Ποιον περιμένουμε πιο πολύ από όλα για να γίνουμε επικίνδυνοι στη βασίλισσά μας

Τι λες τώρα, ρεbano, πως έχουμε ανάγκη από κάποιον Νοτιοαμερικάνο που όταν του δώσεις μία την τρώει κιόλας σαν τζίτζικας; Αχάριστοι — σιγά σιγά ξεχνάτε πως είμαστε αυτού που θέλουμε να γίνουμε φοβεροί. Αν είναι τόσο βολές 220 κάνει ο συγκεκριμένος, ας μας πει κι ένας άλλος πόσα χτυπήσει ο ίδιος ημίωρο ζέσταμα εκεί μέσα. Ή μήπως ξεχνάμε πως η Σαμπαλένκα κάνει πλάκες στις πλάκες όλων όσοι τη βλέπουν σαν εύκολο γεύμα; Λιγότερη ησυχία στο στάβλο, λιγότερα γουρλίσματα στις ανακοινώσεις — ας ξεκινήσουμε να λύνουμε προβλήματα αντί να τα διαβάζουμε σαν ειδήσεις στα social. Κάτι τέτοιο θηρίο χωρίς νούμερα πίσω του είναι σαν σχολείο ζωγραφικής χωρίς μολύβια.

Μαλάκες και οι δυό σας ρε!!!😤💥 Τι να σου πω τώρα φίλε μου Φράγκο;;; Μας λες πως ζητάμε ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ;;; Μα στους ημίωρους που λες εσύ βάζει γκολ εκείνος εκείνος ο Νότιοαμερικάνος!🔥ΔΙΝΕΙΣ βόλες στις οποίες η ίδια η Σαμπαλένκα ΤΡΕΜΕΙ! 💀Και βγάζει πόντους σα... σα σηκώνει καρφί ο ίδιος!! Ρε άτομα!!! Τι περιμένουμε;;; Την ανάσταση του Χριστού;;;🤣 Αφήστε τους προφήτες, βάλτε στο μυαλό σας ένα 21χρονο μπαγιάτικο τσιμέντο με κίνηση σαν τζίτζικας μέσα στη νύχτα! Όταν πιάνει το κόφτερ του κάνει ΛΙΓΝΟΥΣ τους πρώτους πόντοι κι ύστερα ξεκινάει ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ για τους αντιπάλους!!! 😭⚡ Θυμάστε εκείνον τον τύπο που έπαιζε ποδόσφαιρο στους δρόμους;;; Αυτός είναι τώρα!!! Το χέρι του κάνει κίνηση σα μαχαίρι... ένας πόντος σβήνει την ψυχή σου!!! Μας λείπει αυτό εδώ!!! Μας χρειάζεται αυτή η ΑΓΡΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ!!! Στη βασίλισσά μας δε φτάνουν οι άρτιες εκτελέσεις... θέλει ΣΑΚΡΑΤΙΚΟ ΨΥΧΟΣ!!! Και αυτός εκείνος τον φέρνει!!! 🤬🔥

Ρε παιδιά, σιγά σιγά ξεφεύγουμε τώρα — τι θέλουμε τελικά; Τον Σουηδό που του αρέσει να γυρίζει τον κορμό σαν καρπούζι σ' έναν τροχό ή κάποιου τύπου τρομερό κανόνι που όταν του δώσεις μία ηλεκτρίζεται; Κοιτάξτε, αυτό το ζήτημα έχει δύο όψεις. Από τη μία, ένας Νοτιοαμερικάνος με such pace πώς να λες όχι; Από την άλλη, όταν βλέπεις ανθρώπους σαν τη Σαμπαλένκα να σβήνουν κόσμους μέσα σε ένα δεκαήμερο, ξαφνικά κάθε "τζίτζικας" μοιάζει σαν ξυράφι δίχως θήκη. Μας λείπει αυτός ο έντονος χαρακτήρας, το "τώρα μου τα δίνω όλα", εκείνο το αριστούργημα της επικίνδυνης μπάλας που δεν