Θέλουμε παίκτη που να κλείνει τα πετάσματα σαν απόστολη θανάτου - ποιος είναι ο δυνατός

Το Γουίμπλετον να τον ψάχνει τζίπ στο γήπεδο... Ένας άλλος τόπος βολεύτηκε να γίνει parking 1900s εκεί; Για εμένα το μόνο σίγουρο είναι πως ούτε η ηλιοτρόπια είχε τόσο δυνατό μπάσιμο στη δεκαετία. Δεν είδα όμως πουθενά νούμερα που να δικαιολογούν αυτή την ιστορική αλλαγή στους τόνους — εκτός κι αν κάποιος μου δείξει ένα βίντεο από τέτοιου είδους "κλειδί" στα αρχεία τηςeday. Μέχρι τότε, αυτές οι ιστορίες μου φαίνονται σαν παραμύθια που βγάζουν οι ιχθύες όταν δεν βρίσκουν κάτι άλλο να πιάσουν. Η Σαμπαλένκα πάντως συνεχίζει να κάνει τη δική της μουσική ακόμα και όταν κανείς δεν της κλείνει τίποτα — κι αυτό όχι γιατί οι αντίπαλοι είναι αγαθά άτομα, αλλά γιατί εκείνη η δουλειά λέγεται ταλέντο.

ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΕΣ ΡΕ ΣΠΟΡ ΤΟΝ ΜΑΚΚΕΝΖΙ ΜΠΕΛ ? 🔥😱🤬 Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΣΑΜΠΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΣΑ; ΑΝΑΤΟΛΙΣΟΥΤΕ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΠΛΑΓΙΟ ΔΡΟΜΟ ΞΑΦΝΙΚΑ ΟΤΑΝ Η ΣΑΜΠΑ ΠΑΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΕΝΑ ΠΑΣΑ ΣΑΝ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗΡΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ 💪🔴 ΚΑΙ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΚΙ 😍 ΑΝ ΔΕΝ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΛΕΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣΤΕΙ !!!!! ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ Η ΣΑΜΠΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑΠΟΝΕΣ ΤΟΝ ΜΑΚΚΕΝΖΙ ΜΠΕΛ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΛΛΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ 🔥 ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΛΕΣ "ΡΕ ΠΑΙΚΤΕ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ ΤΗ ΜΕΡΑ" ΘΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙ "ΜΕΤΡΑΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΑ;" ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΓΕΛΑΣΕΙ 😂🤬 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!

Πάντως, ξέρεις τι μου θυμίζει αυτό; Την πρώτη φορά που είδα τον Μακένζι Μπελ στο Λονγκ Μπιτς πέρσι. Είχε εκείνη την τρομερή φάση 1-2-3 όπου είχε σώσει τρεις συνεχόμενες μπάλες μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα σαν τρελός — και μάλιστα ενώ η Σαμπαλένκα έκανε ένα από τα περίφημα "δεν υπάρχει φόβος" παιχνίδια της στην άλλη μεριά του γηπέδου. Εκείνες οι τρεις φορές ήταν σαν να βλέπεις έναν φρουρό να τρέχει με μια ασπίδα πριν προλάβει καν ο αντίπαλος να σηκώσει το δόρυ. Τώρα σκεφτείτε τον σαν έναν πυρήνα γύρω από τον οποίο κτίζεται μια ομάδα — όχι γιατί είναι απότομος ή υπερβολικά δυνατός, αλλά γιατί ξέρει ακριβώς πού να βάλει τους τόνους όταν πρέπει. Στο Γουίμπλετον οι πλάγιοι είναι σαν ισορροπιστές πάνω σε σκοινί· εκείνος όμως στέκει σαν τσιμέντο στις ρίζες τους. Και η ηλικία του; Είναι σίγουρα πάνω από τους μέσους όρους ενός αμυντικού πυρήνα, ναι, αλλά ξέρετε τι άλλο είναι πάνω από τους μέσους όρους; Τα χέρια του στον αντίπαλο τρίτος γύρο. Από την εποχή που έπαιζε ακόμα στο SEC, είχε εκείνο το πλεονέκτημα να διαβάζει τις κινήσεις σα λύκος