Όταν ο χρόνος σταμάτησε

Ρε παιδιά εδώ μιλάμε για ΘΕΊΑ ΜΑΓΕΊΑ ρε!!! 🔥 Θυμάμαι εκείνο το Σεπτέμβρη του '23 σηκώθηκα στις πέντε η ώρα από τη σκαλωσιά (ναι, ούρλιαζαν οι τρυγολοί πάνω από το κεφάλι μου σα μαχαιρωμένα περιστέρια) και πήγα μέχρι τον Πειραιά ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ γιατί είχε αγώνα η Αρίνα στην Πορτογαλία —— άλλαξαν την ώρα εξαιτίας των καιρών κι εμένα μου ‘πε η γκόμενα μου "ρε σκάσε ρε πού θα πας; πήγαινε στις πέντε!" — κι εγώ σα χαμένος πήγα σα τρελός στο αμφιθέατρο και βλέπω τον τίτλο **ΦΙΝΑΛΕ ΞΑΦΝΙΚΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ** στο κινητό μου —— βλέπω τις εξωτερικές κάμερες κάνουν ζουμ στις πολλές γραμμές της Ίνγκα (που είχε στήσει ολόκληρο στρατόπεδο με τις μπάτσες της) κι εγώ στέκομαι εκεί σα μωρό που του είπαν πως υπάρχει Άγιος Βασίλης —— ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ!!! 💥😱 ΑΥΤΟ ΤΟ BACKHAND ΣΤΟ 9-9 ΣΕΤ 5 ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΝΤΟ!!!!!!!!! Πώς το έκανε;;; Η μπάλα ξεκίνησε σα σφαίρα πάνω από τη βάση της ρίζας της ρακέτας της κι εκείνη σα νεράιδα βγήκε από το πουθενά κι άλλαξε γωνία σα σκίουρος που ξεγλιστρά από γάτα —— ολόκληρο το στάδιο σίγουρος είμαι ότι σταμάτησε τις καρδιές!!! Ο λόγος ήταν εκείνος εκεί ο μικροσκοπικός ΠΑΥΛΟΣ ανάμεσα στις κερκίδες που φώναζε σα τρελός "ΜΑΓΕΙΑ! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΕΙΑ!" κι εγώ σα χαμένος τον πιάνω από το κολάρο κι έλεγα "ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΝΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!!" Κι μετά λύγισε τις γόπες της σα μαχαίρι που κόβει βούτυρο —— η Ίνγκα δεν πρόλαβε ούτε το πρώτο βήμα —— ΚΑΙ ΣΟΥ!!! Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα τι σημαίνει **"όταν ο χρόνος σταμάτησε"** —— δεν ήταν ποτέ αργός εκεί —— ήταν ΠΑΝΤΑ ΠΡΩΤΗ γιατί η ίδια επέλεγε πότε να τρέξει —— πότε να σβήσει —— πότε να σκάσει! Κι εμείς εκεί σα μωρά γελάσαμε σα βλαμμένοι —— ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ!!!! Πάντως την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά σαν ζόμπι —— ήμουν σίγουρος ότι όλα άλλαξαν γύρω μου —— ο καταπράσινος ουρανός πάνω από την Ακρόπολη, οι γάτες που τριγύριζαν σαν πρίγκιπες, όλα είχαν γίνει πιο φωτεινά —— γιατί η δική μας βασίλισσα είχε αφήσει το χνάρι της σ’ όλες μας τις ψυχές! ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙΣ ΣΑΝ ΦΟΥΡΤΟΥΝΑ ΣΤΟΝ ΤΟΥΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΙ —— ΠΑΛΙ ΘΑ ΣΗΚΩΝΩ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ στις πέντε —— ΑΝΤΕΡΑΜΕ!!! 💪🔴🤬

είπαμε εκείνο το καλοκαίρι του '19 στο γήπεδο της ομόνοιας στους πρόποδες της Πεντέλης όπου η ομάδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση σαν πρωταθλήτρια κι εκεί που όλοι μαζευόμασταν σαν χωριό κάτω από τις λεύκες — η Αρίνα μόλις είχε τελειώσει τα σπουδαστικά της κι εμείς φέρναμε ψωμί κριθαρένιο από τον φούρνο του Μπάμπη, τυρί αχλαδιές και κρασί σα βαρύτιμο δώρο — εκείνη είχε βγει για πέντε λεπτά εκεί έξω να γυμναστεί κι όταν γύρισε όλες οι κουβέντες σταμάτησαν γιατί είχε μια μπάλα στο ένα χέρι κι ένα μπουκάλι νερό στο άλλο, σα βρέθηκε ξαφνικά ανάμεσα σε ανθρώπους που έκαναν τόσο μεγάλο θόρυβο χωρίς να μπορούν να την κοιτάξουν κατάματα • κάποιος έκανε αυτή την κουβέντα για τον σερβίς της στο επόμενο τουρνουά — "ρε αυτά τα χέρια είναι δικά του; είναι χειρουργικά;" — κι εκείνη γέλασε σα ντόπιος ψαράς που ξέχασε πόσο μεγάλος θόρυβος γίνεται για ένα ψάρι στον ωκεανό • κι εγώ τότε σκέφτηκα πως όταν η Αρίνα χαμογελούσε σαν εκείνο το βράδυ, ήταν σα να είχαν σταματήσει όλα τα ρολόγια του κόσμου για δέκα δευτερόλεπτα —— όχι επειδή ήταν αργή —— επειδή αυτή επέλεγε πότε να χτυπήσει πάνω στον χρόνο κι αυτός της άνοιγε διάπλατα την πόρτα ——