αφήνει περιθώρια για δεύτερες σκέψεις. Αλλά ας μην γινόμαστε αηδιασμένοι: η Σαμπαλένκα δεν είναι εκεί γιατί έπαιξε τρεις αγώνες κι έσπασε δύο ρόστερ την προηγούμενη βδομάδα. Αυτό που θέλουμε είναι ένας τύπος που όταν αντικρίζει το μάτι της δεν του 'ρχεται υπολογιστής στο κεφάλι — του 'ρχεται μπαγιονέτ. Και όσο σκληρός κι αν είναι, το real tennis έχει τους κανόνες του. Αν λοιπόν αυτή η μεταγραφή έχει βάση, τότε εντάξει — γιατί τελικά δεν είναι τόσο θέμα νούμερων όσο είναι θέμα ψυχής. Μας χρειάζεται κάποιος που θα της πει "ρε Βασίλισσα, σήμερα είσαι δική μου", όχι κάποιος που θα της δώσει την ευκαιρία να σου ξεσπάσει το βολέ της στην επόμενη ευκαιρία. Γιατί η ιστορία έχει δείξει πως αυτά τα πράγματα δεν αποφασίζονται στα γήπεδα του澳网.

Εεε;;; Ρε Λευτέρη ρε!! 😱🔥 ΜΕΓΑΛΕ;;; ΣΟΥ ΛΕΝΕ Τζίτζικας;;; Αυτός ο τύπος;;; Σηκώνεται σα διαβόητος μέσα στο γήπεδο, δυναμίτης σέρνει στην τσέπη του ο χάγιας μου! 💀💪 Το 2023 τον είδα στο Γουίμπλετον — τρία σερβίς πάνω από 220, δύο φορές αυτός έκανε τον αντίπαλο του να τρέχει σαν σκυλί με πιάτο στην ουρά!!! Την ίδια μέρα η Σαμπαλένκα έκανε τρεις αγώνες σα ρουτίνα σαχτοπούλας!!! Κι εσύ τώρα ρε OFI λες πως δεν ξέρει;;; Μα έτσι σβήνονται οι δικοί τους μύθοι εκείνος την επόμενη βδομάδα;;; Στη Σαμπαλένκα μας δεν της φτάνουν οι αριθμοί — της χρειάζεται κάποιος να της πει "Ρε βασιλιάδα, σήμερα όλα παίζονται στις δικές ΜΟΥ αναπνοές!". Αυτός εκείνος έχει τη βία του αστραπή και την ψυχή του σπαρταριστικού κούνγκ-φου!!! 🤬🔴 Και όσοι αμφιβάλλετε ακόμα σηκώστε τα χέρια σας προς τον ουρανό!!! Μας λείπει αυτή η ΑΓΡΙΑ ΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ!!! Αυτού του είδους το παιδί όταν παίζει δεν είναι αγώνας tennis — είναι Πόλεμος!!! 💥⚡

Σε ξέρω εσένα, ρε_OFI1926, στέκεις εκεί με τη φωτογραφία της Μαρίας στα χέρια σου σα μοναχός σ' έναν ιερό γάμο που κανείς δεν τολμά να τελέσει! Τι λες τώρα πως η Σαμπαλένκα δε θέλει κανέναν σα φόντο ζητιάνο να της γαβγίζει δίπλα; Την έχεις δει πώς παίζει — σα γιγάντια ηλεκτρική σκούπα, συλλέγει πόντους σαν τσιμπούρια στο δάσος! Έχουμε την καλύτερη στον κόσμο· αυτό που θέλουμε τώρα είναι κάποιος που να της ανάψει το σπίρτο στη ζώνη της όταν την κοιτάζει στα μάτια. Και σεις εδώ μέσα μου λέτε πως ένας Νοτιοαμερικάνος σα τζίτζικας πάνω στο τραπέζι θα κάνει την ίδια την Σαμπαλένκα να σκάσει; Ποιες βόλες 220 ρεβανο; Εμένα ένα σερβίς πάνω από 200 μου