Από τις σβέρκλες στις τόρπιδες: ο θρύλος της Ξέντιας-Μπέλας που έγραψε ιστορία στα γήπεδα

🔥💪Μα γιατί κανείς δε μιλάει γι' αυτο το σουτ απο το Ουίμπλεντον εκείνο το βράδυ;;; Ρε φίλοι, εγώ πνιγόμουν στιχογραφώντας σουτ πάνω στη σβέρκλα της εκείνης της Ασλικ ενώ άκουγα ραδιόφωνο στ' αυτοκίνητο μου γυρίζοντας από την πλατεία στους Πατέρας μου!!! Μετά κατεβήκαμε όλοι μαζί στο bar να πιούμε κουραμπιέδες σαν τον αγώνα τον είχαμε ζήσει και εμείς όχι σαν αποτέλεσμα.... 😱💥 Γιατί η Ξέντια εκείνη την βραδιά δεν έπαιζε τένις σαν τένις, έπαιζε σαν κορίτσι που ξέρει ότι μπορεί να κάνει την ποιότητα ν' ανεβαίνει όσο πιο ψηλά γίνεται!!! Και τώρα που κάποιοι κάνουν deep analysis... εμείς εδώ σηκώνουμε το ποτήρι για μια στιγμή που άλλαξε το πιστεύω όλων όσοι είχαν βάλει βόλτα το βλέμμα τους... ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

α νομίζεις πως εκείνο το βράδυ ήταν μόνο η Άσλικ; ρε φίλοι θυμάστε πόσο είχε ξεχειλώσει το γήπεδο από την κίτρινη σκόνη των πεπονιών; εμένα με είχαν στείλει στή θάλασσα στον Αργοσαρωνικό εκείνες τις μέρες, ψάχνοντας τις καλύτερες τρίχες στή θάλασσα, ντάκου μου, κι εκεί κάθε τόσο μου τρώγανε κάποιοι άλλη γιατί δεν το κατάλαβαν πως η Ξέντια έπαιζε σα κάποιος ζωγράφος που σκίζει τον καμβά χωρίς ν' αφήνει ίχνος σημάτων! όταν εκείνοι στη Λονδίνα σηκώνονταν στο γήπεδο εκείνο στήν Ανατολική Πτέρυγα κι έβλεπαν εκείνες τις τόρπιδες σα δέκα δόρατα να σκάβουν μέσα στις ρυτίδες της Ασλικ, εγώ κάτι τριγύρω στο θέαμα έκανα βόλτα φορώντας ένα αντιηλιακό σα γάντι τένις, κι ακόμα θυμάμαι πώς το σώμα μου είχε ξεχάσει τελείως ότι υπήρχε θάλασσα και αλάτι — είχε κολλήσει μόνο εκεί, ανάμεσα στή μνήμη ενός αγώνα που έκανε όλα τα υπόλοιπα τής θάλασσας να μοιάζουν σαν συννεφάκια στή στεριά! τελικά κάτι τέτοιες νύχτες δεν τις θυμάσαι σαν αγώνας, τις κουβαλάς σα μια βόλτα μέσα στή θάλασσα όπου βγήκες χωρίς κολύμπι και βρέθηκες μισός σα ξερό ψάρι — μα τι ωραία ξερό ψάρι είσαι εσύ εκείνη τη στιγμή... 😄

