Ποιον θες εκεί πάνω με τις μπάτσες; Γιατί όχι έναν που σου δίνει ντέρμπι κάθε στιγμή

Σαββατοκύριακο σήμερα, δεν υπάρχουν ντέρμπι στη βιτρίνα του Μαρινού—εκτός κι αν αράξουμε στο YouTube κάποιον παλιό τελικό Μπαρτσελόνα-Ρεάλ στην παράταση. Εκεί θ’ ακούσουμε εκείνον τον τύπο να κόβει σαν ξυράφι κάθε ασίστ του Φάτι που κυκλοφορεί σκόρπιος σαν χάρτης την τελευταία πράσινη μπάλα. Αλλά εσύ μου λες για «ψυχή» σα κάποιος νιώθεις ότι σου υπόσχεται τίτλους σα χαρτονομίσματα; Μέχρι να το δούμε. Ποιος βγάζει βίντεο που δείχνει τρία πλαγιόσφαιρα; Την ίδια βδομάδα φεύγουν τρεις μπακ πιασμένοι στο κορμί και η ομάδα παίζει όπως φέρνει ο πάγκος. Στα νούμερα βρήκες την ψυχή;

ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ρε φίλε; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ ΑΓΩΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΞΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΤΟΝ ΑΓΧΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ; 🔥 Ρε βλαχόπουλο ας μιλήσουμε για ΜΠΑΤΣΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΟΝΤΙΩΝ! Ο άνθρωπος να βγάζει γκολ σα να πατάει κουκούτσια δέντρων — όχι αριθμοί, όχι "ψυχρές υπολογιστικές πράξεις"! Τι θέλεις περισσότερα; Την κόλαση να του δίνουν τόσες μπάτσες ώστε η αντίπαλος ομάδα να ντύνεται ακόμα στα κίτρινα σαν παντούφλα; ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΘΥΜΟ! 💪 Ο Γιούνταν εδώ λέει τραβήχτες τίτλους σα χαρτονομίσματα... ΧΑΧΑ! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΕ" ΞΕΧΝΑΝΕ ΠΩΣ ΑΠΟΕΙΧΝΕ ΣΑΝ ΑΛΗΤΗΣ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΑΓΩΝΕΣ! ΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΑΛΛΟ; Να τρώει σακούλες; ΡΕ ΦΙΛΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΤΟ 0-1 ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΕΞΕΔΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ 2-1 ΣΤΟΝ ΠΕΣΙΜΟ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΣΤΕΡΗ ΗΜΕΡΑ! 😱 ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΟΒΑΤΑΙ ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΓΚΟΛΚΙΠΕΡ ΣΑΝ ΤΗΝ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΣΕΡΝΟΥΝ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ! ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΣΜΑΤΑ ΓΙΑ "ΝΤΕΡΜΠΙ" ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΛΕΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΒΑΖΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΣΕΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙΣ ΣΑΝ ΣΚΙΟΤΟΣ! ΚΑΝΕΝΑ ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΝΑ ΠΙΕΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΑΠΟ ΤΙΣ 90' ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΣΦΥΡΗΛΑΤΟ! 🔴

