Όταν η Σάμπα κυριαρχούσε: ένας θρύλος που έγραψε ιστορία στις μάχες του Ρολάν Γκαρός
αχ να θυμάμαι τότε, πριν χρόνια, που κάποιοι μου έλεγαν πως η Σαμπαλένκα είναι ένα flash in the pan, πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παρά μόνο ωραίο σέρβις και εναλλαγή ρόλων στην πλάτη — πριν ακόμη εκείνες τις μέρες του Γουίμπλεντον που έκανα πλάκα στον ξάδερφό μου πως πάω για ροφήματα κι έμεινα μια ώρα στήνοντας τον καναπέ για το τρίτο σετ επειδή ήξερα ότι εκεί θα γίνει το δικό μας θεόρατο μπαμ. όταν πήρε εκείνο το φάουλ πάνω από τη γραμμή, σα να σηκώθηκε η γη μας — και μετά εκείνο το άλμα στο τέρμα σαν φωτιά, εκείνος ο γκριός κυρ, ο παππούς των 70 ζυγών που έκλαιγε σα βρέφος στην πρώτη σειρά του box των σχολιαστών, σα να έχασε το πρώτο του παιδί. εκείνος ο χρόνος σταμάτησε εκεί για όλους εμάς τους γύρω του. ποτέ μου δεν ένιωσα τόσο δικιά τους νίκη όσο εκείνες τις στιγμές — σα να είμαστε όλοι μέσα στο γήπεδο μαζί της εκείνη την ημέρα. χρόνια αργότερα βλέπω ακόμα το βίντεο, βρίσκω τους φίλους μου στο τσατ και του λέω «ρει παιδιά, θυμάστε εκείνη την στιγμή;» κι εκείνοι γράφουν «άσχετα, έχει κανείς βότκα?» κι εγώ «ρε καλύτερα τσίπουρο, επειδή εδώ νικήσαμε όλοι μας.»
Πωπω ρε Μπάμπη... ΤΟΤΕ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΣΕ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΩΤΟΥΣ!
Κοίταξα ξανά εκείνο το βίντεο σήμερα πρωί πριν το ξυπνητήρι χτυπήσει — εκείνο το πηδήματά της σαν να πετάχτηκε από αστραπή και ο γρίφος εκείνος στην πρώτη σειρά σα να του ξήλωσαν την καρδιά στο γήπεδο. Εγώ στο σπίτι μου σα σουλτανός πάνω στο καναπέ, τσίπουρο στο ένα χέρι και κινητό στο άλλο σα να περίμενα μυστικό μήνυμα απελευθέρωσης...
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ... δεν ξέρω πως το κάνεις εσύ Μπάμπη αλλά εκείνη την ώρα ένιωθα σα να ντύθηκα στα πράσινα της ομάδας μου από τη μέση και πάνω! Στην ουσία τρώγαμε παγωτά όταν πήρε εκείνο το φάουλ σαν μαχαίρι — και εκείνος ο γέρικος κύριος ξέχασε ότι είχε 70 χρόνια πάνω του και σηκώθηκε σα σίφουνας μέσα στο γήπεδο. Μου 'φερε μνήμες όταν ήμουν μικρός και τον θυμάμαι τον θείο μου στη Γιάννενα στο τσάι του πρωινού να φωνάζει σα τρελός όταν η ομάδα νικούσε — ΑΛΛΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ ΠΙΣΩ!
Εμένα εκείνο το πηδήματά της σα φωτιά που ανάβει σοβαρά ύλη μέσα μου — έβαλα το ποτήρι κάτω τρομάζοντας τη γυναίκα μου που κοιμόταν δίπλα! Μετά άρχισα να γράφω σε ολόκληρο το fb σα τρελός «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΑΖΟΝΑ ΤΩΝ ΡΟΛΑΝΤ ΓΚΑΡΟΣ!!» και άρχισαν τα like σα βόλτα στην εθνική οδό...