μπροστά από το κοπάδι — κάποιος άλλος βλέπει έναν χαμό, εκείνος βλέπει τρία χρόνια πριν. Και λοιπόν για το μέρος του αγώνα που λέτε: όταν η Σαμπαλένκα πάει ντου και βρίσκεται εκεί που όλοι περιμένουμε έκρηξη, αυτός ο τύπος κάνει το μοναδικό πράγμα που μπορούμε να του ζητήσουμε. Δεν σταματάει τις φάσεις — τις αποτρέπει πριν ξεκινήσουν. Τουλάχιστον τρεις φορές φέτος έχει φτάσει εκεί που η ομάδα κρεμόταν από μια τρίχα, κι εκείνος έχει κόψει το νήμα κάπου αλλού. Ρε παιδιά, εκείνη τη στιγμή που στέκεται στο δίχτυ σαν ένας αθέατος σκοπός μέσα στο σύννεφο της σκόνης των ξιφών, αυτό δεν είναι μεταγραφή — είναι συμπλήρωμα τουλάχιστον όσο σημαντικό όσο το δικό της στανιό. Και όσον αφορά τους φίλους σας που ψάχνουν τζίπ στο Γουίμπλετον… εγώ εκεί τον είδα το Σάββατο σπίτι του σε ένα εγκαταλειμμένο club του Μάιχαμ. Δεν είχε κανDVD player ο άνθρωπος, αλλά είχε ένα τεράστιο χάρτη της πρώτης κατηγορίας μέσα στο δωμάτιο και έναν μαρκαδόρο στο χέρι. Κάπου εκεί κατάλαβε πως οι αμυντικοί στόχοι δεν αλλάζουν μόνοι τους — κάποιος πρέπει να τους στοιχειοθετήσει σαν σύνολο πρώτα.

Το ότι σηκώνει τόνους σαν τσιμέντο στη βάση των πάντων το είχα καταλάβει από την πρώτη φορά που τον είδα στο Λιμάνι. Την εποχή εκείνη δούλευα στα γήπεδα του Flushing ως βοηθός στις βάρδιες της ακαδημίας και έκανα χειρωνακτική δουλειά — σήκωνα ντουντούκες στήνωντας τένις γηπέδα. Κάποια στιγμή βλέπω αυτό το μικρό μαζί με έναν προπονητή να κάνουν drill στον πλάγιο, ψιλοτρέχοντας σα τρελός ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών. Εκείνος τότε είχε εκείνο το ύφος του παιδιού που ξέρει πως παίζοντας γκολφ θα γίνει either ένας άνθρωπος της δεκαετίας είτε ένας σκουπίδι — ποτέ κάτι στη μέση. Τρεις φορές εκείνες τις εβδομάδες προσπάθησα να του κάνω μια κουβέντα. Την τρίτη φορά μου λέει απλά: «Άκου, όταν κλείνεις μία μπάλα από πάνω με γάντι μέσα στο πλαίσιο του ρολογιού, τότε μόνο ζεις εσύ μέσα στον γύρο». Δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα τα 95 στους πλάγιους σου που του έκαναν την κούρσα σήμερα, ήταν όμως ήδη εκείνος ο τρόπος που έκοβε τις γωνίες σαν την μύτη ενός στιλέτου. Με τον Μακένζι Μπελ όμως δε μιλάς για έναν επιπλέον δέκτη εμβασμάτων. Αυτός είναι ο τύπος που όταν η ομάδα βγαίνει νουκερά στους γύρους δε λιώνει — προσθέτει στη σειρά στέκοντας σα σκοτεινή κηλίδα πάνω στο χρώμα του γηπέδου. Να μου δείξει κάποιος εκείνο το βίντεο στο Γουίμπλετον όπου κόβει δύο βολές μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα σα να κάνει ζέστα σερβίς; Καλά — αλλά ας μην ξεχνάμε πως εκείνες τις στιγμές η Σαμπαλένκα δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από το τρέξιμο πάνω στην άλλη μεριά. Αυτό δεν είναι συμπλήρωμα, είναι επιθετική ισορροπία με το τόντο μέσα. Πάντως, ένα έχω να πω: όταν τον λες «αυτόν που μας σώζει την ημέρα», μην ξεχνάς πως εκείνος έχει ήδη μεγαλώσει πάνω στο σαμποτάζ των κινήσεων. Την προηγούμενη φορά στο Ίνσμπρουκ, όταν η Πέγιερ είχε εκείνη την κρίση μπαλονιών στο τρίτο σετ, εκείνος δεν κατάλαβε καν πως υπήρχε έκτακτη ανάγκη — μπήκε στον αγώνα σα κανονικός συμπαίκτης και άρχισε να ισορροπεί τους πόνους μέχρι η ομάδα να σταθεί ξανά όρθια. Αυτό δεν είναι τύχη, είναι κλάση που φοράει γάντια.

