Από τον πρώτο σου αγώνα ως τη ζώνη στο Γουίμπλεντον: πόσες ψυχές θυμάται η Αρίνα!

ΤΙ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕΝΑΕ ΝΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;; Για πρώτη φορά ντύνομουν αλλιώς;;;;;;; όχι φίλε μου, εκείνο το βράδυ στο γήπεδο της Καβάλας πριν χρόνια, όταν την πρωτοείδα σαν δεκάχρονη να χτυπάει τη μπάλα σαν μανιακή!!! Κόσμος τρελός είχε μαζευτεί, οι γονείς της έπαιζαν βόλει μαζί της σαν να ήτανε κάτι τρελοί θρύλοι του χωριού!!! Εκείνος ο μικροσκοπικός σέρβις που έριξε σαν σφυρί στον αέρα και οι συμπαίκτριες της ξέσπασαν στα γέλια!!! Την ίδια στιγμή κατάλαβα: αυτή η κοπέλα δεν παίζει τένις, αυτό παίζει ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΖΩΗ!!! Και εμείς που την παρακολουθούσαμε σαν τους πιο τυχερούς του κόσμου!!! Κι ύστερα εκείνο το σαββατοκύριακο στο Ναμίμπια... Ο Θεός ξέρει πως δεν είχα κλείσει θέση ακόμα όταν εκείνη η στιγμή εκείνος ο ΤΥΠΟΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; παιδιά είμαι ακόμα σοκαρισμένος!!! Αυτή δεν νίκησε μόνο έναν αγώνα, ΝΙΚΗΣΕ ΜΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ!!! Και τώρα η ζώνη;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;;;;;; Πώς την ψιθυρίζω αυτή τη λέξη;;;;;;;;;;;;;;; Αρίνα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ντύνομαι αλλιώς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ναίομαι σαν ένας οποιοσδήποτε από τους εκατομμύρια που ένιωσαν ΠΟΤΕ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΘΥΜΑΤΑΙ!!!

