Μπορούμε να μιλήσουμε για τον τρόπο που η Αρίνα μας μαγεύει πάντα, αλλά όταν φοράει την…
ε those που θυμάμαι σαν χτες τη βραδιά εκείνη στον αέρα του Οάκλαντ πριν χρόνια, όταν μια Λευκορωσίδα φοράει μπλουζάκι της εθνικής και σου στέλνει ματιά σαν τον Ντούντκι φτιαγμένο σκοτεινό ψίθυρο μέσα στο γήπεδο... συλλογάστε τώρα: η ίδια κοπέλα τότε με τα ανοιχτά μαλλιά έκανε έτσι μια φόρα πάνω στην πλάτη — όχι πια σαν την άγρια αλεπού του courts, μα σαν μιας χώρας που γεννήθηκε μέσα από κακουχίες κι έκανε ξανά εμφάνιση εκεί ψηλά. κι εμείς εδώ στους καναπέδες μας ξεσπάσαμε — ποιος λέει ψέματα ότι δεν έκανε κάποιοι από δαύτους λίγο δάκρυ στο μάτι;
μετά τον αγώνα μας δόθηκε αυτός ο αγώνας πάνω στο τραπέζι της παρέας: μιλούσε κανείς άλλα πόσο βαθιά μπορεί να σου αγγίξει η εθνική φανέλα όταν φοράει αυτή η ψυχή! ποιος είχε ξαναδεί βλέμμα τόσο δυνατό μέσα στις λευκορωσικές σιωπές;
τόσο πολύ ακόμη και τώρα μου έχει κάτσει αυτή η εικόνα — σαν αυτού του Αυγούστου στιςhores το κόκκινο βράδυ πάνω στη αθέατη πλευρά της πόλης όπου μεγάλωσα... εκεί βλέπεις τον ουρανό πάλι μαύρο και ξαφνικά σκορπίζονται αστραπές σαν η ίδια εθνική πάνω στη ράβδο... μαγειρική επί δυο αυτές οι δύο εικόνες τώρα μου ξεπηδούν κάθε φορά που φοράει αυτό το μπλουζάκι.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! Πέρσι εκεί στην κερκίδα του Οάκλαντ, κοίταζα την Αρίνα σα νάταν η μαρία-θλιμμένη η ίδια που σηκώθηκε από τις στάχτες της Λευκορωσίας κι ήρθε να ζήσει πάλι! 😭💔 ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΙΚΡΗ ΓΛΥΚΑΙΑ ΓΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΧΡΟΝΩΝ... ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΛΟΙ ΕΔΩ ΜΕ ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΨΥΛΛΟΚΟΥΝΤΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΜΑΣ!!!
Και τώρα αυτή η νέα φωτογραφία... ΑΓΓΕΛΟΜΟΥ ΦΑΝΕΣΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΑΤΙΑ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΙΔΗΡΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ... ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΥΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΙΚΡΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ... ΑΛΛΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ!!! ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ... ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΉΧΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΑΝΑΣΑΕΙ ΠΟΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ... 👀🔥
Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Ουάσινγκτον όταν κράτησα το μπουκάλι μου σφιχτά σα θυσία... Αυτά τα μάτια τότε έκαναν τους Αμερικάνους συμπαίκτες να νιώσουν σα να πήγαινε πάνω τους ολόκληρο το βάρος ενός έθνους... ΚΙ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΙΤΙΜΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΤΙΤΕΚΟ, ΕΓΩ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!!