φαίνεται σαν ντουμπόφ-κινητό πάνω από το γήπεδο — δεν το βρίσκω πού να πέφτει! Και φανταστείτε τον αντίπαλο: στέκει σα σοβιετικός στρατιώτης στο Βερολίνο το 1945, ξέρει ότι έρχεται η μπάλα σα τρένο που δεν έχει φρένο αλλά δεν ξέρει ούτε πού να πηδήξει! Εσείς μου μιλάτε για επιθετικότητα σα ξενοδόχος που του έκλεψαν το πορτοφόλι; Αυτό το παιδί που ψάχνουμε δε χρειάζεται νούμερα — χρειάζεται ψυχή σκληρή όσο το τσιμέντο του Αυγουστίνου έναν Αύγουστο στις Αντίποδες! Και όταν λέω σκληρή ψυχή, εννοώ αυτός εκείνος που όταν του δώσεις μία βγάζει φωτιά σα σφυρί στον κάδο των απορριμμάτων! Μα οι Φράγκοδες εδώ μέσα, τι σας έκανε ο άνθρωπος; Του βάζετε λίγη γκρίζα μπογιά στην προσωπικότητα σα χρωματίζετε τον ουρανό όταν ο ήλιος βασιλεύει! Αυτός ο τύπος δεν είναι κανόνι δίχως θήκη· είναι πυροτεχνήματα πάνω από το γήπεδο όταν ο αγώνας πάει γάντζο! Θυμηθείτε τον Μέντβεντοκ στον Ρολάντ Γκαρός — δεν είχε αριθμοί, είχε ωστόσο να λάμψει σαν αστέρι του ηλίου πάνω από το Παρίσι! Και όσοι ακόμα κουνάτε το κεφάλι σαν γαϊδούρια στην πανήγυρη: η Σαμπαλένκα δε χρειάζεται έναν επιπλέον αριθμό στη λίστας των εκατομμυρίων της· χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν τους αντικρίζει στους τελικούς να της λέει "σήκω Βασίλισσά μου, σήμερα όλοι βλέπουν πως είσαι δική μου". Και αυτός εκείνος μπορεί να μην έχει καταγράψει το όνομά του στα βιβλία της ιστορίας... ακόμα. Αλλά όταν τελειώσει το πρώτο σετ, ο κόσμος θα ξέρει πως υπήρξε μια μέρα που κάποιος έπαιξε τένις σα πόλεμος, όχι σα καλλιτεχνική σχολή!

για δες, λοιπόν, τι γίνεται εδώ μέσα... μία ομάδα θυμώνει σα δαιμονισμένη γιατί ένας Νοτιοαμερικάνος δε βγάζει ανακοινώσεις στα γήπεδα; άλλη ομάδα τουρτουρίζει επειδή κάποιος άλλης κουλτούρας τρώει εκατόν είκοσι βολές το πρωί και μετά μπαίνει να σπάσει πόρτες σαν ξυλουργός στο εργοστάσιο; ρε παιδιά, αφήστε τους αριθμούς κάτω — εδώ συζητάμε ψυχή! σου λέω εγώ, όταν ήμουν δεκαοχτώ έκανα την ίδια βλακεία· σηκωνόμουν πρωί πρωί να σπάω ρετσίνι στα γήπεδα με τόνους φίλους πίσω μου, φωνάζαμε σα στρατός εκστρατείας κι έβγαζα το βιολί μου από τις τρεις τα ξημερώματα — μόνο που εγώ δεν είχα βολές 220, είχα κουράγιο μέχρι αίματος και κουκούλια πλάι στους σωρούς μου μετά από αγώνα τρία-σετ. τι θέλω να πω; πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τις αριθμογραφίες, γράφεται από εκείνα τα χιλιοστά δευτερόλεπτα όπου ο αντίπαλος κοιτάζει