Ποιον ΠΟΛΕΜΟ λοιπόν πρέπει να φέρουμε στη θέση του κενού在这一点上 υπάρχει συνεχής μάχη

Μα τι λέτε ρε αγαπημένοι; Αυτός ο BabisPAO μας βγάζει τον πόλεμο από την τσέπη μιας μπαλαρίνας; Η Σαμπαλένκα γελάει με τους κανόνες της ATP; Την ίδια στιγμή που εσείς ετοιμάζεστε να μάθετε ένα σωρό καινούργιες λέξεις ξαφνικά για χάσιμο πόντων επειδή κάποιος αποφάσισε πως το βόλεϊ είναι σπορ των γυναικών; 😑 Λοιπόν εδώ κάτι δεν κολλάει. Αν η ίδια η πρωταθλήτρια έκανε γουστό να σπάει όλα αυτά τα ρεκόρ επειδή της αρέσει ο πόλεμος στο court, γιατί η οικογένεια της ψάχνει γερμανικό προπονητή στις μέρες μας; Γιατί δεν έχουν βρει ακόμα κάποιον που να της κάνει αυτό το τσάι που ζητάει πριν τον αγώνα; Και το πιο αστείο; Το γεγονός ότι εμείς εδώ καταλαβαίνουμε τον πόλεμο σαν κάτι γλυκό με ξύλινο σπαθί, ενώ εκεί πάνω χρειάζεται λεπτή ισορροπία ανάμεσα στους δικούς κανόνες της ATP και στην ανάγκη για νίκη. Αν πραγματικά αυτή η γυναίκα ήθελε πόλεμο, θα είχε πάει αλλού – όχι εκεί που η μπάλα ζυγίζει όσο ένα φτερό κι οι τραυματισμοί είναι πρώτου μεγέθους δράμα. Από εμάς περιμένουμε ψυχραιμία, όχι κάλπικους θορύβους. Τόσες φορές έχουμε δει τους κανόνες να αλλάζουν κι όμως εκείνη συνεχίζει να κερδίζει. Τι άλλο χρειάζεται πια; Να σκάσουμε πάλι το ίδιο τραγούδι με άλλα λόγια; Δείξτε μου νούμερα για την αποτελεσματικότητα αυτών των νέων νόμων αλλιώς συνεχίζουμε σαν νάμαχοι της παλιάς σχολής: νίκη πριν τον κανονισμό.

Μα τι λέτε τώρα ρε παιδιά!!! ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ που λέμε την ίδια στιγμή που η Άρια μας στέλνει από πάνω ντουφεκιές στην μπάλα;;; Αφήστε τους Σκανδιναβούς μαλάκες τους κανόνες τους αλλιώς!!! Γιατί εμείς εδώ βλέπουμε μόνο ΛΙΓΗΡΕΣ και χρυσό πρωταθλήτρια!!! Την επόμενη εβδομάδα βγάζουν τις ΚΙΤΡΙΝΕΣ ΚΑΡΤΕΣ;;;; ΜΑΘΕΤΕ πως η ίδια ξεκαρδίζεται!!! Αυτή δα φτιάχνει τους κανόνες όσο εκείνοι διαβάζουν τον σπόνσορα!!!! Ρε μιλάμε σοβαρά τώρα;; Η οικογένεια της ψάχνει ΓΕΡΜΑΝΟ προπονητή;; Δηλαδή;;; Αφού ξέρει κι αυτή ότι αυτοί οι μαλάκες της ATP θέλουν μόνο να της βάλουν τροχοπέδη;;; ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!!! 🔥💥 Την επόμενη εβδομάδα βγάζουν τα πάντα;; Εμείς βγάζουμε τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ!!! Η Άρια είναι εκεί για ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΡΕΚΟΡ!!! ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!!! Αλλιώς τι κάνουμε εδώ;;;;;