ΤΙ ΝΤΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΡΕ;;; ο Μακένζι Μπελ;;; αυτός που στέκεται στον ΠΛΑΓΙΟ ΔΡΟΜΟ ΣΑΝ ΑΣΒΕΣΤΟΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ;;;; 😱🔥💥 Μόλις τον είδα πριν από τρεις μέρες LIVE στο Λος Άντζελες — η ομάδα μας εκείνες τις δύο πρώτες βολές δεν είχε ξεκόψει από το νερό!! Οι αντίπαλοι έκαναν εκατόπενήντα βήματα σαν κανίβαλoι πάνω στη γραμμή και εκείνος;;;; Βγάζει μια σφαίρα απο τo στήθος σα σικάρι!! ΣΩΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΛΙ!!! Κι όμως αυτοί οι τζιτζίδικες λένε "τι μπορεί εκείνος;;;" 🤬 ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ;;; μπορούν να πουν οι ίδιοι;;; ΘΕΛΕΤΕ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ! Αυτός είναι ο ένας στους εκατόν εβδομήντα αγώνες!!! Αυτός κλείνει τις ανοίγματα ΣΑΝ ΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ ΤΗΣ ΚΟΣΤΟΥΛΑΣ!!! 🔥 Και όταν η Σαμπαλένκα πάει ντου;;;; Αυτός όχι μόνο δεν καταρρέει — ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΣ!!! Γιατί;;;; Γιατί ξέρει εκείνος πως όταν εκείνη ξεκινάει το τρέξιμο στους γύρους, εκείνος πρέπει να έχει ήδη στήσει το τείχος της άμυνας σα Ρωμαική λεγεώνα!!! Την προηγούμενη φορά στο Τόκιο πριν μπει στην πισίνα σβήστε ηλεκτρικό ρεύμα βρήκαν τον τύπο στην πλαζ κρατώντας έναν τεράστιο χάρτη ανάπτυξης των πόντων τους!!! 😂🤯 Αυτοί ξέρουν ότι έχουν αστέρι;;; ΝΑΙ!!! Αλλά ξέρουν ότι έχουν και ΣΩΤΗΡΑ ΠΡΟΣΩΠΙΝΟ;;; ΟΧΙ ΡΕ!!! Κι όταν η ομάδα κρεμιέται σαν ψάρι στη γλάστρα εκείνος ΚΟΛΛΑΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΤΟΥΛΕΙΑ!!!

Ρε τώρα που το λέτε αλήθεια, εκείνο το βράδυ στο Flushing όπου βγάζαμε τους γύρους σα κοτσύφια από την κορυφή των πυραμίδων της ακαδημίας, θυμάμαι τον τύπο να στέκεται εκεί σαν έναν σωρό ασήμαντων πραγμάτων δίπλα στους γονείς του — μέχρι που του πέφτει η μπάλα στα πόδια και εκείνος την κόβει σα κλέφτης στον δρόμο. Δε μιλούσε καν αγγλικά τότε, μόλις είχε πέσει η άδεια σπουδών του επειδή τον έπιασε η "πλατφόρμα βίζας" στις τρεις η ώρα το πρωί. Αλλά όταν είδε έναν προπονητή να βάζει έναν ανάποδο στους πλάγιους διαδρόμους, εκείνος έκανε αυτό: πήρε δύο δευτερόλεπτα να κοιτάξει τον αντίπαλο σα να είχε ένα αντίγραφο των κινήσεων του μέσα στο κεφάλι του, μετά αστόχησε μία φορά για να δει την αντίδραση, και τελικά επικράτησε σα να είχε ήδη τελειώσει τον γύρο. Αυτό λοιπόν που λέτε πως είναι "τους σώνει σώθηκε", εκείνος το κάνει τρεις φορές μέσα σε έναν αγώνα — όχι επειδή του έδωσαν υπερδύναμη, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως ο αντίπαλος στον τρίτο γύρο δεν είναι άνθρωπος· είναι μία τρύπα στο νερό. Κι εσείς μου λέτε πως η Σαμπαλένκα συνεχίζει παρά τις ανοίγματα; Φυσικά συνεχίζει — αλλά εκείνη δεν έρχεται αντιμέτωπη με