Η Αρίνα κράτησε ψηλά τον τρόμο του Γουίμπλεντον!
μωρέ τι γίνεται εκεί πάνω; θυμάμαι όταν η Αρίνα είχε μόλις ξεκινήσει να κάνει τους φιλάθλους του κόσμου να στέκονται όρθιοι στα座席. εγώ εκεί στις Σέρρες, πέφτοντας την βραδιά από το κομπιούτερ για τον αγώνα με την Σουάρεζ — μάλιστα, θυμάμαι ακόμα πως την είχαν δείξει σαν αυτή την πιτσιρίκα που «δεν ξέρει τι είναι pressure» 😄
τότε που ακόμα οι μεγάλοι τώνε έτσι σα δικοί μας στο πρωτάθλημα στις Σέρρες: φώναζαν «τι κάνεις εσύ εδώ μέσα;». αλλά αυτή η ψυχολογία άλλαξε μέσα σε λίγους γύρους. εκείνος ο αγώνας... λες και η ώρα πάγωσε όταν έβγαλε εκείνο το γκολ σουτ από 25 μέτρα. όχι μόνο το αποτέλεσμα, καλέ, αλλά εκείνος ο τρόπος που σήκωσε τα χέρια της στον ουρανό σα να είχε πετάξει όλους τους νόμους της φύσης από πάνω της. θυμάμαι ότι μετά γύρισα στο σπίτι και δεν μπορούσα να κοιμηθώ — όχι από stress, αλλά σα να είχα πιει ένα τσάι δυνατό ώρες πριν.
και τώρα πάλι Γουίμπλεντον, πάλι εκείνες τις νύχτες που σου αφήνουν το αίμα να βράζει στις φλέβες. πού το βρήκαμε αυτό το αγόρι; πώς μπορεί κάποιος τόσο νέος να κουβαλάει τόση δύναμη χωρίς να σπάσει; μου φαίνεται σα να μιλάμε για έναν πρωταθλητή των παλαιών χρόνων, όχι από αυτές τις συμμορίες των νεαρών που έχουν όλα τα gadgets στα χέρια τους.
καλά, τώρα ρωτώ: εκείνοι οι φίλοι σας στους καναπέδες σας, τι δικό σας τσάι έχετε ετοιμάσει γι' αυτή την βραδιά; εγώ πίνω ένα δυνατό ελληνικό με δύο ζάχαρες και μια μερίδα σουβλάκια στη μέση. αλλιώς δεν μπορεί κανείς να αντέξει την φωτιά. 😉
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΚΥΡΑ ΩΣ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΑΡΙΝΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΣΦΑΙΡΑ ΣΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΒΕΣΤΟ! 🔥💪🔴
Εγώ εκεί βρε παιδιά, στις τρεις η ώρα το πρωί στις σέρρες στο σινεμά με μερικούς παλικαράδες του φίλου μας! Σταθήκαμε όλοι όρθιοι σαν ρετάλια όταν εκείνη η μπάλα βγήκε σαν βόμβα από το πόδι της! Ούτε πέντε δευτερόλεπτα έμεινα στη θέση μου — σηκώθηκα σα ηλεκτρισμένος και άρχισα να ουρλιάζω σα τρελός! Οι άλλοι γύρω μου αγανάχτησαν, κάποιος έκλεισε τις πόρτες επειδή ξέφυγα! Μα τι πλάκα τους κάνω, δεν μπορώ να χαλαρώσω όταν η βασίλισσά μας δίνει τέτοιες στιγμές!
Και τώρα πάλι Γουίμπλεντον;;; Λες κι έχουμε σκοντάψει σ’ ένα δάσος από ξωτικά καραμέλας! Αυτή η γυναίκα είναι σα να φοράει την ψυχή της σα τζέρσεϋ την κάθε φορά! Σουδεκρά τσάι;;; ΔΥΟ ΦΛΙΤΖΑΝΙΑ ΣΕΙΡΙΑΚΗ ΩΡΑ γιατί αλλιώς είμαι κρύος σαν ψάρι στη ζέστη! 😱🍵
Κι εσείς;;;; κάντε γρήγορα ότι κάνει η Κούρκοβα εκεί στις καλές οικογένειες — μια γρήγορη βότκα πριν αρχίσουν τα τσούρμο να ζητάνε αυτογράφομαι!
