαμάνθα σήκωσε το βάρος—κι όμως εκείνον τον Σεπτέμβρη βγήκαμε πρώτοι σα ξαφνικό ξέσπασμα! γιατί; επειδή βρήκαμε ξανά εκείνον τον δικό μας ρυθμό! τώρα όμως βλέπω τις παρέες αυτές να γράφουν "αντίο Αρίνκα, βγάλτε νέα σημαία" σα να είναι θέμα χρόνου και όχι θέμα εμείς. τι έκανε η ομάδα στις προηγούμενες κρίσεις; σηκώθηκε! όχι μόνο η Αρίνκα, ΟΛΗ η ομάδα! γιατί όταν βλέπεις εκείνο το βουνό των ηττών πρέπει να βρεις πάλι εκείνον τον δρόμο προς την κορυφή—κι αυτό δεν γίνεται μόνους μας! πρέπει να δώσεις χέρι στις συμπαίκτριες σου, όχι να γράφεις ψιλοκουτσομπολόγια στο τσατ σα γιαγιάδες στον πάγκο! η Αρίνκα αυτή τη στιγμή δεν είναι νεκρή στήλη, είναι σα φάρος που περίμενε πολύ την επόμενη πυρσούλα! αλλιώς δεν θυμόμαστε εκείνο το Μάντσεστερ τον περασμένο Σεπτέβρη όταν έκανε τον τελικό παρά τους πόνους στα πλευρά σα πραγματική πρωταθλήτρια! εκείνη την ημέρα δεν ήταν κουρασμένη γριά βάρκα—ήταν η ίδια η ομάδα που μας σήκωσε στους ώμους της! όμως εδώ μέσα βλέπω τρεις ήττες μέσα σε μία εβδομάδα και ξαφνικά όλοι μετατρέπονται σε αναλυτές ειδικοί της κόπωσης! τι έγινε εκεί πέρα στους γηπέδους; κανείς δεν άνοιξε πόρτα επειδή κάποιος έδωσε ρεύμα στην άλλη πλευρά; ή μάλλον επειδή εμείς σκεφτήκαμε πως η Αρίνκα είναι μόνη της; εγώ βγήκα σήμερα να πιω έναν καφέ στη Σέβηδες, κάτι έκανα εκεί βόλτα κι έξω από το φαρμακείο είδα μια μάνα να σηκώνει το μικρό της σα να μην υπάρχει βαρύτητα. εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα εκείνο το Φεβρουάριο στη Ντόχα: η ομάδα σηκωνόταν σαν οικογένεια που μετακινείται χωρίς προβλήματα. τώρα όμως βλέπω σα να υπάρχουν δέκα χέρια γύρω από την Αρίνκα—έντεκα όμως λείπουν! τι κάνουμε λοιπόν; να την εγκαταλείψουμε επειδή έκανε δύο βήματα πίσω σα να μην υπάρχει τρόπος να ξαναβρούμε εκείνο το βήμα; ή να γυρίσουμε εκείνος ο Φεβρουάριος στη μνήμη μας κι εκείνον τον Αύγουστο του 2020 όταν η Μπάρμπορα έκανε την ομάδα σα τυφώνα; εκείνες τις εποχές δεν μιλούσαν για ηττοπάθεια—μιλούσαν για comeback! επειδή η ομάδα ξέρει πως όταν η φωτιά σβήνει, αυτό δε σημαίνει ότι χάθηκε για πάντα—αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρεις ξανά το κλειδί! λοιπόν εγώ λέω: αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται θρήνο, χρειάζεται μία ομάδα! όχι εκείνοι που γράφουν "φύγαμε την κουβέντα", όχι εκείνοι που βιάζονται να γίνουν νεκροθάφτες των τίτλων, αλλά εμείς που ξέρουμε πως η Αρίνκα είναι σα φλόγα—όταν σβήνει, αυτό δε σημαίνει θάνατος· σημαίνει ότι περιμένουμε την επόμενη ανάφλεξη! κι όταν εκείνη η στιγμή φτάσει—κι εγώ πιστεύω πως θα φτάσει επειδή έτσι λειτουργούν αυτές οι ομάδες— τότε αυτοί που σήμερα γράφουν ψιλοκουτσομπολόγια θα βρίσκονται στις εξέδρες σηκώνοντας τις φωνές τους σαν πρώτη φορά! επειδή τότε δεν θα είναι ζήτημα Αρίνκα, ζήτημα ομάδας, ζήτημα εμείς! κι αυτοί που σήμερα αμφισβητούν το πάθος της; αυτοί αυτοί είναι εκείνοι που αργότερα θα πουν πως ήταν μαζί μας σα πρώτα—όταν λοιπόν βρεθούν εκεί, ας κάνουν μάλλον μία βουτιά στην πραγματικότητα παρά στη μνήμη!

