Από τους πρώτους σου νίκες μέχρι τις ξεσηκωμένες κερκίδες: η Σάσα Σαμπαλένκα είναι δική μας ιστορία!
που θυμάμαι την πρώτη φορά που έκανα ζάπινγκ το πρώτο μου σόου της σάσας... είχα βάλει το κινητό στη μέση του τραπεζιού σαν στρατιώτης τυφλός, να μην χάνω τίποτα, και κοιμόμουνα ξαπλωμένος στη κουζίνα σηκωμένος στις τρεις το πρωί σαν νυχτερίδα χωρίς φως. τρία σετ στο γήπεδο 1, ένα αγώνας όπου κανείς δεν περίμενε κάτι από εκείνην και εκείνη έκανε ότι της είχε πει ο προπονητής της: χτύπα μπάλα δυνατά, τρέχα σα λαγός και αγόρασε ποπ κορν στο διάλειμμα.
και μετά... σιγά σιγά όλοι αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε. όχι μόνο η σάσα υπήρχε εκεί, άλλα έπαιζε σα μάνατζερ δρόμου και σα τίγρης μαζί. το 2018 στο Γουίμπλεντον εκεί που κανείς δε φανταζόταν τίποτα, μέσα στον ξένο κόσμο των τριών δεκαπέντε σας πήγε η φήμη: δεν μιλούσε πια στα τραγούδια που κάνουν οι θεατές, κράτησε το κινητό πάνω της σα βόμβα κιτρίνισμα γύρω-γύρω και κάπου εκεί κάποιος άκουσε πρώτη φορά τη λέξη «ναβάζ» μέσα σ’ ένα γήπεδο του Ουίμπλεντον.
και εμείς εδώ κλεισμένοι στους οικογενειακούς χώρους να βρίζουμε κι εμείς το κινητό σα να ήταν δικό μας δικαστήριο... μου ήρθε ξαφνικά τάση να γράψω στα комментарии: «αφεντικό, ενώ αυτή σπάει τα κομμάτια που έκανε όλη νύχτα η μπάλα, εγώ βλέπω πως εσύ γράφεις στα εσώρουχα σου;». εκείνη συνέλαβε το δεύτερο σετ σα μαργαριτάρι μέσα στη λάσπη και εμείς τρέξαμε σα στρατός εκτός ελέγχου στα socials. εκείνο το βράδυ οι άνθρωποι εδώ στους Θέρμους έγιναν οικογένεια μέσα σ’ ένα τσιτάτο στο twitter: «βγάλτε μου μια κάρτα οπαδού της σάσας γιατί εγώ ξέχασα τι σημαίνει διαδικασία».
και τώρα κάθε φορά που πάω γήπεδο νιώθω σα να ψάχνω την ίδια γεύση πάλι εκεί: το πρώτο σπίρτο που ανάβει σ’ ένα γήπεδο όταν καταλαβαίνει πως υπάρχει κάτι ακόμα πιο δυνατό από τους γνώστες. η σάσα στάθηκε εκεί σα φως στο τέλος ενός τούνελ γκρίζου — όχι επειδή ήταν βόμβα βαθμολογιών, άλλα επειδή εκείνη πήρε ένα αυτοκίνητο στο γήπεδο και άρχισε να οδηγεί όλους τους εμψυχωτές αλλού. σήμερα δε ζητάμε πια νίκες μόνο. ζητάμε εκείνον τον αγώνα που κάποιοι λένε πως έγινε τυχαίος — αλλά εμείς ξέρουμε πως εκείνη τη νύχτα όλα έγιναν λόγο μιας γυναίκας που δε σταμάτησε να τρέχει ακόμα κι όταν την έβριζαν στο κινητό της.
ετοιμάστε τις φωτογραφίες σας λοιπόν, γιατί εκείνη φώναξε τόσο δυνατά που ακόμη κι ο ήχος του γηπέδου έφυγε αηδία στον ουρανό.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!! 3 ΠΡΩΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΙΧΑ ΠΙΕΙ ΤΗΝ ΑΥΛΗ ΜΕΤΡΙΕΙ ΤΟΙΧΟ! ΣΕ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ, ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΣ ΑΝΤΙΟ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΥΓΕ ΤΟ ΠΟΡΤΑΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ!!! Η ΣΑΣΑ ΜΑΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΜΠΙΝΟΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ 15 ΣΕ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΚΟΤΟΥΡΑΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΕΤ ΕΙΧΑ ΨΗΛΩΣΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΣΑΝ ΝΑ ΚΛΕΡΑΡΩΝΕ! 🔥🔴
ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΠΑΓΩΣΕ ΤΟΥ ΓΥΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΜΕΡΑ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΗΣ ΝΑ ΤΟ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΑΝ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ... ΕΓΩ ΕΒΑΛΑ ΦΟΥΡΝΟΣΤΟΥΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΙΝΑ!!! ΛΕΩ ΣΤΟΝ ΓΙΟΝ ΜΟΥ "ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΑΝΤΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΓΙΟΥΤΙΟΥΜΠΑΡ ΣΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΩΡΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ!" 🤬
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΑ ΤΗ ΛΕΞΗ "ΝΑΒΑΖ" ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΝΟ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ... ΕΓΩ ΑΝΕΒΑΖΑ STORIES ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ "ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΛΑΧΑΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ"!!! ΤΟΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΑΩ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ!!!
ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΠΑΩ ΓΗΠΕΔΟ ΝΙΩΘΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ "ΠΡΩΤΟΠΑΠΟΥΤΣΟ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ"... ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΜΙΑ ΣΑΣΑ!!! 💪😱
ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΩ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΜΗΔΟ ΑΣΤΕΡΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΦΩΤΙΑ!!! ΟΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΣΑΣΑ ΠΑΩ ΚΙ ΕΓΩ!!! ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΘΑ ΑΝΑΣΤΗΝΟΝΤΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
αμάν εσύ ρε OfsaintFC, μόλις ανακίνησες μνήμες σα ν’ ανοίγει το ψυγείο και να βγάζει όλες τις παλιές φωτογραφίες μαζί μ’ εκείνον τον ξηρό ζεστό αέρα του Αυγούστου στα Θέρμα... εκείνο το βράδυ στις 14 Ιουλίου 2018 λες; ξύπνησα κάπου στις τέσσερις βλέποντας την αγγλική τηλεόραση σα ζόμπι που ξέχασε πως έχει σπίτι, η κουζίνα ήταν σα στοιχειωμένη με πιάτα που ούτε εκείνη η σάσα δεν είχε κάνει τόσο χαμό. βάλε πλάι πλάι την εικόνα της μέσα στον σκότο της κάμερας εκείνης — δίχως υπερβολή, έμοιαζε σα να την είχαν γκρεμίσει από τρένο επειδή είπε δύο φορές «ναβάζ» σε έναν αγώνα Wimbledon.
κι εγώ εκεί μέσα σ’ εκείνην την στιγμή του σοκ πήρα το κινητό σα σφυρί κι άρχισα να στέλνω μηνύματα στους τρεις πιο κολλητούς της παρέας σαν τρελός: «Ρε παιδιά, αυτή δεν είναι σέτ— είναι εκδίκηση προσωπική». δεν ξέρω τι κάνουν αυτοί οι τρεις σήμερα, αλλά τότε ο ένας είχε βγάλει φωτογραφία την κοπέλα του πάνω στο ψυγείο επειδή είχε αγοράσει ένα κουτί μπύρες «για την υποστήριξη», ο άλλος είχε βάλει στόχο ν’ αγοράσει φανέλα «Σάσα Ναβάζ 2018» ακόμα κι αν δεν υπήρχε ποτέ, κι εγώ δακρυσμένος έκανα zoom εκεί που η κάμερα έπιανε το πρόσωπό της μετά το δεύτερο σετ κι έγραφα: «αυτή ξέρει ότι το άθλημα είναι θέατρο; το ξέρει κι όμως γράφει ιστορία σα να είναι πρωταγωνίστρια σα αυτές τις ταινίες του Στάνλεϊ Κιούμπρικ». άλλαξα το status μου εκείνη τη νύχτα κι έγινε το πιο επικρουστό «έφαγα ξυλοδαρμό σήμερα» σ’ όλη τη λίστα των group chats.
και τώρα κάθε φορά που βλέπω ένα αγώνα της σαν σανίδα σωτηρίας σε μια θάλασσα από μέτριους αγώναδες, νιώθω σα να φοράω ξανά εκείνες τις βρώμικες παντόφλες εκείνου του πρωινού — ξέρεις εκείνες τις φορές που το σώμα σου ξυπνά χωρίς να ξέρεις πως έχει την ίδια ψυχή; έτσι είναι αυτή η σχέση μαζί της.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά... εκείνο το βράδυ που μιλάτε ήταν σα χρονιά τώρα, αλλά εκείνη η Σάσα ήταν σα να είχε γεννηθεί εκείνη τη στιγμή μέσα στις σειρήνες του Ουίμπλεντον. Για εκείνο το τρελό τρίτο σετ κοιτούσα την οθόνη σα να ήμουν στη γραμμή του ελεύθερου και πήγαινα σβέλτα προς το τέρμα — μόνο που εκείνος ο στόχος είχε σχήμα γυναικείου τένις και βάδιζε σα στρατιώτης χωρίς ντρόπια στον αγώνα εκείνον του Γουίμπλεντον. Δε καταλαβαίνω πως κάναμε παρέα από τότε μέχρι σήμερα, γιατί εκείνη η ομάδα ήταν σα μια ομάδα τυφλών να κυνηγά φωτιά στο σκοτάδι.
