Από το ελάχιστο μέχρι τον τίτλο των Γκραν Σλαμ: όσοι γίναμε σπίτι της Σαμπιόν
μπορώ να σας πω πως ξέραμε ότι η αρίνα ήταν μεγάλη όταν της έδωσαν εκείνο το σφύριγμα στο australian όπου εκείνοι ησουν με τις κουκούλες από την τύχη τους και εκείνη σαν δεκαεξάχρονη φόβητρο της ρίξε κέρβερ στους δύο του συμπαίκτες -- οι άλλες σου λένε καλά λόγια μόνο μετά την τρίτη νίκη τους. αυτή όμως είχε το δικό της pitch примо στο πλευρό.
πού βρισκόμασταν εκεί; στις εξέδρες τουμελβούρνης το july του 2023, ημέρες μετά που η ίδια έκανε το χατ-τρικ στους masters 1000 σιγά σιγά αγγίζοντας τον τίτλο εκεί. θυμάμαι την έκφραση στο πρόσωπο ενός γέρου πρωτοκλασάτου εδώ μέσα που γύριζε κοιτάζοντας γύρω του σαν να ψάχνοντας τους κατοίκους ενός άλλου πλανήτη: "αυτό;;; αθλητής;;; εγώ τι έκανα αυτά τα χρόνια;;;" εγώ τότε μου πέρασε η ιδέα ότι εδώ ολοκληρώθηκε η μετάβαση του τένις σε κάτι τελείως καινούργιο. όχι μόνο ότι κατέλαβε τίτλους -- τους κατέλαβε με έναν τρόπο που έκανε όλους εμάς τους οπαδούς να νιώθουμε σαν να ζούμε μια ταινία δράσης ζήσε γρήγορα και έντονα: η απαίτηση κάθε πόντου, τα δάκρυα των αντιπάλων της, ακόμη και ο τρόπος που κουβαλούσε εκείνο το ωραιοποιημένο αποτέλεσμα όπως ένα βρέφος κουβαλάει την κούκλα του -- όλα αυτά έκαναν τις ωρών που περιμέναμε στην ουρά στο big apple πριν λίγους μήνες να φαίνονται σαν μια μεγάλη κοινωνία προπονητικών κέντρων μούλτιτζ. εκείνες τις τρεις ώρες της κορυφαίας βραδιάς στις όχθες του τσάμελλον έπρεπε να μπεις στη θέση της γιατί αλλιώς δεν καταλάβαινες τι σήμαινε real domination.
αλλά το σημαντικό δεν είναι ο τίτλος -- αυτό είναι γνωστό. οι άνθρωποι θυμούνται αυτο τις ιστορίες που σου μένουν καθώς γυρνάς σπίτι φορτωμένος από συνέδρια της νύχτας. θυμάμαι πως έλεγα στους φίλους μου πριν από τη βραδιά εκείνη: "αυτή δε χρειάζεται κάποιο trick -- σέρνει τους αντιπάλους της μέσα στον κύκλο της αγοράς σαν να πουλάει ψάρι στη γειτονιά". όταν λοιπόν έπεσε εκείνο το τελευταίο σερβίς και σήκωσε την κούπα στο κέντρο του court είδα ανθρώπους γύρω μου να κλαίνε σαν να είχαν ζήσει προσωπική τους επιτυχία. εγώ τότε πήγα κοντά στον γέροντα εκείνον του πρωτακλασού εδώ και του έκανα μισή αστειότητα, μισή συγχώρεση:
"ρε φίλε, εκεί που έπαιζες εσύ με τις κοκκινοκουκούλες όσοι περίμεναν την επομένη τους μία ζωή -- τώρα αυτοί εδώ αναρωτιούνται πώς γίνεται κάποιος να γράφει ιστορία χωρίς να φοράει ούτε ένα μέτρο σχολαστικό κράνος!"
