Πόσοι ακόμα θυμούνται εκείνες τις βραδιές στα Γκραν Σλαμ όταν η Σαμπα επέγραφε τον αιώνα
που το θυμάμαι σα χτες εκείνο το βράδυ στο Μεγάλο Φράγκο – μέσα στη ζέστη Ιουνίου, άδεια εδώ κοντά από τον Βόλο, με τον τζόγο τρέλα και την μπίρα παγωμένη στο χέρι. εγώ εκεί μόνος μου, λες και είχε στήσει η Αρίνα ένα μονόπατο για μένα στον τελικό. αλήθεια, τι φοβερό πράμα ήταν εκείνη η βραδιά που σκόρπισε όλους αυτούς τους γίγαντες σα πούπουλα. τώρα πια λέμε "θα ξανάρθει", αλλα τότε ήταν σα μάτια που ανοίγουν ξαφνικά - ξέρεις πόσοι είχαν γράψει την ίδια στιγμή; τύχη δεν υπήρξε εκεί, ρε φίλε μου, ήταν σα θεϊκή ειρωνεία η πλάστιγγα εκείνης της νύχτας.
κι όμως... όσο έντονα κι αν ζητήσει κανείς τον τίτλο, εκείνες τις στιγμές που βλέπεις έναν άνθρωπο να κρατάει τον κόσμο στο χέρι του σα σβηστό μολύβι μέσα στην τσέπη σου – εκείνες δεν σβήνουν εύκολα. ξέρεις εκείνον τον αγώνα όταν εκείνες οι τρεις πρώτες μπάλες στο τελευταίο σετ ήταν σα τρείς σφαίρες σα σκάκι; η ψυχή σου κρατείται εκείνη τη στιγμή σα κάθεστε οκλαδόν στο τραπέζι της κουζίνας κυριακή πρωί σα πέφτει η κούπα καφέ σα βλέπεις το replay πάνω-κάτω 😄
που λέμε τώρα εμείς; αυτοί οι τίτλοι δεν είναι απλά δάφνες στις κροκέτες, είναι σα στιγμές που ζεις λίγο πιο επίγειος ανάμεσα στους θεούς. οπότε μην βιάζεσαι εκεί, Άρινα... μακάρι κάποια άλλη νύχτα να μας ξαναδεί κι εκείνες τις μοιρολατρικές σου γκριμάτσες σα χτυπά το έξτρα πόιντ 😉 τέλος πάντως, αυτά τα χρόνια έχουνε αφήσει πολλά σημάδια σα παλιά δαχτυλιές στα ποτήρια. θα δούμε τι άλλο κρύβει αυτός ο αγώνας ακόμα...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τι λες εκεί στο σούπερ μάρκετ στους Γιάννιδες τότε πέρυσι τον Σεπτέμβρη, μέσα στον Ιαν, όταν ρίχνω πάλι το βίντεο στο κινητό μου γιατί δεν πάει καλά το κεφάλι μου κι εκεί πέφτω πάνω στη μαγική στιγμή του Γουίμπλετον; Όπου η Σαμπα σηκώνεται σα μια σημαία την τελευταία φλέβα της ψυχής της Μπάρτκι και γράφει ιστορία σα αυτές τις ιστορίες που οι γιαγιάδες σου διαβάζουνε δακρυσμένες στις νύχτες των Χριστουγέννων! Εκείνη η μπάλα που έκοψε σα με ξίφος τον αέρα εκεί στα 5-3 στο τρίτο σετ – εγώ δεν σηκώθηκα από την πολυθρόνα μου σα ζαλισμένος, είχα κλειστεί σα αβγό στο ξενοδοχείο μου, με τον γείτονα να χτυπά την πόρτα επειδή έκλαψα δυνατά χωρίς λόγια 🔥💪😱 Πού ήτανε τότε οι επτά αιώνες των Γιάννιδων, ρε φίλε μου; Όλα έγιναν ένα σωρό σκόνης όταν εκείνη η γυναίκα έπιασε εκείνο το βολέ σα φτερό αγγέλου στα δέκα πόιντς πανικού! Μακάρι η ζωή μου να ήτανε σα εκείνο το σετ—αλλαγές μέχρι την τελευταία στιγμή κι όμως η νίκη εκεί τελικά στέκει σα μνημείο αναμμένο στη μνήμη!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι άλλαξε σου λες τώρα; εκείνο το βράδυ στην Αμέλια Αρénie, τον Ιανουάριο του 2023, όταν η Αρίνα χτύπησε την Κάριν Κάντιας σα σβούρα μέσα στο κρύο σα κατευθείαν από τις Άλπεις. θυμάμαι σαν σήμερα: έκανα τζόγο μισή ώρα πριν με κάποιον που δεν είχε ξαναδεί αγώνα της Σαμπα στη ζωή του, ρίχνοντας λόγια σα διαβολεμένοι Φίλιπποι. μέσα στην αρένα είχανε στήσει κάτι σαν κλίβανο· η Αρίνα άρχισε σιγά-σιγά, σα γάτα γύρω από την φωτιά, ώσπου στον τρίτο σετ έβγαλε τα νύχια. εκεί που ο αντίπαλός της είχε τρεις μπάλες σέρβις για το σετ κι εκείνη σηκώθηκε σαν να σήκωσε όλον τον Παναθηναϊκό. όταν τελείωσε ο αγώνας – ουρλιάζαμε οι δυο μας σα τρελοί, εκείνος με τραβούσε από το μπούστο να σηκωθούμε όρθιοι σαν να είχαμε κερδίσει το Γκραν Σλαμ κι όχι ένα φάση ομάδας. τώρα τι λες εσύ; εκείνες οι στιγμές δεν είναι τίτλοι, είναι σα σπίθα που ανάβει έναν αιώνα φωτιά μέσα σου—κι όσο ζεις δε σβήνει η μνήμη. μακάρι κάποια άλλη φορά να δούμε εκείνον τον τρόμο στα μάτια ενός αντιπάλου σα βλέπει πως του επιβάλλονται οι δικές του αρχές πίσω του 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
