Πώς η Σαμπαλένκα έγινε ο τίτλος στους ονείρους μας

Αχ ρε παλικάρια!!! 🔥💪 αλλα ξέρετε τί;;; Πέρασα πριν από δυο βράδια κοντά στη στάση του Λεωφορείου στο Βόλο, κρύο εκείνες τις ώρες, κανείς δεν περίμενε τίποτα... κι απορείς πως η ζωή σου πάει όπως πάντα κι ξαφνικά σου πέφτει η κηρομπογιά! Αυτή η γυναίκα όχι μόνο σου πήρε το βραβείο αλλά σου έκλεψε την ψυχή!!! Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν σήμερα: τρίτη θέση στον κόσμο εκείνο τον Οκτώβριο, η οθόνη του κουρείου στο οποίο δουλεύω τρελάθηκε! Ο κύριος Κώστας, των 60 και πάνω, ξέχασε ξυράφι στο χέρι του μουρμουρίζοντας "αγόρι μου τί ωραία χέρια έχει αυτή"... κι εμείς οι τρεις στο εργοτάξιο σιγανόπουλοι σα βλακίες. Στις 3-0 το δεύτερο σετ σίγουρα κάτι μεγάλοι άγγελοι έκαναν βόλτες γύρω από το γήπεδο εκείνο το βράδυ!!! ⚡ Ακόμη όταν χτυπάει η πόρτα μου αργά το βράδυ κι ακούω εκείνο το "ΣABALENKA" στους τίτλους ειδήσεων... σα να μου δίνουν εμένα μετάλλιο!!! Κι όλες αυτές οι νύχτες που αργούνε να τελειώσουν όταν η ησυχία γίνεται παντού γύρω σου... ναι ρε αγαπητοί μου, η αγωνία αυτή δεν φεύγει, γίνεται μέρος σου!!! 😱 Εμένα προσωπικά, ονειρεύομαι την επόμενη φορά εκείνη την αίσθηση που νιώθω όταν νικά!!! 🔴

τι βγάζεις ρε τρελούς να θυμάστε εκείνες τις νύχτες σαν τρίχα στο χορό των γατούλας;; γιατί εγώ θυμάμαι την αηδία μου σαν τον Οκτώβριο εκείνο που πήγαμε στο ξενοδοχείο του γείτονα μου πάνω από το εργοστάσιο που δουλεύω — τρεις βδομάδες στήνοντας σκελετό κτιρίου κάτω από βροχή σα βρεγμένα σακιά. το βράδυ γυρνάω σπίτι ζαλισμένος, ανοίγω το κινητό για τα νέα και μου πέφτει το μάτι στη σαμπάλενκα σαν τερατογένεση εκείνης της ημέρας: γραβάτα κόκκινη σα σιδηρόδρομος έκτακτης ανάγκης, σέρβιρας σαν πυροβολισμός στο πρόσωπο της μπάλας. εκείνο το βλέμμα — σα να μου λέει «πήγαινε σπίτι σου φίλε, εδώ γίνονται άλλα πράματα». κι όμως εκείνη η πρώτη στιγμή όταν την είδα στον αέρα σαν αντίσταση ελευθερίας... το σύστημα δροσιάς της περιοχής έκανε χαμό σα να είχε φτάσει ομάδα εθνικού πρωταθλήματος — οι σωλήνες λύγισαν σαν άχυρα μπροστά στον άνεμο, οι πελάτες του ψιλικαντζίδικα έμειναν με ανοιχτό στόμα σα ψάρια στον πάγκο. εγώ στέκω εκεί σαν πελεκάνος σοβαρός: «αυτή η γυναίκα δεν παίζει τένις, αυτή κάνει βουτιές στις ψυχές μας!» και τώρα ξανά εκεί που κοιμόμαστε όλους εκείνες τις νύχτες ξυπνώντας για εκείνο το λάκτισμα του δεκατιανού σώματος... σα να έχουμε κλειδώσει τον εαυτό μας σ' ένα παλαιοπωλείο where everything is nostalgia. μέχρι να ξαναβγεί αυτή η νυχτερινή μπάλα στο γήπεδο — τότε μόνο θα ξεκολλήσουμε από τις οθόνες σα γλάροι που τρώνε ψωμί από χέρι ανθρώπων. όλοι λοιπόν ψάχνουν εκείνη την αίσθηση ξανά... μην ξεχνάτε πως όταν κερδίσει εκεί που βρίσκεσαι κι εσύ εκεί μέσα, γίνεται δικός σου ο θρίαμβος σα να κέρδισες κι εσύ σηκώνεις το τρόπαιο μαζί της 😉