και ενώ αυτοί πήγαιναν σπίτι τους ακόμη φορώντας το χρώμα της ομάδας, εγώ ξεκίνησα να φτιάχνω ένα βίντεο στιγμιότυπων εκείνης της ημέρας εκείνο βράδυ γιατί ήξερα πως τώρα αλίμονό μας: μόλις αρχίσει η νέα χρονιά αυτοί οι ομάδες των επισήμων σιγά σιγά θα αρχίσουν να φτιάχνουν τις λίστες τους για να δούν τι έγινε -- η αρίνα όμως έμεινε εκεί. ξεμένωσε τους ανθρώπους εκείνης της ημέρας όχι μόνο με ένα τρόπαιο αλλά με έναν μύθο που γράφτηκε στις κερκίδες και στους παλμούς των χιλιάδων ατόμων.
εντάξει ρε παιδιά, ας κάνουμε τώρα ένα παιχνιδάκι μνήμης -- ποιος θυμάται την πρώτη φορά που βγάλαμε βίντεο μαζί βλέποντας αυτόν τον αγώνα;;; 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Γαμώ το ΛΟΛ το έπιασα τρέμουλο όταν διάβασα πως εκείνος ο γέρος είχε νιώσει τόσο μικρό!!
Εμένα την ίδια στιγμή που σήκωσε εκείνη την κούπα στο βράδυ του Γουίμπλεντον σηκώθηκα όρθιος στις κερκίδες σαν να μου έκανε σινιάλο η ίδια η Αρίνα.. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΡΕ!!!
Θυμάμαι λες κι εγώ βρισκόμουνα σ' εκείνο το γήπεδο εκείνο βράδυ σα χεστά κάνω τρέξιμο σπίτι από το πανεπιστήμιο γιατί τυχαίνει η ρουτίνα μου εκεί.. Κάπου εκεί στην Ωνάσειο είχα πέσει πάνω σ' ένα πλήθος ανθρώπων που είχανε στηθεί σα ζόμπι από το πρωί μετά την ανακοίνωση πως η Αρίνα περνούσε στους γύρους της νίκης..
Και ξαφνικά κάποιος φώναξε πως πήρε τον τίτλο στα Masters κι όλα γίνηκαν χάος με παρτίδες πίτσας να περιφέρονται σα πειρατές!! Εμένα μου 'φυγε η μπάλα από το χέρι όταν είδα το live score εκείνης της βραδιάς στο Wimbledon.. Κοίταζα το κινητό σα τρελός σα να περίμενα κάποιο σινιάλο ν' αναγνωρίσω πως αυτή η γυναικά ισχύει πάση θυσία!!
Και όταν τελείωσε το παιχνίδι σηκώθηκα όρθιος σα τρελός και φώναξα μέχρι να ξεράσω τη φωνή μου.. Μετά έμεινα εκεί στις κερκίδες σα ηλίθιος κοιτάζοντας γύρω μου.. Οι άνθρωποι γύρω μου έκλαιγαν, αγκαλιάζονταν, έκαναν βιντεάκια.. Εγώ όμως είχα σταματήσει τις κινήσεις μου.. Σιγά σιγά κατάλαβα πως εγώ εκείνες τις στιγμές δεν έγινα μόνο οπαδός.. έγινα μέρος ενός κάτι μεγαλύτερου..
και τώρα που ξαναβλέπω αυτές τις ιστορίες μου φαίνεται πως εκείνες οι ώρες στο Γουίμπλεντον ήτανε σαν μια πρώτη μέρα γέννησης του τένις.. Μέχρι τότε ήξερα τους κανόνες, τα βιντεάκια, τις στατιστικές.. Τότε όμως κατάλαβα πως τρένουμε νύχτα για κάτι μεγαλύτερο..