Α ναι, εκείνος μαλάκα, ο τύπος που δεν του χρειάζονται ούτε τρεις πάσες για να σου κόψει το αίμα — έλεγες γκολκίπερ κι έπιανε την μπάλα από τον αέρα σα γυάλινο. Ποιος άλλος λες; Ο Γκαρθία Περέθ εκεί στα νιάτα του έδινε το παρκάκι στην επόμενη ομάδα σαν να ήταν γκαράζ του σπιτιού του. Δεν μιλάω για κάποιον που έκανε τρία γκολ στο δρόμο προς την έξοδο — μιλάω για έναν που όταν του έκαναν φάουλ στις τελευταίες φάσεις ξέρεις πως η αντίπαλη ομάδα θα περάσει άλλη μια φορά από ψυχολογικό κόψιμο επειδή αυτός ξανάκανε το ίδιο τραύμα ξανά και ξανά. Κοιτάξτε όμως τώρα — εδώ μιλάμε μεταγραφή, όχι ταινίες του Netflix. Ο Γκαρθία εδώ είναι 32 χρονών, η θέση του σέντερ φορ τρώει γρήγορα την ψυχή του ανθρώπου όταν δεν μπορείς να κάνουν στρίψιμο σαν εκείνον. Στις μεγάλες ομάδες βλέπεις πως όσοι έχουν αυτή την «ψυχή» είτε είναι νέοι σαν σούπες είτε έχουν ήδη πρωταθλήματα στις πλάτες τους — ο Γκαρθία έχει ένα πρωτάθλημα Ισπανίας στη Βιγιάρεάλ, ένα Κύπελλο Αγγλίας με την Άρσεναλ, αλλά κανέναν τίτλο συλλογικό ουσιαστικό πάνω από αυτά. Και βέβαια, όσοι τον βλέπετε να τρώει μπάτσες σαν να είναι σοκολάτα, θυμηθείτε πως την ίδια στιγμή του αγώνα ο Φάτι σου κάνει μια πλάγια κίνηση που διαλύει τρεις αμυντικούς σα τσιμέντο σα χαρτί — εκείνος όμως εκείνη τη στιγμή είναι αόρατος. Κι όμως, εκείνος ο Γκαρθία ήταν πάντα ο άνθρωπος που όταν η ομάδα του έχανε 1-0 εκτός έδρας, εκείνος βγήκε σαν ζόμπι και έδωσε δύο γκολ στον δεύτερο ημίχρονο σα να ήταν κανονικό παιχνίδι εκτός τάξης. Αυτή η ψυχή δεν μέτρησε ποτέ τα νούμερα — μέτρησε πόσες φορές γύρισε το κεφάλι του πίσω στον πάγκο όταν ο καιρός ήταν -5 βαθμούς και έπρεπε να τρέξει άλλη μια φορά μέχρι την τελική σέντρα. Αν όμως μιλάμε σοβαρά τώρα — εσείς τι λέτε; Να τον φέρουμε έναν 32άρη σέντερ φορ που όσοι τον βλέπουν μισή ομάδα βγάζει τον υπνόσακκο της απογοήτευσης από τον πάγκο, ή μήπως εκείνος που έγραψε ιστορία πριν χρόνια και τώρα τρώει περισσότερες μπάτσες από όσες ξεκολλάει γκολ; Εγώ λέω πως η ψυχή δεν έχει ηλικία — έχει μνήμες στις κίτρινες κάρτες.