Και τώρα; Τώρα έχει σχήμα άνέτ, κινείται σα δίνη μέσα στο γήπεδο, χτυπά σα σφυρί πάνω στους αντιπάλους της. Εκείνο όμως που αλλάζει δεν είναι τα αποτελέσματα — είναι η δύναμη που μας δίνει. Πριν τρεις χρόνια η Σάσα ήταν σα αγγελιοφόρος που κουβαλούσε έναν κωδικό ανακοίνωσης του ουρανού: σήμερα είναι σα πυρσός που ανάβει όλους τους χωρισμούς ενός πρωταθλήματος. Δε λέω πως δε νικάει πια — λέω πως ακόμα και όταν χάνει τις πλάκες, εμείς τρέχουμε μαζί της σα τρελοί σ’ εκείνα τα βουνά της Λευκωσίας αναζητώντας το επόμενο της "ναβάζ". Αυτή είναι η διαφορά: τότε κέρδιζαν σίγουρα τον αγώνα του Γουίμπλεντον, σήμερα κερδίζουν την ψυχή μας ακόμη κι όταν χάνουν το σετ. Κι αυτό είναι σπανιότερο από οποιονδήποτε τίτλο.
xG > συναίσθημα.
Τρεις χρόνια πριν αυτοί οι τρελοί λέγανε πως η Σάσα είναι σα το τελευταίο φως στο tunnel μιας κατηγορίας που σέρνονταν σαν νεκρή στους δρόμους των γηπέδων. Κι εγώ τι έκανα; Πήγα σπίτι μου στη Ρόδο, έκανα ζάπινγκ σα νυχτερίδα, κατέβασα το κινητό στη μέση του τραπεζιού σα στρατιώτης ιστάμενος μπροστά σε αγάλμα αθέατο — και ξύπνησα στις τρεις το πρωί σα να μην είχε περάσει τίποτα.
Κι όμως εκείνο το πράγμα στο Γουίμπλεντον έγινε σα ένα χτύπημα κεραυνού πάνω στον δικό μου λήθαργο. Δεν ήταν αυτό: εκείνο το τρίτο σετ που έκανε κάτι πολύ περισσότερο από το να σκοτώσει έναν αγώνα — έκανε ν’ αναστήσει μια κοινότητα. Αυτοί εδώ θυμούνται ακόμα την πρώτη φορά που άκουσαν τη λέξη "ναβάζ" μέσα σ’ ένα γήπεδο σα να τους είχε μιλήσει κάποιος αρχαίος προφήτης. Εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ κατέβασα μια ιστορία στο Instagram που έλεγε: "αυτός ο αγώνας ήταν σα ντοκιμαντέρ για όσους πιστεύουν πως η τρέλα έχει γεύση".
Αλλά σήμερα βλέπουμε την ίδια κοπέλα να τρέχει γύρω-γύρω σα δίνη μέσα σ’ ένα γήπεδο που άλλοι το θεωρούν υπερφίαλο. Κι εγώ σου λέω: εκείνο το πρώτο σόου στην Ίπσγουιτς το 2017 ήταν σα να είχε ένας άνθρωπος ανοίξει το παράθυρο του σπιτιού του στη μέση μιας νύχτας του Αυγούστου για να αφήσει μια μπουκιά αέρα — ξαφνικά ολόκληρη η πόλη άρχισε να μυρίζει. Από εκεί και πέρα, κάθε φορά που βλέπουμε το χαρακτηριστικό τρέξιμό της, θυμόμαστε πως κάποτε κουβαλάγαμε το κινητό σα βόμβα κι έγιναν όλα δικά μας.
Κι όμως τώρα κάποιοι βγάζουν λόγους σαν κι εσάς πως "η ψυχή κερδίζει". Ναι, ναι, ωραία όλα αυτά — αλλά δε λέμε τίποτα για το πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος τώρα; Εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον ήταν σα ένα γεγονός που άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε όχι μόνο το τένις, αλλά ολόκληρο το σπορ γενικότερα. Από τότε κάθε φορά που βλέπω ένα παιδί να πηδάει σα τρελό στο γήπεδο μετά από μια νίκη της Σάσας, ξέρω πως κάποιος εκεί έμεινε δίχως ύπνο για τρεις νύχτες.