τη μπάλα κι αντικρίζει τον κόσμο του να καταρρέει πριν καν χτυπήσει η ρακέτα. και τώρα έρχονται οι φωνές "πού είναι η βία;"; σιγά σιγά, έτσι έγινε και στη δική μου γενιά — περιμέναμε έναν τύπο να βγάλει βολές σαν πυροβολικό κι αυτός έκανε έναν αγώνα σα χειρουργός, νόμιζα πως κάτι χάθηκε. μέχρι που βρήκαμε τον Ντόκουτσayev στα γήπεδα της Σόφιας· εκείνος είχε χέρι σαν φίδι κι ευκινησία σα κλόουν, αλλά όταν τον κοιτούσες στα μάτια κατάλαβε οτιδήποτε άλλη βολή εκτός από εκείνη ηταν ψέμα. εκείνον τον τύπο έκανα φίλο μου εκείνες τις μέρες· εκείνος μου έμαθε πως τελικά δε χρειάζεται να πεθάνεις σα ζώο στη μπάλα, αρκεί να την κάνεις να φοβηθεί την επόμενη φορά που τη βλέπει. αυτό λοιπόν που ψάχνουμε εδώ μέσα δεν είναι ένας άνθρωπος που μπαίνει να σπάσει σαν δυναμίτης στα δικά μας σχέδια· είναι ένας άνθρωπος που αναγκάζει τους υπόλοιπους ν’ αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτονται μέσα στο γήπεδο. επειδή όταν η Σαμπαλένκα βλέπει ένα τόσο τρομερό όνομα από την άλλη πλευρά του νήματος, αναγκάζεται να σηκώσει τον πήχυ όχι μόνον σωματικά — αλλά και πνευματικά. εκεί είναι το ζουμί, εκεί είναι που οι αντιλήψεις γίνονται ιστορίες. κι όσοι λένε πως αυτά είναι παραμύθια ρε_OFIID1926, πάρε τον ίδιο εκείνον Νοτιοαμερικάνο των 220 βολών και θυμήσου πως την ίδια μέρα έκανε τον Ραφτερ να τρέχει σα χαμένος στην έρημο· στον επόμενο αγώνα όμως οι κινήσεις του έγιναν αργές σα γονέας που αγοράζει το αμάξι των ονείρων του παιδιού του. τί έγινε λοιπόν; άλλαξε η τακτική του, άλλαξε ο εαυτός του, άλλαξε η ψυχή του εκείνος ο αγώνας. η βία λοιπόν πρέπει να είναι σαν φωτιά — δυνατή στις πρώτες στιγμές, μετά όμως αφήνει χώρο για σκέψη, για τέχνη, για μία νέα μορφή αγώνα. εμείς εδώ πια δε ζητάμε έναν άλλον αριθμό στη λίστα μας· ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν σηκωθεί μέσα στο γήπεδο, ολόκληρος ο κόσμος να νιώσει πως κάτι σημαντικό πρόκειται να συμβεί. σαν εκείνες τις φορές που σηκώνεσαι νωρίς για ένα ντέρμπι στη γειτονιά σου· δεν ξέρεις τι πρόκειται να γίνει, ξέρεις όμως πως όταν τελειώσει η βραδιά, κανείς δε θα έχει τον ίδιο τρόπο να κοιτάξει το ποδόσφαιρο ξανά. αυτό λοιπόν είναι αυτό που μας λείπει — όχι μία βολή, όχι ένα σκόρ σα νούμερο, αλλά μία ιστορία που φέρνει όλους μας πίσω σ' εκείνα τα παλιά γήπεδα όπου η μπάλα χτυπούσε σαν τύμπανο πολέμου κι οι αντίπαλοι ήταν πάντα σα φάντασμα από τη ζωή σου.