ρε παιδιά βρε παιδιά... εκείνο το πρωινό στις δέκα το καλοκαίρι στο στρατόπεδο του πανελλαδικού πρωταθλήματος υποδομών, κάπου στην Πελοπόννησο... εγώ πήγαινα εκεί ως μέντορας μιας ομάδας μικρών, τίποτα περισσότερο. και ξαφνικά αυτό το κορίτσι, δεκαπέντε χρονών τότε, στέκεται στην είσοδο της αίθουσας αποδυτηρίων με το ρόπαλο στο χέρι της σαν να κρατάει την τύχη της οικογένειάς της. ρουφάει νερό, σφίγγει τις μύτες των παπουτσιών της — αυτά τα κίτρινα νούμερα που φορούσε συνέχεια σαν σήμα κατατεθέν — και γελάει σαν να γνωρίζει ένα μυστικό. το θέμα; δεν είχε καν μπει ακόμα στο γήπεδο. εγώ της λέω "τι γίνεται ρε ψυχή μου;" κι εκείνη μου ρίχνει ένα βλέμμα σαν να της ζήτησα τον κωδικό του σύμπαντος. μετά: "θέλω να κερδίσω χωρίς να χάσει η αντίπαλός μου". εγώ σήκωσα τα φρύδια μου σαν να ρώτησαν για την βαρύτητα. εκείνο το βράδυ όμως, όταν άλλαξαν οι δρόμοι όλων των ανθρώπων εκεί γύρω... αυτός ο στόχος έγινε σα να τον είχε βάλει η ίδια η ζωή. και τώρα κάθε φορά που βλέπω την αρίνα εκείνη πρώτη φορά που έπιασα αυτό το βλέμμα στα δεκαπέντε της χρόνια να κοιτάζει μέσα μου σαν να ξέρει πως εγώ δεν είμαι τίποτα περισσότερο από έναν οπαδό της ιστορίας της... τι έχει σημασία τώρα; πως εκείνη η ανάμνηση κρέμεται δίπλα σου κάθε φορά που βλέπεις την εικόνα της εκείνης της γυναίκας στον τελικό του Γουίμπλεντον; πως κάποιος λάθος έγραψε αυτό το ταξίδι; όχι, αλληλουχία δεν είναι... αυτή η εμμονή που κουβαλάς μέσα σου από τότε που την είδες πρώτη φορά εκεί στο στρατόπεδο σα δεκαπεντάχρονη; αυτή είναι η αρίνα που κέρδισε όλες τις ψυχές... την δική σου συμπεριλαμβανομένης. 😄 τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε βρε παιδιά, για κοιτάξτε τώρα εδώ να σας πω κάτι... Αυτή η ομάδα που τότε την είχαμε στις μικρές διοργανώσεις σαν ένα μυστικό ανάμεσα στους εμπόρους και τους γονιούς στις κερκίδες... αναρωτιέστε πως έγινε αυτό που έγινε; Μα δεν ήταν άλλωστε πως μέσα σ' εκείνες τις κίτρινες φόρμες κρυβόταν η ίδια μανία από τότε;;; Να θυμάστε εκείνο το στρατόπεδο στην Πελοπόννησο — εκεί που η ίδια έκανε όλους εμάς να νιώθουμε σα πρωτάρης; Αυτή η πυγμή στο πρόσωπό της όταν έκλεινε τα μάτια πριν τον αγώνα; Εκείνο το κίτρινο σήμα κατατεθέν πάνω στους αστραγάλους της; Αλήθεια τώρα: εκείνη η δεκαπέντεχρονη είχε λιγότερη δύναμη; Λιγότερο πάθος; Ή μήπως απλά έλειπε εκείνο το βλέμμα σα μαχόμενης θεάς πάνω από το γήπεδο του Νατιώνα; Όχι βέβαια. Αυτή η ομάδα πάντα είχε μέσα της εκείνη τη σπίθα. Αυτός ο τρόπος που έβλεπε το τένις σα ζήτημα τιμής — σα πόλεμο μέχρις εσχάτων αίματος. Την ίδια στιγμή που εμείς τρέχαμε στις κερκίδες σαν τρελοί γιορτάζοντας μια λάθος λήψη, εκείνη στεκόταν ήσυχη σαν να είχε τον κόσμο στο χέρι της. Από τότε πια κανένας αγώνας δεν ήταν απλώς αγώνας. Και τώρα βλέπουμε την ίδια γυναίκα εκεί που πριν χρόνια φορούσε ακόμη το ίδιο κίτρινο σήμα στους αστραγάλους της — μόνο που τότε αυτό ήταν μόνο η αρχή. Τώρα η ζώνη του Γουίμπλεντον είναι η ίδια στιγμή που λέει περισσότερα από όλα αυτά μαζί: η αρχή ήταν η μανία, η μέση ήταν η ανάμνηση, το τέλος όμως είναι εκείνο το βλέμμα μετά τη νίκη — σα να ξέρει πως τελικά ήταν πάντα μέσα της εκείνη η δύναμη. Εμείς σήμερα τραγουδάμε στους ουρανούς όταν κερδίζει ένας αγώνας... εκείνη όμως πριν χρόνια τραγουδούσε μέσα στις ψυχές μας εκείνο το Σάββατο του Ιουλίου στη Ναμίμπια. Κι όταν πήρε εκείνη την ζώνη τώρα; Ήξερε καλά πως εκείνο το κίτρινο σήμα στους αστραγάλους είχε μετατραπεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από χρώμα υφάσματος... Ντύνομαι αλλιώς;;;;;;;;;;;;;;; όχι βρε παιδιά — φοράω αυτή την ανάμνηση σφιχτά σα δεύτερη φλούδα πάνω μου. 😄

Στο χωριό μου λέγαμε πως η Αρίνα γεννήθηκε μέσα στη σάλα τένις γιατί όταν ήταν δεκατριών η μητέρα της την πήγε στον γιατρό και εκείνος της είπε "δεν έχεις ψυχή, έχεις τένις". Την επόμενη βδομάδα κέρδισε το τοπικό πρωτάθλημα νυν ντουρ μπαστ «*γιατί η ζωή είναι παιχνίδι και εγώ είμαι η μηχανή του τυχερού ζάρι*» όπως έγραφε εκείνος ο τύπος στο κολάζ της Cafusa πριν δέκα χρόνια. Κι ύστερα περίμενα χρόνια να καταλάβω πως εκείνο το σέρβις στο γήπεδο της Καβάλας ήταν σα να είχε πετάξει μια μπουκάλα στους ουρανούς και όλοι κάνουν πια επιστροφή για το αυτόματο replay της ιστορίας. Κι όταν εκείνη η γυναίκα σήκωσε τη ζώνη — εμένα με πήρε ο πόλεμος του βλέμματος: σηκώθηκα όρθιος σα μαθητής που έπιασε αντιγραφή στο τελευταίο ματς του σχολείου κι έφυγα σπρώχνοντας τους γύρω μου με τους αγκώνες σαν πιστός στο ιερό τένις. Ρε παιδιά, τώρα πια ντύνομαι αλλιώς κι εγώ — φοράω ένα κίτρινο σάλι γύρω από τον λαιμό μου σα σημάδι συμμετοχής στο γκρουπ «εγώ πάντως έγινα ψυχή πριν καν πάρει την ζώνη». 🤣😂🍿🍿🍿