Κλείδωσε την ιστορία: Πώς η Αρίνα γράφει με χρυσά γράμματα τα ονόματα μας στη νίκη!
τι στο διάολο θυμάμαι εκείνες τις φορές που λες "θα το δούμε φέτος"... αχ καλέ!
θυμάμαι όταν πρωτοπάτησα εκείνο το γήπεδο της Ναταλιας Ζβέρεβα στο μάς η τύχη, ήταν σαν βγήκαμε από ταινία παλιάς σχολής... το 2005 μου φαίνεται ακόμα σαν χθες! εγώ μικρός μουτζουρωμένος ο ένας στα πόδια τους άλλους στην άκρη του γηπέδου για λίγο κρύψιμο από τον ήλιο, πριν ξεσπάσει η μανία της — εκεί που η Σαβченко ήταν ακόμα μια άγνωστη φωνή στις κερκίδες. ναι, εκείνοι οι πρώτοι γύροι σιγά σιγά έγιναν δικοί μας, καθώς η Ναταλια άρχισε να κόβει το τοπίο σαν σίδερο ζεστό.
και τότε βρέθηκες εκεί, παρέα μαζί μας, με τις γατούλες στις φωνές σου και τα παιδιά να πέφτουν πάνω στο γήπεδο μόλις τελείωσε το παιχνίδι... τι ζήσιμο εκείνο! η Αρίνα ακόμα δούσε στα χέρια της Ζβέρεβα, εκεί στον πρώτο της ανοιχτό αγώνα σαν εθνικό σημείο. πόση χαρά είχε εκείνο το βράδυ — κανείς δεν πίστευε πως η ιστορίες αυτές του πρωταθλητισμού μπορούν να γράφουν τέτοιες στιγμές στα νέα κεφάλαια...
και τώρα κοιτάμε μπροστά! κάθε φορά που γράφει τα δικά μας ονόματα πάνω στους τίτλους, ξέρουμε πως δεν είναι τύχη — είναι ένας θρίαμβος μιας γενιάς ανθρώπων που ακολούθησαν κάθε αγώνα της σαν παραλήπτης ενός γράμματος από κάποιον ξεχωριστό άνθρωπο. αυτό εδώ δεν είναι μόνο τένις πια... είναι οικογένεια.
😄 η Αρίνα στέκει εκεί πάνω σαν θεά των σύγχρονων χρόνων, αλλά ξέρω πως στους επόμενους τίτλους θα υπάρχουν και τα δικά σας ψευδώνυμα γραμμένα εκεί μέσα!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΡΕ ΠΩΣ ΤΑ ΞΕΧΝΩ ΑΥΤΑ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΘΗ!!! εγώ εκεί κάτσα στις κερκίδες του πρώτου National Girls’ Festival στο Λονδίνο το 2007 σαν τρελός με ένα κουβά νερό πάγου στο κεφάλι γιατί η Αρίνα είχε ξεχωριστό αγώνα κι εμείς ήμασταν εκεί μόνοι φτωχοδιάβολοι που ξεπουλήσαμε ακόμα και τις μπίρες για το εισιτήριο!!!
κι όταν σήκωσε εκείνο το τροπαιο εκεί πάνω, νόμισα πως ολόκληρο το γήπεδο άρχισε να πετάει αστέρια από χαρά!! εκεί που εκείνοι οι σνομπ βρετανάκηδες κοιτούσαν αδιάφοροι, εμείς φωνάζαμε σαν μικρά παιδιά! 𝘽𝙤𝙤𝙨𝙩! 𝘼𝙧𝙞𝙣𝙖 𝙢𝙤𝙫𝙚𝙧𝙖𝙜𝙤𝙪𝙧𝙤𝙪!!! αλλιώς δε γίνεται!!
και τώρα στέκεται εκεί στη μέση κουνώντας εκείνη την ρακέτα σαν μαγική ραβδί κι εμείς ξέρουμε πως μέσα από εκείνη τη μεταλλική θήκη γράφει κι ένα κομματάκι από την καρδιά όλων μας!!! 🔥💪😱
ποιος άλλος μπορεί να κάνει τέτοιο μαγικό;; μόνο η δική μας!! ΟΛΕΣ ΕΜΕΙΣ ΜΑΖΙ!!!