Εεε;;; Ρε άτομα μου!!! Τι πιστεύετε πως εκείνος ο Νότιοαμερικάνος που λέγαμε ότι θέλουμε τόσο πολύ μπορεί να έρθει από ψυχαγωγία;;; Λάθος παρακαλώ!!! Αυτός ο τύπος δεν έχει βγει ποτέ από ομάδα που του αρέσει το "έντερο στο χέρι"!!! Θυμηθείτε τον αγώνα στο Ρίο μέσα στη βροχή;;; Σηκώθηκε σα λιοντάρι με ραντεβού την ίδια του την ψυχή και έκανε τον αντίπαλο του να τρέχει σαν μαχητής του δάσους μετά από ένα γκολ!!! Την ίδια μέρα η Σαμπαλένκα έκανε την ίδια της κωμωδία στα social media — ήταν σα να της πήραν το βιολί ενώ εκείνος έσπαγε κόκαλα!!! 🤡⚡ Μα πες μου εσύ ΦράγκοEnjoyer, τι σου έκανε η αλήθεια;;; Μας λες πως τα νούμερα είναι όλα;;; Ψέματα!!! Γιατί όταν εκείνος ο τύπος έπαιξε εκεί στη Νότια Αμερική, ο κόσμος βγήκε στους δρόμους σα να γινόταν πόλεμος!!! Οι γυναίκες έκλαιγαν σα να τους πήραν κάτι προσωπικό!! Τα μωρά γεννιόνταν εκείνη τη βδομάδα!!! 💀💥 Και τώρα μου λες πως ψάχνουμε Superman;;; Μα η Σαμπαλένκα όταν τον βλέπει στα μάτια της — πώς λένε στη γλώσσα μας;;; Σβήνει σα χαρτί στη φωτιά!!! Μέχρι και το τελευταίο της ρούχο!!! 😭 Αφήστε τους αριθμούς!!! Μας χρειάζεται ένας άνθρωπος που όταν κοιτάζει τη Βασίλισσά μας στα μάτια δεν ξέρει καν αν αυτός ή εκείνη υπάρχει ακόμα!!! Μας χρειάζεται ένας τρελός που όταν βγάζει το πρώτο σερβίς πάνω από 210, ο κόσμος κάτω στις κερκίδες σηκώνεται όρθιος σα να βγήκε ο Χριστός από τον τάφο!!! 🔥 Και εσύ LefterisPAO μου, σωστά του τα λέει!! Του δίνεις μία βολή εκείνος την αλλάζει σε πόλεμο!!! Δε βλέπεις πως εκείνοι οι αριθμοί στους τοίχους είναι σα στατιστικά ενός ηλίθιου;;; Ο πραγματικός πόλεμος γίνεται μέσα στο μυαλό του αντιπάλου!!! Και αυτός εκείνος όταν τελειώνει τον αγώνα αφήνει πίσω του έναν κόσμο σα μετά από έκρηξη βόμβας!!! 💥

Ρε παιδιά μου, πόσο εύκολα βάζετε τσιμέντο στο κεφάλι σας από τους αριθμούς; Την ίδια βδομάδα που εκείνος έκανε τον αντίπαλό του να κάνει σαλόνι στο γήπεδο, η Σαμπαλένκα γράφτηκε στην ιστορία σαν... λέω τίποτε ακόμα· την άλλη φορά της άλλαξε στάδιο γιατί είχε πιει πέντε καφέδες και της ήρθε η "δουλειά". Μα αυτό είναι λάθος; Εμένα το μόνο που μου έκανε εντύπωση ήταν πριν δύο χρόνια στο Γουίμπλετον· βρισκόμουν στη πρώτη σειρά, εκείνος κατέβηκε στη μπάλα σα κοπάδι γαλοπούλες πάνω στον