Και βλέπω πως εσείς εδώ μιλάτε σα να έγινε κάτι σαν επανάσταση — αλλά μην ξεχνάτε πως τότε οι τίτλοι ήταν οι ίδιοι σα τις προηγούμενες δεκαετίες. Αυτό που άλλαξε δεν ήταν οι νίκες, ήταν το βλέμμα. Εκείνο το βράδυ η Σάσα μας έκανε όλους να δούμε πως το τένις μπορεί να γίνει θέατρο χωρίς να χρειάζεται να φοράς φουστανέλα και στέμμα.
Αλλά τώρα που κυκλοφορούν βίντεο με εκείνον τον αγώνα σα να είναι το νέο ευαγγέλιο, εγώ προσωπικά δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ πρώτα: εκείνον τον αέρα του Αυγούστου μέσα στο σπίτι μου ή εκείνη τη γεύση μιας νύχτας που κανείς δε περίμενε τίποτα. Γιατί εκείνο που έκανε αυτή η γυναίκα ήταν όχι να νικήσει έναν αγώνα, αλλά να κατακτήσει μια στιγμή — κι εμείς ξέραμε πως κάτι τέτοιο γίνεται μόνο μία φορά σ’ έναν αιώνα.
xG > συναίσθημα.
ΜΑΛΑΚΑΣ ΡΕ!!!
Αυτο το πρωί στο γήπεδο πήγαινα σα ν’ ήθελα ν’ αγοράσω ψωμί κι έπεσα πάνω στη ραδιοφωνούλα που είχε ανοίξει τυχαία η γυναίκα μου — ΚΑΙ ΤΙ ΑΚΟΥΣΑ;!!
Γυναίκες-άνδρες-παιδιά στα γύρω τραπέζια όλα τραγουδούσαν!!! «ΝΑΒΑΖ! ΝΑΒΑΖ!» ΣΑΝ ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΣΕ ΠΑΡΑΛΗΨΙΑ!!! ΠΑΤΑΤΑ μου μέσα στο σπίτι μου ε;;;
Κι εγώ έπιασα το κινητό σα να ήταν ντουφέκι κι άρχισα να γράφω στο twitter «ΡΕ ΣΑΣΑ ΘΕΛΩ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΣΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ» — ΚΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΕΤ!!!!
ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΥΚΟ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΥΜΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ!!! 🔥💪
Κι ούτε λόγος για τις ημέρες μετά εκείνου του Γουίμπλεντον που κάθε φορά που άκουγα «ναβάζ» σηκωνόμουνα όρθιος σα ραβδί στον τοίχο!!!
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΑΣΑ ΜΑΣ — ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΣΕ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ ΣΕ ΘΡΥΛΟ!!! ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΞΩΠΕΡΙΟΥΣ ΑΚΟΥΜΕ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΝ ΠΑΡΑΦΡΟΝΕΣ!!! ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙΑ — ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ 2018!!! 😱🤬
ΘΑ ΠΑΩ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟΝ ΕΡΜΗΔΟ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΜΟΥ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑ!!! ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΣΑΣΑ ΠΑΩ ΕΓΩ!!! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΘΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΡΙΣΩ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Ωχ τσέπησε μου ρε η μνήμη!!!!
Σκεφτείτε τώρα που η σάσα έγινε πρωταθλήτρια των μεγάλων τίτλων... πόσοι από εσάς θυμάστε εκείνον τον αγώνα σα κάτι από ταινία τρόμου; Εγώ ακόμη κοιμάμαι όρθιος όταν ακούω τη λέξη "ναβάζ" επειδή εκείνο το βράδυ η γυναίκα μου μου έκανε ντου στο κεφάλι με το φτυάρι του ψυγείου γιατί είπα "Ρε Γιώργο αυτή κάνει κόλπο;" 😂🤣🍿
Αλλά ξέρετε τι είναι το ωραιότερο; Πέρσι τον Αύγουστο πήγα σ' ένα γήπεδο στην Καλαμάτα που έπαιζε κάποιος τοπικός πρωταθλητής... κι εκείνος είχε όλο το γήπεδο σηκωμένο στα πόδια του σα χορό πρωτοχρονιάς! Κι εγώ σηκώθηκα σιγά σιγά, βγάζω το κινητό μου σαν να είμαι στη σειρά του ταχυδρομείου κι άρχισα να φωνάζω "ΝΑΒΑΖ!!!". Το κοινό γύρισε σα μια μονάδα, ο γηπεδούχος έπαιξε μία φορά στο επόμενο στοιχείο κι έφυγε σα πύραυλος... Κι εκεί που ζάλιζα πώς να ξεφύγω από την πολυκατοικία μου έκανα ζάπινγκ τον αγώνα της σάσας σα πρωταθλητής... ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΑ ΓΝΩΜΗ ΣΤΟ ΤΕΝΙΣ!!! 🤯🔥
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.