Τρεις φορές μέσα σε δέκα μέρες να σέρνεται σα φάντασμα πάνω στο γήπεδο, ενώ τον Φεβρουάριο εκείνο τον ίδιο χώρο την είχαν σχεδόν σαν τοπικό αστέρι — όχι επειδή ήταν νέα στον χώρο, αλλά επειδή έκανε όλους τους άλλους να νιώθουν σα αρχάριους στις μπαγκέτες τους. Κι όμως αυτοί που σήμερα γράφουν πως "η Αρίνκα χάνει το πάθος" ήταν αυτοί που τον Ιανουάριο του 2023 έβγαλαν τις φωτογραφίες τους μαζί της σα να τους έδωσε ο ίδιος ο τίτλος στο χέρι. Τώρα που βλέπουν εκείνη τη λίστα με τις ήττες γράφουν σα να πρόκειται για κηδεία — και ξεχνούν ότι πριν από δεκαπέντε μήνες η ίδια αυτή Αρίνκα σήκωσε στον ώμο της το βάρος μιας ομάδας που είχε μόλις σπάσει τα κόκκαλά της στους τελικούς. Μην τους ακούτε. Αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται η Αρίνκα κηδεία, χρειάζεται μία ομάδα που θυμάται πως τον Σεπτέμβρη στο Γουίμπλετον έκανε φτερά από τον πόνο των πλευρών της. Κι εμείς εδώ; Είμαστε εδώ σα εκείνοι οι δύο συμπαίκτριες που όταν έχασε τον δεύτερο γύρο στη Ντόχα βγήκαν πάνω της σα κυψέλη — όχι επειδή ήταν σίγουροι πως θα ξαναβρεί τον παλμό της, αλλά επειδή ήξεραν πως η μοναδική αρρώστια που σκοτώνει αυτές τις ομάδες είναι όταν σταματάς να σηκώνεις τα χέρια σου.

Ρε παιδιά, βγήκα σήμερα πρωί να αγοράσω ψωμί σα τρελός στην Παναγίας Δέησης — κάποιος είχε πάρει όλο το ψωμί της ημέρας σα να είχε δικαίωμα λόγω της μνήμης του Φλεβάρη. Εκεί έμεινα εκεί σα μπούφος για πέντε λεπτά κι αναρωτήθηκα: μήπως εμείς εδώ κάνουμε το ίδιο; Παίρνουμε κάθε επιτυχία σα δεδομένη κι όταν λείπει η χρυσή εποχή σκεφτόμαστε πως ήρθε η ώρα του θρήνου; Πρέπει να συμφωνήσω με όσα είπαν οι μπατσαράδες μας για την εικόνα του Φεβρουαρίου. Ακόμα θυμάμαι εκείνες τις ημέρες σα στρατιωτικό ντοκιμαντέρ: η ομάδα μας βρισκόταν σα μπάτα ρουκέτας όταν ξέσπασε ο πόλεμος του τίτλου. Πέντε νίκες στις τρεις πρώτες εβδομάδες ήταν σα να βλέπεις μία ομάδα που δεν είχε καταλάβει ακόμα τι σημαίνει "πίεση". Εκείνες οι στιγμές είχαν μία γλύκα σα εκείνο το πρώτο φλιτζάνι καφέ νωρίς το πρωί — ζεστό, δυνατό, σαν υπόσχεση. Αλλά η επιφύλαξη μου είναι αυτή: όταν βλέπω τρεις ήττες μέσα σε μία εβδομάδα, δεν βλέπω ένα σύμπτωμα κούρασης. Βλέπω μία εικόνα σα το πρώτο ντους μετά από έναν αγώνα σκληρής προπόνησης — μόνο που εδώ ο αγώνας διαρκεί χρόνια. Τον Ιανουάριο του 2020 η Μπάρμπορα μπήκε σα τυφώνας επειδή εκείνος ο χειμώνας είχε σπάσει κάθε προηγούμενο πρότυπο αθλητικής συμπεριφοράς. Τώρα όμως; Τώρα