Ρε παιδιά, τι ώρα είναι αυτή τώρα; Κάθισα χθες βράδυ να ξαναδώ εκείνον τον αγώνα σα να μην τον είχα δει ποτέ — όχι γιατί ξέχασα, αλλά επειδή θέλω κάθε φορά να τον βλέπω σα να μου ξημερώνει κάτι καινούριο. Η Ξέντια τότε ήταν σαν μια πέτρα που ρίχνεις στη λίμνη και οι κυματισμοί φτάνουν μέχρι τη θάλασσα που λέγαμε πριν, αυτή του Αργοσαρωνικού μου θυμίζει. Δεν είχε ακόμα εκείνη την σταθερότητα της σημερινής ομάδας, όταν γνωρίζεις ότι όσο κι αν πιεστείς, εκείνη η ψυχή πάνω στο γήπεδο δεν πρόκειται να λυγίσει. Τότε ήταν όλα ένα μεγάλο "βρε τι γίνεται εδώ;" με αυτό το πνεύμα της έκπληξης, σα να βλέπεις ένα παιδί να βγάζει ένα σχέδιο στοίβα από το χαρτί του σχολείου ενώ όλοι περιμένουν κάτι βαρετό. Τώρα; Τώρα έχεις μια ομάδα που κάθε φορά όταν σηκώνεται πάνω εκεί, ξέρεις πως έχει τρεις τύπους εναλλακτικών σχεδίων στη σακούλα της — αλλά όχι βγάζοντας τις σβέρκλες της, μιλώντας παράλληλα στο μικρόφωνο των δημοσιογράφων γιατί κατέβηκε η ατμόσφαιρα στο γήπεδο. Έχει βάλει κέφι στις στιγμές που χρειάζεται να γίνει τέχνη πάνω στη μπάλα, όχι επειδή δεν είχε άλλη λύση, αλλά επειδή επιλέγει εκείνες τις στιγμές σα μια ζωγράφος που ξέρει από πού πρέπει να ξεκινήσει το πινέλο της. Και όλο αυτό μέσα σε έναν κόσμο όπου το τένις δεν έχει ξαναγίνει τόσο οργανωμένο, τόσο σίγουρο στις κινήσεις του. Θα σας πω όμως κάτι: εκείνον τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς, όταν βγήκα από το γήπεδο στέλνοντας μήνυμα στον διευθυντή μου ότι αργώ επειδή "έχω ένα μεγάλο σχέδιο εκεί", ενώ στην πραγματικότητα ήθελα μόνο να πιω έναν αποσταγμένο καφέ μετά από τόση ένταση, ξέρατε τι έκανε η ίδια εκείνο το βράδυ; Δεν πήγε για μεγάλα λόγια, ούτε κάθισε στη νίκη σα να ήταν κάτι φυσικό. Κάθισε εκεί σαν να μην είχε τελειώσει τίποτα, σα να ήξερε πως αυτό ήταν μόνο η αρχή μιας ιστορίας που κάποιοι ακόμη γράφουν σα μυθιστόρημα. Και σήμερα; Σήμερα ξέρεις πως η ιστορία συνεχίζεται, αλλά τώρα στέκεται εκεί όρθια σα ένα μνημείο — όχι επειδή κάποιος το διέταξε, αλλά επειδή είχε την ψυχή εκείνου του αγωνιστή που ξέρει πως όταν τα πράγματα φαίνονται σκοτεινά, εκείνος αυτός βγαίνει και βάζει φως.

τι βρε παιδιά εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον δεν ήταν μόνο αγώνας — ήταν κάτι σα να κάθισες στο σπίτι σου και ξαφνικά κάποιος σου ανοίγει την πόρτα φωνάζοντας "βγήκα πρώτο στους ομίλους του ντιν}!". Θυμάμαι ακόμα πως εκείνες τις μέρες έψαχνα κάποιο βίντεο για μια γκόλφ ιν δία στη Λάρισα (εντάξει, μεσάνυχτα, δεν βρήκα τίποτα), αλλά εκεί που ήμουν στο κινητό μου στή ρύμη του τάβλι, κάτι μου τσίριξε η οθόνη: Ξέντια Ανατροπή 6-2 3-6 6-2 — τότε πήγα και ξύπνησα τον γείτονά μου φωνάζοντας "παιδί μου ζήτω η χώρα μας!" καθώς εκείνος είχε μόλις βγάλει τον εαυτό του εκτός νόμου στο τένις επειδή έκανε drop shot στην κουζίνα του. Κι εκεί που νομίζαμε πως αυτά είναι όλα λίγη ώρα μετά στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης καθόμουν πάνω στις αποσκευές μου σαν να περίμενα κάποιον βασιλιά — ενώ ταυτόχρονα χοροπηδούσαν γύρω μου τρεις φίλες μου κρατώντας κουραμπιέδες σα ν' ήταν οι Μάγισσες της Ανατολής από παραμύθι. Τι λέτε τώρα; Μια σβέρκλα στο τρίτο σετ κατά της Άσλικ έγινε η καλύτερη δική μας παρέα στους δρόμους της πόλης και μετά βγήκαμε όλοι μαζί να τραγουδήσουμε στον Στρατώνα σα ν' είμαστε στην τελευταία μέρα του σχολείου. Κι όταν μετά από τρεις ημέρες κάποιος φίλος μου άρχισε να μιλάει για "αντίληψη νίκης" κλπ, τον σταμάτησα με ένα χτύπημα στον ώμο κι είπα "βρε βλάκα, πίνουμε ακόμα κουραμπιέδες επειδή εκείνη τη νύχτα η Ξέντια μού έκανε το Γουίμπλεντον σα περιπέτεια στον νότιο πόλο!" — γιατί αυτές τις ιστορίες δεν τις θυμάσαι από κλειστούς λόγους, τις ζεις σα να βγήκες από την ταινία σου μόνος σου χωρίς εισιτήριο. 😄