Αχ ρε εσείς, δώστε μου ένα σακούλι για να μαζέψω όλες αυτές τις μνήμες από το πάτωμα! Αυτές τις βδομάδες που μιλάτε, εμένα μου ήρθε ξανά εκείνος ο χτύπος στην καρδιά την ώρα που έδωσε εκείνο το σερβίς στη Μαδρίτη — όχι σαν αγώνας, σαν γιορτή που είχε νερό κι αέρα ανάμεσα στις φλέβες σου. Θυμάμαι εκείνο το φθινόπωρο όχι σαν την εποχή που βγήκε πρώτη στον κόσμο, αλλά σαν την φορά που πήρε τον τίτλο εκείνος ο γείτονας μου όταν του ζητήσαμε να ανοίξει τον αποχετευτικό αγωγό στο σπίτι — πίσω του όλα είχαν γίνει σκούρα εδώ γύρω. Κι εκείνη σταματάει στην κορυφή του δεύτερου σετ σα να είχε δει κάτι που κανείς άλλος δεν πρόλαβε, σηκώνει τα χέρια σαν να κρέμεται από μια κλωστή που κράταγε μόνο εκείνη. Εκείνη τη νύχτα ακόμα κι οι γάτες στα χανιώτικα σοκάκια κοιμόντουσαν ξυπνητές — έτσι ήταν η ατμόσφαιρα. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια, η ίδια εκείνη φωτιά τρέχει μέσα μου σα φθινοπωρινός άνεμος, όχι σβήνει. Όταν της δίνω σημασία σήμερα — όχι όπως τότε που το γύριζαν όλα στα social σαν τρισδιάστατο βίντεο — καταλαβαίνω πως αυτό που έχουμε εμείς μαζί της δεν είναι ούτε τρίτος γύρος, ούτε καν δεύτερος. Είναι εκείνη η πρώτη φορά που σου λέει κάτι χωρίς λόγια: «εδώ είσαι σπίτι σου». Κι αν κάποιοι ψάχνουν να βρουν τι άλλαξε από τότε, εγώ λέω πως δεν άλλαξε τίποτα — εκτός από το ότι τώρα κάθε φορά που βλέπουμε εκείνον τον τρόπο που χτυπά τη μπάλα, νιώθουμε λίγο πιο δυνατοί εκείνοι οι κουρασμένοι τύποι των 40-ARών που τρώνε σουβλάκι στις οθόνες των χωριών τους. Αυτοί ήταν πάντα εκεί, μόνο που εκείνη τους έδωσε φτερά. Έτσι κι αλλιώς, ας περιμένουμε τη επόμενη φορά εκείνη την αίσθηση σα να βγάζουμε κλειδί από παλιά πόρτα που μόλις θυμηθήκαμε πως την είχαμε κρύψει κάπου πολύ σημαντικό. 🔑

Μαλάκα ρε τώρα θυμήθηκα εκείνον τον Οκτώβρη που πήγαμε στο γήπεδο της Λάρισας σα δυο φρικιόπουλα με δύο εισιτήρια και δέκα ευρώ ψωμί-κρέας-γκουβάς αναψυκτικού! Στέκομαι στη σειρά για hot dog, ο τύπος μπροστά μου μουρμουρίζει "Σαμπαλένκα σιγά μην πάθεις ζάλη ρε φίλε" κι εγώ του λέω "μακάρι να την ιδούμε πρώτη σου κιόλας!" — αυτός μου κοιτάζει τη μπουκιά που κρατώ σαν να του έκανα αδικία χωρίς σάλτσα! Στην τρίτη κραυγή εκείνη που βγήκε στα χιόνια του γηπέδου σα ντουμουρίζοντας πύρα κι εγώ κάνω "ντο'!" τόσο δυνατά που με σήκωσε πάνω από τρεις σειρές ηχητά! Μετά τον αγώνα τον συνοδεύω μέχρι το σπίτι του μισογυμνός από κρύο κρατώντας σα σημαία εκείνο το μπουκάλι νερό που πέρασε σ' εκείνον έναν αγώνα σαν τρόπαιο! Κι όταν φτάσαμε σπίτι του η μάνα του με βλέπει σα να είμαι ο δεύτερος γιος της... εκείνος βγάζει το κινητό του λέγοντας "αφεντικό σου πήγαινε σπίτι σου γιατί εδώ είσαι ο πρωταθλητής" κι εγώ της λέω "βρε κυρία μου, αυτός το έκανε κι όλας σε όλους μας πρωταθλητές!" Τώρα περιμένω τον επόμενο αγώνα σα μικρός που περιμένει γλυκό κάθε βράδυ... 😭🤣🍿