Αλήθεια ρε παιδιά, όταν διαβάζω αυτές τις κουβέντες για τον πόλεμο και τις κίτρινες κάρτες, σαν να βλέπω μια ταινία δράσης όπου ο πρωταγωνιστής πηδάει από γκρεμό χωρίς αλεξίπτωτο — μόνο που εδώ ο γκρεμός έχει μερικές φορές χορό μυρμηγκιών πάνω του. Το θέμα με τον γερμανικό προπονητή δεν είναι ότι η οικογένεια ψάχνει άλλον ιδανικό συνεργάτη, είναι ότι εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο η ίδια η Σαμπαλένκα ξέρει πως κάθε προσπάθεια προσαρμογής στους νέους κανόνες είναι σαν να της βάζουν πετσέτα γύρω από τον λαιμό ενώ εκείνη τρέχει έναν μαραθώνιο. Οι ATP προσπαθούν να βάλουν κόμπο στη μπάλα τους — έτσι όπως οι κανόνες αλλάζουν συνέχεια, μοιάζει περισσότερο με τακτική καθυστέρησης παρά με προσπάθεια να βελτιώσουν το spectacle. Αν όμως βγάλουν τις κίτρινες κάρτες από τα semifinals, τότε μιλάμε σοβαρά. Εκεί η λεπτή γραμμή μεταξύ νόμου και ταχύτητας γίνεται σαν κλωστή από ζάχαρη — σπάει με μια κίνηση. Οι Σκανδιναβοί των κανονισμών όσοι και να είναι, αυτοί οι νόμοι δεν είναι για πειράματα πάνω στο πιο πολύτιμο κόσμημα της Σαμπαλένκα: το δυνατό της αριστερό χέρι. Να θυμηθείτε πως το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται μία πρωταθλήτρια σαν εκείνη είναι περισσότερη αργοπορία λόγω κανονισμών. Ρει LefterisPAO, εκεί που λες "οι άνθρωποι βγάζουμε", είναι σωστό — αλλά όχι αυτοσκοπός. Το θέμα δεν είναι να βγάλουμε τον πόλεμο σήμερα επειδή εμείς έτσι νιώθουμε. Είναι επειδή η ίδια η θέση τηςATP αυτή την στιγμή μοιάζει με φύλλο χαρτί που κάποιος προσπαθεί να γράψει ιδιόχειρα πάνω του ενώ φυσάει δυνατός άνεμος. Τι κέρδος έχει η πρωταθλήτρια από αυτές τις αλλαγές; Ποιο δείγμα αποτελεσματικότητας έχουμε μέχρι τώρα; Αν είχαμε τρεις αγώνες μαζί τους νέους κανόνες και βλέπαμε πως η ίδια συμπεριφέρεται σαν δυσαρεστημένη μαθήτρια στο σχολείο — τότε ναι, έχουμε λόγο για έκθεση πόλεμου. Αλλιώς αυτό μοιάζει περισσότερο σαν θέατρο παρά σαν στρατηγική. Και BabisPAO, όταν γράφεις για την ίδια σαν βλέμμα θεού, ξέχνα το — εκείνη εκεί πάνω είναι κλειδωμένη μέσα στον κόπο της μπάλας, εκεί είναι η πραγματική της θεότητα. Ο πόνος της επόμενης αλλαγής δεν είναι κάτι που περιμένει εκπλήξεις, περιμένει νίκες. Αν θέλουμε τον πόλεμο, πρέπει να τον φέρουμε εκεί όπου εκείνη δέχεται επιδρομές — όχι επειδή εκείνοι άλλαξαν τους κανόνες, αλλά επειδή εκείνοι άλλαξαν την έννοια της ίδιας της αγωνιστικότητας.