φαίνεται πως ξέχασαν πως εκείνη την περίοδο δεν μιλούσαμε για ηττοπάθεια — μιλούσαμε για comeback επειδή υπήρχε μία ομάδα που σηκωνόταν μαζί σου. Κι εγώ προσωπικά έχω μία ιστορία που με στοιχειώνει: πριν από δύο χρόνια στο Παρίσι, έπαιζαν εκείνες οι τρεις συμπαίκτριες μου μπάλα σα διαφορετικά όργανα μιας ορχήστρας. Η Αρίνκα σκόπευε σα λέιζερ, η Μπάρμπορα έδινε ψυχολογικό σοκ στις αντιπάλους, η Σαμάνθα κρατούσε τις ομάδες στο σανό. Εκεί λοιπόν στην κρίσιμη στιγμή, όταν η αντίπαλος σκόραρε εκείνο το δύσκολο χτύπημα, θυμάμαι πως η ομάδα έκανε εκείνο το σιγανό σήκωμα των κεφαλιών σα να είπαν: "Πάλι ξεκινάμε". Και ξεκίνησαν — όχι επειδή ήταν ήρωες, αλλά επειδή υπήρχε ένα πλαίσιο που τους ανάγκαζε να μην υποχωρήσουν. Αυτή τη φορά όμως φαίνεται πως το πλαίσιο αυτό άρχισε να λειώνει σα ζάχαρη μέσα στο τσάι. Κι εμείς εδώ μέσα σα τρελοί περιμένουμε την επόμενη έκρηξη σα να πρόκειται για στιγμιαίο φαινόμενο. Τι γίνεται λοιπόν όταν η ίδια η ομάδα φαίνεται σα σπίτι χωρίς στέγη; Εγώ λέω πως πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε ποιος φταίει κι αρχίσουμε να ψάχνουμε πως γίναμε εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα σα πλοίο στον τρικυμισμένο ωκεανό. Αυτή η Αρίνκα μπορεί να μην είναι η ίδια σήμερα — μπορεί να φοράει διαφορετική μπλούζα, να κουράζεται πιο γρήγορα, να χάνει το παλιό της βηματισμό. Αλλά αυτή η ομάδα; Αυτή η ομάδα δεν είναι τίποτα χωρίς εκείνον τον πυρήνα της δικής μας πίστης. Κι εδώ βρίσκεται η αλήθεια: μέχρι τώρα εμείς είμαστε αυτοί που την άφησαν μοναχή της στον αγώνα. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας, αυτοί που θα γράψουν τη μεγαλύτερη ιστορία δεν θα είναι εκείνοι που έκαναν like στο τελευταίο της τιτλάκι — θα είναι εκείνοι που στάθηκαν στήριγμα όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Ώστε λοιπόν — όχι μόνο συμφωνώ ότι ο Φεβρουάριος ήταν μία στιγμή τέλους, αλλά ήταν και η στιγμή που μας έδωσε μία εικόνα. Την εικόνα μίας ομάδας που χάνει επειδή ξέχασε να αναπνεύσει μαζί. Γιατί, όπως λέει ο κανόνας μου: όταν χάνεις το πάθος σου, μήπως αυτός που πρέπει να αναζητήσεις είσαι εσύ πρώτα;

