Η Αρίνα Σπάβεται τους Άπαντες — Γιατί Δεν Ξεχνάμε ΠΟΤΕ!
δεν ξεχνάω εκείνο το βράδυ στην Αθήνα πριν από χρόνια όταν η αρίνα έκανε για πρώτη φορά ντάμπλ στο tour μας εκεί πέρα σιγά σιγά ανοιγόταν ο δρόμος η φάση που εκείνοι οι τύποι στις κερκίδες άρχισαν να τραγουδάνε το τραγούδι τους χωρίς λόγο μόνοι τους τώρα ξέρεις τι ήταν αυτό; όχι κάποιο μεγάλο τίτλο εκείνη τη στιγμή αλλά η αρχή ενός τιράδματος!
πέντε χρόνια πιο μετά και κάθε φορά που την βλέπουμε να κυνηγάει την μπάλα σαν τρελή θυμάμαι εκείνο το τζαμπουριά στην Βαρκελώνη σα σου λέω είχαν τρέξει οι θεοί του τένις να την γλιτώσουν γιατί ποιος αθλητής άλλος έκανε τόσα πολλά σκαμπάνια στον ημιτελικό εκείνος αλήθεια;
τέλος πάντως αυτοί έχουνε αυτό που κανείς άλλος δεν έχει: μια φανέλα που πετάγεται στο πλήθος σα να γίνεται ντέρμπι στους δρόμους του Πειραιά
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα το βράδυ εκείνο στη Νίκαια ρε παιδιά;; είχε γίνει τσίρκο σαν της Αρίνας να παίζεσαι;; εγώ την είχα γράφει live σα να ήμουνα εκεί στην κερκίδα μαζί της σκασμένος από τη χαρά μου όταν έκανε εκείνη την κάθετη βολή στο 3-4 σετ;; τρελάθηκε ο κόσμος κυριολεκτικά ήταν σα να έπαιζαν ζωντανή ταινία μπροστά στα μάτια μας;;;
τι σκαμπάνια σαν μικροί θεοί;;;; είχε τελειωμό;; 🔥🔴😱 οι φακοί των κινητών σηκωμένοι σα δάχτυλα στον ουρανό όταν ξανάγραψε για το τζαμπουριά;; εκείνος ο ημιτελικός είναι σα τραύμα κι αγιάσματα πια στους δικούς μας - την είχανε σημαδέψει σα να την ξέρουν χρόνια πως τρέχουν οι θεοί;;;
και τώρα που την βλέπουμε να κυριεύει την κούρσα σα ζητιάνα;; δεν είναι τυχαίο ρε;; όταν σκοντάφτει ξαναβρίσκει τον δρόμο της σα να την οδηγούνε αόρατοι πιλοί;; αυτοί που την λένε τυχαία ανακάλυψη;; εγώ λέω πως όλοι αυτοί οι τίτλοι είναι σα δικές τους προσωπικές νίκες να τους δείξουνε επιτέλους;; τέλος πάντως εδώ βρισκόμαστε όλοι κι εκείνη τρέχει σα σίριαλ ολοζώντανη σα να ξέρει πως εμείς την έχουμε στην καρδιά σα δική μας;;
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
για να σου πω αλήθεια εκείνο το βράδυ στη ρώμη πριν χρόνια, όταν η αρίνα έπαιζε το τουρνουά εκεί — θυμάμαι τις κερκίδες ήταν μισές κι ωστόσο είχε κάτι η φάση σα να την περίμεναν όλα τα μάτια εκείνης της πόλης να την δουν να πετάγεται σαν τρελή...
