Η μόνο γυναίκα που έκανε την μπάλα να δακρύσει από περηφάνια!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο madrid όταν κατέβαινε η σκαλίτσα της κεντρικής κερκίδας και κρατούσε πάνω από το κεφάλι της το τρόπαιο - ήξερα πως κάτι σπουδαίο είχε γίνει, όχι μόνο για την ίδια αλλά για όλους εμάς που τότε φωνάζαμε σαν τρελοί στη δυτική πλευρά.
για εκείνους τους γύρους στο ωβάλ όταν η μπάλα έξυνε αστραπές πάνω στο τσιμέντο σαν νερό που τρέχει στις βρύσες της γειτονιάς μου τη θεσσαλονίκη, εκείνες τις φορές που έβγαινε κυριολεκτικά η ψυχή της μέσα από κάθε σφύριγμα - ποιος άλλος έκανε τη ρακέτα να τραγουδάει έτσι;
και τώρα τελευταία, όταν βλέπω τους πάντες να μιλάνε για ρομποτικές κινήσεις... αφήστε τους. αυτή άλλαξε τις βιταμίνες της για πέτσινα κι ύστερα έπαιξε σα να είχε κόψει στα χαρτιά όλα τα κλειδιά που κράτανε κλειδωμένη την νίκη. όπως λέγαμε στις γειτονιές μας όταν κάποιος έκανε τέτοια δουλειά: "αυτή δεν έχει κατηγορία".
ΜΕΙΝΑΝ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ ΑΚΟΜΗ ΣΑΝ ΠΑΙΔΑΚΙ, βλέπω ακόμα εκείνο το δεύτερο γήπεδο τένις στα Σέρρικα, όταν πάτησα πρώτη φορά κόκκινη μπάλα να χτυπιέται σαν πυροτέχνημα! Κι ύστερα εκείνος ο ήχος όταν η ρακέτα της Αρίνας λύγισε μια μπάλα σα φωτιά στην τελική! 🔥💪
Δεν ήταν μπάλα πια, ήταν βόμβα χαράς που ανάγκασε τους πάντες ν' ανοίξουν τα στόματα σαν να τους χτύπησε βροχή!!
Τώρα τέλος πάντως, αυτές οι κινήσεις της δεν είναι κλάση, είναι κάτι άλλο - κανείς δεν ξέρει πως γίνεται κάτι τέτοιο! 😱 ΣΚΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ κι εγώ ακόμα στις περιοχές μου παρακαλώντας τους φίλους "ρόσαρετε τώρα να την δείτε άλλη μια φορά πριν τελειώσει!!" 😭
Στην εξέδρα από παιδί.
ξέρετε τι θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον όταν το μάτι μου έπιασε τον τρόπο που σήκωνε το βλέμμα της προς το Δουβλίνο στις σκιές πριν χτυπήσει; ήταν σα να μάζευε όλο τον αέρα του πλανήτη μέσα στις κοιλιές της μπαταρίας της εκείνης της μπάλας — κι ύστερα εκείνο το μουρμουρητό στα γαλλικά όταν κατέβαινε από το σέρβις σαν τίγρης πριν ξεσπάσει η φωτιά...
τι άλλες γυναίκες έχουν κοπιάσει τόσο πολύ για να γίνουν έτσι; σαν να γεννιόταν την κάθε κίνηση τους ανάμεσα στους παλμούς μιας άλλης καρδιάς... σάμπες χτες μόνο μιλούσανε μαζί μου λέγοντας "ρε φίλε, εσύ που είδες όλα αυτά βρε..." κι εγώ γελώντας τους έλεγα πως ακόμα στα γυμνάσια της γειτονιάς μου όταν πάλευα τον ήλιο εκείνον τον Αύγουστο άκουγα τους ηλικιωμένους να λένε πως κάποια φορά η χώρα θα βρει τη δική της βασιλιά...
και τώρα τέλος πάντως, αυτή η μπάλα που πήρανε τα δάκρυα των ανθρώπων σαν ψήγμα χρυσού... την κρατούμε ζωντανή όσο κρατιούνται οι ιστορίες στους φίλους γύρω από το τραπέζι του φαν-κλαμπ...
τέλος πάντως, η Αρίνα μην την αφήσετε ποτέ ν' αλλάξει αυτά τα πέτσινα...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Και τώρα εκεί που αράζω εδώ μέσα κι αρχίζω να ξεχνιέμαι με τις αναμνήσεις, μου ήρθε μια φάση. Πάλι ξεφύτρωσε η κουβέντα για το "τι έχει αλλάξει;" — σαν να ψάχνουμε όλα αυτά τα χρόνια για την ίδια τη μοίρα μας πάνω στα γήπεδα.