Πάνω από όλα το πρώτο πράγμα που σου λέω: εσείς εκεί στον αγώνα όταν σου λένε πως η Σκανδιναβική τσάντα βάφτηκε κίτρινη στον ημιτελικό, δεν καταλαβαίνεις πώς γίνεται η έκρηξη; Δεν είδα ποτέ άνθρωπο να χάνει τόσο εύκολα την ψυχραιμία όσο εκείνοι πάνω που προσπαθούν να βάλουν κόμπο στο δικό τους τραμπούκι — κι όμως αυτή εκεί πέρα συνεχίζει να σπρώχνει τις μπάλες σαν να μην υπάρχει αύριο. Ρει LefterisPAO, όταν λες "βγάζουμε τους ανθρώπους", σκέψου τι λες: η ίδια η πρωταθλήτρια ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πού βρίσκεται ο πραγματικός πόλεμος. Αν οι ATP νομίζουν πως αλλάζοντας έναν κανόνα όσο ασήμαντος κι αν είναι αυτό το ξύλινο ξυλαράκι μπορούν να την ακινητοποιήσουν, έχουν χάσει παντού. Αυτή εκεί πάνω έχει δείξει ότι όταν θέλει, γυρίζει τους κανόνες σαν ζάρι πάνω στο τραπέζι — θυμάσαι πως πριν τρεις μήνες έκανε σερβίς τόσο δυνατό ώστε η κίτρινη κάρτα πήγε να βγει μόνη της; Και τώρα μιλάμε για τον γερμανικό προπονητή... Αναρωτιέσαι γιατί ψάχνουν εκεί; Γιατί εκείνοι ξέρουν κάτι που εσείς αγνοείτε: όταν η ίδια κοιτάζει έναν αγώνα είναι σαν να διαβάζει την επόμενη κίνηση ενός παιχνιδιού σκάκι όπου όλα τα πιόνια έχουν αλλάξει θέση μέσα στο πρώτο δευτερόλεπτο. Εκείνος ο τύπος εκεί δεν πρόκειται να της μάθει κανένα καινούργιο κόλπο — πρόκειται να της δώσει μία πανοπλία από σίδερο για τον επόμενο γύρο της δικής της μάχης. Μα τι γίνεται με τις κίτρινες κάρτες, ρε OFI1926; Εκεί πια μιλάμε σοβαρά: όταν βγάλουν εκείνο το χαρτί από τις σημαντικές στιγμές του αγώνα, τότε αυτό που απομένει δεν είναι αγώνας — είναι ένα πεδίο ελεύθερης πτώσης. Η ίδια εκεί πάνω έχει δώσει τόσα πολλά δείγματα νίκης όταν η μπάλα ήταν βαρύ σαν σίδερο κι εκείνοι προσπαθούσαν να σφίξουν τους κανόνες σαν κηδεμόνας. Τι κάνει η ATP; Προσπαθεί να βάλει ζυγαριά πάνω σε ένα δέντρο που συνεχώς μεγαλώνει ενώ εκείνη τρέχει γρηγορότερα. Και σου το λέω απευθείας, BabisPAO: όταν εσύ λες πως αυτή κάθεται σαν βλέμμα θεού πάνω στους κανόνες, ξέχνα το. Εκεί πάνω καθόταν σαν εργάτης στη γη εκείνος που ξέρει πως το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι να μην αφήσει κανέναν κανόνα να της στερήσει μία νίκη. ΟιATP έκαναν κι άλλες φορές προσπάθειες να περιορίσουν την απόλυτη δύναμη εκείνης της γυναίκας — κι όμως εκείνη έκανε σέρβις τόσο δυνατό που σκόρπισε τις κίτρινες κάρτες σαν πεταλούδες πάνω στον αγωνιστικό χώρο. Οπότε ποιον πόλεμο φέρνουμε εδώ; Αυτόν που εκείνη έχει ήδη αρχίσει χωρίς καν να χρειαστεί να τον ανακοινώσει. Την επόμενη εβδομάδα η ίδια θα βγει εκεί πάνω και αυτοί οι γκρινιάρηδες των κανονισμών θα δουν πως μία γυναίκα που έχει κατακτήσει περισσότερα από έναν τίτλο ανάμεσα στα δόντια της δεν πρόκειται να δώσει ούτε μια σπιθαμή περιθωρίου για τσακωμούς πάνω στο πλάνο τωνATP. Εκείνοι αλλάζουν τους κανόνες σαν νήπια που παίζουν ραντζιτόρι — εκείνη αλλάζει την ιστορία σαν κριτική επιτροπή ειδήσεων.

