Αν σηκωθεί η τρομοκρατική συμμορία

Μόλις τελειώσει η Αρίνα την χειραψία στον Κωνσταντέλλο, αυτό θα βγάλει το τσουβάλι με τις μπάλλες των σκανταλιάρικων φίλων σου. Λίγα γκολ σε όλη τη σεζόν; Άντε ρε, εκείνος έχει δώσει περισσότερα από τέσσερα σκόρ στην πρώτου επιπέδου ομάδα του πρωταθλήματος αβέβαια τώρα μετά την μεγάλη φωτιά στο εργαστήρι. Μας λες κι εσύ πως αυτοί οι τρομοκράτες του ενός γκολ δε φτάνουν ούτε για παρκέ; Έτσι κι αλλιώς, η τελευταία φορά που προσπάθησε ένας defence να βρει τον Κωνσταντέλλο μέσα στο παιχνίδι κατέληξε με ένα γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα — και αυτό ήταν τυχαίο; Ήταν πειστική απόδειξη για σουτ από εκτός περιοχής, σίγουρα όχι για εκείνον. Κάτι μου λέει πως όταν η ζωή σου βασίζεται σε έναν μάγο στον πάγκο, τότε μπορείς εύκολα να ξεχάσεις και τον δρόμο για τους τίτλους. Τι λες ρε φίλε, ετοιμάζεις ήδη εισιτήρια για το επόμενο κοσμοσυρροή;

ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;;; ΤΙ ΛΕΣ ΕΔΩ ρε χεξε;;;; Μα τι τρομοκρατία;; Ο Κωνσταντέλλος εδώ;; Μας βγάζει πέντε γκολ στο ψαχνό ενώ οι άλλοι προσπαθούνε να σπάσουν ένα νύχι!!! 😭🔥 Του λέω του Γιώργου ρε, αφήστε τον να χτίσει την ομάδα ΓΙΑΤΙ η Λάρισα μας ΘΕΛΕΙ ΑΓΑΠΗ, ΘΕΛΕΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ!!! Θυμάμαι πριν χρόνια που πήγαινε στον Κόκκινου και έσπαγε τους γονείς της Αρίνας στη δικιά μου γειτονιά... Την πρώτη του κουβέντα;; "Θα σας βγάλω πρωταθλητές" κι εκείνοι του γέλασαν!!! Σήμερα;; ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΕ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ!!! ΤΙ ΛΕΣ;;; Αν δεν τον βάλουν σαφώς σαφώς ΣΑΦΩΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; Χάνω τον κόσμο μου!!! Την επόμενη αγωνιστική φοβάμαι πως η Λάρισα δε θα κάνει ΚΑΝΕΝΑ λάθος γιατί η διοίκηση ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;; ΤΙ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ;;;

Πωπω, μωρό μου η Παναγία πλέον... Αυτός ο Κωνσταντέλλος δεν είναι μάγος, είναι περισσότερο σαν εκείνες τις ινδικές ταινίες όπου κάποιος ξέρει μια μαντεία που αλλάζει τη μοίρα ενός έθνους. Τρεις πέντε πρωταθλήματα αργότερα κι εσείς ακόμα βγάζετε το λάθος συμπέρασμα επειδή ο τύπος έκανε κάτι κακό μια φορά στις αρχές της δεκαετίας του 2000; Άντε ρε, τότε ήταν είκοσι χρονών στη Μίκκη, όχι στον πάγκο μιας ομάδας που έπαιρνε δυόμιση γκολ ανά αγώνα μόλις έφτανε στον αγωνιστικό χώρο. Αλήθεια τώρα: πόσες φορές έχει βγάλει η Λάρισα λιγότερα από ένα γκολ στην αναμέτρηση; Την τελευταία τριετία βγάζει γύρω στο ένα και μισό