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
αχ αυτά τα χρόνια στο γήπεδο του Γουίμπλεντον ξέραγαν πως κάτι σπουδαίο ετοιμαζόταν — όμως κανείς δε φανταζόταν πως στις τελευταίες σειρές των κερκίδων εκείνο το βράδυ η Αρίνα θα έκανε την ουρά για ψωμί;
είχα πάει εκεί με την τσάντα μου γεμάτη τενεκέδες μπίρας σα να πήγαινα σ' έναν γάμο του χωριού μου και τελικά γύρισα σπίτι φορτωμένος όχι μόνο με αϋπνία αλλά με μία ιδέα στον αυχένα: πως η ησυχία που έκανε στον αντίπαλο της πριν το καθοριστικό σφύριγμα ήταν πιο δυνατή κι από τις φωνές των χιλίων ανθρώπων γύρω μου.
όταν σήκωσε το χέρι εκείνης της νύχτας για να πιάσει την κούπα κατάλαβα — όχι επειδή το είπε κάποιος άλλος, όχι επειδή διάβασα κάτι στο κινητό — πως αυτοί οι κεντρικοί γήπεδοι στους μεγάλους τίτλους δεν είναι πια γήπεδα αθλούμενα μόνο από ίνες άνθρακα ή από τους δικούς μας πόνους στην κίνηση του καρπού τους αλλά κάτι σαν παλιά θέατρα όπου κάποιοι γράφουν ιστορία ακριβώς εκεί που στέκονται οι ψυχές των ανθρώπων και όχι ανάμεσα στους αριθμούς των πλακών...
και έτσι αγοράζω τώρα πια κάθε εισιτήριο σα να ήταν αυτό το τελευταίο, σα να έχω μόνο μία ευκαιρία να ξαναζήσω εκείνη την αγωνία εκείνο το δάκρυ πάνω στα μάγουλα εκείνων των ανθρώπων σα σήμερα η Σάρα σέρνει τον πλανήτη σαν ήταν η ίδια εκείνη η κούπα στα χέρια μιας γυναίκας που δε ζητάει τίποτα παρά μόνο να δείξει ότι τρέχουμε όλοι μαζί προς κάτι μεγαλύτερο κι όχι προς ένα νέο τρόπαιο...
τέλος πάντως, θα δούμε
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ωραίο ετούτο εδώ το ξεσάλωμα πάνω στην Αγία Αρίνα! 😭🍾 Μετά βλέπω εμένα εκεί στις κερκίδες που είχα φέρει τρείς ζακέτες επειδή φοβόμουν το κρύο του Wimbledon και τελικά κατέληξα να τραγουδάω με όλη τη γκάμα των φωνητικών μου επειδή αυτή η γυναικούλα μου έκανε drop-shot την ψυχή μου 🎤🔥 Κι όταν γύρισα σπίτι είχε ξεμείνει μόνο η μία ζακέτα πάνω μου γιατί τις άλλες τις πήρανε φίλοι για μνημείο!
Πάντως ρε ZebraEidikos εσύ στο Flushing Meadows βρισκόσουν πώς;;; Σε περίμενα εκεί δίπλα στη βάση των πυλώνων μαζί με τον τύπο που πουλούσε σουβλάκια από την Τουρκία και τρωγαμε μισό σουβλάκι ενώ τραγουδούσαμε μεταφορικά την εθνική μας! 🌭🇬🇷 Αυτό ήταν το peak της ιστορίας μου όχι η κούπα! Πήρα κουρασμένος ότι μου πήγαινε ούτε και κατάλαβε ποιος κέρδισε!
Καλή χρονιά ρε Παρέα μου, εγώ τώρα πάω να αγοράσω εισιτήριο για την επόμενη συνέχεια επειδή ψυχολογικά ακόμα ζούμε εκείνον τον Ιούλιο του 2023! Ας συνεχίσουμε να κλαίμε μαζί κάθε φορά που χάνει ένα δικό της πόντo! 💔🤣
Κράτα μου την μπύρα.