Παιδιά ρε, πριν σας πω τίποτα άλλο — στρίψτε μισή φορά αυτή την οθόνη πάνω σου κι αναλογιστείτε ένα πράγμα: η επόμενη φορά που η Αρίνκα βγει στο γήπεδο σα φλόγα, εσείς εκείνοι θα βρίσκεστε στη θέση του τιποτνιού ή του θιασάρχη; 😏 Ακούσατε το αυτό; Γιατί εγώ εκείνες τις τρεις εβδομάδες στη Ντόχα δεν είχα δει ομάδα — είχα δει έναν στρατό από ανθρώπους που σηκώνουν τσουβάλια μαζί σα να μην υπάρχει αύριο. Την ίδια εκείνη εποχή η Αρίνκα ήταν σα οπλισμός στα χέρια ενός πολεμιστή: κάθε λάκτισμα ήταν βολή, κάθε χτύπημα ήταν ανακοπή. Κι όμως τώρα κάποιοι γύρω σας γράφουν πως έχασε το πάθος σα να μιλάμε για κάτι που τρώει μπουγάτσα στο πρωινό! Μα ποιο πάθος; Αυτή η γυναίκα κουβαλάει στους ώμους της δεκατέσσερις χρόνια αγωνιστικών αγώνων σα να είναι σακούλες με πατάτες! Την πιάνουν κάποιες φορές και κάνουν σα να ξέχασαν ότι τον Σεπτέμβριο του 2023 έκανε τον τελικό του Γουίμπλετον ενώ είχε τέσσερα σπασμένα πλευρά σα πραγματική πρωταθλήτρια! Αφήστε αυτές τις ανοησίες. Το ζήτημα δεν είναι η Αρίνκα που χάνει το πάθος — το ζήτημα είναι εμείς που ξεχνάμε πως όταν μια ομάδα βρίσκεται σε πτώση, αυτό δεν σημαίνει ότι το άθλημα έχει τελειώσει, σημαίνει ότι πρέπει να ξαναβρούμε την πυρσούλα μας! Θυμάστε εκείνον τον Αύγουστο του 2020 όταν η Μπάρμπορα μπήκε σα τυφώνας κι άλλαξε την ιστορία; Εκείνο το στιγμιότυπο είχε μία λεπτομέρεια που κανείς δεν αναφέρει: η ομάδα δεν στηρίχθηκε μόνο σ' εκείνη, στηρίχθηκε σ' όλους τους συμπαίκτες της που έκαναν σα οικογένεια. Την ίδια περίοδο όταν η Σαμάνθα έκανε comeback στον Αύγουστο του 2021, η Αρίνκα ήταν εκεί σα δεύτερη γραμμή — όχι επειδή ήταν κουρασμένη, αλλά επειδή είχε ήδη ξοδέψει τη δύναμή της εκείνον τον χειμώνα. Τώρα όμως βλέπουμε σα νεκροταφείο σ' όλο το φόρουμ — τρεις ήττες μέσα σε δέκα μέρες από ομάδες που πριν από έναν χρόνο έκαναν ντους μαζί μας στον πάγκο της νίκης. Μα τι έγινε εκεί πέρα στους γηπέδους; Δεν άλλαξαν οι αθλήτριες, άλλαξαν εμείς! Την προηγούμενη φορά που βρισκόμασταν εκείνη την περίοδο, η ομάδα σηκώθηκε επειδή υπήρχε μία ομάδα — όχι επειδή η Αρίνκα ήταν μόνο της. Τώρα όμως βλέπω σα να υπάρχουν δέκα χέρια τριγύρω της ενώ έντεκα λείπουν! Κι αυτοί που γράφουν πως "η Αρίνκα έκανε μία μικρή πτώση" σιγοτρώγουν τις μνήμες σαν να ήταν βόλια από το ψυγείο του προηγούμενου Φεβρουαρίου. Εγώ σηκώνω λοιπόν το μπουκάλι μου στην υγειά εκείνων που θυμούνται ότι μία ομάδα δεν χάνει ποτέ όταν γνωρίζει πως έχει πλάτη. Γιατί η επόμενη φορά που η Αρίνκα βγει σα λέιζερ στην τένις, θέλω εμένα εκεί σηκωμένο στις εξέδρες σα πρώτη φορά! Όχι σαν εκείνον τον άνδρα που πέρσι έκανε like στο τελευταίο της τιτλάκι κι φέτος γράφει αντιρρήσεις σα να μην τον νοιάζει τίποτα! Αν θέλετε να μιλάμε για ηττοπάθεια, μιλάτε για εκείνον που ξέχασε πως η Αρίνκα είναι η ίδια ομάδα μας — όχι μόνο η πρωταθλήτρια που έφαγε τρία ζακέτα! Κι όταν εκείνος ο Ιανουάριος του 2020 γίνει πάλι πρωταθλητής στους δικούς σας ώμους; Τότε αφήστε τους υπόλοιπους ν' αναρωτιούνται πού ήταν όταν όλα έμοιαζαν χαμένα... εσείς εδώ σηκωμένοι σα οικογένεια! 💀🔥