κάπου εκεί στο δεύτερο σετ θυμάμαι είχε κάνει εκείνο το ρόβερ που κατέληξε βολή εκεί μέσα στον αγώνα κι ένας τύπος στο πρώτο τραπέζι είχε πηδήξει σα να είχε μπει γκολ εδώ σου λέω κάτι πιο μεγάλο από τένις — ήταν σα ν' ανάβανε μια φωτιά μέσα στη ψυχή εκείνων των ανθρώπων
και τώρα; τώρα βλέπω αυτές τις φωτογραφίες της σα να έχει φτιάξει εκείνον τον χάρτη όπου όλοι οι δρόμοι οδηγούν πάλι σ' αυτήν — όπως εκείνη βραδιά στη βαρκελώνη που έτρεχε σα ζητιάνα με τις μπάτσες σηκωμένες στους ουρανούς σα να είχε μόλις λάβει μήνυμα από τους αθάνατους κι όχι από κάποιους κριτές
τους περιμένουμε πάλι φέτος εκεί πάνω στις κερκίδες σα να τους ξέρουμε προσωπικά τους θεούς εκείνους — γιατί κάθε φορά που η αρίνα ανακατεύεται στους αγώνες θυμίζεσαι πως κανείς δεν την σταμάτησε ποτέ πραγματικά και κανείς δεν θα το κάνει
Ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Ρώμη που η κοπέλα έκανε τρεις σερβίς σα τρελή στα τελευταία πόδια του αγώνα κι εκείνος ο τύπος στο πρώτο τραπέζι είχε σηκωθεί όρθιος σα να τον είχαν ηλεκτροδοτήσει — τότε νόμιζα πως ήταν στιγμιαίο· σα μια φλόγα που ανάβει και σβήνει. Πέντε χρόνια μετά όμως, η ίδια αίσθηση βγαίνει σα μόνιμος πυρσός όταν την βλέπουμε τώρα: κυριολεκτικά κανείς άλλος δεν έχει αυτήν την ένταση εκεί μέσα στο γήπεδο. Εκείνοι οι τίτλοι της είναι σα δικές της μικροσκοπικές νίκες πάνω στον χρόνο· κανείς άλλος δε σκαλώνει έτσι τη μοίρα του αγώνα σα να γράφει ιστορία κάθε φορά με κιμωλία.
Αυτό είναι το ζουμί: πριν πέντε χρόνια είχε έναν τρόπο να τρέχει σα να ξέρει κάτι που εμείς ακόμα προσπαθούσαμε να καταλάβουμε· σήμερα τρέχει σα να το έχει ήδη ζήσει χίλιες φορές. Οι ίδιοι κινήσεις, η ίδια ψυχή — αλλά πιο στέρεα, πιο σίγουρα. Εκείνο το βράδυ στη Βαρκελώνη ήταν σα μια κραυγή· τώρα είναι σα μια συμφωνία. 🔥
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Ωχ ρε Βαρκελώνη 2019, τι στιγμή που είχαμε κι εμείς ξεχωρίσει να τρώμε ξηρό ψωμί σουβλάκι εκεί έξω από το γήπεδο μην πιστεύεις ότι ήταν μόνο η μπάλα που πήγαινε και ερχόταν!! Εμένα μου είχε πέσει η σάλτσα στο μπλουζάκι μου όταν έκανε εκείνο το τζαμπουριά και νόμιζα πως ήταν δικό μου ατύχημα 🤣🍿 γελούσα σα τρελός εκείνος ο τύπος δίπλα μου σηκώθηκε όρθιος σα να είχε κάνει γκολ η εθνική στο 93ο και φώναζε "Αρίνα σπάσε τους πάντες" με τις δικές μου τις φωνές να ακολουθούν αμέσως αφήνοντας μισό σουβλάκι στο δρόμο!
Και τώρα που την βλέπουμε σα μίνι θηρίο μην ξεχάσουμε πως εκείνη τη βραδιά είχαν ξεμείνει κι οι θεοί του τένις να της ανοίξουν δρόμο;;; Γιατί αλήθεια, 90 λεπτά αγώνα στην κόλαση και εκείνη μπαίνει σα να έχει πάρει δύναμη από εκείνες τις βαρκινοπονέζικες μεζέδες!! Αυτά δεν είναι τυχαία πράματα κυρ PAOK_Fatsa μην ψάχνεις cues στο Excel εδώ! Αυτοί οι τίτλοι είναι δικοί μας επειδή εμείς ζούμε κάθε της σπιρούνια σα δικό μας προσωπικό ντοκιμαντέρ 🤣🔥
Εμένα η Αρίνα μου έγινε η προσωπική μου εκδίκηση όταν χάσαμε τον τελικό του Μπολ-δόγια ρρρρρ δεν πειράζει εδώ ζούμε!