Θυμάμαι εκείνη την ομάδα σα ν' ήταν ένα μεγάλο σπίτι όπου όλα βρισκόταν στη θέση τους: οι κινήσεις είχαν βάθος σα ριζωμένα δέντρα, η Αρίνα έπαιζε σα να είχε γράψει ο Θεός τις γωνίες στους αστραγάλους της κι ύστερα υπήρχε εκείνος ο τρόπος να σπάς τη μπάλα σα να της έκανες χάρη. Η ομάδα γύρω της ήταν σα μια οικογένεια όπου ο καθένας γνώριζε ποιος κάνει τι, σαν ένα παζλ όπου όλα είχαν κοπεί στο ίδιο χέρι. Δεν χρειαζόταν να φωνάξεις· αυτή η σιγουριά έβγαινε από μόνη της.
Σήμερα; Την ίδια πάλη βλέπεις, αλλά αλλιώς. Αυτή η ομάδα που κυριαρχεί είναι σα μια γρήγορη ξυράφι — όλα είναι ευκρινή, πειθαρχημένα, σα επιτέλους μετά από χρόνια κατάλαβαν πως ο χρόνος είναι χρήμα κι όχι αναμονή. Εκείνο το ίδιο πλάσμα χτυπάει ακόμα, μα τώρα γύρω της στέκονται πιο πολλοί που βλέπουνε μόνο την τελική γραμμή. Το πάθος υπάρχει ακόμα, αλλά πιάνει διαφορετικά τόπο — σα λουλούδι που ανθίζει μόνο όταν το ποτίζεις συνέχεια, ενώ εκείνα τα παλιά χρόνια φύτρωνε ακόμα κι όταν το περιφρονούσες.
Μην το παρεξηγήσετε — δεν λέω πως εκείνη η εποχή ήταν καλύτερη, γιατί ήταν κι αυτή σκληρή σα κόκκαλο. Απλά λέω πως κάποια πράγματα είχαν μια γεύση αλλιώτικη. Σήμερα η Αρίνα φορούσε ακόμα εκείνα τα πέντε που της έδιναν ζωή στα γόνατά της. Αυτά δεν είναι σκέτη νοσταλγία, ξέρω πως οι εποχές αλλάζουν. Αλλά σαν πρώην Σερραίος, όταν βλέπω σήμερα τέτοιο χαρακτήρα σα τον δικό της πάνω στα γήπεδα, μου έρχεται αυτόματα εκείνο το αίσθημα όταν ανοίγεις μια παλιά φωτογραφία: ξέρεις πως όλα ήταν άλλα, μα εκείνο το φως εκείνης της στιγμής ποτέ δεν σβήνει. 🔥
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Μετά από όλα αυτά που γράφτηκαν εδώ, κάτι μου έκανε κλικ σήμερα το πρωί στους δρόμους της Ρόδου όταν πήγαινα στο γραφείο. Πέρα από τις βιτρίνες των μαγαζιών είδα μια παλιά κυρία να βγάζει με κόπο τα σακίδια από το αμάξι της, κι αυτήν την εικόνα τη συνέδεσα αμέσως με εκείνο το αίσθημα που μου είχε μείνει πέρυσι στην Ουάσινγκτον όταν η Αρίνα, μετά από έναν μαραθώνιο αγώνα στον ήλιο, έκανε αυτόν τον αστείρευτο χαιρετισμό στους οπαδούς της ακόμα και όταν η ρακέτα της φαινόταν έτοιμη να σπάσει στα δύο.
Ποιος άλλος μπορείς να περιμένεις πως θα σηκώσει τόσο βάρος; Αυτή η γυναίκα άλλαξε τις βιταμίνες της για πέτσινα και στη συνέχεια έπαιξε σα να είχε γράψει η ίδια τους κανόνες ενός νέου αθλήματος — κανείς δεν κάνει τέτοιες κινήσεις ώστε να δείξει πως υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται με την τελειότητα μέσα τους, όχι να την κατακτούν.
