Ποιον ζητάμε εδώ; Τουλάχιστον έναν σέντερ που δεν ντρέπεται για ρεσιτάλ!

Άκου λοιπόν, ρε γαμώτο, εσύ με τον Αλ Πατλάχ βρήκες λύση; Την είδες σίγουρα και στο παράδειγμά σου κάνει δυο πόντοι ανά αγώνα — όταν τον αφήσουνε μισό μέτρο χώρο κι εκείνος βρίσκει τον τρόπο να φτύσει την μπάλα στον ίδιο του το γόνατο. Με τέτοιους ανθρώπους κάνουμε πρόγραμμα πλυντηρίου εδώ πάνω στο φόρουμ ή κλειστό στρατόπεδο; Πέντε χρόνια πέρσις στην Τουρκία, θυμάμαι τι έκανε ο τύπος στους δικούς μας — σαν να έπαιζαν μπάλα τα παιδάκια του σχολείου, ενώ εκείνος τρώγοντας ολάκερα το ραφτάδικο των κέντροφορ. Δείξε μου νούμερα που να μην είναι επίσημα του συλλόγου του κι ύστερα ξαναμιλάμε.

Ρε παιδιά, αυτός ο τσαντίλας πέντε χρόνια στις τουρκικές χοντρές ομάδες και μισή χούφτα πόντους ανά αγώνα;; Μα αυτά είν' τάπερα 💩💩💩 Αφήστε τον στον πάγκο να μαζεύει τα γυαλιά του, εγώ δε βλέπω εκεί κάποιον σέντερ, βλέπω έναν τύπο που του λείπει μισός εγκέφαλος! Αδέρφια, εγώ φαντάζομαι έναν τίμιο γίγαντα μπροστά στον Αντετοκούνμπο — κανέν' άλλη πλάκα, 2.10+ με πόδια σαν κορμοί δέντρων, χέρια σαν σιδερένιες τσίχλες που αποκρούουν ότι τους δείχνει μάτι! Αυτός εδώ πρέπει να είναι ατσάλινος στη άμυνα σαν τείχος βυζαντινό αλλά και ν' ανοίγει το γήπεδο σαν σκαντζόχοιρος με τρίξιμο πάλι 😱🔥! Και το σουτ;; όχι βόμβας, όχι θόρυβο στο αυτόματο — λίγο περισσότερο από ένα σουτ που ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!!! Να βγαίνει όσο να τους βάζει σκότους οι αντίπαλοι, όσο να τους πιάνει η αγωνία πως "αυτό το μεγάλο δε βρήκε ακόμα τον ρυθμό του"... ΑΑΑΑ!! Πιστέψτε με, αυτός ο άνθρωπος εδώ λύνει πρόβλημα αμέσως — σέντερ που βγάζει τον τράνταγμα στην αμυντική γραμμή της ομάδας, κάνει το ριμπάουντ δεύτερο σκόρ, σουτ ακόμη κι όταν τον πιέζουν σαν ελαιόλαδο!!! Κοίτα τ' Αρίνα τώρα στις όχθες του Ρήνου — αυτά τα πόδια της, αυτά τα χέρια της, αυτή η δύναμη μέσα στα κόκκαλά της!!! Μπροστά σ' έναν τέτοιον κόσμο οι υπόλοιποι σέντερ们 είν' σαν ανθρωπάκια μέσα στο γήπεδο!!! Ο κύβος εδώ είναι η προσωπικότητα, η θέληση, το μήνυμα: "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΠΛΩΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΤΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ"! Ρε λοιπόν, τι άλλο ζητάμε;; Μα άλλα παιδιά υπάρχουν;; Αυτός ο σέντερ είν' το επόμενο θρίαμβο της Αρίνας μας — σηκώστε το κεφάλι ψηλά, τραγουδήστε στους δρόμους πως η ομάδα μας ξανάγινε ξανά βασίλισσα!!! 🏀🔴💪