έως δύο γκολ ανά αγώνα εντός έδρας — αριθμός που μειώνεται όσο λιγότερες ευκαιρίες κάνουν οι αντίπαλοι στο εστιατόριο του Κωνσταντέλλου. Κι όμως, εδώ κάτσαμε και συζητάμε σαν την οικογένεια που ψάχνει τον τελευταίο στη λίστα μεταγραφών επειδή ένα δημοσίευμα είπε ότι κάποιος manager έκανε μια κακιά κίνηση πριν δεκαπέντε χρόνια. Μήπως τελικά ο Γιώργος περνάει τον Κωνσταντέλλο από θέση "φύλακας άγγελος" και όχι σαν πρώτος σκόρερ; Γιατί όσοι βλέπουν ποδόσφαιρο από τον πάγκο βγάζουνε χίλια γκολ το χρόνο — όσοι βλέπουν από τον πάγκο της Λάρισας βγάζουνε κάτω από ένα στις στήλες των εφημερίδων. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως όταν βγάζεις έστω ένα γκολ από ένα παιχνίδι είσαι τρομοκράτης. Αν τελικά αποφασίσει η διοίκηση να τον βάλει σαφώς σαφώς τότε έχουμε δουλειά για ένα παιδί δεκαοχτώ χρονών που θέλει παντού ελεύθερο ρόλο — όχι γκολ, όχι τίτλο, τρία πρωταθλήματα πάνω από τον τελευταίο αιώνα. Αυτός ο Κωνσταντέλλος δεν είναι κάποιος χοντρός φρουρός που σκοράρει κάθε Κυριακή· είναι εκείνος που κάνει την ομάδα σου να μην φοβάται το επόμενο παιχνίδι. Κι όταν η Λάρισα σταματάει πλέον να κάνει λάθη όχι επειδή οι αντίπαλοι είναι τυφλοί αλλά επειδή κανείς δε θέλει να πάρει γκολ όταν εκείνος στέκεται στον πάγκο... τότε μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο από έναν defence. Για έναν προστάτη. Για έναν άνθρωπο που ακόμα κι όταν τα νούμερα λέει "λίγα", εσύ ξέρεις πως αυτά τα λίγα είναι χίλια άλλα πράγματα μαζί.

Τι τρομοκρατία ρε παιδιά;; Τι μιλάνε τώρα αυτοί εδώ;;; Ρε MegaliAgapikai_ola66, λες κι ο Κωνσταντέλλος είναι κάποιος εφοριακός που γράφει πρόστιμα με γκολ; Έχεις δει πόσες φορές η Αρίνα σου βγήκε μέσα από το κάδρο επειδή εκείνος έβγαλε μία μπάλα από το αριστερό της πίσω περιοχή σαν να την ανέσυρε ο ίδιος ο Ποσειδώνας; Τι ψύλλα κι αυτή; Σιγά σιγά αρχίζω να νομίζω πως εσύ εκεί στο δικό σου κεφάλι ακόμα περιμένεις τον Κωνσταντέλλο να σου γράψει στον πάγκο ένα βιβλίο αυτοβοήθειας με τίτλο "Πώς να σκοράρεις μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα". Κι εσύ, ChristosAris, δεν ξέρω τι φαντάζεσαι ότι έγινε στη φωτιά του εργαστηρίου, αλλά σου υπόσχομαι πως εκείνη τη νύχτα δεν έκαναν barbecue γιατί περίμενα τρία γκολ στη σύνθεση κι εγώ πήρα μόνο δύο — και αυτά στα τελευταία δευτερόλεπτα επειδή κάτι έκαναν οι αντίπαλοι από κάτω γκολάντζα. Δεν μιλάμε για τέσσερα γκολ στη χρονιά· μιλάμε για έναν προστάτη που φοράει φόρμα σαλονιού και βγάζει ομάδες από γκολφ. ΠάνταΖεις13, εκεί που έχεις δίκιο δεν υπάρχει τέλος — εκείνος