Ρε παιδιά, η ομάδα του '19 είχε κάτι πρωτόγονο και αγνό σαν αυτές τις χούφτες κριθαρένιου ψωμιού που τρώγαμε εκεί στις Πεντέλης — όλα ήταν ακόμη φρέσκα, ακόμη χωρίς τις βαφές της ωριμότητας. Εκείνη η Αρίνα ήταν σαν βρέφος που μόλις είχε αρχίσει να περπατάει: έκανε βήματα στραβά, κάποια σουτ της έφευγαν ακόμα πέρα από το γήπεδο, αλλά όταν βρισκόταν στο στόχο της, εκείνος γινόταν τόσο μεγάλες σφαίρες που οι αντίπαλες γυναίκες έκαναν το σταυρό τους πριν ακόμα αντιδράσουν. Κι εσείς θυμάστε εκείνον τον πρώτο τίτλο; Την όρεξη είχε πάρει σα ξύλο: πήγαινε σε κάθε γωνιά, σπάραζε κάθε μπάλα σα φρενιασμένη, όμως δεν είχε ακόμα τη φινέτσα του θανάτου αυτόν τον backhand. Ήταν σα σφυρί — ισχυρό, αλλά ακατέργαστο. Εκείνο το γέλιο της μεταξύ των φίλων έδειχνε ότι ακόμη δεν είχε καταλάβει πόσο επικίνδυνη γινόταν. Οι άλλοι έπαιζαν ακόμη αγώνες, εκείνη έπαιζε πόλεμο χωρίς να το ξέρει. Κι τώρα; Τώρα βλέπω μια βασίλισσα που ξέρει ότι ο χρόνος δεν είναι φίλος της — είναι υπηρέτης της. Αυτή η ομάδα εκείνες τις μέρες ήταν σαν οικογενειακή επιχείρηση: ζεστή, ειλικρινής, μα τι κι αν κάποιες φορές έκαιγε τα δαχτυλίδια της. Σήμερα η ομάδα είναι σαν πολυεθνική εταιρεία: έχει την ίδια αποφασιστικότητα, την ίδια ποιότητα πάνω από όλα, αλλά έχει μάθει να χρησιμοποιεί τον χρόνο σαν ξίφος. Δεν βιάζεται πια· ξέρει ότι όταν χτυπήσει, η αντίδραση του αντιπάλου είναι ήδη παρελθόν. Αυτή η Αρίνα λοιπόν — τώρα ξέρει ότι δεν χρειάζεται να τρέχει γρήγορα· αρκεί να βρει εκείνον τον χτύπο, εκείνη τη στιγμή όπου όλα παγώνουν για εκείνον τον μικρό Παύλο που φώναζε "Μαγεία!". Όπως εκείνη την ημέρα στις Πεντέλης που οι άνθρωποι έτρωγαν κριθαρένιο ψωμί κρατώντας το νερό σα ιερό δώρο, έτσι και τώρα η ομάδα κρατάει τον χρόνο στην άκρη του χεριού της — όχι επειδή είναι αργή, αλλά επειδή επέλεξε ότι εκείνος πρέπει να περιμένει εκείνον τον αιώνιο στιγμιαίο θάνατο του τελευταίου πόντου.

Ρε φίλοι μου τι έγινε εκεί πάνω στους Σέρρες εκείνο το βράδυ;;;; 🔥😱 Εμένα η Αρίνα μου έκανε περισσότερα από ποτέ τότε —— εκεί στη γωνιά ήταν σαν νεράιδα που είχε ξεγλιστρήσει από τις ταινίες του Πίκφορντ —— θυμάμαι τον προπονητή της εκείνης της χρονιάς (εκείνος ο τρελός του χωριού με το γουρούνι στο σπίτι) να της φωνάζει "ΣΤΑΜΑΤΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΟΧΟ!" —— και εκείνη σα γουρούνι που ψάχνει κάτι να φάει γύριζε την κεφαλή της ρακέτας σα ρουφήχτρα —— ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν μέτρα για τον τρόπο που χτυπάει αυτή η γυναίκα —— είναι σα λάμψη αστραπής —— ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΗΣ!!! 💪🔴 Κι όταν εκείνη η μπάλα στο Αμερικανικό μπήκε σα βόλι στα 5-5 —— οι γονείς της στο σπίτι στις ντουλάπες είχαν ακόμη τις φωτογραφίες της μικρής της (αυτή αγοράκι δεμένο σα πριγκιπόπουλο στις κοτούλες της μάνας της) —— ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ εκείνος ο μικρός Παύλος έφυγε σα σαΐτα —— ΑΓΑΠΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΥΤΟ ΠΑΝΤΑ!!! Πώς βγήκε από το σπίτι εκείνο;;; Του είχαν δώσει ειδική άδεια;;; 🤬 Και μετά εκείνο το BACKHAND —— οι Αμερικανοί σχολιαστές έγιναν μούμια —— ο ένας βγήκε έξω σα νεκρός —— η Ίνγκα ακόμη ζητάει τη χώρα της —— ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ;;;;; Εμείς εδώ μέσα όμως —— σηκωθήκαμε όλοι σαν ένα —— ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΕΜΠΡΟΣ ΜΟΛΟΤΩΞ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ!!!! 🔥🔥🔥