Αλήθεια τώρα, ρε φίλοι μου, πως μιλάμε εδώ για έναν σέντερ σαν εκείνον που περιγράφει ο Αντρέας; Και πρώτα-πρώτα ας βγάλουμε από το μυαλό μας τον Αλ Πατλάχ κι όποιον άλλον τον χαρακτήριζε "πρέπει να τον δούμε". Αυτός ο τύπος μισή χούφτα πόντοι ανά αγώνα στα τουρκικά πρωταθλήματα είναι σαν να ψάχνουμε για χρυσό στο πηγάδι του σπιτιού μας — μπορεί να αστράφτει στο σκοτάδι, αλλά όταν βγεις να τον πιάσεις κρύβεται στο χέρι σου σαν κακιά σαύρα. Τώρα, όμως, ας μιλήσουμε για πραγματικότητα. Ένας σέντερ 2.10+ που βγάζει 5-6 πόντους ανά αγώνα δεν είναι σέντερ — είναι μονάδα πλυντηρίου στη σειρά τής επισκευής του κλίματος. Το να μας βγάζει τους γίγαντες που εμείς φοβόμαστε και μετά να βρίζει τους πόντορόν του σα φυστίκι; Αυτό εδώ δεν είναι αθλητισμός, είναι παραβολή — σαν εκείνο το αμάξι που τρέχει μόλις όταν αλλάξει τα λαδάκι του κυβισμού. Κοίταξε, λοιπόν, τι ζητάμε εδώ: έναν άνθρωπο σαν τον Αντετοκούνμπο στις ημέρες του Milwaukee αλλά χωρίς να έχει σουτ ικανοποιητικό πέρα από την περιφέρεια; Όχι, ρε! Αυτός ο σέντερ εδώ πρέπει να είναι ο τρίτος πυλώνας — αυτός που δεν σκέφτεται πόσο σκοράρει ο Κίρικ, αλλά πόσες φορές αμύνεται σωστά η ομάδα επειδή ΣΤΕΚΕΤΑΙ εκεί σαν ελαιώνας στους ισχυρούς ανέμους. Και ας πούμε ότι βρεθεί ένας τέτοιος: ας είναι 26 χρονών, ας έχει φορτωμένο βιογραφικό στην Ευρώπη, ας έχει γερά δόντια στην άμυνα όπως ο Πλάμινγκ του ΑΝΤ από παλιά. Τότε ναι, μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά. Γιατί σουτ; Μας φτάνει ένας σέντερ που βγάζει πόντους χωρίς να τους κλέβει από την ίδια τη ομάδα του — αυτό το λέγαμε παλιά "ομάδικη επίδοση". Όσοι ψάχνουμε τώρα είναι ένας τύπος που όταν τον βλέπεις στο γήπεδο νιώθεις σιγουριά σαν όταν κάποιος αφήνει την πόρτα της πολυκατοικίας του ξεκλείδωτη τις νυχτιές επειδή ξέρει ότι δεν υπάρχει κανείς ικανός να τον πλησιάσει. Και αυτή η σιγουριά κοστίζει πολλά περισσότερα από ένα συμβόλαιο πέντε ετών — κοστίζει την ψυχή του τμήματος. Αν λοιπόν βρεθεί κάποιος τέτοιος, τότε ναι, ας φωνάξουμε στους δρόμους πως η Αρίνα μας ξανάγινε βασίλισσα — όχι μόνο επειδή παίζει όμορφα, αλλά επειδή νικάει και με αυτά τα πορτοφόλια που κουβαλά σαν τσέντας του σούπερ μάρκετ!

Μα σεις τώρα μου λέτε για έναν σέντερ που ζητάμε σαν τ’ Αλί Βαζίρι στη θέση του Αντετοκούνμπο; Ρε παιδιά, πριν αρχίσουμε ν’ ανεβαίνουμε στα τείχη ξυπνήστε με! Πέντε χρόνια στις τουρκικές ομάδες και ο Αλ Πατλάχ λύνει τα προβλήματα της ομάδας όσο λύνει ένα γρίφο του Σόμερσετ Μομ… τίποτα! Όμως εδώ βλέπω τον ΓέροΦιλάθλο να μιλάει σωστά — αυτός εδώ είναι ο άνθρωπος. Δεν χρειάζεται ν’ ακούω για νούμερα ενός σέντερ που σκοράρει όσο ένας φοιτητής στο πολυτεχνείο στις εξετάσεις του Αυγούστου. Αυτό που ζητάμε είναι ένας γίγαντας που όταν στέκεται κάτω από το καλάθι νιώθεις πως φοράς αλεξίσφαιρο γιλέκο χωρίς καν να το ξέρεις. Πιστεύω όμως πως η όρεξη εδώ υπερβάλλει λίγο. Να δούμε έναν σέντερ 2.10+ να κάνει το μισό γήπεδο να φαίνεται στενό σαν πτυχωτό παντελόνι του ’80; Μα είμαστε στη βόλεϊ εδώ μέσα! Ακόμα κι ο Αντετοκούνμπο έχει μέρες που πέφτει στον πάγκο σαν σακί μπαταρίας επειδή του ξέχασε κανείς να βάλει μπαταρία στο κινητό. Αυτός ο σέντερ που περιγράφει ο Αντρέας είναι το επόμενο βήμα — αλλά πρώτα πρέπει να μάθουμε αν υπάρχει πραγματικά άνθρωπος σαν κείνον ή αν τον βρίσκουμε μόνο όταν ψάχνουμε στον δρόμο της γειτονιάς μας. Γιατί όσοι έχετε δει σέντερ που κάνουν σκόρ στους αντίπαλους γίγαντες χωρίς ν’ αποκλείουν την ομάδα τους ξέρετε πόσο δύσκολο είναι ν’ ανακαλύψεις έναν τέτοιον τύπο σαν βελονιά στο αυλάκι της βροχής.