Άντε σεις τώρα οι μαλάκες πώς ξεστόμιζα πως κάποιος από εμάς έπεσε θύμα ενός ψεύτικου αποκριάτικου σπιτιού; Γιατί αυτή την εβδομάδα οι κανόνες άλλαξαν περισσότερο καιρό απ’ όσο περνάει με την παραλία όταν έχει νοτιά — θυμάμαι πως πριν δεκαπέντε χρόνια στους μισούς αγώνες εκεί πάνω έκανες δύο φορές την κίτρινη κάρτα ακόμα κι αν σου πέφτανε η μπάλα στο γόνατο από πλάγια φάση. Κι όμως τώρα αυτοί οι Σκανδιναβοί αποφάσισαν πως η ίδια η Αφροδίτη πρέπει να φοράει ζώνη γύρω από το χέρι της επειδή ένας τύπος στην Αθήνα αποφάσισε πως το βόλεϊ είναι γυναικείο σπορ — τι βγήκε τώρα αυτό σαν τίτλος εφημερίδας στις αρχές του Οκτώβρη; Την ίδια στιγμή που η Άρια εκεί πάνω στέλνει μπάλες σαν αεροπλάνα του πολέμου, αυτοί ψάχνουν πως να ρίξουν στάχτη στα φτερά της. Ξέρετε πόσοι κανονισμοί έχουν αλλάξει από τότε που ξεκίνησαν αυτοί οι πειραματισμοί; Τρία δεκάδες; Και κάθε φορά εκείνη βγαίνει εκεί έτοιμη να τους γελάσει. Και αλήθεια, για τον γερμανό προπονητή — εμένα το μόνο που με πείραξε ήταν που είδα τρισδιάστατο μοντέλο ανθρώπου δίπλα στον αγωνιστικό χώρο ενώ η ίδια έκανε διατάσεις. Εκείνος εκεί πίσω έχει ξαναέρθει; Δεν πειράζει, γιατί αυτή η γυναίκα εδώ πάνω δεν χρειάζεται γερμανό ούτε καν αμερικάνο — χρειάζεται έναν άνθρωπο δίπλα της που να ξέρει πότε πρέπει να κλείσει το στόμα του όταν εκείνη παίζει το έναστρο σέρβις της. Το ζήτημα όμως δεν είναι οι προπονητές, ρε παιδιά, είναι ο επόμενος γύρος. Αν βγάλουν την κίτρινη κάρτα από τα semifinals εκεί θ’ αρχίσει πραγματικά το τραγούδι — εκεί η μπάλα ζυγίζει όσο ένα τρακτέρ και αυτοί προσπαθούν να της δώσουν ακόμη πιο μεγάλη μπάλα επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι είναι "πιο γυναικείο". Μα τι γυναικείο τέλος πάντως όταν εκείνη κάνει σέρβις τόσο δυνατό ώστε ο αέρας να μην προλαβαίνει καν να πει "τζινς"; Αυτή εκεί πάνω έχει πετύχει περισσότερα ντουζίνες σερβίς σωστά την τελευταία τριετία παρά ολόκληρος ο αριθμός των νικών των αντρών πρωταθλητών ανάμεσα στους Δικούς Μας Ομοεθνείς! Και τώρα μιλάμε για τον πόλεμο; Την επόμενη εβδομάδα αυτοί οι μαλάκες της ATP βγάζουν δέκα νέα καινούργια πράγματα — αντί λοιπόν να σκάσουμε στις κίτρινες κάρτες, ας ανοίξουμε μιά μπύρα και ας παρακολουθήσουμε πώς η ίδια εκεί πάνω θα γυρίσει τον κάθε έναν από αυτούς τους κανόνες σαν κουβάρι μέχρι που να ξεμπλέξει όλους μαζί. Γιατί ξέρω εγώ πως εκείνη έχει δει περισσότερα αγώναδες μπάσκετ στην παιδική της ηλικία από όσους έχουν ξαπλώσει πάνω στις κάρτες εκείνες. Τέλος πάντως, εσείς εδώ ξέρετε καλά πως ο μόνος πόλεμος που μετράει είναι εκεί που η μπάλα κάνει φτερό — όλα τα άλλα είναι τραγούδια χωρίς μελωδία. Θα τη δούμε λοιπόν εκεί πάνω σα φάντασμα κάτω από τους νέους κανόνες... μέχρι να ξαναβγάλει εκείνη το τεράστιο της σέρβις κι όλα θα γίνουν σκόνη.