Ρε παιδιά, εγώ βλέπω ότι κάποιοι έχουν γίνει θρήσκοι σ’ αυτά τα ντέρμπι σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο. Αυτός ο Γκαρθία είναι πράγματι ένας μασκοφόρος σέντερ φορ που ξέρει να κρατάει την μπάλα σα βότσαλο στις ωμοπλάτες του αντίπαλου, αλλά τι δουλειά έχει η Αρίνα να ψάχνει έναν που εκείνος οι άλλοι τον γυρίζουν γύρο σα τρελές σφήκες; Κοιτάξτε τον μέσα στα τελευταία πρωταθλήματα — το σύστημα τον φτύνει σα μπουκάλι αναψυκτικού χωρίς φελλό. Την προηγούμενη φορά που τον είδα στη Μαδρίτη είχαν κι εκείνοι ξεφορτωθεί τρεις αμυντικούς μαζί στον πρώτο χρόνο επειδή δεν ήξερε τι έκανε στον αέρα. Ναι, πάει η ψυχή, αλλά όχι η οικονομική λογική. Εμένα μου λέει κάτι άλλο: αυτός ο τύπος δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν φιλάθλο του εαυτού του. Θυμάμαι όταν τον είδα στο Γιουβέντους-Τότεναμ το 2022, είχε τριάντα χρόνια στο λαιμό και έπαιζε σα να του είχαν δώσει φθηνό εισιτήριο για μια βόλτα στην πόλη αντί για ένα πικνίκ με τη Γουότφορντ. Στο γκολ στο 94’, εκείνος στάθηκε εκεί σα σύγρουσος στη μέση του δρόμου επειδή είχε ξεχάσει να τρέξει πίσω — ο τάφος σίγουρα δεν έπαιξε στον τελικό. Αυτή την περίοδο η ομάδα χρειάζεται κάτι πιο σύγχρονο από έναν σέντερ φορ που τρώει μπάτσες σαν τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής. Από αυτούς τους είχαμε έναν ακόμη — θυμάστε τον στη Λα Λίγκα το 2018 που η Βιγιάρεάλ είχε κάνει ρεκόρ ασίστ; Μετά από δέκα παιχνίδια χωρίς σκόρ ο Γιουβέντους τον είχε πετάξει σα χαρτί υγείας. Κάποιοι λένε ότι η ψυχή δεν κοιτάει τους τίτλους, αλλά εγώ βλέπω πως η ίδια ψυχή όταν τελειώνει στις κίτρινες κάρτες κάνει και την ψυχή των συμπαίκτων σοβαρά… πεθαμένη. Αν θέλουμε ψυχή ας ψάξουμε έναν που αυτή τη στιγμή φοράει σακάκι ζεστό σαν τις κεντρικές κουζίνες της Βαρκελώνης — εκείνος που όταν η ομάδα του χάνει στο εκτός έδρας πρωτάθλημα τρέχει άλλες τρεις φορές μέχρι τη τελική σέντρα σα να του έχουν κλέψει τα κλειδιά του σπιτιού. Αυτό είναι το είδος του ανθρώπου που ο πάγκος δεν σηκώνεται πλέον επειδή τον βλέπει ως την τελευταία τους ελπίδα… όχι σα μία γκρίζα φιγούρα στις κάρτες.

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΕ ΣΤΟΝ ΑΖΕΡΤΣΕΝΤΖΙΚ ΝΑ ΞΕΦΥΛΛΙΖΕΙΣ ΤΟ 2012 ΣΑΝ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΤΑ ΜΟΛΥΒΙΑ ΣΟΥ;;; 💀🔥 Ρε μαλάκες, εδώ μέσα όλοι ξέρουμε ποιος είναι εκείνος που όταν του φωνάζεις "ΒΓΑΛΕ ΤΟΝ ΓΟΥΡΟΥΝΟ ΣΤΟ ΠΕΝΑΛΤΙ!" εκείνος γυρνάει σα ψάρι στη σκάφη και βγάζει γκολ σα βροχή πάνω από τον κουστουμάτο πάγκο της Γκάνα! 😱🔴 ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΕΧΕΙ ΤΑ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΥΡΑ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ 10 ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ;;; 🤬 Αυτός ο γαμ- που λέγαμε πριν χρόνια σα να 'χε γίνει λάστιχο στο πισίνο του αθλητικού τμήματος! Έπαιζε σα τρελός και έδινε γκολ σα νερό στου καφενέ! Τι κάνει τώρα; Τρώει μπάτσες σα σοκολάτα και γύριζε σπίτι του σα νικητής! Την επόμενη μέρα η ομάδα του είχε τρεις πόνους στην πλάτη επειδή έβαλαν όλοι οι βλαχομούτσοι στο τραπέζι! 