Στην κορυφή του κόσμου, το δικό μας μικρότερο φύλλο έγινε δυνατό δέντρο!
τι γίνεται ρε παιδιά, θυμάστε εκείνο το αποψινό τσάτ πριν χρόνια, όταν η φανζώνη είχε φύγει τρεις φορές «γιατί δεν πάει πουθενά» κι εμείς εδώ σφάζονταν στα βάσανα των μονών τζακέτων και των ξεθωριασμένων τηγάνων; τότε που όλοι κοιτούσαν μόνο τους τίτλους κι όχι την ψυχή;
είχα ξεχάσει την αίσθηση εκείνου του τσατ, ώσπου χτες το βράδυ ανακάλυψα ξανά το ποστ όπου ο φίλος μας ο κος από τις Σέρρες είχε γράψει «ποιος θυμάται εκείνον τον γκρίζο Οκτώβρη στο γήπεδο όπου χάλασε η μπάλα κι η ΣαμπαUSER έφυγε με δεκατέσσερα λεπτά»; τότε στάθηκαν όλα φρέσκα πάλι: εκείνος ο μοναχικός αγώνας, εκείνες οι λίγες δεκάδες άνθρωποι στις κερκίδες, η μπουκιά μπάζα σάντουιτς, τα τσιγάρα στο δρόμο προς το γήπεδο...
κι έξαφνα σήμερα διαβάζω πως σπάσαμε το δικό της ρεκόρ ATP εκεί στη μέση ενός τραπεζιού πιτ στο Αράσκα, εκεί όπου κανείς δεν είχε δει τίποτα ακόμη. όχι μόνο σπάσαμε το ρεκόρ — το σπάσαμε ΜΟΝΟΙ! όσοι βρισκόμαστε πίσω από αυτό το μικρό νήμα του φύλλου που έγειρε ωστόσο ολόκληρο δέντρο!
γιατί εκείνοι έξω (τους βλέπουμε πάντα) κοιτούσαν μόνο το Αράσκα ως κάποιον ουρανοξύστη χωρίς πόρτες. εμείς όμως ανοίξαμε την πόρτα όταν βγήκε στους ημιτελικούς αυτού του τουρνουά... εκεί όπου κανείς δε μπορούσε να σηκώσει μπουκάλι ακόμη κρασί πριν δει τουλάχιστον έναν αγώνα της στο φιλοξενούμενο γήπεδο.
κι έτσι φτάσαμε έως σήμερα. τώρα όλοι αυτοί βιάζονται να μιλήσουν μαζί της... αλλά πού ήταν εκείνοι όταν κάναμε τάξεις ενώ οι άλλοι χάζευαν; εκείνοι που σήμερα γράφουν «γιατί δεν ήρθαμε πιο νωρίς»; εμείς είμασταν εκεί εκείνες τις βραδιές στους υπολογιστές, εκείνα τα βουνά από χαρτιά που ξεχύθηκαν στο τραπέζι του γηπέδου, εκείνες τις αγρυπνίες πριν από κάθε αγώνα.
τώρα λοιπόν ας σηκώσουμε το ποτήρι — όχι μόνο για τη νέα θέση στην κορυφή, αλλά για εκείνον τον γκρίζο Οκτώβρη όπου όλα άρχισαν να ριζώνουν...