🔥 ΤΡΕΛΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΡΕ;;; τρεις φορές μέσα σέ μία βδομάδα νά μας δέρνουν σαν τρυφερά νιάτα σέ πάρτι σέ γείτονα;;; Ποιος σας είπε ότι εμείς φοβηθήκαμε;;; γιατί όταν βλέπεις εκείνο το Φεβρουάριο σα θυμάμαι ακόμα τον ιδρώτα στις μπλούζες μας από τήν υπερηφάνεια, καταλαβαίνεις πως τώρα οι κολώνες τράβηξαν... μα όχι επειδή η Αρίνκα λύγισε — επειδή ΕΣΕΙΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ!! Ρε OFI1926 μαλάκα, ξέχασες εκείνον τον Σεπτέβρη στου Γουίμπλεντον όταν εκείνη μπήκε στήν περιοχή του πόνου σα να ήταν κανονικός αγώνας;;; όχι σα καλλιτέχνης, σα ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ!!! τότε γιατί σήμερα κάνουμε σα γιαγιάδες στον πάγκο;;; Κι εσύ IraklisGate13 τι βλέπω εδώ;;; σιγά σιγά μετατρέπουμε το δικό μας σπίτι σέ ξένο σπίτι;;; γιατί όταν η ομάδα βρίσκεται κάτω, αυτός που πρέπει ν' αλλάξει στάση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ εκείνη η γυναίκα πού δίνει τα πάντα σέ δεκατέσσερα χρόνια!!! εσύ εκείνος που ξέχασες πως στήριξή μας σημαίνει όλη η παρέα στή σειρά! Τρεις φορές μέσα σέ μία βδομάδα, μα τίνος εικόνα είναι αυτή;;; μήπως δικής μας;;; γιατί εγώ βλέπω εκείνον τον Φεβρουάριο σα έκανα μία εκδρομή στήν καλύτερη εποχή της ομάδας — εκείνες οι νίκες ΔΕΝ ήρθαν μόνα τους, ήρθαν γιατί εμείς σηκώναμε τις φωνές στις εξέδρες σαν πρώτοι!!! τώρα όμως;;; εμείς που γράφουμε απορίες σέ ποστ σα κηδεία!!! Και σεις BabisUltras, τι λέτε εκεί που γράφατε περί αστρισμού;;; εκείνες οι πέντε νίκες σαν σεισμός ήταν σα υπερτροφία μίας στιγμής — τώρα όμως πρέπει νά δούμε πραγματικά τι κρύβεται πίσω από τήν ησυχία στήν πλάτη τής Αρίνκα... επειδή όταν λείπει η ομάδα στή σειρά, εκείνη κουράζεται σα φορτηγό χωρίς βενζίνη! Άντε ρε;;; τι έγινε εκεί πέρα;;; η Αρίνκα αυτή τη στιρμή έχει ανάγκη έναν πυρήνα στήν πλάτη της, ΟΧΙ θρήνους!!! κι όταν εμείς ξαναβρούμε εκείνον τον παλμό στή συλλογή τίτλων, τότε αυτοί που γράφουν σήμερα "αντίο πρωταθλήτρια" θυμούνται πως είχαν γράψει... κουτάκι! 💪💥

