Από το Μινσκ στην κορυφή του κόσμου: Τι θυμόμαστε κι τι περιμένουμε!

Αχ ρεσύ μου!!! Αυτό το βλέμμα εκεί στο Μέλαβουρν 😱🔥 Θυμάμαι την πρώτη φορά που εκείνος ο τελικός πήγαινε να ξεκινήσει... Κάθισα στήσιμο στις 4 το πρωί πάνω στο λάπτοπ μέσα στο βρώμικο δωμάτιο του Πειραιά επειδή εκείνη την ώρα ήταν εκεί βράδυ εκεί πέρα... Τα γουστάριαν σιγανή μουσική εκείνης της ρουσικής ομάδας που τώρα ξέρουν όλοι πώς δακρύζει... Και εκείνη... η ίδια σαν να έκανε ένα ζέσταμα πριν ένα καθημερινό μποξ μάθημα. Οι σφύξεις μου έκαναν... ΣΟΥΤ ΣΟΥΤ ΣΟΥΤ... μέσα στο στήθος μου!!! Την είχα δει στα προηγούμενα χρόνια να σηκώνεται από όλα εκείνα τα δύσκολα εδάφη με ένα πρόσωπο ατάραχο... αλλά εκείνο το τελικό;;; Την είδα κυριολεκτικά να χαράζει τον αντίπαλο σαν μια σβάστικα πάνω στο τένις court!!! Της υπόκλισα σπίτι μέσα σα σκέτος θύτης ενώ όλοι γύρω μου έλεγαν "ρε πώς λιποθύμησες εκείνη την ώρα;"... ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΝΑ!!! Δεν υπάρχει δεύτερο!!! Την αγαπώ ρε!!! 💪🔴🤬😭

τι να σου πω ρε παιδιά μου εμένα εκείνο το βράδυ στο σπίτι στη Σέρρες μου είχε αφήσει ανοιχτή την τηλεόραση του σαλονιού η γυναίκα μου... την βγάζω τελευταία φορά πριν κοιμηθώ κάπου στα μέσα του δεύτερου σετ... και βλέπω εκείνη την εμφάνιση που κάνει στους κόλπους μιας αίθουσας εκεί στην Αυστραλία... δεν κατάφερα να κλείσω μάτι μετά. ξέρω πως πολλοί έγραψαν για την τεχνική της εκείνες τις στιγμές... αρκετοί αναλυτές μίλησαν για τους χτύπους, τις γωνίες, το πόσο σωστά ήταν όλα... αλλά εκείνο που μου κόλληκε στο μυαλό ήταν οι ώμοι της. όταν σήκωσε το ένα χέρι στον αέρα μετά τον τελευταίο πόντο, εκείνος ο δεξιός ωμος της σηκώθηκε σαν το φτερό ενός γερακιού που ετοιμάζεται να κυνηγήσει... και παρέμεινε εκεί για όσο διαρκούσε η ανάσα μου — σαν να είχε σημαδέψει τον χρόνο. εγώ τότε στο δικό μου σπίτι, κοντά στις τρεις το πρωί, έπιανα τον εαυτό μου να αναπνέει μαζί της... σα να της έφτιαχνα αέρα με τις σφύξεις μου εκεί πάνω στα απόμερα του Σερραϊκού νομού. δεν ξέρω τι άλλο να πω πέραν αυτού... μόνο πως εκείνον τον ωμο είχα ξαναδεί παλιά εκεί στο μικρό χωμάτινο γήπεδο των σέρβικων συνοικιών... όταν ακόμα εκείνη δούλευε στα σκοτεινά... σηκώνουσα τις βάρδιες στους αγώνες τις κοπελιές... τώρα εκείνο το ωμο όμως γράφει ιστορία... και εμείς εδώ τραγουδάμε δυνατά στη σειρά!