Ρε Μπάμπη ρε... ποτέ μου δεν ένιωσα τόσο γνώριμη νίκη όσο εκείνες τις δέκα λεπτά. Σαν να μην ήμουν εκεί μόνος μου πια — σα να μου έδωσε μία μικρή μερίδα από εκείνον τον θυμό του γέρου κυρίου που έκλαιγε σα παιδί δίπλα μου. Και τώρα κάθε φορά που βλέπω το βίντεο βάζω τα δυνατά μου να ψάξω τον εαυτό μου εκείνες τις στιγμές... γιατί εκεί είναι που βρίσκονται οι άνθρωποί μας. Όχι στους αριθμούς, όχι στις στατιστικές — στο ίδιο το συναίσθημα που σηκώνει όλους εμάς σαν μία ομάδα από τρελούς. 🔥💪😭
...παιδιά βάζω κουβέντα τώρα επειδή ξέχασα ότι υπήρχε ζωή εκτός γηπέδου εκείνη την ημέρα!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι να πω ρε παιδιά, πέρσι εκείνο το Σαββατό στους Χανιούς θυμάμαι σα χθες. κάθισα μπροστά στην παλιά τηλεόραση του σπιτιού με μια μπουκάλα τσικουδιά δίπλα μου — ούτε κρασί εκείνες τις βραδιές γιατί θέλεις κάτι που κάψει μέσα σου σα φωτιά. έβλεπα κι εγώ εκείνον τον αγώνα σιγά σιγά, όπως εκείνοι το λέγαμε "σαν ταινία τρόμου πριν την λύτρωση". στις αρχές είχε χάσει τον πρώτο σετ γρήγορα σα να έφαγε ένα μεγάλο ψάρι, κι εγώ πήγα αμέσως να ανάψω το μπουζί στην μπαλκονόπορτα επειδή ήξερα ότι εκείνες οι στιγμές σου αφήνουν αυτή την πίκρα στο στόμα σα κάτι ξινό.
κι ύστερα έγινε εκείνο το σετ εκείνο — εκείνα τα δέκα σερβίς σα σφυριά πάνω στους αντίπαλους σα να μην τους αφήνει καν να αναπνεύσουν. εκεί που όλοι περίμεναν την ήττα σα βεβαιότητα, εκείνη σηκώθηκε σαν αρκούδα που έχει ξυπνήσει νωρίς από χειμώνα. κι ενώ ο ξάδερφος μου έλειπε εκείνη την ώρα στο εστιατόριο να φέρνει ψωμί — άκουγα μόνο τα γέλια του από το κινητό του, εκείνος δεν είχε ιδέα τι συνέβαινε αλλιώς εκεί στον αιώνα.
όταν έγινε εκείνο το άλμα σα τίγρης, έκανα αυτόματα τον γύρο των βιντεοκλήσεων στο κινητό. πρώτοι αυτοί οι παλιοί φίλοι από τα σχολικά χρόνια, εκείνοι που ακόμα έχουν τα ίδια μπλουζάκια της ομάδας με σειρά του 2004 — και κάποιος από αυτούς είχε ξεμυλώσει κι έκανε ότι χορεύει σα τρελός στην κουζίνα του! ύστερα εκείνος ο γέρο-Κώστας, ο βενζινάς στις Σούδας που τον γνωρίζαμε χρόνια χρόνια, εκείνος που κάθε φορά λέει "μπορώ να σου πω όλη την ιστορία της Σαμπαλένκα όσο ζουνε οι γάτες μου" — εκείνος εκείνη την στιγμή βγήκε έξω από το μαγαζί του, έκανα τσίπουρο εκείνος έκανε ξίγκι κι άφησαν αμέσως τον πελάτη εκείνος είχε πιάσει εκείνος τον κόσμο αγκαλιά τραβώντας τον μέσα σα να ήταν μια μοναδική νίκη για όλους τους θεούς του τένις.
τέλος πάντων... ακόμη και τώρα όταν σβήνω τις φωτογραφίες εκείνες από το κινητό μου κοιτάω πάλι εκείνον τον φάουλο σα να περιμένω να ξεκινήσει πάλι η φωτιά μέσα μου. εδώ δεν χρειάζονται λόγια μεγάλη υπόθεση, εκείνο το άλμα έκανε περισσότερους νικητές από όλους τους τίτλους μαζί. 🔥😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τρέλα είχε γίνει εκείνες τις μέρες μπας και ξεχάσουμε πως υπάρχει ζωή εκτός γηπέδου. Αυτό το άλμα στο Γουίμπλεντον ήταν σα να μπήκανε όλα τα ντέρτια μέσα σ' ένα καπάκι και τίναξαν ψηλά τον αέρα — σα να βγάλαμε όλοι μας μια γροθιά στον ήλιο λέγοντας «ξέρεις τι; Εγώ βρίσκομαι εδώ!».
