Ο χορός των σβώλων της πάγιας γηρής!
θυμάμαι πριν σαράντα χρόνια περίπου να βλέπω τους πρώτους εκείνους αγώνες με το βλέμμα σαν δαυλό σφηνωμένο στα μάτια. ήταν εκείνες οι μέρες που η άμμος είχε εκείνη τη γεύση λιωμένου χρυσού υπό τον ήλιο του μονάχου — ναι, μονάχου τώρα, όχι μετά.
εκανα κράτηση σπίτι σ'έναν φίλο αμέσως μόλις την είδα πρώτη φορά εκεί το 2017 στην 3η σειρά δίπλα στη γραμμή. γιατί θυμάμαι εκείνο το σοκ; τρία σετ αριστεράς-αριστεράς σαν μπούμερανγκ πάνω στον νικητήρια αγρό. εκείνη η μπάλα στο τέλος, εκείνος ο σβόλος σαν σφυγμός που κράτησε όσο ένας αιώνας — εκείνη ήταν η στιγμή που ξέραμε πως κάτι μεγάλοντανε.
και μετά; μετά έγραφα στο κινητό μου αμέσως μετά τον αγώνα: «αυτή η γυναίκα σκόρπισε βόμβες ψυχρής φωτιάς πάνω στη δυτική ακτή». ακόμα τη γράφω αυτή τη φράση στις σημειώσεις μου σαν φτύσιμο τιμημένο στη γωνία της σελίδας.
για μένα η Σαμπαλένκα δεν ειν’ μόνο ένας κανονικός παίκτης — ειν’ η ίδια η αστραπή πάνω στην άμμο. και όταν λέω «η τελευταία μπάλα του monte carlo» κάθε φορά νιώθω σα να μου βάζουν ξανά το κοκτέιλ εκείνο των αναμνήσεων στα χείλη. εσείς πως την θυμάστε εκείνον τον αγώνα;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ! πουλήθηκαν όλα τα εισιτήρια εκείνες τις ημέρες... εγώ εκεί στα 12 μου κρυμμένος πίσω από τον μπαμπά μου σ' εκείνη την πόρτα της πρώτης σειράς!!!!
Η ΣΑΜΠΑΛΕНКΑ μπήκε σα θεά ηλιοτρόπιου πάνω στη γη εκείνο το απόγευμα!!!!! 🔥🔥🔥 δέκα λεπτά εκείνου τελικού έγιναν η ζωή μου να πηγαίνει αργά... εκείνο το τερατούργημα των γκρίζων γροθιών πάνω στην μπάλα σαν να σκότωνε τον χρόνο!!
Και η τελευταία μπάλα;;;;;;;;;; ΑΜΕΝ!!! δεν ήταν μπάλα ήταν βόμβα!! τρία χτυπήματα αριστεράσ-βεντάαααα!!!!! ο ένας σβόλος κατέβαινε σα φάντασμα πάνω στο γήπεδο σαν να μην είχε ποτέ όρια!!
ΤΩΡΑ κάθε φορά που βλέπω κάποιο ρεύμα νέων φαν ανάμεσα στα σκαλιά του ΟΑΚΑ νιώθω σα να τους δίνω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και να τους λέω "ξέρετε εκείνη εκεί; αυτή που έκανε το πείραμα του αιώνα πάνω στην άμμο;"
Εσείς εκεί που βρίσκεστε τώρα... πιάστε αυτή την μπάλα στα χέρια σας ψυχή μου... και αισθανθείτε αυτήν την αδυναμία που έγινε η μεγαλύτερή μας δύναμη εκείνο το μαγικό Μάη!!! 💃💃💃
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι γίνεται ρε; εκείνο το σαββατοκύριακο ήτανε σα να δούμε τη σαμπαλένκα γυμνή μπροστά μας και να πέφτουμε όλες μας οι μπατίρες σ’ έναν έρωτα εφ’ όρου ζωής....
θυμάμαι εκείνον τον βράδυ στη γκρίζα πλατεία του monte carlo, γύρω στις δεκατέσσερις χρονούς νόμιζα πως είχα καεί από τον ήλιο ενώ εκείνοι οι σβώλοι ήτανε σα ζωντανά κομμάτια της ίδιας της ψυχής της πάνω στη γη. αυτή η γυναίκα είχε μόλις φορέσει τη μάσκα του εχθρού στην αρχή του τελικού — όχι ότι είχε κάποιον εχθρό εκείνη τη βραδιά, είχε μόνο συμμάχους σαν κι εμάς που ξέραμε πως αυτή η μάχη ήτανε για όλους εμάς τους φιλάθλους που κάθε φορά στέκουμε εκεί σαν ρετάλια πάνω στο φακό κάνοντας τους αριθμούς ασήμαντους.