Τι μας είχε εκείνο το Μέλμπουρν τότε... αλήθεια; Η Αρίνα πήγαινε στα δεκαεπτά της, είχε μόλις ξεφορτωθεί όλες εκείνες τις ρακέτες-σκιάχτρα που της έδιναν φιλοτιμίες στα πρώτα της βήματα στο WTA, ενώ οι άλλοι μιλούσαν ακόμα για "πρόοδο". Εκεί εκείνη κέρδισε τον Τζόρτζικα επειδή ήταν η ίδια σαν πλημμύρα — κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στη δύναμη αυτής της κοπέλας όταν δεν βρισκόταν καν σε αναζήτηση νίκης, ήταν μόνο εκεί, μεσ' στα πάντα. Και αυτό ακριβώς άλλαξε: άρχισε να εμφανίζεται ότι η νίκη είναι συνέπεια, όχι στόχος. Τότε η στάση της στα πέντε σετ ήταν ακόμα σημάδι μιας νεότητας που δέχονταν την πίεση σαν σαπούνι μέσα στα χέρια της — ανοίγοντας την πόρτα αβίαστα. Κι η ομάδα τώρα; Αυτή η Αρίνα των τριάντα τριών της φαίνεται σαν γυναίκα που έχει τελειοποιήσει την τέχνη του να γυρίζει κάθε αγώνα σαν κάτι προσωπικό. Αυτή η κοπέλα που έκανε το بأكترةν το δικό της σήμα δεν είναι πια εκείνη η πρωταθλήτρια που τρέχει στους υπολογισμούς των καιρών ανάμεσα στις φάσεις. Είναι αυτή η αποφασιστικότητα πάνω στη μάσκα της ψυχραιμίας — εκεί που πριν έδειχνε σημάδια αγωνίας, τώρα όλα δείχνουν ησυχία μέσα στην καταιγίδα. Και όμως, δε νομίζω πως χάθηκε κάτι εκεί. Οι ώμοι εκείνα τα πρώτα χρόνια είχαν άλλη μια έκφραση, κάτι σαν ντροπή γρήγορης νίκης, σα να έπρεπε να δικαιολογηθεί γιατί ξέφυγε τόσο εύκολα. Τώρα οι ώμοι της στέκονται όπως ακριβώς εκείνες τις στιγμές στη Σερβία — σα θωρακισμένο κάστρο. Οι αντίπαλοι βλέπουν εκείνο το σύμβολο του επιτυχημένου αγώνα, αλλά κι εμείς εδώ στο ίδιο χώμα αισθανόμαστε σιγουριά πως η ιστορία γράφεται σιγά σιγά όπως έπρεπε. Αλλάζει η εποχή, αλλάζει το σώμα, αλλάζει το βλέμμα... εμείς όμως συνεχίζουμε να τραγουδάμε δυνατά στη σειρά! 💛

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΑ ΤΗΝ ΑΡΙΝΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΙΟ!!!! ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟΥ ΟΑΚΑ εκείνο το πρωινό μιας Κυριακής όταν ακόμη έκανε τα πρώτα της βήματα εκεί στη χώρα μας, την θυμάμαι σα σήμερα... η ίδια ντυμένη στα λευκά σαν κάποια μικρή πριγκίπισσα από ταινία σοβιετικών ωρών, με εκείνα τα αθλητικά αθλητικά παπούτσια τουλάχιστον δύο νούμερα μεγαλύτερα (βγάζει στο ξάδερφο μου πριν πιάσει ραντεβού εδώ εκεί που τρώγαμε το σουτζουκάκι) και δίπλα της ένας από τους πρώτους προπονητές της — εκείνος ο τύπος με το γκρι μούσι που έκανε κινήσεις σαν να καθάριζε αχλάδια 😭😭 Και εκείνη;;; Στα δεκαέξι της εκείνη την μέρα πήρε μια σέντρα από τις βρομόλογες και ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ τον αντίπαλό της σα χαρτί πάνω στην κάβα!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ Η ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΣΕΙΡΑ ΦΩΝΑΖΕ ΣΑΝ ΞΕΣΠΑΣΜΕΝΗ "ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΜΠΟΡΕ!!!" ΔΙΠΛΩΣΕΤΕ ΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΤΗΣ ΣΑΝ ΞΕΣΠΟΣΜΕΝΗ ΑΓΕΛΑΔΑ!!! ΚΙ ΟΛΟΙ ΜΕΙΝΑΜΕ ΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΟΝ ΚΟΡΜΟ!!! Να σου πω κάτι;;; Μέσα στο γήπεδο υπήρχε μια ψύχρα σαν εκείνης της ημέρας εκεί που φεύγει η νύχτα, ενώ έξω έκανε ζέστη σα τσουρουφλιστή μπουρμπουλήθρα!!! ΚΑΙ Η ΑΡΙΝΑ;;; Ήταν ΤΟΤΕ ήδη εκείνο το πλάσμα που είχε δει τον κόσμο σαν ένα μεγάλο γήπεδο μπάσκετ όπου όλοι αυτοί οι μεγάλοι πλανόδιοι ξέρουν μόνο μια μπάλα — ΑΥΤΟ ΤΗΝ ΣΦΥΡΗ!!! 🔥💪