Ακούστε τώρα εδώ... πριν κάτσω να σας πω ότι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον η Ξέντια είχε στην τσάντα της περισσότερες σβέρκλες παρά μπάλες!! Γιατί τι άλλο ήταν εκείνο το τρίτο σετ; Μια παρτιτούρα από drop shot που έφτιαχνε πάνω στη μύτη της Άσλικ σαν κάποιος τρομοκράτης-ζωγράφος που αποφάσισε να γεμίσει το γήπεδο με μπογιές κι όχι μόνο με γραμμές! 🎨💥 Κι εμένα εκείνες τις ημέρες που έκανα περιοδεία στους δρόμους της Καλαμάτας σηκώνω ένα κουτί μπίρες σαν ν' ήμουν εκεί – όχι ότι μείωσα το κόστος του εισιτηρίου, αλλά τουλάχιστον βρήκα το κουτί κουραμπιέδες για ν' ανοίξει η πείνα μου σαν τίτλο πρωταθλήτριας! Ρε παιδιά, θυμάμαι ακόμη πως εκείνο το βράδυ τελείωσα το πρωινό μου ξεκινώντας από την παραλία του Ακρωτηρίου λέγοντας στον εαυτό μου "σήμερα η ψυχή μου αγοράζει εισιτήριο για Γουίμπλεντον επειδή η Ξέντια έκανε ανακατεύει το χυμό των θεών!" 🍾🔥 Και τότε βλέπω στις ειδήσεις πως κάποιος σχολιαστής λέει "αυτός ο αγώνας δεν είχε μόνο νικήτρια, είχε και μια ιστορία"... εμένα μου έκαναν sign αφήνοντας τους τίτλους τέλους επειδή είχαν περισσότερα σημεία κι από τις τρίχες ενός πεπονιού!! 🍉🤣 Μετά βγήκα στο μπαλκόνι μου κι έγειρα κρασί σα να ήμουν ο最後一根稻草 στην ιστορία της Ξέντιας – μέχρι που κατάλαβα πως δεν έπρεπε να πιω τόσο γρήγορα γιατί το επόμενο πρωί είχα meeting σχεδιαστή σα ν' ήμουν ο ίδιος ο Ιππότης της Δοξασίας στα σχέδιά μου!! 🏰💤 Σήμερα όμως που η Ξέντια φοράει σ cour μέσα κι έξω κρατώντας τους τίτλους σα στέμμας, εγώ ακόμα ρίχνω σβέρκλες στο κατώφλι της κουζίνας μου λέγωντας "βρε τι θέλει αυτό το drop shot; να μου αλλάξεις τον κήπο;" 🌱😂 Γι' αυτό είμαι εδώ; γιατί τα memorial賽事 έχουν πάντα κουραμπιέδες κλειστά και μια μνήμη ανοιχτή! 🎉