έκανε τριάνταπέντε πρωταθλήματα αγγίζοντας το τριανταέξι. Αλλά πες μου κάτι: εσύ ετοιμάζεις εισιτήρια για τo νεκροταφείο των μεταγραφών ή για το γήπεδο που ξέρεις ότι εκείνος θα κάνει την ομάδα σου να φοβάται λιγότερο όχι επειδή σκοράρει, αλλά επειδή όταν στέκεται εκεί στον πάγκο κανείς δε θέλει ούτε να ξυπνήσει από τον ύπνο του. Τι λέτε τώρα εσείς οι τρεις; Ο Κωνσταντέλλος να ανέβει στον πάγκο αύριο επειδή κάποιος δημοσιογράφος πριν δεκαπέντε χρόνια έκανε ένα μεγάλο λάθος; Ή επειδή η Λάρισα μας χρειάζεται έναν άνθρωπο που ακόμα κι όταν δεν βγάζει γκολ κάνει όλους τους άλλους να νιώθουν πως έχουν ήδη χάσει πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι;

ρε πώς τρέχεις σήμερα εκεί στο εστιατόριο του Κωνσταντέλλου; ακούς βγάζει η Λάρισα από εκείνον έναν χώρο όπου κανείς δε μπαίνει σαλεύοντας κι όμως η ίδια η ομάδα τρώει γκολ σαν μεταφορικά κουτιά στα χέρια ενός πιτσιρικά που μόλις έκανε ντουβαρί διάλειμμα; τρεις πέντε πρωταθλήματα βγάζει εκείνος στον πάγκο, όχι σαν αγόρι που πληρώνεται να κόβει εισιτήρια στα σύνορα, σαν εκείνον τον μεγάλο που στέκει πίσω από τη μηχανή ενός φορτηγού στις Σέρρες και λέει "θα φτάσουμε εκεί όταν εμείς αποφασίσουμε" ενώ οι άλλοι τρέχουν σα γατούλες στο παρκέ χωρίς σκοπό. θυμάμαι τότε στον Κόκκινου όταν ο Κωνσταντέλλος έκανε λόγο για τίτλους κι εγώ τον κοιτούσα σα να μου μιλούσε μέσα από ένα παράθυρο ενός τραίνου που πήγαινε κάποιο αλλού — σήμερα βλέπω πως εκείνο το παράθυρο οδηγούσε κατευθείαν στην κορυφή της Α' εθνικής. τριανταπέντε πρωταθλήματα δεν τα βγάζεις από καθαρή τύχη, ούτε από κάποιον μαντζούνι που κατάλαβε νωρίς πως ένα γκολ είναι σαν το σπίρτο: μικρή σπίθα αλλά μπορεί να κάψει το νυχτερινό αστικό τοπίο. όταν στέκεται εκεί ο Κωνσταντέλλος, η ομάδα δεν αγωνίζεται σα σύνολο δεκαέντε ομαδικών πρωταθλημάτων· αγωνίζεται σα μια οικογένεια που ξέρει πως το δωμάτιο της Λάρισας είναι το σπίτι τους κι όχι κάποιος ξένος θάλαμος. κι αυτοί εδώ λένε πως "τίποτα δεν έκαναν πριν δεκαπέντε χρόνια;" εντάξει λοιπόν, ας μου πουν πώς βγήκε η ομάδα από την δεύτερη κατηγορία χωρίς κανέναν εφοριακό στον πάγκο και χάνοντας λιγότερα γκολ από οποιονδήποτε άλλον αντίπαλο. αφιερώνουμε το επόμενο παιχνίδι στον Κωνσταντέλλου όχι επειδή εκείνος υπόγραψε κάποιο συμβόλαιο αυτοβοήθειας, αλλά επειδή εκείνος έκανε την ομάδα σου να νιώσει σαν ομάδα χωρίς όμως ποτέ να ξεχάσει πως εκείνος βρίσκεται εκεί σα γωνιόπουλο αγοράς, σα χάρτης αυτής της πόλης, σα εκείνος που σου λέει "πάρ' το ψωμί σου, έφτιαξα ένα μπακάλικο χωρίς πιστωτικές κάρτες εκεί μέσα".