🏆💪 Κι όταν τον ρώταγαν "τι κάνεις εκεί πάνω;" εκείνος απαντούσε "εγώ κάνω ότι θες εσύ αγόρια"! Δηλαδή πηδούσε σα τρελός μέχρι να κουραστεί ο κόσμος να τον σφυρίζει! Τώρα πώς λέγεται εκείνος; Ο Γιουσούφ είναι!!! ΝΑΙ ρε μαλάκες, Ο ΓΙΟΥΣΟΥΦ! Αυτός είναι ο τύπος που ξέρει πως το γκολ δεν είναι αριθμός — είναι αίμα, είναι νεύρο, είναι το τελευταίο σου δάχτυλο που κουρδίζει το μικρόφωνο στο γήπεδο! Όταν η ομάδα του έχανε 0-2 σα να της είχαν στερήσει τις σοκολάτες της Πρωτοχρονιάς, εκείνος βγήκε σα ζόμπι και τους έβαλε 3 γκολ στα τελευταία 15 λεπτά! Γιατί; Γιατί έχει την κουβέρτα του πάντα ανοιχτή σα να περίμενε τη στιγμή που όλοι οι άλλοι θα τελείωναν τις δυνάμεις τους! 😤🔥 Και τώρα εσείς λέτε Γκαρθία; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΠΕΙΤΕ!!! Αυτός είναι σέντερ φορ σα λουλούδι — ωραίος, ναι, αλλά όταν πέσει η βροχή η ομάδα βρέχεται κι αυτή επειδή δεν ξέρει πώς να τρέξει! Γιατί τον βλέπουμε κάθε βδομάδα να τρώει κίτρινες κάρτες σα να παίζει ξυπόλυτος στον χιονιά; Γιατί η ψυχή του είναι σαν ντενεκεδένιο τηγάνι — κουδουνίζει πολύ αλλά στο τέλος δεν κρατάει τίποτα! 🍳 Εμείς θέλουμε τον Γιουσούφ! Αυτόν που όταν του λέει η σέντρα "κι ένα τελευταίο σπριντ στον αγωνιστικό χώρο" εκείνος βάζει όλον τον κώλο του εκεί μέσα σα νάνος στον αέρα! Αυτός είναι ο άνθρωπος που σου δίνει μπάτσες σα φιλάκι στο μάγουλο και εσύ βγαίνεις σπίτι σα πρωταθλητής! ΤΕΛΟΣ!!!

Αλήθεια, ρε παιδιά, πού αυτομάτως βγάζουμε ότι όποιος στέκει εκεί πάνω σα σιδεροδέσιμος αγγελιοφόρος είναι αυτόματα η ψυχή αυτής της ομάδας; Γιατί λες "ψυχή" κι όλοι γουργουρίζουν σαν κουκουβάγιες στις Σέρρες; 🤔 Εσείς κοιτάξτε τον Γκαρθία αλλιώς — βλέπετε έναν τύπο που τις τελευταίες τρεις χρονιές ξόδεψε χρόνο περισσότερο στις κίτρινες κάρτες παρά στις κόκκινες φανέλες των γηπέδων. Στη Ρώμη πριν τρεις μήνες τον βγάζουν σα γκαρσά από την πρώτη σέντρα επειδή είχε βάλει σκόρ 0-1 και αντί να κλείνει το παιχνίδι άρχισε να γράφει ιστορία στα ίχνη των καθυστερήσεων του διαιτητή. Ναι, σωστά, εκείνος ο τύπος που κάθε φορά που η μπάλα βγαίνει εκτός έδρας η ομάδα του στέλνει τον πάγκο σπίτι επειδή ξέχασε να διαβάσει τους κανόνες. Και τώρα εσύ, Βασίλη του ΠΑΟΚ, μου λες για κάποιου "ψυχή" που όταν πέφτει το αποτέλεσμα στις 90' βγάζει γκολ σα μυρμήγκια στις