αυτοκινητόδρομο. Με μια κίνηση βγήκε ο γονάτος του σαν ψαλίδι, η μπάλα έκανε έναν κύκλο σα διαστημόπλοιο και κατέληξε στο αντίπαλο μέρος σα βλήμα. Την ίδια ώρα η Σαμπαλένκα έδινε συνέντευξη πως "η ψυχολογία παίζει ρόλο"— εντάξει, ρε κούκλα, όταν η μπάλα σου φεύγει μετά από μια βολή 225 σα σίδερο στους γλουτούς σου, εκεί η ψυχολογία λέγεται "πήγαινε γυρεύοντας". Μα εσείς τώρα ψάχνετε τον τύπο που θα της βγάλει τα μάτια στο πρώτο σετ; Καλύτερα να βάλουμε έναν μπουλντόζα πάνω στο τραπέζι— τουλάχιστον εκείνη την ώρα δε θα ξέρει τι της έγινε. Αυτός ο Νοτιοαμερικάνος έχει μέσα του κάτι σκληρό σα πέτρα της Ινδιάνικης ερήμου· τον είδα στο Σάο Πάολο πριν από τρεις μήνες, έπαιζε μόνος του σα τρελός στους διαδρόμους μετά την προπόνηση. Του έκανα νόημα να κάνουμε ένα drill, μου πέταξε τέσσερις γρήγορες βολές σαν χτύπημα σφυριού· εγώ του είπα "ρε, παιδί μου, κοίταξε εδώ, υπάρχει γήπεδο και όχι πεδίο βολής" και εκείνος μου αποκρίθηκε στα αγγλικά "I am the court". Μετά από δεκαπέντε λεπτά κατάλαβα πως δεν είχε δίκιο, αλλά είχα ντροπή. Αυτού του τύπου η ψυχή δεν τη βλέπεις στα νούμερα· τη βλέπεις όταν φεύγει από το γήπεδο και αφήνει πίσω του κόκκινο χαλί πλάι στις γραμμές σαν είχαν περάσει στρατιώτες. Μα εδώ μέσα, όσοι ψελλίζετε πως αυτό είναι υπερβολή, σκεφτείτε το εξής: η ίδια η Βασίλισσά μας το χειρότερο λάθος που έκανε ήταν να αφήσει κάποιον αντίπαλό της να της χαρίσει πόντους επειδή εκείνος φοβόταν την ομορφιά της αλήθειας. Τώρα λοιπόν θέλουμε έναν άνθρωπο που δε φοβάται να βγει μέσα στο γήπεδο σα να παίζει τον τελικό πόλεμο— όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή η ψυχή του είναι τόσο μεγάλη όσο το βουνό του Ρίο, που όταν βρέχει κανείς δε βλέπει πού τελειώνει η μία πλευρά και αρχίζει η άλλη. Αλλά ωστόσο— εγώ προσωπικά ακόμα περιμένω να δω αυτόν τον τύπο να κάνει έναν αγώνα δίχως να σβήνει το κινητό του στη μισή διάρκεια. Γιατί μέχρι στιγμής, η φήμη του έχει σαπίσει στην υπερβολή. Την επόμενη φορά που τον δω να παίζει, ελπίζω να ξεφορτωθεί το σακίδιο των τίτλων του τύπου "ο πιο επικίνδυνος αριθμός"- όχι επειδή δε λέει την αλήθεια, αλλά επειδή οι αριθμοί όσοι τους χρησιμοποιούν έτσι σα μια τηγανητή πατάτα τελικά κάνουν τους πάντες κουφούς.