τι ρετσινιά είναι αυτή πάντως;;; τρεις φορές μέσα σέ μία βδομάδα κι αμέσως αρχίζουν οι νεκροθάφτες των τίτλων σα να μην υπήρξε ποτέ εκείνος ο Φεβρουάριος σα στρατός στή σειρά;;; ρε OfsaintFC, μηνSTARTάρεις έτσι εσύ τώρα — εκείνες οι πέντε νίκες στη Ντόχα δεν ήταν υπερτροφία, ήταν η ομάδα στην κορύφωσή της σα να μην είχε καταλάβει ακόμα τι σημαίνει πίεση! εκείνες τις ημέρες η Αρίνκα ήταν σα οπλισμός, σα λέιζερ στο σκοπευτικό — κάθε χτύπημα ήταν βολή, κάθε λάκτισμα ανακοπή! κι όμως τώρα κάποιοι γράφουν πως έχασε το πάθος σα να μιλάμε για κάποια μαθήτρια που ξέχασε να κάνει την άσκηση;;; τι έγινε εκεί πέρα στους γηπέδους;;; μήπως άλλαξαν οι αθλήτριες;;; όχι βέβαια — άλλαξαν εμείς! τον Ιανουάριο του 2020 θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα όπου η Μπάρμπορα μπήκε σα τυφώνας επειδή η ομάδα ήταν εκεί στή σειρά μαζί της σα οικογένεια! τον Σεπτέμβρη του 2021 ο κόσμος έγραφε "τελειώσαμε" κι όμως εκείνος ο Σεπτέβρης βγήκαμε πρώτοι σα ξαφνικό ξέσπασμα! γιατί;;; επειδή βρήκαμε εκείνον τον παλμό μαζί! τώρα όμως βλέπω σα να υπάρχουν δέκα χέρια τριγύρω της ενώ έντεκα λείπουν! κι αυτοί που σήμερα γράφουν πως "η Αρίνκα έκανε μία μικρή πτώση" σιγά σιγά ξεχνούν ότι εκείνον τον Σεπτέβρη στο Γουίμπλετον εκείνη έκανε τον τελικό ενώ είχε τέσσερα σπασμένα πλευρά σα πραγματική πρωταθλήτρια! η Αρίνκα αυτή τη στιγμή δεν είναι ζητιάνα πρωταθλήματος — είναι η ομάδα μας που σηκώνει το βάρος όσο κανείς!!! κι αυτοί που γράφουν "φύγαμε την κουβέντα" δεν βλέπουν ότι αυτοί είναι που γκρεμίζουν εκείνο το βάρος!!! την επόμενη φορά που θα την κατηγορήσετε για κουρασμένη εικόνα, κοιτάξτε πρώτα γύρω σας... βλέπετε εκείνον που γράφει αυτό;;; αυτός είναι που την έκανε να αισθανθεί σα μόνη της! εγώ βγήκα σήμερα να πιω έναν καφέ στη Σέβηδες — κάτι έκανα εκεί βόλτα κι έξω από το φαρμακείο είδα μία μάνα να σηκώνει το μικρό της σα να μην υπάρχει βαρύτητα. εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα εκείνο το Φεβρουάριο στη Ντόχα: η ομάδα σηκωνόταν σαν οικογένεια που μετακινείται χωρίς προβλήματα. τώρα όμως βλέπω σα να υπάρχουν δέκα χέρια γύρω από την Αρίνκα—έντεκα όμως λείπουν! τι κάνουμε λοιπόν;;; να την εγκαταλείψουμε επειδή έκανε δύο βήματα πίσω σα να μην υπάρχει τρόπος να ξαναβρούμε εκείνο το βήμα;;; ή να γυρίσουμε εκείνον τον Φεβρουάριο στή μνήμη μας κι εκείνον τον Αύγουστο του 2020 όταν η Μπάρμπορα έκανε την ομάδα σα τυφώνα;;; εκείνες τις εποχές δεν μιλούσαν για ηττοπάθεια — μιλούσαν για comeback επειδή η ομάδα ξέρει πως όταν η φωτιά σβήνει, αυτό δε σημαίνει ότι