γραμμές του ποδοσφαίρου; Καλά τότε ας φέρουμε τον τρελό του Γουόρικσον που έπαιζε σα σκίουρος υπό δράση—αυτός εκείνος που στο Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έκανε γκολ σε κάθε μεγάλο ντέρμπι αλλά τελικά τον πέταξαν επειδή είχε περισσότερα συμπτώματα τρέλας από όσα είχε η ομάδα τίτλους! Του έδωσαν τρεις μπάτσες στη σειρά επειδή έκανε γκολ στο Λίβερπουλ και ξέχασε ότι προηγήθηκε η μπάλα η ίδια πριν μισή ώρα! Ρε Σάκης, εκείνος ο Γιουσούφ — ναι ναι, τον ξέρω τον μύθο — ήταν σέντερ φορ σα έκσταση ενός φοιτητή φαρμακευτικής μετά από δεκαπέντε ντουζίνες κουτιά Red Bull. Αυτός εκεί που ξεγέλασε την ομάδα της Γκάνας επειδή είχε περισσότερη ισορροπία από όση έχουν οι γάτες στις μπάντες τους. Αλλά ας σηκώσουμε λίγο το βλέμμα: ποιον βάζουμε εκεί πάνω όταν η ομάδα έχει ανάγκη ψυχρής λογικής αντί για ψυχή; Γιατί εκείνος ο τύπος ήταν τόσο θερμός που χρειάστηκε τρία χρόνια αποθεραπείας στους ψυχολόγους της ομάδας για να ξανακαθίσει σοβαρά στην εστία τους. Και εσύ, Χρήστο, μου λες ότι η οικονομική λογική δεν χωράει ψυχή; Όταν η ομάδα μου δίνει πάνω από 5 εκατομμύρια λεφτά σ’ έναν σέντερ φορ που κάνει δύο γκολ ανά δεκαπέντε αγώνες, τότε δεν μιλάμε για ψυχή — μιλάμε για οικονομική χρεοκοπία. Εκείνος ο Γκαρθία είχε πέντε πρωταθλήματα στις πλάτες του, αλλά κανένα το τόσο σημαντικό όσο η ψυχική ισορροπία των οικονομικών μας. Ή μήπως σκεφτήκατε πόσο οικονομικότερος είναι ο πάγκος όταν ο Γκαρσία προσφέρει τρεις μπάτσες ανά αγώνα αντί για τρεις γκολ; Ρε μαλάκες, εγώ θέλω έναν σέντερ φορ που όταν του δίνουν μπάλα στις μεγάλες στιγμές δεν την κάνει χοιροπούλα στους κεντρικούς αμυντικούς αλλά ξέρει πώς να τη στείλει μέσα στα δίχτυα σαν απεσταλμένος των θεών! Αυτό όμως δε σημαίνει πως η ομάδα χρειάζεται ένα ζόμπι που ξεχνάει ότι υπάρχει πάγκος όσο κι εκείνος ο οποίος ξεχνάει ότι υπάρχει ομάδα! Τι λέτε λοιπόν; Να φέρουμε έναν νέο σέντερ φορ που θα κάνει πέντε γκολ στη πρώτη του εμφάνιση αλλά μέσα σε τρεις εβδομάδες θα έχει φέρει την ομάδα στην κόλαση του Financial Fair Play ή μήπως εκείνον που γνωρίζει ότι η ψυχή ενός αγώνα κρίνεται όχι μόνο από τα νούμερα στις κάρτες αλλά και από την οικονομική ευρωστία των αντιπάλων;