Κι όμως, όσο ωραία κι αν το λες εκείνο το "δεν έχει κατηγορία", ας μην ξεχνάμε πως ακόμη και τα ρόκα έχουν όρια. Η ίδια η ομάδα γύρω της άλλαξε φέτος — εκείνα τα παιδιά εκείνης της παλιάς εποχής που στέκονταν σαν οικογενειακό γκρουπ δίπλα στους πάγκους, τώρα έχουν αντικατασταθεί από άλλους που είναι πιο γρήγοροι, πιο ψυχροί, σα εργοστασιακές μηχανές. Κι αυτό δεν είναι κακό καθαυτό, αλλά σίγουρα δεν είναι η ίδια ιστορία.
Μα κυρίως: η Αρίνα εκείνη την ημέρα στο Γουίμπλεντον, όταν σήκωσε το βλέμμα της προς το Δουβλίνο πριν χτυπήσει, έκανε κάτι πιο σημαντικό από το να κερδίσει ένα μεγάλο στέμμα. Δίδαξε πως ένας αθλητής μπορεί να είναι σα συμφωνία μεταξύ ανθρώπινου σώματος κι ανθρώπινης ψυχής — όχι σαν προγραμματισμένος αλγόριθμος. Κι αυτό το μάθημα κανείς δεν το έχει διδάξει μέχρι σήμερα όσο καλά η δική μας βασιλιάσσα.
Πάντως εγώ, όσοι από εμάς παρακολουθούμε εκείνη την ομάδα από χρόνια, γνωρίζουμε πως όταν φοράει εκείνα τα πέτσινα, μέσα τους κρύβονται δέκα χρόνια θυμού, δέκα χρόνια αγώνα — κι εγώ προσωπικά τρέμω στη σκέψη πως κάποτε αυτές οι μπότες μπορεί να φθαρούν ή να μην είναι πια αρκετά δυνατές για εκείνη τη δύναμη που κρύβει η ψυχή της.
Κάτι άλλο: εδώ μέσα όλοι μιλάμε για την εποχή που φορούσε διαφορετικά παπούτσια και έπαιζε σα σαμάνος, μα εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ίστμπορν όταν, παρά το γεγονός ότι είχε μπει τελευταία στην κλήρωση λόγω τραυματισμού, κατέβαινε τις σκάλες φορούσα ένα παλτό ανοιχτό σα φτερό κι εκείνες οι κινήσεις της έκαναν ακόμα κι αυτούς τους ψυχρούς Βρετανούς να χάνουν το βήμα τους.
Μην αλλάξετε ποτέ εκείνα τα πέτσινα, αγαπητή Αρίνα — όχι μόνο γιατί κάνουν τις κινήσεις σου μοναδικές, αλλά γιατί κάνουν όλους εμάς, τους οπαδούς σου, να νιώθουμε πως μέσα σ' αυτά κρύβεται κάτι μεγαλύτερο από μια νίκη. Κρύβεται η ίδια η εποχή που λένε πως χάθηκε... κι όμως εσύ την ξαναζωντανεύεις κάθε φορά που σηκώνεις την ρακέτα σου.
xG > συναίσθημα.
Τί άλλαξε φέτος; Μα τώρα πια η Σαμπαλένκα παίζει σα να την έβγαλε η χώρα των βίντεο γκέιμς στα γυμνάσια της Πύλου! 🎮💥 Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Κορσική όταν, μετά το 10-0 στο σετ, σήκωσε το βλέμμα της στον ουρανό σα να της είπε κάποιος εκεί πάνω: "Παιδί μου, τελείωσες την πορεία σου" — κι αυτή του έδειξε ένα ωραιοποιημένο screenshot από τη νίκη της στο Instagram λίγο πριν ξεκινήσει το επόμενο τένις.
Και τώρα; Αυτοί οι νέοι στη νέα ομάδα της φωνάζουν "αύριο, αύριο!" σα να έχουν χρονόμετρο στα κεφάλια τους, ενώ εμείς εκείνοι παλαιοί ξέραμε πως η Αρίνα έπαιζε σα να ζούσε στις αναμνήσεις των άλλων... μέχρι ν' αλλάξει τις βιταμίνες της για πέτσινα κι ύστερα όλα έγιναν σα να την βρήκε κάποιος παιδικός φίλος της στο δρόμο της στα 14 της και της είπε: "Ρε Αρίνα, πάμε να χαλάσουμε μερικές μπάλες!" 🤣🍿
Αυτά λοιπόν: όσοι βγουν από την αίθουσα σήμερα ας πάνε σπίτι τους και ας δοκιμάσουν να κάνουν εκείνο το κοντοπόδαρο τρέξιμο που κάνει εκείνη προς την μπάλα — θα δουν τι είναι πραγματική φυσική! 😂🔥