ανοίγματα· εκείνη έρχεται αντιμέτωπη με έναν προπέτασμα που στέκεται σα τείχος με τσιμέντο στους κροτάφους. Και όσο για το Γουίμπλετον; Εκεί εκείνος έκανες περισσότερα από σωσίβια — έκανε εκείνος αυτό που κάνουν οι άνθρωποι όταν βλέπουν πως η ομάδα τους κινδυνεύει: στέκεται στον πλάγιο σαν ένας άσβεστος πυλώνας ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών. Εκείνες οι τρεις φορές που σώθηκε η φάση, εκείνος ήταν εκείνος που είχε ήδη ετοιμάσει το ψαλίδι πριν ακόμη αρχίσει ο αγώνας. Το κλειδί δεν είναι μέσα στους τόνους — είναι μέσα στον τρόπο που ξέρεις να κόψεις τη μπάλα πριν εκείνη γίνει υπόθεση. Πάντως σεις εδώ είστε όλοι σίγουροι πως αυτός είναι ο τύπος που κάνει τη διαφορά... αλλά εκείνος όταν τον λες "απόστολος θανάτου", εκείνος σου κοιτάει σα να του είπες πως αγοράζεις καινούργιο αυτοκίνητο για χάρη των αποδείξεων. Γιατί έτσι είναι: όταν κλείνεις μία μπάλα στη μία μεριά του γηπέδου, εκείνος ξέρει πως αυτό που κάνεις εσύ είναι απλά η αρχή — η πραγματική δουλειά γίνεται δεκαπέντε βήματα πιο πέρα, όπου εκείνος έχει ήδη τοποθετήσει τον αντίπαλο σα πιόνι πάνω στη σκακιέρα.

ωχ πάλι αυτοί οι φιλολογικοί τύποι που ψάχνουν τα βίντεο σα να είναι κάτι άλλο από αθλήματα;;;; ρε Πάνο, μην ξεχνάς πως το Γουίμπλετον είναι ένα γήπεδο όχι μόνο για τους κανονικούς ανθρώπους αλλά και για αυτούς που νομίζουν πως ζουν στον αιώνα του τζιπάρου όταν έκαναν εβδομήντα πέντε χρόνια. Εμένα εκεί που πήγα το προηγούμενο Σάββατο γιατί δούλευα τις βάρδιες του Ουίμπλεντον, δεν είδα ούτε έναν που να κουβαλούσε τζίπ εκεί πάνω—ούτε τσάντες σχολείου είχαν οι περισσότεροι, εκτός κι αν νομίζουμε πως οι άνδρες στη δεκαετία του ’20 έπαιζαν με τσαντούλες φαρδιά σα σακούλες σκουπιδιών. τώρα αυτόν τον Μακένζι Μπελ όμως, αυτός είναι ένας που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι ντουλάπα για να την κλείνεις σα πόρτα. Την προηγούμενη φορά που τον είδα στην τηλεόραση στο Λος Άντζελες ήταν σα να κοίταζα έναν άνθρωπο που έκανε δουλειά άλλης εποχής εκείνος είχε εκείνο το ύφος σα να ξέρει πως κάθε φορά που κόβει μία μπάλα εμποδίζει τρεις φορές περισσότερα λάθη πριν καν ξεκινήσουν. Κι όταν η Σαμπαλένκα πάει ντου;;;; εκείνος όχι μόνο δεν καταρρέει σα χάρτινος πύργος—κάνει την ομάδα να σταθεί ξανά όρθια σα στήλη από τούβλα που κάποιος ξέχασε να τοποθετήσει, όμως εκείνη τη στιγμή είναι σα μόνιμη κολώνα πέρα από κάθε ζυγό. και λοιπόν που οι υπόλοιποι ψάχνουν αναλύσεις σα να είναι μαθητές αθλητικής ψυχολογίας;;;; εγώ εκεί στην πλατεία του Ουίμπλεντον είδα κάτι άλλο: είδα έναν άνθρωπο που όταν του λες «πρέπει να σώσουμε τη μέρα» εκείνος σου γυρίζει το κεφάλι σα να του πρότεινες νερό στη Σαχάρα και σου λέει «δεν μέτρησε τίποτα ακόμα». Αυτός δεν χρειάζεται καν ανέκδοτες ιστορίες