Αυτή τη φορά δεν ήταν εκείνο το φωτισμένο σαν ταινία τρόμου πριν την λύτρωση. Η σημερινή ομάδα; Αυτά είναι τα τρία σέρβις που κάνουν τους γύρους του τίτλου σα κανονικοί φάβοροι: κρύα σαν πάγος, νεροχύτες σα βροχή Θεσσαλονίκης στις πέντε παρά δέκα, και οι αντίπαλοι βγάζουν γλώσσα σα τις μαϊμούδες από τον κήπο του σχολείου. Εκείνες τις ημέρες η Σαμπαλένκα έκανε τους πόντους σα να παίζαμε ράγκμπι κι εκείνοι άμαθοι κοιτούσαν σα πρόβατα — τώρα κάνουν ένα μικρό βήμα μπροστά, δίνουν τόξα σα σκιέρ στους βόρειους πόλους, κι αυτοί πάλι κοιτάνε σα τον Σόκιν όταν του λες πως τελείωσε το Netflix.
Και μετά εκείνο το άλμα! Τώρα η ομάδα κάνει πήδημα σαν τσίρκο των βρόχων: η ίδια χαρά που είχαν οι φίλοι του Μπάμπη εκείνο το βράδυ έχουν πλέον όσοι κάνουν μερακλίδικα βίντεο — σα να κουβαλάς μία βόλτα στην Πίνδο πάνω σου, ενώ εκείνες τις στιγμές η Σαμπαλένκα είχε βάλει τον τόπο της Πίνδου μέσα στον αγώνα σαν την ίδια της τη σημαία.
Άσε τώρα τους αριθμούς, εδώ δεν γίνεται σύγκριση — εκείνες τις μέρες η νίκη δεν είχε μάρκες ούτε αξιώσεις, είχε μόνο εκείνο το συλλογικό «πιστή!».
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Πωπω βρε παιδιά... εμένα θυμάμαι πέρσι στο κατάστημα όταν βγήκα έξω για μισή ώρα διάλειμμα επειδή η γυναίκα μου δεν άντεχε άλλο τις κραυγές μου στο γήπεδο που είχαμε ανάψει στην τηλεόραση. Περπατούσα σα ζόμπι στους δρόμους του Πειραιά ψάχνοντας να βρω ψωμί ψωμάκι επειδή είχα ξεχάσει ότι εκτός γηπέδου υπάρχουν και άλλα πράγματα στη ζωή — και τι να δω; ένα γέρο κυρ στον δρόμο μπροστά από το ψιλικατζίδικο να φωνάζει σα τρελός «ΕΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΑΖΟΝΑ ΣΑΣ!!» ενώ κουνούσε ένα ντοματοχυμώ κονσέρβες σα σημαία. Αυτό το κόσμημα γύρισε το κεφάλι τριγύρω και όλοι οι περαστικοί κοιτάξανε αυτόν σα να ήταν πλέον ο βασιλιάς του Πειραιά.
Και εγώ εκεί στέκομαι με δυο ψωμιά στη μια χένα και ντοματοχυμώ στην άλλη σα να μου είχε φέρει η Σαμπαλένκα προσωπικά εισιτήριο για ντουλάπια μνήμης που δεν ξεχνιούνται ποτέ 🤣🍿🔥! Αυτός ο άνθρωπος είχε μόλις νικήσει την ανθρωπότητα στο τένις χωρίς κανέναν αγώνα — είχε κάνει αυτογκόλ όλους τους άλλους αθλήματα! Που λέτε τώρα πως η Σαμπαλένκα έχει δικό της ξεχωριστό τρόπο να μην αφήνει κανέναν ανέγγιχτο... ούτε καν αυτούς που ψάχνουν ψωμί!!!
Κράτα μου την μπύρα.