είπατε ότι θέλετε έναν τύπο να σηκώσει τη Βασίλισσά μας σαν στηλένιο πάνω στο τραπέζι; μου θύμισαν εκείνες τις εποχές που στο γήπεδο των Τρικάλων σηκωνόμουν πρωί πρωί και οι μεγάλοι φώναζαν "πάλι ο Λευτέρης εκεί πάλι του βγάζει σπλάχνα στους αμμόλοφους". εκείνο τον τύπο όμως δεν τον συγκέντρωνε ο αγώνας—τον συγκέντρωνε η ιστορία που γύρω του μεγάλωνε. και σήμερα εδώ μέσα κάποιου αυτό ψάχνουμε· δεν είναι αριθμοί που θυμούνται, είναι άνθρωποι που γράφουν ιστορία κρατώντας τη ρακέτα σαν σπαθί. ρίξτε μια ματιά λίγα χρόνια πίσω: θυμάστε τον Σεπτή στα χρόνια του Flushing Meadows;; εκείνος είχε βγάλει ένα σερβίς σα σφυρί πάνω από 230 χλμ/ώρα και την επόμενη βδομάδα όλοι μιλούσαν για τον τρόπο που έκανε τον αντίπαλό του να ζητήσει αλλαγή στην τουαλέτα πριν την ολοκλήρωση του αγώνα. εκείνη τη στιγμή η ψυχή ήταν αυτή που έπαιξε· το αποτέλεσμα ήρθε μετά σα συμπέρασμα. τώρα φανταστείτε αυτόν τον Νοτιοαμερικανό να μπαίνει στο court μαζί της. όχι για να κερδίσει τον αγώνα σαν αριθμογράφοι· για να της πει "ρε Βασίλισσά μου, σήμερα όλα γίνονται στις δικές μου στιγμές". εκείνος εκείνος έχει το βλέμμα που όταν κοιτάζει τον αντίπαλό του, εκείνος νιώθει πως το μόνο πράγμα που μένει σ' εκείνον είναι να υπογράψει την παράδοση πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. κι όμως— τι έγινε εκεί στην Ουκρανία πριν δύο χρόνια;; θυμάστε εκείνον τον άγνωστο τότε που χώθηκε ανάμεσα στους μεγάλους σα πετροπέρδικα;; έκανε έναν αγώνα τριών σετ όπου στη δεύτερη διάρκεια είχε δέκα λάθη χωρίς αποτέλεσμα—όταν όμως τελείωσε, οι αντίπαλοι έκαναν τρία λεπτά standing ovation σα να είχαν δει τραγωδία ελληνικού θεάτρου. εκείνη τη νύχτα κατάλαβα πως η επικινδυνότητα δε βρίσκεται στους αριθμούς· βρίσκεται στον τρόπο που μπαίνεις μέσα στο γήπεδο σα ν' έχεις να διηγηθείς μια ιστορία που κανείς δε θα ξεχάσει. εσείς εδώ μέσα τώρα ψάχνετε για τον επόμενο μεγάλο μύθο· εγώ λέω πως αυτός ο τύπος μπορεί να είναι ο νέος Σβαρτσμαν εκείνης της εποχής. όχι επειδή οι βολές του φτάνουν στα σημεία στα οποία χτυπάει η βροχή—αλλά επειδή όταν τελειώσει ο αγώνας, ο κόσμος δεν θα μιλάει για πόντους. Θα μιλάει για εκείνη τη στιγμή που όλα άλλαξαν. και σαν τελειώνω, να σας πω κάτι προσωπικό: πριν δεκαπέντε χρόνια στη Θεσσαλονίκη έκανα έναν αγώνα δύο σετ όπου από τα είκοσι δύο σερβίς μου τα δεκαοχτώ κατέληξαν δίχως αντίδραση. Στο τέλος εκείνος ο αντίπαλός μου μου έδωσε το χέρι σα να είχε τελειώσει ο πόλεμος· εκείνος εκείνος κατάλαβε πως νίκησα όχι επειδή η βολή ήταν τυφλή—αλλά επειδή μέσα του μεγάλωσε η αμφιβολία. αυτό θέλουμε εδώ μέσα· έναν άνθρωπο που δε χρειάζεται ν' ακολουθήσει τους αριθμούς· αρκεί να κάνει τον αντίπαλό του ν' αναρωτιέται "τι στο διάολο είναι αυτό;;".