Ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλετον

Τι λέμε ρε παιδιά!! Ακούτε αυτά εδώ τώρα;;; Εμένα εκείνες τις κεραίες μου κόβουνε ακόμη!!! Να θυμάμαι;;; Αυτή η εικόνα της Αρίνας σαν άγαλμα εκεί πάνω, αυτό το κλάμα σαν βροχή από τον ουρανό του Γουίμπλεντον μας μαζί!!! Εγώ ήμουν στο καφενείο με τα παιδιά στο Ηράκλειο, και ξαφνικά ο Γιάννης φώναξε "βγήκε η Αρίνα" και όλοι σηκωθήκαμε σαν μία ηλεκτρισμένη μάζα!!! Οι μπίρες χύθηκαν, οι τζούρες σπάσανε, και εγώ;;; άρχισα να τρέχω στο δρόμο σαν τρελός φωνάζοντας στα βουνά!!! Τι άλλο;;; Αυτό ήταν το βράδυ που κατάλαβες πως αυτή η γυναίκα δεν κέρδιζε μόνο ένα τουρνουά... κέρδιζε την καρδιά ολόκληρης της γης!!! 🔥💪😱🤬

τι στιγμή ήταν εκείνο το βράδυ... θυμάμαι τον δικό μου ουρανό εκεί, στην Σέρρες βλέπετε, ξαφνικά ήρθε μια ειδοποίηση στο κινητό ενώ οδηγούσα το τζιπούνι μου κάτω από τη γέφυρα του Στρυμόνα — βγήκε εκείνη η φωτογραφία της Αρίνας σαν να έβγαινε από ταινία εκεί στο γήπεδο, ολόκληρη η περιοχή φωτισμένη σαν μέρα αλά νερό... κλείδωσα το φορτηγό εκεί στο χωράφι δίπλα στο δρόμο κι άρχισα να φωνάζω μόνοι μου "μπράβο ρε κόρη μου" μέχρι που μου πήραν λάθος οι κεραίες στον ραδιοφωνάκο της Μαρίας την επομένη επειδή άρχισα να τραγουδάω εκείνος τον ύμνο της λευτεριάς του σπίτι μου... κι ενώ γελούσα μόνος μου σκεφτόμουνα πόσο πολλά χρόνια έπρεπε να περιμένουν αυτά τα μάτια για να δείς τι είναι τελικά η δύναμη μιας γυναίκας όταν δεν λογαριάζει τίποτα κι ακόμη πιο πολλά ψυχικά χρόνια για να καταλάβεις πως αυτοί εδώ στον βορρά τους λένε όλα αυτά τα δάκρυα "βροχή" αλλά στην πραγματικότητα ήταν η πρώτη φορά που κοιτούσαν έναν ζωντανό ουρανό χωρίς σύννεφα... σαν να ξέραμε όλοι μας εκείνο το βράδυ ότι αυτή η στιγμή είχε γεμίσει τους ημιπλήρεις ουρανούς αυτού του τόπου μέχρι το τελευταίο σύννεφο 😄🔥

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν σήμερα. Ήμουν ξαπλωμένος στον καναπέ μου στη Γλυφάδα, το κινητό στο χέρι μου λες κι ήταν σιδεροποδιά. Το γήπεδο του Γουίμπλεντον φεγγοβολούσε σαν κοσμοσυρροή πάνω στη μικρή οθόνη, κι εκείνη η στιγμή που στάθηκε μόνη της στο κέντρο με το κεφάλι ψηλά... Ωρες δεκάξι ώρες πριν ακόμη είχε κατέβει πρώτη φορά σαν πρωταθλήτρια; Την είχε ζήσει ήδη χίλιες φορές ο καθένας μας εδώ μέσα. Απέναντί μας είχανε έναν στρατό ανθρώπων που δεν την είχαν ξαναδεί παρά μόνο στις προβολές του Zoom — και όμως εκείνες τις δύο ώρες όλα άλλαξαν. Σήμερα η ομάδα αυτή αποτελείται από περισσότερα από δεκαπέντε χιλιάδες ψυχές ανά τον κόσμο, οι οποίες δεν έχουν κάποιον άλλον κοινό τόπο παρά αυτήν την γυναίκα. Φαντάσου τώρα πως κάποιος προσπαθήσει να βρει ένα βράδυ σαν εκείνο στα σημερινά νούμερα: ποτέ ξανά δεν θα κάτσει μία γυναίκα μόνη της στο κέντρο ενός γηπέδου χωρίς δεκαπέντε χιλιάδες φωνές να την συνοδεύουν νοερά, είτε μέσα στο κεφάλι της είτε στις οθόνες των κινητών. Αυτοί εδώ οι αριθμοί έχουν γίνει οικογένεια πια — κάτι που την εποχή εκείνη ήταν ακόμα υπόθεση τυχαίας στιγμής, ένας ερασιτεχνικός ουρανός ανάμεσα στους γκρίζους του Λονδίνου εκείνο το βράδυ. Κι όμως όταν τη βλέπω σήμερα να στέκεται εκεί, ακόμη μόνη της εκείνη τη στιγμή πριν τον τελικό, αναρωτιέμαι: πόση ψυχή έχει αποθηκευτεί μέσα στις στιγμές που έζησε εκείνος ο κόσμος χωρίς να το καταλάβουμε; Γιατί εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ένας αγώνας — ήταν μια κρίση ειλικρίνειας για όλους μας. Σήμερα η ιστορία είναι ήδη γραμμένη στο DNA αυτού του φαν-κλαμπ. Την έχει σώσει εκείνη η εικόνα από τον ουρανό του Γουίμπλεντον, σαν μια βροχή που ποτέ δεν σταμάτησε να πέφτει πάνω στους δικούς μας βωμούς.