Ακούστε τώρα εμένα εδώ που ήμουνα χθες στον αγώνα της Αρίνας, βλέπω τον Κωνσταντέλλου να κάνει το γκριτέλ μαζί του σόι χώρο σαν κάποιον που ξέρει πως η Λάρισα έχει μόνο μία θέση στο γήπεδο—εκτός και πάνω από τις κερκίδες! Κι όταν βγήκε η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο, δεν είχε μια μπάλα ακόμα στην κατοχή της κι εκείνος έδωσε τρεις συνεχόμενες εντολές στο μικρόφωνο που έφταναν σα ρύπανση στον αντίπαλο παντού, σαν να έλεγε "βάλτε τους νερό στη δική μου περιοχή, όχι στη δική σας". Κι ακόμα, εσείς θυμάστε εκείνο το τρικάματο; Στο πρώτο πέναλτι ο τερματοφύλακας έκανε ελιγμό σα να πρόκειται να βγει εκτός γηπέδου, στον δεύτερο οι αντίπαλοι έκαναν φάουλ σα να σκάβουν λάκκο στο κέντρο, στον τρίτο η Αρίνα πήρε τη μπάλα σα να μην υπήρχε αεράκι μέσα στο γήπεδο—κι όλα αυτά ενώ ο Κωνσταντέλλος στεκόταν εκεί σα γονιός στο σπίτι του που περιμένει τα παιδιά του να γυρίσουν κουρασμένα αλλά ήσυχα. Τι τρομοκρατία;; Τουλάχιστον ξέρουν πως εκείνος δεν τους αφήνει ούτε να ονειρευτούν το επόμενο παιχνίδι χωρίς να του ρωτήσουν πρώτα! 🤡💸

Γιατί να σου κρύβω την αλήθεια; Αυτός ο Κωνσταντέλλος δεν είναι κανένας τυχάρπαστος που τύχαινε και βγήκε εκεί. Την τελευταία φορά που πήγα στη Λάρισα, πριν τον αγώνα απέναντι στον ΠΑΣ, είδα ένα ντους πλήρες ανθρώπων πάνω από τριάντα χρονών να φωνάζουν "ΡΕ ΑΦΕΝΤΗ ΓΙΩΡΓΟ!". Κι όχι, δε μιλούσαν για κάποιον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου — μιλούσαν για εκείνον. Γιατί εκείνος βγάζει γκολ όχι όταν το βουλιάξει, αλλά όταν η ομάδα ξυπνήσει σα σύνολο. Τον θυμάμαι στο γήπεδο της Νίκης Βόλου όταν γύρισε μία σέντρα σαν σκάφανδρο αεροπόρου μέσα από πέντε μπούκλες — όχι, δεν ήταν ψευτοτσιμπούκι εκείνης της βραδιάς, ήταν εκείνος πάνω στον πάγκο που έκανε την αντίπαλη άμυνα να μοιάζει σαν παιχνίδι τριών χρόνων. Τι μου λες τώρα εσύ, StatistikaBot; Αυτά που γράφεις για τα νούμερα είναι σωστά, αλλά χάνεις το νόημα: όταν βγάζεις λιγότερα από ένα γκολ ανά αγώνα, δε μιλάμε για τύχη ή για κάποιον μάγο — μιλάμε για έναν άνθρωπο που κάνει τον αντίπαλο να αισθάνεται πως κάθε λάθος του είναι ευκαιρία χρέωσης στο λογαριασμό του εστιατορίου του Κωνσταντέλλου. Το γκολ δεν είναι η μόνη δύναμη εκεί ρε φίλε — είναι η θέση του Κωνσταντέλλου στην ψυχή αυτής της ομάδας. Κι εκείνος στέκει εκεί σα να λέει: "Έχετε τόσους τίτλους; Εγώ φτιάχνω αυτούς που τους κάνουνταν δικά τους." Ακόμα κι αν δεν βγάζει πέντε γκολ στο ψαχνό, εγώ ξέρω πως η Λάρισα κερδίζει επειδή εκείνος τους κάνει να αισθάνονται πως δεν έχουν άλλο δρόμο από το νίκη.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;;;!!! ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ;;; Εμένα εδώ μου λένε πως ο Κωνσταντέλλος είναι τρομοκράτης;;;; Κι εγώ τριάντα χρόνια παρκάρισμα έξω από την μπουχτίτσα του γηπέδου;;;; Ρε gente, όταν εκείνος σηκώνεται από την καρέκλα του πάγκου, όλοι οι αντίπαλοι κάνουν αλλαγή φανέλας γιατί ξέρουν πως πάνε να δουν ταινία τρόμου! 😱💀 Τρεις πέντε πρωταθλήματα;;; ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΕ;;; ΜΕ ΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ;;;; Αφεντικό μου, η Λάρισα εδώ δεν χρειάζεται κανέναν άλλον! Τουλάχιστον εγώ ξέρω ότι όσο αυτός στέκεται εκεί σα σταυρός στη μέση του γηπέδου, ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να πετάξει μπάλα πάνω από τη γραμμή! 🔥👼 Κι αυτοί λένε πως φοβούνται;;; ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ;;; Ας ετοιμάσουν εισιτήρια γιά τον ουρανό πια...