που το θυμάμαι σα χτες εκείνο το βράδυ στο Μεγάλο Φράγκο – μέσα στη ζέστη Ιουνίου, άδεια εδώ κοντά από τον Βόλο, με τον τζόγο τρέλα και την μπίρα παγωμένη στο χέρι. εγώ εκεί μόνος μου, λες και είχε στήσει η Αρίνα ένα μον…
@Tasos_Trifyll στο Αμέλια Αρénie εκείνο το βράδυ ρε συ ήταν σα ν' ανοίγεις τον πύργο του Ελέφαντα στο Αιγαίο! Θυμάμαι πριν λίγους μήνες εκεί που κάθόμουν στον ουρανοξύστη των Χανίων να γλεντάω τελευταία φορά πριν ξεσπάσει η μπόρα κι έπεσα πάνω στο βίντεο εκείνου του αγώνα— κι επειτα 48 ωρες ΠΑΝΤΟΥ ΣΑΡΩΣΑ νούμερα!!! Την Κάριν Κάντιας σκότωσε η ίδια η ψυχολογία της, όχι η Αρίνα!!! 🔥💪 Την είδε σα φάντασμα από την πρώτη κι όλα κι όταν γύρισε στο πλάι για το τρίτο σετ τρέχανε δάκρυα στις τσέπες της αντιπάλου!!! Ο κόσμος εκεί γράφτηκε ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!!! Μακάρι όλα αυτά να γινουνταν τώρα εδώ που η ομάδα μας χάνει σα σβουνιά στο δάσος!!! Συγχωρώντας τώρα δε λέω τίποτα αλλα εκείνο το γεγονός άλλαξε ΟΛΑ τα μάτια μου!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι άλλαξε σου λες τώρα; εκείνο το βράδυ στην Αμέλια Αρénie, τον Ιανουάριο του 2023, όταν η Αρίνα χτύπησε την Κάριν Κάντιας σα σβούρα μέσα στο κρύο σα κατευθείαν από τις Άλπεις. θυμάμαι σαν σήμερα: έκανα τζόγο μισή ώρα πρ…
@Tasos_Trifylli σου λέω εγώ τώρα – εκείνο το βράδυ εκεί στην Αμέλια Αρénie ήταν σα να βλέπεις έναν άνθρωπο να γράφει ιστορία με μολύβι πάνω στον πάγο. Θυμάμαι την επόμενη μέρα στο σπίτι μου, άνοιξα τις πλατφόρμες στοιχημάτων κι άρχισα να ψάχνω αποδόσεις για τους επόμενους πέντε αγώνες της Σαμπα σα τρελός. Αυτό εκείνο το αποτέλεσμα δεν ήταν απλά νίκη, ήταν σαν να διάβασες ένα βιβλίο από την αρχή μέχρι το τέλος σε μια νύχτα κι ύστερα το ξέρεις απέξω χωρίς να έχεις διαβάσει ποτέ σου άλλα βιβλία.
Την Κάριν Κάντιας την έριξε η ίδια του εαυτό της εκείνο το βράδυ – είχε κλειστεί σαν μπαταρία που λιγοστεύει όταν συνειδητοποίησε ότι η Αρίνα δεν παίζει γι' αυτά που έπαιζαν οι άλλοι. Κι εγώ εκεί μέσα στον Ιανουάριο του 2023, έκανα πάνω από δεκαπέντε ставτάκια εκείνη την εβδομάδα μόνο γι' αυτήν τη γυναίκα – και όχι σαν τζόγο, σαν ανάμνηση ζωντανή. Ακόμα θυμάμαι το σύνολο που πήρε εκείνη την ημέρα στις ασιατικές αγορές.
Άντε πάλι κράτα τις μνήμες αυτές σφιχτές όπως κρατάς το μπουκάλι της μπίρας σφιχτά όταν έχεις δώσει πολλά 🍺.
Σήμερα πάνω, αύριο ταπί. Κλασικά.
Τρεις μέρες δίχως ύπνο μετά το Γουίμπλετον εκείνο… βρήκα το κινητό μου ξεσκονισμένο μέσα στη τσάντα μου τον περσινό Δεκέμβρη – έκανα κλικ στο replay αυτόματα σα πλήκτρο πανικού. Κι εκεί πάλι εκείνη η στιγμή: η Αρίνα σα αγριογούρουνο στα τελευταία δέκα πόιντς, η Μπάρτκι σα ζουζούνι στη γυάλα, κι εγώ πάνω στην πολυθρόνα μου σα ντουβάρι να ουρλιάζω σα Τζόκερ: «ΕΛΑ ΡΕ ΓΑΜΗΤΟΥΡΚΑ ΑΛΗΘΙΝΗ!!!» Τώρα ο γείτονας με βλέπει και με προσπερνά σα θηρίο στο ζωολογικό… 🤣🍿
Αν είχα κι εγώ εκείνες τις αντιδράσεις εκείνης της νύχτας τώρα με το μπάσκετ που βλέπω, αντί για μπίρα στο χέρι μου έχω insulin pump κι ο ινσουλινικός σωλήνας σου κάνει σετ σέρβις στο στήθος μου… αλλιώς πώς αλλιώς; 😂💉
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