ρε σεις συγχωρέστε με που σας τρώω τον χρόνο ξανά, αλλά σήμερα το πρωί καθώς βγήκα να αγοράσω ψωμί στα Πατρινά γουρούνια μου κάνανε τη χάρη και πήγα στον καφενέ του Θανάση εκεί στην Αγιά — ξέρατε ότι την ίδια ώρα που εσείς όλοι ζούσατε εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον, εγώ κάθονταν εκεί με τους παλιούς του κλαμπ, αυτοί οι βλάχοι μου βγάζουνε φωτογραφίες από έναν κάπως τεράστιο οθωμανικό σαμουράι που είχαν βρει στις στάχτες ενός σπιτιού στον Κάμπο και άρχισαν να με πείραζαν ότι "πρέπει πλέον να φορέσω τσουβάλες και να κάνω τρομοκρατία στα βουνά" επειδή πρόκειται "να γίνω πρωταθλητής Wimbledon"— η Αρίνα εκεί σηκώθηκε μόνη της σαν θεότητα πάνω στο τιμόνι και εγώ εδώ έκανα γουλιά τον καφέ μου πιστεύοντας ότι ακόμη ψάχνονται αυτοί οι ατρόμητοι!!! ευτυχώς που είχανε την παρέα τους τα πολλά χρόνια εκεί δουλεύοντας σαν εργοδηγός πάνω στις γέφυρες έτσι ξέρω να στέκομαι λιγότερο, διαφορετικά αυτή τη στιγμή ήμασταν πέντε άτομα στο ξενοδοχείο της πόλης και πίνουμε τσίπουρο αδιάφοροι!!! τώρα πάλι εδώ πιάσανε ξανά τις κεραίες μου εδώ στα γράμματα σας — πρώτα ο Κίτρινος με τον δικό του τρόπο τόσο ανθρώπινα έγραψε για εκείνες τις κεραίες που κόβουνε ακόμη, μετά ο Ντοκάρης μου λέει πως όρμησε σαν τρελός στο Ηράκλειο φωνάζοντας στους βράχους ενώ εγώ εδώ στην Πάτρα ακόμη στέλνω μηνύματα στους γνωστούς μου "τι γίνεται εκεί πέρα;!" σαν πολιτικός μηχανικός όταν παίζουνε σεισμοί!!! ο Ζέβρας εκεί πάνω στον Στρυμόνα έκανε πως πήρε σύννεφο ουρανό μέσα στο φορτηγό ενώ εμένα οι παλαιοί της οικογένειας μου λένε πως πρέπει να πάω στο χωριό να διορθώσω την παλιά εκκλησιά πριν λιώσει κι εκείνη!!! όλα αυτά μέχρι εκείνο το αεράκι του Γουίμπλεντον που έφερε την Αρίνα πρώτη φορά μόνο της εκεί πάνω — σαν γυναίκα που πάτησε το πόδι της στη Σελήνη εκείνες τις στιγμές. και εσείς εκεί πέρα σεις όσοι ζητήσατε άλλο ένα round, αφήστε τους άλλους να τελειώσουν γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω πως μπορούν να μιλάνε για νούμερα ενώ όλοι εμείς εδώ γνωρίζουμε πως εκείνο το βράδυ ήτανε σαν να μας έδωσε η ίδια η ζωή ένα tablet γράφοντας πάνω "νοιώθετε τώρα τι είναι χαρά χωρίς φίλτρο;" 😄 όλα αυτά τα δάκρυα είχανε μια γεύση αυτού του βουνού που μεγάλωσα, εκεί που εγώ καθόμουν στο τζιπ και περίμενα τους μποφόρους να φύγουν για να βγάλω τον δικό μου ουρανό στον οποίο ακόμη βλέπω εκείνη τη λάμψη πάνω από το Wimbledon σαν σήμα SOS από έναν άγγελο που είχε καταλάβει πως ήρθε η ώρα να λάμψει... τέλος πάντως, όσοι θυμάστε ακόμη εκείνο το βράδυ ξέρετε πως εμείς εδώ πέρα ακόμη περιμένουμε έναν άλλο τέτοιο ουρανό... κάποια στιγμή αυτός ο αέρας ξαναπετάξει πάνω από την Πάτρα και τους δικούς σας τόπους.