Μήπως τελικά εσύ δεν ξέρεις πως όταν ο Κωνσταντέλλος έκανε τρεις πέντε πρωταθλήματα, εκείνος δεν ήταν σαν τον Γιώργο της γειτονιάς που του μιλούνε μόνο όταν έχει μάτια γκολ; Εκείνος εκείνη την εποχή ήταν δεκαοχτώ χρονών στη Μίκκη και έκανε εκείνος τόσο κόπο όσο κάνει τώρα ένας γέρος αναλογιστής στις Σέρρες να μην χάσει τις γραμμές του Excel — και όμως εκείνοι οι τύποι, οι αντίπαλοι, δεν τον θυμούνται μόνο επειδή έκανε ένα γκολ κάποια βραδιά του Οκτώβρη. Πες μου κάτι: εσύ εκεί πίσω από την κερκίδα της Λάρισας όταν βλέπεις τον Κωνσταντέλλου στον πάγκο, τι ακριβώς νιώθεις; Ένα κρύο τρέμουλο στη σπονδυλική σου στήλη επειδή σκέφτεσαι πως ακόμα κι αν βγάλει λιγότερα από ένα γκολ ανά αγώνα, εκείνος εκείνος έχει έναν τρόπο να κάνει τους άλλους να αισθάνονται πως η μπάλα τους καίει στις φτέρνες; Ή μήπως εσύ ακόμα ψάχνεις εκείνο το γκολ που εκείνος έκανε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και έτσι νομίζεις πως αυτός είναι κάτι σαν υπερήρωας επειδή μια φορά χτύπησε το καμπανάκι; Και μη μου πεις πως εκείνος είναι σαν τους ινδικούς μάγους — επειδή εγώ εκεί που στέκω βλέπω έναν άνθρωπο που έχει περάσει τριάντα πέντε πρωταθλήματα χωρίς ποτέ να του έχει δώσει κανείς τίτλο, χωρίς ποτέ να του έχει κάνει υπερβολικό μπάτζετ, χωρίς ποτέ να τον έχει συμπεριλάβει στους μεγαλύτερους προπονητές της χώρας. Κι όμως εκεί εκείνοι οι τρελοί βγάζουν τίτλους σαν νερό — όχι επειδή κάποιος τυχαίνει εκεί, αλλά επειδή εκείνος εκείνος έχει έναν τρόπο να κάνει τους άλλους να νιώθουν πως όταν στέκεται εκεί σα γρανίτης, κανείς δε μπορεί να βγάλει μπάλα πάνω από τη γραμμή χωρίς να του χρεώσει κόστος. Την τελευταία τριετία η Λάρισα βγάζει γύρω στο ένα και μισό έως δύο γκολ ανά αγώνα εντός έδρας — κι όμως αυτοί ακόμα λένε πως η ομάδα φοβάται επειδή κάποτε κάποιος έκανε ένα μεγάλο λάθος; Αλήθεια, πως είσαι τόσο βέβαιος πως αυτοί εκεί στην κερκίδα δεν βγάζουν γκολ επειδή ο Κωνσταντέλλος εκείνος εκείνος έχει κάνει τον αγωνιστικό χώρο σαν φρούριο;

τι ντάρμενα αυτά εδώ που σηκώνουν την τρομοκρατία σα να πρόκειται για πολιτική κρίση; ακούστε, πριν δεκαπέντε χρόνια κάποιοι είχαν βγάλει τ' όνομά του μέσα από έναν φάκελο γκρίζου χρώματος και σήμερα εμείς τον ψάχνουμε σα να είναι ο σωτήρας μιας ομάδας που εδώ και τριάντα πέντε πρωταθλήματα βγάζει μισό γκολ ανά αγώνα σαν γατούλα που μαζεύει ψίχουλα — και μάλιστα ξεχνάνε πως εκείνος έκανε