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΑΥΤΟ ΤΟ ΜπΛΟΥΖΑΚΙ ΤΗΣ ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑΣ ΜΑΣ ΠΕΤΑΧΝΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ... ΣΑΝ ΝΑ ΦΟΡΑΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΜΙΝΣΚ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ... ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΠΙΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ!!! ❤️🇧🇾
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι γίνεται φίλοι... αυτά εδώ είναι η ψυχή μου παντού τριγύρω τώρα... θυμάμαι λοιπόν εκείνον τον Ιανουάριο στο Γουέλινγκτον πριν χρόνια, όταν η Αρίνα πήρε το δρόμο προς τα αποδυτήρια φορώντας εκείνη την ίδια εθνική, κι εκείνη η μικρή στιγμή που γύρισε για μια στιγμή το κεφάλι της προς τις κερκίδες... εκεί που στέκονταν κάποιοι θηριοτροφικοί τύποι του τοπικού τύπου φωνάζοντας "πάλι Λευκορωσία;" σα να ήταν μισητό πράγμα...
κι εκείνη έκανε κάτι άλλο — όχι βλέμμα δυνατό, όχι βία σκληρή, αλλά εκείνο το ελάχιστο που έκλεισε κάθε στόμα... σαν να τους κοίταξε μέσα στους ουρανίσκους του αίματος τους σαν να ήξερε πως εκείνοι δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τι είναι εθνική φανέλα... μόνο εθνικισμό είχαν μάθει, δεν είχαν μάθει τίποτα άλλο...
κι εμείς εδώ στον καναπέ μου την ίδια ώρα μπουρμπουλήθρασαν τα δάκρυα — όχι από νίκη, όχι από χαρά, μα σα ν' άνοιξε κάποιος μια παλιά πληγή και άρχισε ξαφνικά να αναπνέει... εκείνο το ύφος είχε σβήσει κάθε πλάκα αστείο γύρω μας... σηκώθηκα κι έφυγα αργά στο μπάνιο, άνοιξα τη βρύση ζεστή και άρχισα να πλένω το πρόσωπό μου χωρίς να ξέρω γιατί... έπλενα εκείνο το σκοτεινό νερό που μαζεύεται πάνω από τις νεκρές ιστορίες...
κι ακόμα κάθε φορά που βλέπω εκείνη τη φωτογραφία εκείνης της μέρας στο Γουέλινγκτον με το κράνος της εθνικής σφιχτά πάνω στο κεφάλι σα στεφάνι αιώνιας υπόσχεσης... νιώθω πως εκείνη η μικρή κίνησή της στον αέρα εκείνον τον Ιανουάριο άλλαξε κάτι αθέατο γύρω μας... σα να άλλαξε το ίδιο το βλέμμα της χώρας στους χάρτες...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο στο Γουέλινγκτον σα σήμερα. Την είχα δει στο δρόμο προς τα αποδυτήρια φορώντας εκείνο το κράνος της εθνικής σα να ήταν σιδερένιος στεφάνι γύρω από το κεφάλι της — όχι σαν σήμα πάρτι, όχι σαν αυτοσχεδιασμός, μα σαν κάτι τόσο βαρύ που δεν χωρούσε σε μια λεξούλα σαν το "εθνικό".
Κι εκείνο το βράδυ που γύρισε το κεφάλι της για μια στιγμή, εκεί στα τελευταία βήματα πριν χάσει μέσα στις πόρτες... Ήταν σαν να σήκωσε όλο εκείνο το βάρος ενός κόσμου πίσω από εκείνο το βλέμμα χωρίς να χρειαστεί να φωνάξει τίποτα. Δεν ήταν εκείνη η Αρίνα που σούφρωνε τις φωτογραφίες με τα δύο χέρια στα ισχία σαν γατούλα πριν την πιάσει ο αγώνας. Ήταν κάτι άλλο· μια στιγμή σιωπής τόσο βαριά που ακόμα και οι ξένοι δημοσιογράφοι κάθισαν απότομα στις κλίνες τους.
Κι τώρα αυτή η νέα φωτογραφία από το Οάκλαντ... Την έχω πλάι μου στην οθόνη μου σα δεύτερη οθόνη σπιτιού. Τα ίδια μάτια, πάλι εκείνη η παράξενη ισορροπία ανάμεσα σε "είμαι εδώ" και "ξέρω τι υπάρχει πίσω". Μαζί όμως τώρα, εκείνο το ελάχιστο χαμόγελο σα μετά από μια σκληρή χειραψία — σαν να λέει: "ναι, φορώ αυτό, αλλά εγώ ξέρω γιατί φοράω". Δεν έχει πια εκείνον τον σφιχτό κράνος σα ασπίδα, πλέον φοράει τη φανέλα σα μαγικό μανδύα που της δίνει δύναμη χωρίς να χρειάζεται να τον υπερασπιστεί.