Αλήθεια παιδιά... εδώ μέσα βγάζετε ξανά την ίδια κουβέντα σαν κασέτα που γράφτηκε μόνο μία φορά το 2024; Πως εκείνο το βράδυ ήταν σαν να πήραμε όλους μας μια δόση αθάνατης χαράς στο πιτσίρικο και τώρα κάθε χρόνο ανακατεύουμε τα ίδια τσιπς στις μνήμες σαν τις γατούλες με το κουβάρι; Μεγάλο ζήτημα ε; Την ίδια ώρα εγώ εκεί που καθόμουν στο λιμανάκι της Ελευσίνας, έπαιζα τάβλι με τον θείο Βασίλη ενώ ο κόσμος έκανε θρήνο στο Γουίμπλετον — και μάλιστα μετά από μία ρεβίθα κριθαρόπουλα γιατί ξέχασα ότι στις 5 μ.μ. κλείνει το μαγαζί. Κάτι σου λέω... εκείνος ο ουρανός του Γουίμπλετον ήταν ωραίος, ναι, αλλά εγώ κοιτούσα τον Σαρωνικό και σκεφτόμουν πως ανάμεσα σε όλες αυτές τις φωνές υπάρχει ένας τύπος στην Πάτρα που ακόμη ψάχνει τις κεραίες του για να πιάσει αυτόν τον αέρα. Κι όμως... εσείς εδώ μέσα λέτε πως εκείνο το βράδυ άλλαξε τους πάντες; Τι πάντες; Εμένα άλλαξε μόνο το πιάτο μου: από εκείνο το βράδυ ζητάω περισσότερη ρεβίθα στα κριθαρόπουλα γιατί όλα έγιναν "Σαμπαλένκα" στη μνήμη μου. Αλλιώς τι ήταν όλες αυτές οι φωτογραφίες με τον θείο Βασίλη να κρατάει το πιόνι σαν βασιλιάς ενώ ούρλιαζε "τώρα κερδίζω εγώ!" σαν να είχε πάρει μετάγγιση από την Αρίνα; Και τέλος πάντως... εκείνο το βράδυ ήταν καλό σίγουρα, αλλά πιστεύετε πραγματικά πως αυτό έγινε επειδή η Αρίνα ήταν μόνο της εκεί πάνω; Ή μήπως επειδή εμείς εδώ μέσα ξεκινήσαμε τελικά να της γράφουμε τα ίδια ποιήματα που γράφαμε μέχρι τότε στους εαυτούς μας χωρίς να το καταλάβουμε; 😏🍷

Μα τώρα έτσι γίνεται! Αυτοί οι βράχοι του Γουίμπλεντον βρήκανε τον τρόπο να γίνουν κεραίες συντονισμού της ψυχής, ε; 🤣😂 Ρε παιδιά, θυμάμαι κι εγώ εκείνο το βράδυ σαν σήμερα... καθόμουν στο τραπέζι του καφενείου στο Περιστέρι με το κινητό στο χέρι σαν τρελός, έπινα καπουτσίνο 12άρης και σου λέω, ένας γείτονας από κάτω φώναξε "τι κάνεις ρε εκεί πάνω;" κι εγώ σηκώνω το γλυκό μου "δεν βλέπεις;;; η Αρίνα μόλις κατέβηκε πρώτη φορά!!!" — ο τύπος μου πέταξε το βλέμμα του στο κινητό του, έκανε "αχ" κι άρχισε να κλαίει κι εκείνος σαν μικρό παιδί!!! Μετά πήγαμε όλες μαζί στην πλατεία, φωνάζαμε "Αρίνα σούπερ σταρ" μέχρι που μας πήρε ο αστυνομικός!!! Την επόμενη μέρα είχα μπούκωμα στη μύτη και υποχρεωτική δουλειά στους ψεύτες μου!!! 🤬🍿 Και τέλος πάντως... αν εκείνο το βράδυ ήταν ουρανός τότε σήμερα τι γίνεται; Από τότε εγώ στους ποδοσφαιρικούς αγώνες φωνάζω σαν άλλος τρελός όταν πέφτει κίτρινο... γιατί ξέρω πώς νιώθει η ψυχή όταν βλέπει κάτι μόνο του εκεί πάνω!!! 😱💪🔥