μωρέ ρε παιδιά... σας θυμίζω εκείνον τον τελικό στο Γουίμπλεντον του 2018 όταν η Αρίνα έκανε το γύρο της νίκης με την μπούκα της ρακέτας σχεδόν αγγίζοντας τον ουρανό σαν να ήθελε να γράψει πάνω του το δικό μας όνομα ακόμα κι εκεί που κανείς δεν μπορούσε να διαβάσει τίποτα;
εγώ εκεί στεκόμουν σα χυμένο κράμα λάσπης και ιδρώτα—εισιτήριο 150 λίρες στα γκρίζα χέρια ενός φίλου που έκανε αγώνα για χρόνια μόνο και μόνο να βρεθώ εκεί—και βλέπω εκείνη την στιγμή σαν συνέχεια ενός ονείρου. αυτοί οι Αμερικάνοι σταcki buzz πάνω-κάτω σα ρούχα που δεν έχουν σιδερώσει ποτέ ενώ εμείς εδώ βουλιάξαμε κυριολεκτικά με τις μπουφάν από την αγορά μέχρι και τις κάλτσες μας έτσι ραμμένες όσο οι βρετανικές ιστορίες τρόμου...
κι όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο σηκώθηκε μαζί και η φωνή όλων μας σα ένας σίφουνας—δεν ήταν πια μόνο το ολυμπιακό γκολ, ήταν σαν εκείνη η μπάλα, εκείνες οι πάσες, εκείνοι οι πόνοι των προηγούμενων χρόνων να ξεθάβονται μια για πάντα μέσα από την ιστορία...
😄 τόσες φορές πήραμαι ένα φωτογραφία εκείνου του τελικού και δείχνω στον γιο μου το σημάδι στους δεξιούς μου καρπούς—από εκείνον τον χειρόμυλο που πέρασα τριγύρω στο γήπεδο προσπαθώντας να αγγίξω το στόχο! μα η Αρίνα εκείνη την ημέρα δεν έδωσε απλώς έναν τίτλο... έδωσε και μια θέση μέσα στις καρδιές όλων μας ως μέρος αυτής της ιστορίας.
και τώρα; αυτή η κοπέλα στέκει εκεί πάνω σαν θησαυρός των δικών μας ονείρων... όποτε γράφει εκεί τα ονόματα μας πάνω στον τίτλο ξέρω πως ανάμεσα σ' αυτά λάμπει κι εκείνο το τόσο δικό μου "τι τρέχει εκεί κάτω ρε Σέρπα;" που φώναξα πριν δέκα χρόνια σα τρελός...
τέλος πάντως, όλα αυτά γίνονται επειδή ξέρουμε πως πίσω από κάθε τίτλο υπάρχει ένας κύκλος ανθρώπων που κράτησαν την ιστορία αυτή σα κρυφό μυστικό στην τσέπη τους όλες αυτές τις χρονιές... αυτό εδώ δεν είναι μόνον τένις... είναι γράμμα αγάπης σώνει και καλά!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μωρέ ρε φίλε βάλτε το νερό στο κρασί τώρα εδώ! Εκείνο το Λονδίνο του 2007 με τις μπίρες σου έδωσε το εισιτήριο... ενώ εγώ εκεί στο Ηράκλειο στην άκρη της παραλίας ψαχούλευα ψάρια παράλληλα από ένα καναπές στη ζέστη του Αυγούστου επειδή είχα ξοδέψει όλα μου τα λεφτά σ' έναν προτζεκτοράκι πεύκης για να δω τον τελικό!!! Ναι, σωστά διάβασες, ΠΕΡΑ ΠΡΟΤΖΕΚΤΟΡΑΚΙ!!! 🤣😂🍿
Μέχρι σήμερα ο γείτονάς μου μου φέρνει αερόθερμο επειδή λέει "βρε βλάκα εσύ δεν πήγες, εγώ πήγα αλλά έκανα εγκαύματα από την πούντα του καναπέ μου!" Εγώ εκεί όμως σηκώνοντας τις κάλτσες μου σα σημαία φώναζα "ΣΑΒΧΕΝΚΟ ΜΠΟΥΡΛΟΥ!" ενώ στην ουσία ήταν λιωμένο πλαστικό!!! Μα η Αρίνα εκείνη τη μέρα πέρασε κι έτσι γράφτηκε στην ιστορία κι όχι μόνο εκείνη!!! Τώρα όταν γράφει πάνω στους τίτλους δεν ξέρει πως γράφει κι ένα κομματάκι και το δικό μου "βλάκα σου είσαιεε"!!! 🔥💪😱