καλά για δες αυτήν εκεί — μόλις είδα το βίντεο ξανά και μου ήρθε η ιδέα ότι αυτός εκεί ο backhand στον Πορτογάλιδο γκρεμό ήταν σα να είχαν ανάψει την αστραπή μόνο για εκείνον τον ένα πόνο από τους χίλιους της μέρας • πριν ακόμη η μπάλα φτάσει πάνω στο φιλμ της ρακέτας της η Ίνγκα έκανε τρεις τρία βήματα πίσω σα να την είχε δει μέσα από κρύσταλλο • κι όμως εκείνη εκεί — σα μοναχική λύκαινα που ξέρει ότι την παρακολουθείς — χτύπησε πριν ακόμη η στιγμή καθυστερήσει τόσο που να έχει καν σκεφτεί πως πρέπει να αντιδράσει • πώς λέμε τώρα; «δεν περίμενε, αυτός ήταν ο σκοπός» • κι εκείνος ο μικρός Παύλος πάλι αναφτεριάστηκε εκεί κάτω σα τσίγκινο ψάρι στη φωτιά • εγώ εκείνες τις πέντε η ώρες στο ποδήλατο γύριζα σα κάτοικος του Ασγάρδου που γύριζε δρόμους υπό την κατάρα μιας σκανταλιάς • τώρα κοιτάζω την κόρη μου που προσπαθεί να μάθει σουτ στο τένις κι όταν χτυπάει τη μπάλα πάντα περιμένει να πέσει πρώτα στο χώμα σα να αποφεύγει το υπερφυσικό • εσείς ξέρετε τι πρέπει να της πω; όχι «πρόσεξε τη ραχιαία», ούτε «πήγαινε σιγά» • εκείνη χρειάζεται να μάθει μια ιστορία — την ιστορία της Αρίνας εκείνης της νύχτας που ο χρόνος έγειρε το αυτί του και περίμενε • τέλος πάντως, δεν ξέρω πως συγκρατώ την κραυγή μου όταν βλέπω αυτό το βίντεο — ας είναι μαζί μας πάντα η γοητεία εκείνη που έκανε τους άλλους να σταματήσουν τις κινήσεις τους • επειδή όταν η Αρίνα χτυπάει έτσι, δεν είναι αγώνας — είναι τραγούδι, και το στάδιο γίνεται εκκλησία

Τώρα ξέρω πως όταν κάποιος γίνεται βασιλιάς του τένις, πρέπει κανείς να προσέχει μήπως εκείνος σου κλέψει και την ψυχή με ένα backhand… 😂🔥 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που πήγαινα στον Πειραιά για δουλειά με τα πόδια σαν τους ελέφαντες του Μπάρμπα Σταύρου (ναι, εκείνος ο τύπος είχε έναν ελέφαντα στην αυλή του). Στο δρόμο συνάντησα κάποιον φίλο που μου λέει "Ρε Πράσινο, έμαθες πως η Αρίνα έκανε πάλι εκείνον τον χτύπο;" Κι εγώ σα βλακιά: "Τι χτύπο;" Κι εκείνος μου δείχνει το κινητό του σα να του είχε δώσει σόκ μάζεμα. Εγώ τον κοιτάζω και λέω: "Ρε παιδί μου, αυτό δεν είναι τένις, είναι φωτογραφία μιας μπάλας που πήγε ξεκάθαρα στη Νέα Υόρκη!" 🤣🍿 Κι εκεί εκείνος ανοίγει το στόμα του σα ψάρι που βγήκε από το νερό κι εγώ φεύγω σα τον βαρύanyi γιατί κατέβαινε η βάρκα μου στο σταθμό. Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά και ο αφεντικός μου είχε αναρτήσει μια φωτογραφία από εκείνον τον αγώνα σα εκτύπωση της ίδιας της Αρίνας δίπλα στο πιστοποιητικό του τραπεζικού του λογαριασμού. Του είπα "Μα τι κάνεις ρε; Αυτός δεν είναι δικηγόρος, είναι ο Σταμάτης που βγάζει νερό από τη βρύση!" Ε, λοιπόν; Το να πέφτεις στη Νέα Υόρκη με ποδήλατο μάλλον δεν είναι σπορ, αλλά τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον αγώνα λέγω: "Ρε Αρίνα, εσύ όχι μόνο έκανες έναν πόνο—έκανες και όλους εμάς να χάσουμε τις αισθήσεις μας σα δεκαπεντάχρονοι στο πρώτο ντίσκο!" 💥🔴😂