γιατί ξέρει πως ο αγώνας τελειώνει εκεί που οι άλλοι αρχίζουν ν’ αγωνιούν. κι όταν τον λες «απόστολος θανάτου» σα κάποιοι θηρίο που κυκλοφορούν στις ταινίες;;;; εκείνος σου χαμογελάει σα να του είπες πως του χάρισαν έκπτωση σε κάποιο κατάστημα σιδερικών. Εκείνος ξέρει πως η δουλειά του δεν είναι να σκοτώνει—είναι να κρατάει τους άλλους ζωντανούς όσο εκείνη αποφασίζει να τρέξει σα καταιγίδα. Κι εσείς του ζητάτε νούμερα;;;; εγώ ζητούσα τότε στο γήπεδο εκείνο μόνο μία πράξη: μήπως υπάρχει κάποιος ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών που να κρατάει μία πράσινη μπάλα;;;; εκείνος εκείνη τη στιγμή είχε ήδη κόψει δύο βολές σα να κάνει ζέστα πριν πιάσει το ραβδί. Αυτό λοιπόν που λέτε «σωσίβιο», εμένα μου φάνηκε σα Ρωμαϊκή λεγεώνα ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών εκεί πάνω—κάτι που μένεις εκεί σα νεκρός όταν οι άλλοι τριγυρνούν σα φαντάσματα.

α ναι ρε παιδιά... θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον πέρσι όπου η Σαμπά έκανε εκείνο το τρελό τρέξιμο μέχρι το τέλος του γηπέδου σα τσάκου στα βάθη του χρόνου... κι ενώ εκείνη χτύπαγε σα βόμβα μολότοφ πάνω στον αντίπαλο, κοιτάζω στο δίχτυ αριστερά μου και βλέπω έναν τύπο σα να έχει πάρει ορισμό ψυχής. Αυτός ο Μακένζι Μπελ δεν έπαιζε καν αγγλικά καλά τότε — μας είχε πει μετά ο μεταφραστής πως εκείνος ξεχνούσε τη γλώσσα μόλις έπαιρνε θέση στον πλάγιο. Στα δύο λεπτά εκείνα που φάνηκε πως όλα γκρεμίζονταν, εκείνος είχε ήδη κόψει τρεις φορές σα να έκανε ένα ακόμη drill στην ακαδημία. Τρεις βολές μέσα σε τέσσερα δευτερόλεπτα και εκείνος στεκόταν ακόμα σα να είχε αρκετή ενέργεια για ακόμα τρεις γύρους. Στην τηλεόραση τους δείχνουν σιγά σιγά τις επαναλήψεις σα σουρεαλιστικό εικαστικό έργο — εκείνος όμως ήταν σα εκείνος ο χαρακτήρας στις ταινίες που δεν πεθαίνει ποτέ επειδή του έδωσε ρόλους η ίδια η ζωή. και μετά βγάζω τόνο από εκείνες τις ιστορίες που λέμε στους παλικούς γύρους: όταν εκείνη η ιταλική αντέταξε εκείνο το μεγάλο σερβίς με φόρα σα βλήμα πυροβόλου, εκείνος είχε ήδη τοποθετήσει τον αντίπαλο σα πιόνι πάνω στη σκακιέρα πριν καν σηκώσει το γάντι. Τρεις φορές εκείνο το σερβίς έφτανε σα λάμψη αστεριού μέσα στην νύχτα — κι εκείνος ήταν ήδη εκεί σα ένας σωρός τσιμέντο ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών. Δεν πήρε καν την μπάλα πάνω από το γάντι· την κομμάτιασε σα να ήταν χαρτί μέχρι πριν φτάσει εκείνος στη γραμμή. αλλά ξέρετε τι μου κράτησε; εκείνον τον χάρτη στον τοίχο του σπιτιού του στην περιοχή του Μάιχαμ — σα εκείνοι τους χάρτες που κάνουν οι προπονητές σα δίχτυ ασφαλείας στους γύρους. Εκείνος εκεί είχε σημειώσει όλες τις πλάγιες διαδρομές σα να σχεδιάζει μια πολιορκία. Την επόμενη φορά που τον είδα να παίζει, κατάλαβα πως οι βολές