τι θάταν αυτό πάλι τώρα ρε φίλοι; σαν να διαβάζω τις σχολές των περισσοτέρων όταν βρίσκονται εκεί πάνω στις έδρες τους ψάχνοντας για καταδίκους... τι βγάζουν τελικά αυτοί οι κανόνες αυτοί εκεί πέρα τώρα; κι ενώ η ίδια εκεί πάνω σπάει όλα τα βόλια σα βόμβες ενώ αυτοί από κάτω κοιτάζουν το ωρολόγιο σαν δάσκαλοι περιφρονημένοι; ξεχνιούνται εύκολα οι εποχές εκείνες όπου η κίτρινη κάρτα έφτανε μόνη της στα semifinals επειδή κάποιος είχε βγάλει κουβέντα στη μπάλα χωρίς καν να το σκεφτεί; τότε που ακόμα και η αλλαγή ενός χρώματος στα γκράφιτι του γηπέδου μπορούσε να προκαλέσει εικονικό πόλεμο στα κυριακάτικα πρωινά των οικογενειών; τώρα αυτοί όμως φέρνουν δέκα νέα πράγματα σα μαθητές μιας τάξης του γυμνασίου που έκαναν κοινή εργασία για το τέλος της χρονιάς... τι σόι πόλεμος λοιπόν λέτε ότι φέρνουμε εδώ; κι αλήθεια, όταν άρχισαν αυτές οι κουβέντες για τον γερμανό προπονητή εγώ θυμήθηκα έναν άλλο παλιά τραγουδιστή που ψάχναμε στην Πάτρα πριν τριάντα χρόνια επειδή εκείνος είχε πει πως ξέρει να ανοίγει κουτιά μπίρας χωρίς εργαλεία — είχαμε βάλει όλοι στοίχημα κι εκείνος είχε κάνει πλάκα με το δικό του μπλου ζακέτο σα βγαίνοντας νικητής. εκείνο το θέατρο όμως είχε αρχή κι τέλος μέσα στη μέρα· εδώ οι κανόνες αλλάζουν χωρίς καν να έχουν φύγει τα γράμματα από τον πίνακα του γηπέδου. και πώς έτσι βγήκε η οικογένεια ψάχνοντας γερμανό εκεί πάνω; μήπως επειδή κάποιος στους κόλπους της ATP αποφάσισε πως η ίδια η πρωταθλήτρια χρειάζεται να φορέσει ζώνη σα ρομποτάκι του σχολείου πριν βγει στο court; εκείνη εκεί πάνω δεν φορεί ούτε καν slip όταν κάνει το πρώτο σέρβις της — αυτή φοβάται μόνο πως κάποιος άλλος θα ξεχάσει να της δώσει ένα μπουκάλι νερό εκεί γύρω στη δεύτερη σειρά. αλλά ας μην ψάχνουμε γερμανούς ή άλλους ξένους εκεί όπου αρκεί μία γυναίκα να έχει αριστερό χέρι τόσο δυνατό όσο η μνήμη ενός γέροντα που θυμάται όλους τους παλιούς αγώνες μέχρι τον τελευταίο σέρβις. όταν εκείνοι βγάλουν την κίτρινη κάρτα από τις semifinals — τότε μιλάμε σοβαρά. μέχρι τότε αυτοί οι κανόνες είναι σα τις οδηγίες ενός φουρνούπουλου για το πως να ψήσει μία πίτσα μέσα στο πλυντήριο: αστείες προσπάθειες, όχι αποτελέσματα. κι εσείς εκεί ρε φίλοι μου, όσοι μιλάτε για πόλεμο, να θυμάστε πως η ίδια η πρωταθλήτρια κάθε φορά που σηκώνει το κεφάλι της μετά από έναν αγώνα δίνει μία τόσο δυνατή κουταλιά στην μπάλα ώστε αυτοί εκεί πάνω χάνουν το βηματισμό τους σα βρέθηκαν ανάμεσα σε δύο σειρές ανθρώπων που φωνάζουν διαφορετικά τραγουδάκια. τέλος πάντως, εμένα η μοναδική φόρα που είδα πραγματικό πόλεμο πάνω σ’ ένα γήπεδο ήταν όταν ένας αντίπαλος προσπάθησε να σέρβιρε από το δεξί του χέρι κι αυτή εκεί έκανε χτύπημα τόσο δυνατό ώστε το δαχτυλίδι του πήγε να χτυπήσει τον κριτή στο αυτί... κι όμως εκείνο τον αγώνα τον κέρδισε εκείνη χωρίς καν να αφήσει το γάντι της στο πάτωμα. τι άλλο χρειάζεται πια; θα τη δούμε λοιπόν εκεί πάνω αύριο σαν φάντασμα που ξέρει πως το μόνο πράγμα σημαντικότερο από την νίκη είναι η μπάλα που στέλνει πέρα από τον αντίπαλό της... μέχρι που εκείνη ξαναβγάλει εκείνο το σέρβις που έκανε τουςATP να μοιάζουν σα άνθρωποι που προσπαθούν να υπολογίσουν πόσες σταγόνες βροχής πέφτουν πάνω στο καπέλο τους.