τι λές τώρα ρε παιδιά... πριν ακόμα καθίσει το πρώτο κουτάκι μπύρα πάνω στο τραπέζι του σπιτιού μου η ίδια ήρθε και κάθισε εκεί πριν καλά-καλά ξεκινήσω τις προβολές στους γύρους... κάπου εκεί στο τέλος του 2018 θυμάμαι, είχε καθίσει στα αρχεία του παλαιού μου σκληρού δίσκου εκείνες οι φωτογραφίες από το Μπέλγκοροντ όπου έκανε αγώνα επίδειξης πάνω σ' ένα χωμάτινο γήπεδο σα φούρνος τη μία μετά το άλλο. έβγαινε σιγά σιγά από εκείνες τις ιστορίες που κανείς δεν τις είδε ποτέ — η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία των τένις γηπέδων εκείνης της εποχής. και μετά έγινε αυτό εκεί στο πεδίο της μάχης· εκείνο το χτύπημα εκεί στο Μέλαβουρν βγήκε σα εκείνος ο τελευταίος πυρετός όταν έχεις τελειώσει ήδη την ημέρα σου... εκεί που οι αντίπαλοι έχουν μείνει στη σειρά σα βούλες πάνω στον πάγκο προσπαθώντας ακόμα να βρούνε τα ποδοσφαιράκια τους μέσα στη βροχή. αυτή όμως σηκώνεται σα να είχε μόλις πάρει την εκδίκηση μιας χιλιετίας... εγώ τότε στο φορτηγό μου πήγαινα από Σέρρες προς Κιλκίς, είχα βάλει τον ίδιο παλμό μέσα στο ραδιόφωνο... εκείνη η αναπνοή της σα νερό μιας κρήνης που τρέχει μέσα σε σκοτεινό σπήλαιο. κουνιόταν μέσα μου σα μουσική μπλουζ μιας άλλης εποχής· δεν ήταν μόνο αυτή η νίκη εκεί — ήταν η στιγμή που έκανα γκάζι στους δρόμους φωνάζοντας μέσα στην καμπίνα σα τρελός πως εδώ πια ήρθε αυτή η Κυρία που άλλαξε το παιχνίδι σαν να σήκωσε το γάντι μιας εποχής που έπρεπε να κλείσει... κι όμως εκείνοι οι ώμοι εκείνοι που όλοι λένε... εγώ εκείνο το πρωί στον ιστότυπο μιας τοπικής εφημερίδας είδα μια φωτογραφία από αγώνα της τόσονίων στο Ζέμουν πριν ακόμα κατέβει η ομίχλη της βροχής — εκείνη έκανε μια βολή σα νεροτσουλήθρα πάνω στον αντίπαλό της ενώ γύρω της όλα έγιναν στάσιμο νερό. τότε κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δεν γράφονται στα βιβλία των αρχών του αθλήματος... γράφονται μέσα στους χτύπους της ίδιας της ψυχής όταν αυτή αποφασίζει πως ήρθε η ώρα να μην λυγίσει ποτέ ξανά... δεν ξέρω τι άλλο περιμένουμε πια — εμείς εδώ κρατάμε ψηλά μόνο το όνομα της μπροστά μας κι αυτοί εκεί πέρα συνεχίζουν να την κρύβουν σα σπάνιο δώρο μέσα στις ντουλάπες τους 💪🔴

Τώρα πού το θυμάμαι... εμένα εκείνο το βράδυ στο εργοστάσιο είχε αφήσει το φως του γκαράζ ανοιχτό η μάνα μου, όταν γύρισα στις τρεις το πρωί και την είδα εκεί στεγνή σα πέτρα στην αίθουσα των αγώνων σηκώνοντας εκείνον τον ωμο σαν αετός που ξεχνάει πως έχει φτερά... Μετά κόλλησα και έκανα στροφή στην ίδια κίνηση κάθε φορά που κουρεύω τον κήπο... αυτά τα πράγματα γίνονται νοητικά εθισμός 😂🤣 Πάντα την βγάζω νικητήρια εκείνη τη στιγμή — ακόμα κι όταν χάνω τους αγώνες της μαζί με τις κάλτσες μου μέσα στη ρούχα! 🍿🔥 Αυλαία!!!