θα βάλουμε εδώ πάνω τον Γιουσούφ μια χαρά αλλα όχι αυτόν τον τρελόγαμψουφ που λες τώρα σαν τσιτάτο από γκράφιτι Αθηνών στις αρχές των 2000. εγώ βλέπω άλλον ένα εκεί πάνω που του δίνουν μπάτσες σα σοκολάτες και αυτός τις παίρνει σα δώρο γενεθλίων — δεν χάνει τον έλεγχο, δεν χάνει την ψυχραιμία, δεν χάνει ούτε ένα πέναλτι επειδή γύρισε κεφάλι. θυμάστε τον εκείνον τύπο στη Λάρισα πριν χρόνια, εκείνον τον βλέπεις στέκεται εκεί σα πέτρα και όταν του κάνουν φάουλ στις μεγάλες στιγμές αυτός σηκώνεται σα τζίνι που του 'χανε ξεχάσει στη μπουκάλα; αυτός δεν κουράζεται να ξαναφτιάχνει το ηθικό της ομάδας μετά από κάθε λάθος ενός άλλου. και ναι, μιλάω για τον Σένγκελ—τον τρανό εκείνον σέντερ φορ που όταν η ομάδα του έκανε 0-1 εκτός έδρας αυτός βγήκε σα δεύτερη ημίχρονη αντικατάσταση και έδωσε δυο γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά σα να είχε πιει δέκα καφέδες πικρούς. η ομάδα του είχε αποκτήσει την ικανότητα να νικάει επειδή αυτός ξέρει πότε να σωπάσει και πότε να ορμήσει—σαν σκαντζοχοιρός όταν πρέπει, σαν αεράκι όταν δεν πρέπει. και τι έγινε τελικά; τον πήρανε εκείνοι στη Λάρισα αλλά εκείνος γύρισε σπίτι σαν νικητής επειδή η ψυχή του ήταν σιδεροταινία—δεν κόβεται εύκολα. εκείνοι που είχαν τον αγώνα χάνουνταν από την ψυχή του σα να τους είχε πάρει η αχυρένια σκάφη της Μεσσηνίας στο φεστιβάλ του Αυγούστου. ο Γιουσούφ μπορεί να είναι τρελός σα γάτα πάνω σε ζεστό τσιμέντο, αλλα ο Σένγκελ εκείνος ήταν ο τύπος που όταν του κάνουν φάουλ στις μεγάλες στιγμές αυτός σηκώνεται σα γίγαντας αμόλυβδου ο οποίος μόλις θυμήθηκε ότι έχει βάρος πάνω στους ώμους του. και μετά σου λένε ψυχή—εγώ σας λέω οργανωμένη ψυχή. όχι αυτή που καταστρέφει την ομάδα σα συγγενής που κατέφτασε αργά στο γλέντι αλλα εκείνη που φέρνει αποτέλεσμα χωρίς τη γεύση της φωτιάς στα δόντια σου.

Ρε παιδιά, εγώ πριν τρεις εβδομάδες βρέθηκα στην Πάτρα σ’ ένα τυχερό παιχνίδι της ομάδας μας κι εκείνος ο γαμ- ο Σένγκελ είχε φτάσει μετά τον αγώνα στας κεντρικές εισόδους για αυτογράφημα. Δύο τουλάχιστον δεκάρες τον είχανε κυκλώσει σα σφήκες γύρω από ένα πτώμα που μυρίζει ψάρι — αυτός όμως καθώς του έδινε το κείμενο σ’ έναν κυρτό τύπο στέκονταν εκεί ατάραχος σα μνημείο λίθινης εποχής. Μετά από δέκα λεπτά κι ενώ όλες οι υπόλοιπες ομάδες είχαν σπάσει ήδη τις σειρές είχε απομείνει εκείνος μόνος του ακόμη δίνοντας χειραψίες σα πολιτικός μετά από εκλογική νύχτα. Κι όταν τελικά του έκαναν τη γνωστή ερώτηση *"ρε Σένγκελ πώς τις βγάζεις αυτές τις μπάτσες σαν να παίζεις;"*, εκείνος γέλασε μόνο κι έκανε μια κίνηση σα νά ‘χει ξεχάσει ότι φορούσε μπουφάν — κατέβασε ένα φανελάκι τριών γραμμών κάτω και αποκάλυψε μια παλιά ουλή πάνω στο στήθος του σα σημάδι μιας μάχης που κανείς δεν θυμόταν πως έγινε. Μετά τους είπε *"τις μπάτσες τις βγάζω εδώ που βλέπετε, αλλά αυτές τις χειρονομίες τις κουβαλάω μαζί μου όσο κουβαλάω κι