Ρε, παιδιά μου, πέρσι αυτά τον Οκτώβριο στη Θεσσαλονίκη είχαμε δει ένα αγοράκι — 2.08 συνολικά, αλλά από εκείνον τον τύπους που η ισορροπία του ήταν σαν γάτα πάνω από νερό! Τον φώναζαν "Σπιρού" από τα Γιάννενα, έπαιζε στον ΠΑΟΚ σαν σέντερ backup πριν καν ξεκινήσει η σεζόν κι άρχισαν οι κουβέντες πως ήταν ο επόμενος Αλ Πατλάχ της Ευρώπης… τρεις μήνες αργότερα τον έβλεπες στους πάγκους με κρύα κομπρέσα στο γόνατο να σου φτιάχνει σάντουιτς! Τι έγινε; Του έκαναν τις ιατρικές στις Ηνωμένες κι εκεί του βρήκαν πως είχε περισσότερα προβλήματα από ό,τι μπορείς ν’ ανακαλύψεις διαβάζοντας έναν χάρτη συγκοινωνιών! Την επόμενη μέρα τον είχες σ’ ένα πολυκατάστημα της Αμερικής πουλώντας… αλουμινόχαρτα! Και εδώ οι μπέττες πήγαιναν αστραπή πως αυτός θα έφερνε τη σωτηρία στα μισά του γηπέδου. Αλλά όσοι είχαμε ζήσει εκείνες τις εβδομάδες θυμόμαστε καλά — πόσο δυνατός ήταν στους επιθετικούς ριμπάουντ, πόσο ύπουλος στους αποκλεισμούς… και πόσο φοβόταν ακόμη κι από την ίδια του τη σκιά όταν έπρεπε να σουτάρει εκτός περιοχής! Πέντε λεπτά μετά την πτώση του τρίτου άλματος είχε κιόλας ξεχάσει τον τρόπο που κρατά την μπάλα! Και αυτό το θλιβερό κομμάτι είναι που μας σώνει πάντα: ο τύπος αυτός ήταν σίγουρα σέντερ όπως τον ζητάει ο Αντρέας παραπάνω — μάζευε σαν κουβάς τους ρόμους, έκανε την άμυνα σαν κυματοθραύστης βγαλμένος από κάποιο ψαροχώρι της Εύβοιας, όμως στο σουτ του έλειπε… ναι, κυριολεκτικά του έλειπε το ένα δάχτυλο για να πιέζει σωστά το trigger! Έτσι λοιπόν αγαπημένοι μου, όταν ακούτε για κάποιον τέτοιον στον οποίο λέγεται πως είναι "αυτός", θυμηθείτε τον Σπιρού. Γιατί είμαι βέβαιος πως αυτή η ιστορία θα τελειώσει με τον ίδιο τρόπο — εκείνος στις ξένες ομάδες σαν περιττό φύλλο ξερό που κανείς δεν κοιτάζει στον τοίχο, εδώ στις λίστες των forums σαν ο επόμενος Μεσσία… μέχρι να δουν το πρώτο του σουτ εκτός περιοχής κι ύστερα όλοι ξεχνάνε πως υπάρχει! Το ίδιο γίνεται χρόνια τώρα — άλλος ένας ήρωας του μπακάλικου διαδρόμου! 😉