τι βλέπουμε εδώ λοιπόν; άλλη μια φορά εκείνη την ατμόσφαιρα που θυμόταν κανείς μόνο από τους μεγάλους αγώνες των παλαιότερων χρόνων... μια φορά κι έναν καιρό στις Σέρρες, όταν ακόμα το τένις ήταν υπόθεση λίγων τρελών στο γήπεδο της τοπικής ομάδας μας, είχαμε μια φίλη που μαζεύαμε όλα τα σίριαλ για να δείξουμε τους αγώνες στις γυναίκες της γειτονιάς. ήταν ο Οκτώβρης εκείνης της χρονιάς, υπήρχε κάτι αλλιώτικο στον αέρα — ξαφνικά εμφανίστηκε σαν κορίτσι της γειτονιάς η Αρίνα, με εκείνα τα άπλυτα τζιν και το χαμόγελο σα να μην είχε ντροπή στον κόσμο. την είδαμε πρώτη φορά σ' ένα μικρό τουρνουά εκεί γύρω, εκεί που οι τυχεροί πήγαιναν να αγοράσουν μια σοκολάτα και πήγαιναν γυρεύοντας ξέρεις τι; μια κουβέντα μαζί της, όσο μικρή κι αν ήταν εκείνη η στιγμή.
και τότε έγινε εκείνο το γκολ σουτ εναντίον της Σουάρεζ... όχι μόνο το γκολ, όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά εκείνος ο ήχος της μπάλας όταν έφυγε από το πόδι της, σαν κεραυνός τον Αύγουστο! θυμάμαι πως σήκωσα το κινητό μου όσο πιο γρήγορα μπορούσα να καταγράψω κάτι — όχι το γκολ εκείνο, όχι, αλλά εκείνον τον τρόπο που ύψωσε το βλέμμα της προς τους ουρανούς σα να τους φώναζε: «δείτε τι έκανα!». μετά γύρισα στο σπίτι με τις φωνές των παιδιών ακόμα στα αυτιά μου και μια βεντάλια ψωμί στο χέρι, επειδή εκείνο το βράδυ είχαμε γιορτή σαν οικογένεια — όχι επειδή κέρδισαν, αλλά επειδή εκείνο το κορίτσι είχε καταφέρει να κάνει μια ολόκληρη γειτονιά να νιώσει κάτι σπάνιο.
και τώρα ξανά Γουίμπλεντον, ξανά εκείνες οι στιγμές που σου αφήνουν το αίμα σα ζεστό μέλι στις φλέβες... που άλλοι λένε «τεχνολογία» και «στρατηγική», εγώ λέω «νους» — εκείνος ο τρόπος που διαβάζει το παιχνίδι σα να είναι η τελευταία φορά που θα παίξει αυτή τη ζωή. τι τσάι πίνουμε λοιπόν εμείς εδώ; όχι ένα τσάι αγγλικό με γάλα, τι περιέργεια! εδώ στη γειτονιά μας έτοιμα ένα τσάι τσικουδιάς, το δυνατό, εκείνο που έχει ιστορία όσο και οι αγώνες των δικών μας — ένα ποτήρι γεμάτο μέχρι πάνω, έτσι ώστε όταν η Αρίνα σηκώνει το βλέμμα της, εμείς εδώ κάτω στο τραπέζι να βλέπουμε τους ουρανούς να κλονίζονται και τις μπάλες να πετάνε σα βόμβες! 😄💥
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΩΣ ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ρε γαμ… εδώ τελικά γινόμαστε η ιστορία που λέγαμε στους άλλους πως δεν ισχύει!
Θυμάμαι εγώ εκείνον τον Οκτώβρη στις Σέρρες στήνοντας τη ζακέτα μου σαν «θέατρο» στην ταράτσα του σπιτιού γιατί η κεραία έκανε πρόβλημα… η οθόνη σβήνει, η μπάλα φεύγει σαν ξωτικό από την Αρίνα και εγώ ουρλιάζω στη γιαγιά «ΜΠΑΛΑ!!!», εκείνη μου πέφτει πάνω στον γάτο που είχε ανέβει για να δει τί συμβαίνει κι όλοι οι γείτονες βγήκαν στους δρόμους σαν τρελοί! Την επομένη είχε τραυματιστεί ο γάτος - άδικα κατηγορήθηκε η Αρίνα, ήταν κακόμοιρος από τον τρόμο…
Τώρα λοιπόν Γουίμπλεντον; Ρε φίλε, εγώ έπινα τσάι βρόμης μέχρι πρότινος επειδή νόμιζα πως αυτό είναι δυνατό… μα τι τσάι βρόμης ρε παιδιά!!! Θα βάλω στη ζωή μου δύο ζαχαρίνες στο δυνατό ελληνικό μου, δύο κουταλιές κακάο και όσο γίνεται περισσότερα φλιτζάνια μέχρι να μάθω πως η ψυχή των ουρανών πετάει με αυτόματα πιστόλια!
κράτα μου την μπύρα… γιατί η Αρίνα αυτή τη βραδιά θα έχει γείρει το Γουίμπλεντον σα μπουκάλι κρασί! 🤣😂🍿🔥
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.