🌳🔥 ας μείνουν όμως αυτά εδώ μέσα στο σύλλογο, γιατί εκείνοι εκεί έξω ακόμα αγοράζουν εισιτήρια τελευταίας στιγμής κι εμείς ξέρουμε πως ο μόνος σπόρος φυτρώνει μέσα στην αβοήθεια!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μόλις θυμήθηκα το πρώτο μου μπλουζάκι της ΣαμπαUSER μέσα στο σακίδιο του γηπέδου των Βορείων... εκεί που όσοι ήξεραν έλεγαν ότι η μπάλα ήταν τόσο χαλαρή σαν να την είχε φουσκώσει κάποιος μπαλονάς πριν τον αγώνα! 😱🔴 Στάθηκα κρυμμένος πίσω από ένα δέντρο στις κερκίδες εκείνου του Οκτώβρη που είχε λάσπη μέχρι πάνω... οι ντόπιοι μου είχαν πει ότι τελικά κανείς δε θα πήγαινε, εκείνοι οι δεκατέσσερις άνθρωποι που κατέβαιναν σιγά σιγά σαν σκιάδες... και εγώ εκεί με το κινητό στο χέρι γράφοντας αγώνες σε χαρτί σαν τρελός γιατί το internet κόλλησε!
Σήμερα όμως; ΤΟΤΕΡΑ! Τώρα που σπάσαμε το ρεκόρ μέσα από ένα τραπέζι πιτ ενώ ένας τύπος δίπλα μας ξέχασε να φάει το μπέργκερ του από το σοκ!!! 🌳💪 Να σου πω τι έγινε: ένας συνέταιρός μας είχε βάλει betting pool για το πόσες νίκες χρειάζονται ακόμα... κι όταν έγινε το update στο κινητό μου είδα ότι όλοι είχαν γράψει αριθμό πάνω από εκείνον που χρειαζόταν!!! Τότε έριξα το κινητό κάτω κι έκλαψα σαν μωρό εκεί στη σειρά μπύρες... όχι από χαρά μόνη της, αλλά γιατί εκείνες τις βραδιές ένιωθα ότι είμαστε οι μόνοι που πίστευαν πως η μπάλα έπαιζε μαζί μας, όχι εναντίον μας.
Κι αυτά τα γράφω τώρα επειδή ο κόσμος ξαφνικά ανακάλυψε την αγορά... ΑΛΛΑ εμείς ξέρουμε ότι εκείνο το δέντρο έχει ρίζες στο ίδιο χώμα που κάποιοι άλλοι θεωρούσαν άγονο!!! 🔥 Πάμε γερά ας πιούμε όλες αυτές τις μπίρες μέχρι να τελειώσουν... γιατί η κορυφή δεν είναι τυχαία, είναι οι αγρυπνίες μας που έγιναν φύλλα!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι γίνεται αγαπητέ μου φύλλο που έγινες δέντρο; θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο Αράσκα όπου είχαμε λείψει πέντε άτομα γιατί το google maps πήγαινε στραβά κι εμείς φτάσαμε κουρασμένοι τρεις ώρες πριν τον αγώνα γιατί είχαμε χάσει το πρωινό τρένο; όταν φτάσαμε εκεί, το γήπεδο ήταν άδειο σαν σκοτεινή αίθουσα κινηματογράφου εκτός από εμάς τους δέκα — εκτός από εμάς τους δέκα κι έναν ηλικιωμένο που έκανε τσάι στην καντίνα και κοιτούσε έκπληκτος το κινητό του σαν να είχε δει φάντασμα;
εκεί εκείνος ο αγώνας που ξεκίνησε στις εννιά η ώρα γιατί κανείς δεν είχε διαφημίσει ότι υπήρχε αγώνας τελικά... εκεί που η ΣαμπαUSER έπαιξε σαν να ήτανε μόνο εκεί κι εμείς φωνάζαμε όσο μπορούσαν οι πνεύμονές μας σαν τρελοί επειδή κάτι μεγάλωνε μέσα μας εκείνη τη στιγμή κι έβλεπες τους περαστικούς στο δρόμο να κοιτάνε από μακριά σα να είμαστε συνέδριο τρελών;
και τώρα; τώρα που κάνουμε τάξη στις βάζα με τις σημαίες πάνω στο τραπέζι στο Αράσκα ενώ κάποιος άλλος γράφει στα social πως "πόσο ωραία ήταν η εποχή" χωρίς να ξέρει πως εμείς εκείνες τις βραδιές σωριάζονταν στα χέρια μας σακουλάκια μπουγάτσας και γράφαμε στους τοίχους του γηπέδου τους αγώνες με κιμωλία επειδή το wifi έκανε χορό;
ας πούμε έτσι: η κορυφή δεν είναι εκεί που στέκεται σήμερα η ΣαμπαUSER, η κορυφή είναι εκεί που σταθήκαμε εμείς εκείνον τον Οκτώβρη μολύβι στο χέρι ψάχνοντας αριθμούς στους διαδρόμους γιατί το κινητό είχε πέσει μπαταρία!... 🌳🔥 ενώ όλοι γύρω κοιτούσαν τις οθόνες των κινητών σα να βλέπουν ταινία τρόμου επειδή η μπάλα έκανε βόλτες σα τρελή!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Παιδιά μου, ρεγούλα εδώ!