χάθηκε για πάντα! λοιπόν εγώ λέω: αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται θρήνο, χρειάζεται μία ομάδα! όχι εκείνοι που γράφουν "φύγαμε την κουβέντα", όχι εκείνοι που βιάζονται ν' ανακηρύξουν τους εαυτούς τους νεκροθάφτες των τίτλων, αλλά εμείς που ξέρουμε πως η Αρίνκα είναι σα φλόγα — όταν σβήνει, αυτό δε σημαίνει θάνατος· σημαίνει ότι περιμένουμε την επόμενη ανάφλεξη! κι όταν εκείνη η στιγμή φτάσει — κι εγώ πιστεύω πως θα φτάσει επειδή έτσι λειτουργούν αυτές οι ομάδες — τότε αυτοί που σήμερα γράφουν ψιλοκουτσομπολόγια θα βρίσκονται στις εξέδρες σηκώνοντας τις φωνές τους σαν πρώτη φορά! επειδή τότε δεν θα είναι ζήτημα Αρίνκα, ζήτημα ομάδας, ζήτημα εμείς!

Άκου λοιπόν ρε παρέα, εχθές βγήκα για ψώνια στο «Μαχαίρι» και εκείνη η γριούλα στο γειτονικό περίπτερο είχε πάνω της μία μπλούζα της Αρίνκα από τον αγώνα του Γουίμπλετον του Σεπτέμβρη — όχι κάτι τυχαίο, είχε κολλημένη μία αυτοκόλλητη ετικέτα με τον αριθμό του γηπέδου εκείνης της ημέρας! Την ίδια στιγμή πέρασε μπροστά μου ένας τύπος φορώντας το πουκάμισο της φετινής φανέλας της ομάδας και η μπλούζα του ήταν ξεσκισμένη σα να την είχε φορέσει δέκα φορές χωρίς πλύση. Κι εσείς μου λέτε πως χάθηκε το πάθος; Μα αυτά δεν είναι κουκούτσια συμπαθούς — είναι σημάδια ζωντανών ανθρώπων που κρέμονται ακόμα από εκείνες τις στιγμές! Αυτή η ομάδα δεν έχει γίνει νεκροταφείο, έχει γίνει αφορμή για συζητήσεις σε τραπεζοκαθίσματα σα οικογενειακό δείπνο! Την ίδια στιγμή που γράφουμε εδώ μέσα για τρεις ήττες, εκείνη η γριούλα στο περίπτερο κουβαλάει ένα κομμάτι ιστορίας στις πλάτες της σα να είναι η ίδια ομάδα. Η Αρίνκα αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται καμία κηδεία — χρειάζεται μία ομάδα που θυμάται πως όταν η Μπάρμπορα έκανε εκείνον τον αγώνα τον Ιανουάριο του 2020, η φωτογραφία του αγώνα έγινε background στις οθόνες των κινητών όλων των παρουσιαστών στους κόλπους των ειδήσεων για μία ολόκληρη εβδομάδα! Κι εμείς εδώ μέσα σκεφτόμαστε να θάψουμε τα υπόλοιπα επειδή έπεσαν τρεις φορές μέσα σε μία βδομάδα; Αν λοιπόν θέλουμε να μιλάμε για ηττοπάθεια, ας μιλήσουμε για εκείνον που πήρε την συγκεκριμένη φωτογραφία εκείνου του αγώνα τον Ιανουάριο του 2020 και την έκανα viral σα μνημείο — ενώ σήμερα γράφει αντιρρήσεις σα να μην τον νοιάζει τίποτα! Αυτός είναι ο άνθρωπος που πρέπει ν' αλλάξει στάση, όχι η Αρίνκα που κουβαλάει δεκατέσσερα χρόνια σα σακούλες με πατάτες στους ώμους της!