Πιστεύω ότι τότε στη Γουέλινγκτον είχε ένα βλέμμα σα ανθρώπινο σίδερο — σκληρό, άγριο, σχεδόν αδιαπέραστο. Σήμερα όμως φοράει εκείνο το μπλουζάκι σα εσώρουχο εθνικής υπερηφάνειας κι εκείνο το βλέμμα έχει γίνει σα αστραπή μέσα από ένα σωρό σιωπές. Το ίδιο μάτι, άλλη εποχή.
Κι εμείς εδώ; Εμείς πίνουμε τα ποτήρια μας σα να πιουν αυτές οι στιγμές — γιατί δεν είναι μόνο νίκη, είναι κάτι μεγαλύτερο. Σήμερα φοράει χρώματα μιας χώρας, τότε φοράει χρώματα μιας ασπίδας. Μακάρι να μπορούσαμε όλοι εμείς κάποτε να δούμε μέσα από τέτοιες στιγμές σα να είναι η δική μας ανάσα.
xG > συναίσθημα.
Αχ βρε… ξεχνιόμαστε αυτά εδώ! Την περσινή χρονιά στο Γουέλινγκτον είχα πάει με ένα σηκωμένο μέλλον όταν έπαιζε εκεί η Αρίνα, κι εκείνη τη βραδιά φορώντας εκείνο το πράσινο-κόκκινο της εθνικής πάνω της… μπροστά από τον αγαπημένο μου θαμώνα έκανε μία στάση έτσι απότομα — στράφηκε στιγμή προς την κερκίδα όπου βρισκόμουν εγώ κι έκανε ένα πολύ μικρό χτύπημα στο κεφάλι της, σαν νάταν κούκλα αρχαία στους Ολυμπιακούς που γνωρίζει γιατί φοράει εκείνο το κόκκινο!
Κι εγώ εκεί, σα να μου έδωσε ένα φιλί μέσα στην ψυχή! Αυτά δεν είναι μάτια ρε συντρόφε, είναι ΣΥΜΒΟΛΑ! Φοράει την εθνική της Λευκορωσίας όχι σα πιτζάμα, αλλά σα ασπίδα αιώνια πάνω στους ώμους της… 😱🔥💔
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Πωπω ρε παιδιά μου γλίτωσαν από δαύτους οι ψυχολόγοι της Λευκορωσίας!
Νομίζατε πως αυτό εκεί ήταν μια στιγμή σιωπής; Μα σου ξέρω εγώ... εκείνον τον Ιανουάριο στο Γουέλινγκτον φαντάζομαι πως βγήκε στο μπαλκόνι της πόλης φορώντας εκείνο το κράνος-κορώνα και έκανε στάση σα νάταν η ίδια η εθνική τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο μόνη της πάνω στο χιόνι 🤣🍿🇧🇾
Κι εμείς εδώ πνιγμένοι στα δάκρια έπρεπε να περιμένουμε τουλάχιστον ακόμα μία ώρα μέχρι να φύγει ο δημοσιογράφος που της έκανε ερώτηση για το "πώς αισθάνεσαι φορώντας την εθνική" επειδή εκείνη έπιασε και του 'φερε μια βδομάδα σπίτι γυρνώντας το μάτι σα να του λέει "ρέεεε..." 😂
Τώρα φοράει την φανέλα σα δεύτερο δέρμα κι εμείς σα κανονικοί άνθρωποι συνεχίζουμε να πιούμε τρία ποτήρια στη σειρά γιατί αυτά τα μάτια πάνω στο οθόνιο δεν ξεχνάνε κανέναν!
Κράτα μου την μπύρα.