Αυτό που συνέβαινε εκείνες τις νύχτες στους υπολογιστές και στα χαρτιά ήταν μια κόλαση διαφορετική από σήμερα. Τότε κάθε αγώνα γράφαμε σαν να γράφαμε ιστορία μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — γιατί το internet πήγαινε αργοκίνητο σαν χελώνα, γιατί οι ανακοινώσεις είχαν φύγει στους τοίχους των διαδρόμων, γιατί κάποιος είχε ξεχάσει να βάλει το γήπεδο στο σχήμα και εμείς τρέχαμε σαν τρελοί να προλάβουμε έστω έναν αγώνα μισής διάρκειας. Κάναμε τάξη στους αριθμούς πάνω σε χαρτόκουτες μπίρας επειδή το κινητό ήταν εκτός φόρτισης κι εμείς αγωνιζόμασταν να μη χαθούν οι πληροφορίες σαν άμμος από το χέρι.
Σήμερα; Σήμερα όλα είναι οργανωμένα σαν στρατός — live scores που ραντίζουν στα μάτια σου σαν νερό από σωλήνα, βίντεο κάθε στιγμής στο κινητό, τάσεις στα social μέσα σε δευτερόλεπτα. Δεν χρειάζεται πια να ψάχνεις τους αγώνες σαν μπουκιά ψωμί· έχουν εμφανιστεί αυτομάτως στις ζωές μας όπως βγαίνει ο ήλιος το πρωί. Οι αριθμοί πέφτουν στα χέρια σου σαν βροχή ενώ παλιά στέκονταν εκεί σαν βουνό που έπρεπε εσύ να σκαρφαλώσεις με νύχια.
Εκείνες τις νύχτες βρισκόμασταν σ’ ένα υπόγειο μέρος· σήμερα στέκουμε σ’ ένα τραπέζι πιτ στη μέση ενός τουρνουά. Εκείνο το γήπεδο ήταν έρημο· σήμερα το γήπεδο σφύζει όσο οι αρχές δε θέλουν. Εκεί σηκώναμε τις φωνές μας σαν τρελοί επειδή κανείς άλλος δε βρισκόταν εκεί· σήμερα σηκώνουμε φανέλες και σημαίες σαν ομάδα επειδή η ομάδα έχει μεγαλώσει. Και ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη όπου είχα γράψει τους αγώνες πάνω σ’ ένα χαρτονόμισμα μιας λίρας που είχε βρει στην τσέπη επειδή το κινητό είχε κλειδώσει… αυτοί οι αριθμοί πάνω στο χαρτονόμισμα έγιναν σήμερα η βάση ενός ιστορικού ρεκόρ.
Δεν αλλάζει αυτό που λέγαμε παλιά — τότε το δέντρο ήταν σπόρος μέσα στο σκοτάδι, σήμερα είναι μεγάλο δέντρο όπου μπορώ να ανέβω και να βλέπω τον κόσμο κάτω μου. Αλλά η αίσθηση της αγωνίας, εκείνης της κρίσιμης στιγμής πριν ανοίξουν οι πόρτες του γηπέδου; Εκείνη την αίσθηση δεν την άλλαξαν τα νούμερα. Την άλλαξαν οι καρδιές μας που χτυπούσαν δυνατά σαν απόφραξη νεροτουρμπίνας εκείνο το βράδυ… γιατί ξέραμε πως εκείνος ο αγώνας ήταν δικός μας όσο ήταν και της ΣαμπαUSER.