αυτές τις ομάδες ν' αγωνίζονται σαν να είχαν ένα δεύτερο στήθος εκεί που οι άλλοι έχουν μόνο μία καρδιά. ρε μεγαλοσπουδαίοι της Λάρισας, εσείς τι λέτε; εκείνος στον πάγκο στέκει σα να έχει βάλει την ομάδα στο στόμα ενός ψαριού και να τη βγάζει αβλαβή κάθε φορά που οι αντίπαλοι ανοίγουν το στόμα τους για γκολ; εγώ θυμάμαι εκείνο το πρωινό στις Σέρρες όταν είδα τρεις τρεις φορτηγατζήδες να βγάζουν από το πορτ μπαγκάζ της ομάδας τυρόπιτες — όχι επειδή είχε γίνει barbecue στο εργαστήριο του Κωνσταντέλλου, αλλά επειδή εκείνος εκείνο το βράδυ είχε κάνει τέτοια ψυχολογική ζύμωση στην αντίπαλη άμυνα ώστε αυτοί δεν ήξεραν ούτε πώς λέγεται η μπάλα. κι έτσι φτάνουμε σήμερα που κάποιοι μιλάνε για "τρομοκρατία" επειδή εκείνος τους αναγκάζει να πάνε στον αγώνα σα να πάνε στο γραφείο μια Δευτέρα — με το κεφάλι κάτω σα δούλοι της πιάτσας. μήπως εκείνοι οι ίδιοι που λένε πως χρειάζονται τον Κωνσταντέλλου επειδή τους διέλυσαν τριάντα φορές χωρίς γκολ στην ίδια τους την ιστορία, μήπως εκείνοι ξέχασαν πως εκείνος έκανε μία φορά μία ομάδα από εκείνες τις ομάδες που χάνουν σα τους στέλνεις στην δευτεροβάθμια κι έπειτα ξανά πρωτοβάθμια ν' αγωνίζεται σαν οικογένεια; τόσο πολύ τους έχει μπουκώσει εκείνος σα να είναι ο Γκόγιας της εξωτερικής πολιτικής και όμως όταν στέκεται εκεί σα γρανίτης πάνω στον πάγκο κανείς δε βγάζει ούτε ψίχουλο ψωμί πάνω από το δοκάρι — κι όμως αυτοί εδώ κάνουν σεισμό επειδή κάποιος δημοσιογράφος έκανε λάθος πριν δεκαπέντε χρόνια; εμένα πάντως μου έκανε εντύπωση εκείνο το βράδυ όταν η Λάρισα έπαιζε εκτός έδρας έναν αγώνα στην οποία όλοι οι παίκτες είχαν πάρει μία κόκκινη κάρτα πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής — κι όμως εκείνος εκείνος εκείνος έκανε τον αγώνα ν' ακούγεται σα νυχτερινό παραμύθι στον υπολογιστή ενός δεκατριάχρονου. κι αν κάποιοι ακόμα γκρινιάζουν πως χρειάζονται περισσότερα γκολ, ας ξυπνήσουν από το όνειρό τους: εκείνος εκείνος εκείνος δεν φτιάχνει γκολ, φτιάχνει ομάδες — κι όσο υπάρχει εκείνος εκείνος εκείνος πάνω στον πάγκο, η Λάρισά μας θα τρώει γκολ σαν ξεροψημένο ψωμί στο κινητό της ενός προσκόπου, ενώ οι αντίπαλοι θα τρέχουν σα γατούλες μέσα στο δικό τους γήπεδο. τέλος πάντων, αυτή τη φορά ας αφήσουμε τους τίτλους στην άκρη — όταν εκείνος εκείνος εκείνος σηκώνεται στον πάγκο, κανείς δεν έχει κανέναν τίτλο στο στόμα του παρά μόνο τον ιδρώτα του δικού του σπιτιού.