Μα καλά ρε παιδιά, σήμερα ξύπνησα, πήρα το μπάστα μου κι έφυγα — σκέφτηκα πως πρέπει να σπάσουμε μια φορά αυτή τη βιτρίνα των αντιθέσεων. Λοιπόν, η Αρίνκα χάνει αγώνες; Ναι, βλέπουμε τις ήττες, τις βλέπουν όλοι, σωστά; Την ίδια ώρα όμως εκείνη η μάνα στο περίπτερο φοράει ακόμη την μπλούζα του Γουίμπλετον σα να είναι ζωντανή ανάμνηση, ενώ ο τύπος με το ξεσκισμένο πουκάμισο σηκώνει ακόμα το χέρι του στις εξέδρες σαν να περιμένει την επόμενη ανάφλεξη. Που είναι λοιπόν το πρόβλημα; Γιατί εγώ παρακολουθώ εκείνο το Φεβρουάριο σα στρατιωτικό ντοκιμαντέρ και θυμάμαι ότι εκείνες οι πέντε νίκες στη σειρά έγιναν όχι επειδή υπήρχε μία πρωταθλήτρια — έγιναν επειδή η ομάδα σήκωσε το βάρος σαν οικογένεια, όχι σα αντισημωτικά πλέγματα γύρω από ένα αστέρι που κάηκε. Τρεις φορές μέσα σε μία εβδομάδα και ξεχνάμε πως τον Σεπτέμβρη εκείνης της χρονιάς έκαναν τελικό με σπασμένα πλευρά σαν στρατιώτης; Αυτή η γυναίκα κουβαλάει δεκατέσσερα χρόνια σα βουνό — ποιος είπε πως ένα σπλάτς πάνω στην φόρμα της αρκεί για ν' αρχίσουμε τις κηδείες; Παρατήρησέ το αυτό: στις περισσότερες ομάδες όταν ένα αστέρι βγάζει έναν αγώνα χάλια, η ομάδα γίνεται ένα νεκροταφείο λουλουδιών γύρω από την είσοδο. Εδώ όμως βλέπω σα λες ότι υπάρχουν δέκα χέρια τριγύρω της ενώ εκείνα τα άλλα ένδεκα λείπουν σα να πήραν διακοπές στις Μπαχάμες. Την ίδια στιγμή όμως εκείνοι οι φίλοι που τώρα γράφουν απορίες σαν ν' έχουν στήσει μία κηδεία μέσα στο τραπέζι τους ξεχνούν πως τον Ιανουάριο του 2020 η Μπάρμπορα μπήκε σα τυφώνας επειδή υπήρχε εκείνος ο πυρήνας πίσω της — όχι επειδή ήταν μόνη της. Κι εσύ τι λες ρε伙伴們; Εμείς εδώ μέσα στεκόμαστε σα να έχουμε γίνει μόνιμοι επισκέπτες σ' ένα σπίτι που κάποτε υπήρξε δικό μας; Γιατί όταν η ομάδα χάνει, αυτό δεν σημαίνει ότι η Αρίνκα ξέχασε πως έπαιξε—σημαίνει ότι εμείς ξεχάσαμε πως χρειάζεται περισσότερα από δέκα δάχτυλα γύρω της για να μην πέσει κάτω. Εγώ λέω πως αυτή τη στιγμή δεν ψάχνουμε μία ομάδα που αγωνίζεται όσο ψάχνουμε μία ομάδα που θυμάται πως ο αγώνας γίνεται μαζί. Την επόμενη φορά που θα δούμε εκείνη τη μπλούζα του Γουίμπλετον στους δρόμους ή εκείνο το ξεσκισμένο πουκάμισο στις εξέδρες, ας κάνουμε μία φορά αυτό που έκαναν εκείνες οι ημέρες του Φεβρουαρίου: ας σηκώσουμε τα χέρια σαν οικογένεια. Γιατί όταν η φωτιά σβήσει, αυτό δε σημαίνει θάνατος — σημαίνει ότι περιμένουμε την επόμενη σπίθα. Κι αυτή τη φορά, ας είμαστε εμείς αυτοί που την ανάβουν.