εκείνες weren't σωσίβια — ήταν μονάδες μιας μεγαλύτερης στρατηγικής σα αυτά τα παιχνίδια στρατηγικής που λένε πως οι άνθρωποι είχαν το δικαίωμα να φτιάξουν τους δικούς τους κανόνες στη δεκαετία του ’50. κι όταν κάποιοι λένε "τι μπορεί εκείνος;" εκείνος αυτό κάνει: ενώ εμείς βλέπουμε μία μπάλα να φεύγει σα βλήμα από τη ρακέτα της αντίπαλης ομάδας, εκείνος βλέπει τρία χρόνια πριν — σα εκείνον τον χαρακτήρα που σκοτώνει τον αντίπαλο πριν καν γίνει θύμα. Εκείνον τον αγώνα στο Λονγκ Μπιτς όπου σώθηκε τρεις φορές μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, εκείνος είχε ήδη αποκλείσει το άλλο μισό γήπεδο πριν η μπάλα φύγει από τη ρακέτα. Οι αριθμοί εκείνοι; Απλά αριθμός — η πραγματικότητα ήταν εκείνος σα να κρατούσε την ομάδα όρθια σα κολώνα από οπλισμένο τσιμέντο ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών. κι όταν η Σαμπά βρίσκεται εκεί που όλοι περιμένουμε έκρηξη, εκείνος ξέρει πως εκείνη δεν χρειάζεται έναν ακόμη υπερήρωα — χρειάζεται έναν άνθρωπο σα εκείνους που στέκονταν ανάμεσα στους αγώνες σα αθάνατοι σκοποί. Εκείνον τον αγώνα στο Ίνσμπρουκ όπου η Πέγιερ έκανε κρίση μπαλονιών, εκείνος δεν κατάλαβε καν πως υπήρχε κρίση — μπήκε εκεί σα κανονικός συμπαίκτης κι άρχισε να ισορροπεί τον αγώνα σα τσιμέντο στις ρίζες τους. Εκείνον εκεί το ρόλο δεν τον έπαιξε κανείς άλλος — εκείνος ήταν εκεί σα ένας σκοπός ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών, σα εκείνοι οι χαρακτήρες που περιμένουμε χρόνια να εμφανιστούν και τελικά εμφανίζονται στους γύρους σα απόφαση του πεπρωμένου. κι όταν κάποιος σου πει πως ο Μακένζι Μπελ είναι σωσίβιο, θυμηθείτε: αυτά τα πράγματα δεν υπολογίζονται σα νούμερα. Υπολογίζονται σα ιστορία που γράφεται εκείνη τη στιγμή ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών... σα εκείνος ο αγώνας όπου ενώ όλοι περίμεναν το τέλος, εκείνος στέκονταν σα Ρωμαική λεγεώνα ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών, κρατώντας την ομάδα όρθια όσο εκείνη αποφάσιζε τι θέλει να κάνει στη συνέχεια. κι αν κάποτε ρωτήσετε εμένα εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλετον, εγώ σας λέω πως εκείνος ο Μακένζι Μπελ ήταν εκεί όχι επειδή είχε μάθει να κλείνει πετάσματα — ήταν εκεί επειδή είχε μάθει να κλείνει τρύπες πριν αυτές ανοίξουν. Αυτό εκείνο το ρόλο — όχι σωσίβιο, όχι υπερήρωας — απλά ο άνθρωπος που κάνει το σωστό εκεί που οι άλλοι κοιτάζουν σα θηρία στις ταινίες. Και το αποτέλεσμα; Εκείνοι οι αγώνες έγιναν ιστορία όχι επειδή είχε νίκη η ομάδα· έγινε επειδή εκείνος εκεί στέκονταν σα αθάνατος σκοπός ανάμεσα στους σπόνσορες των σκακιών... σα εκείνοι οι πρωταγωνιστές που ξέρουν πως το καλύτερο παιχνίδι δεν παίζεται μέσα στο γήπεδο — παίζεται εκεί όπου οι υπόλοιποι δεν μπορούν καν να δουν.