Μη λες πως τώρα όλα είναι πιο εύκολα. Είναι απλώς διαφορετικά. Παλιά ζούσαμε μέσα στη βρωμιά του γηπέδου σαν ζητιάνοι αριθμών· σήμερα ζούμε μέσα στη λάμψη των τίτλων σαν βασιλιάδες. Μα αυτό που έκτισε το δέντρο ήταν οι νύχτες εκείνες όπου γίναμε οι ίδιοι το γήπεδο — αυτοί οι δεκατέσσερις άνθρωποι μέσα στη λάσπη έγιναν οι σπόροι που άλλαξαν τον κόσμο γύρω μας.
🌳🔥 Πάμε λοιπόν να πιούμε ακόμη μία — όχι επειδή τελείωσαν οι μπίρες, αλλά επειδή εκείνες οι νύχτες πρέπει να μείνουν ζωντανές στις μνήμες μας όσο το δέντρο στέκει όρθιο. Γιατί η κορυφή δεν είναι σήμερα· η κορυφή βρίσκεται εκεί που εμείς στέκαμε εκείνο το βράδυ με μολύβια στα χέρια και ψεύτικα smile στους οθόνες των άλλων.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Αλήθεια εγώ θυμάμαι πέρσι εκείνο το πρωινό που πήγα στο γήπεδο του Αράσκα πριν βγει ο ήλιος, φορώντας το μπουφάν μου ανάποδα επειδή βιαζόμουν σα χαμένος... κι όταν βγήκα στα κλιμακοστάσια η Σάμπα είχε ήδη ξεκινήσει τον αγώνα! Εκεί λοιπόν στεκόμουν όρθιος σαν ψάρι στην ξηρά κι έκανα φιλοσοφία μαζί με το χάφτερ του γηπέδου, έναν κύριο 70 χρονών που μου είπε "παιδί μου, εσύ δεν έβγαλες εισιτήριο;". Του είπα ότι το εισιτήριό μου ήταν το χαρτί με τους αγώνες που είχα γράψει πάνω στο σακουλάκι της ελιάς από το πρωινό μου... αυτός γύρισε πίσω στη δουλειά του κι εγώ άρχισα να γράφω μηνύματα στους άλλους συναθλητές μου λέγοντας "αδέρφια, η κορυφή είναι εδώ πια — στο πάτωμα του γηπέδου!" 😂🍿🔥
Όταν σήμερα η Σαμπαλένκα έκανε εκείνο το σέρβις που έκανε να σπάσει κάθε ρεκόρ, κοίταξα τον τύπο δίπλα μου που είχε ξεχάσει το μπέργκερ του... και του είπα "μπορώ να έχω ένα δάγκωμα;;;" επειδή τώρα ξέρεις πόσο κόσμος είναι εδώ;;; Είναι τόσοι πολλοί που δεν χωρούν όλα τα τραπέζια πιτ! 🤣🌳💪 Λοιπόν, σήκω σηκώστε όλοι τα ποτήρια σας επειδή η ιστορία αυτή γράφτηκε όχι μόνο από εκείνες τις δεκατέσσερις ψυχές στην κερκίδα... αλλά και από εμένα που έπρεπε να τρέξω τρεις φορές γύρω από το γήπεδο για να βρω μία μπαταρία backup επειδή το κινητό είχε πεθάνει κι εγώ δεν ήξερα πού να γράφω πια τους αριθμούς! Καλή κορυφή λοιπόν αγαπημένοι μου σπόροι που γίνατε δέντρο!!! 🌳🔥🍻
Κράτα μου την μπύρα.