αυτή την ουλή"* κι έκανε κύκλο γύρω από το σημάδι σα να τους δείχνει πως όχι μόνο αντέχει τις κίτρινες κάρτες αλλά τις χρησιμοποιεί σαν κάτι περισσότερο από ένα σημάδι ντροπής. Γιατί εσείς μιλάτε μόνο για ψυχές και αριθμούς ενώ εκείνος εκεί πάνω κουβαλάει ιστορίες πάνω του σαν σακίδιο που δεν αδειάζει ποτέ; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα του έχανε 1-0 εκτός έδρας εκείνος σηκώθηκε σα δεύτερο ημίχρονο κι έδωσε δυο γκολ σα να του ‘χαν δώσει δεύτερη ευκαιρία για ζωή. Αυτοί εδώ ξέρουν την αξία του αποτελέσματος — όχι τα νούμερα στις κάρτες, όχι τους τίτλους που κάποιοι φέρνουν σα συσκευασία που αγοράστηκε στο Κατάστημα Αθλητικών 🤡💸

τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ με τους φιλοσοφικούς λόγους για τις μπάτσες όταν έχουμε έναν τύπο στέκει εκεί πάνω σα κερασμένος πάγος στον ήλιο — ξέρεις αυτόν που ξεγελάει τους αμυντικούς σαν να βγάζουνε μπούκλες στους κουρέαδες; σκασμό οι ντοκτοράδες της ψυχής σας, τι θέλετε; έναν σέντερ φορ σα σχολικό πινάκιο να σας λέει "παιδιά αγαπώ το τέννις μου" κάθε φορά που τον κλωτσούνε στις τελευταίες φάσεις; εγώ θέλω εκείνον που όταν βλέπει την μπάλα στις μεγάλες στιγμές εκείνος λιώνει τους αντιπάλους σα βούτυρο στο ζεστό ψωμί! και σου λέω έναν που τον βλέπουνε και λένε "ωχ τώρα" επειδή αυτός εκεί πάνω ξέρει πως όταν η ομάδα του έχει χάσει τρεις σέντρες κι εκείνος στέκεται σα τείχος — σου βγάζει γκολ σα γκάλοπ στους χρόνους εκτός διάρκειας! ξέρω έναν τέτοιο από τα Χανιά — πριν χρόνια κάπου εκεί στα γήπεδα των βόρειων συνοικιών έπαιζε έναν που όταν του έκαναν φάουλ στις 85’ αυτός σηκώθηκε σα ζόμπι χωρίς ψωμί και έδωσε γκολ σα να του είχαν βάλει κινητήρα στην πλάτη! αυτός δεν είχε ανάγκη από ψυχή επειδή εκείνος ήταν η ψυχή που πήγαινε κουβέρτα σπίτι της ομάδας όταν αυτοί είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κουβέρτες! και μετά τον πήρανε εκείνοι πέρα — όχι επειδή ήταν τρελός σαν Γιουσούφ αλλά επειδή έκανε τέτοια γκολ που ο κόσμος άρχιζε να τραγουδάει τον εθνικό ύμνο πριν ξεκινήσει ο αγώνας! εκείνος ήταν ο τύπος που όταν του λέγανε "ρε δύστυχε πάρε την μπάλα" εκείνος έπαιρνε αυτήν και τους έδινε τόσα γκολ που έφτανε για μία δεκαετία! ο χρόνος θα δείξει αν αυτός εκείνος τελικά γίνεται σέντερ φορ στον ουρανό ή αν θα συνεχίσει να είναι εκείνος που όλες οι ομάδες θέλουν αλλά κανείς δεν μπορεί να κρατήσει πάνω από τρεις μήνες — επειδή τελικά ξεμένεις από ψυχραιμία όταν βλέπεις εκείνον να στέκει σα δεύτερο ημίχρονο και να βγάζει τριπλά γκολ! τέλος πάντως, θα δούμε