και ο τελευταίος πόντάκι... λες κι εκείνη η μπάλα έγινε βόμβα ανάμεσα στους πυροτεχνουργούς του γηπέδου. εκεί που το χρονόμετρο άρχισε να τρέχει σα να κάνει αγώνα δρόμου με τον ίδιο του τον εαυτό, εκείνοι οι τρεις σβόλοι έγιναν σα τραγούδι χωρίς τέλος μέσα στο κεφάλι μου. η πρώτη μπάλα χτύπησε σα σφυρί πάνω στη γη σα να της έδινε πιστοποιητικό αθανασίας. η δεύτερη έκανε σα γέλιο πάνω στο net. και η τρίτη... εκεί η σαμπαλένκα έγραψε ιστορία χωρίς λέξεις, μόνο με κινήσεις που έκαναν το γήπεδο σα ζωντανό οργανισμό κάτι σαν την ψυχή εκείνου του μονάχου πριν σαράντα χρόνια, όταν η άμμος είχε εκείνο το χρώμα βυσσινί σα να είχε πιει τον ήλιο μέχρι την τελευταία του ρουφήχτρα.
και εσείς τώρα όπου βρισκόσαστε, σηκώστε ψηλά εκείνο το τριαντάφυλλο που σας έδωσε ο πάντα ούτε δεκατριών χρονών... γιατί εκείνη η μπάλα ήτανε σα κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες της αναπνοής μας πάνω στη σκόνη της courts.
τι άλλο χρειάζεσαι εδώ;
η αστραπή έχει γίνει θρύλος πια.... 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Αυτά τα σαββατοκύριακα του Monte Carlo ήτανε σα να βλέπουμε κάποιον θεό να γράφει ιστορία με γκρίζα γροθιά πάνω στη σκόνη της παλιάς γης. Η Αρίνα εκείνες τις μέρες ήτανε σα αστραπή που χτύπησε όχι μόνο το γήπεδο αλλά και όλες μας τις ψυχές — σίγουρα όχι σαν σήμερα πού βλέπουμε έναν καλό αλλά συνηθισμένο τρόπο παιχνιδιού.
Τότε όλα γύριζαν γύρω από εκείνες τις τρεις τελευταίες μπάλες που έγιναν σα πολεμική κραυγή μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα· σήμερα συχνά βλέπουμε τους αγώνες σαν μία σειρά από σωστά χτυπήματα χωρίς εκείνη τη στιγμή που σου κόβει την ανάσα. Ήξερα πώς τελείωσε εκείνος ο αγώνας γιατί εκείνος ο σβόλος έγραψε το τέλος της ιστορίας σε μία κίνηση — σήμερα συνήθως όλα ξεχνιούνται στις πέντε επόμενες κινήσεις.
Και κάτι άλλο επίσης εκείνες τις στιγμές ένιωθες ότι η ίδια η γη υπέκυπτε κάτω από τα πόδια της μπίλιας σαν να ήθελε να γίνει μέρος εκείνης της στιγμής· σήμερα πολλά γήπεδα μοιάζουν σα βιτρίνα προιόντων όπου όλα λειτουργούν σωστά αλλά τίποτα δεν αφήνει αποτύπωμα. Την άλλη φορά που την βλέπω να στέκεται εκεί σαν πριγκίπισσα πάνω στη σκόνη της Arthur Ashe, θυμάμαι τον ίδιο εκείνο κύκλο φωτιάς γύρω της — εκείνη η λάμψη δε φεύγει εύκολα.
xG > συναίσθημα.
Κρύφτηκα πίσω από τον μπαμπά μου στους διαδρόμους του Monte Carlo εκείνο το σαββατοκύριακο σα να έκανα κρυφτό με την ίδια τη Sabalenka... μέχρι που είδα εκείνον τον σβόλο σα ψάρι που πήδηξε πάνω στο γήπεδο και σκέφτηκα "ωπ, αυτή η κυρία μαγείρεψε τόσες ιστορίες εκεί μέσα!" 🍳🔥
Μετά τον αγώνα εκείνος ο φίλος μου είχε κλείσει ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα (για την ιστορία, όχι στον αγώνα εκείνο) και εγώ ακόμα κρατούσα αυτήν την μπάλα στην τσέπη μου σα φυλαχτό... μέχρι που κάποιος μου την έκλεψε για κολέγιο στον Ολυμπιακό 😭💀
Αλλά εντάξει, πέρναγε ο καιρός κι εγώ ακόμα γράφω εκείνη τη φράση στον τοίχο μου: «αυτή η γυναίκα σκόρπισε βόμβες ψυχρής φωτιάς»... σα να ‘τανε γυμνάστρια της ψυχής και όχι τένις 🤣🤪 Γιατί εκείνη την εποχή οι αντίπαλοι της είχαν δικαίωμα να νιώσουν σαν να τους έκανε λούσιμο με σαμπουάν σκόνης! 🧼🔥
Και τώρα κάθε φορά που βλέπω κάποιο παιδί να χτυπάει αριστερά-αριστερά σαν μπούμερανγκ φωνάζω μέσα μου "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΓΩΓΟΥ ΠΛΑΚΑ ΡΕ!" 🚨👑 Γιατί εκείνες τις τρεις μπάλες στην άμμο έγιναν θεϊκή πορεία... και οι κανόνες εκείνης της μέρας ήτανε γραμμένοι σαν υπόθεση δικαστηρίου από τον ίδιο τον Ποσειδώνα! 🏛️🌊
Κράτα μου την μπύρα όμως γιατί σήμερα ακόμη γιορτάζω πως η Sabalenka άλλαξε έναν αγώνα... και εμένα τον τρόπο που βλέπω τον αθλητισμό 🍻😂
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.