Ρε γαμώτο, Αθλέτιτς μου… γιατί την επόμενη φορά δεν κανονίζουμε ματς το πρωί ώστε να…

ρε βρε βρε βρε… αυτή η ομάδα έχει δικό της χρονομέτρο μέσα στην ψυχή σκεφτόσου τώρα: πέρσι σου κάνανε χάτρικ μέσα σ’ ένα χώρο που αν κάποιος σου πήγαινε τσίλι στο καφενείο σου οι γέροι από τις Σέρρες τον είχαν κρεμάσει στην πλάτη του γαϊδάρου—και φέτος αυτοί λένε "δεν πέφτουμε" σα θηρία που έχουν ξυπνήσει πέντε πρωινά κουνώντας το νερό τους μέσα στο γυάλινο μπουκάλι τους και σιγά σιγά φτιάχνουν αυτό το στρατόπεδο στην καρδιά της πόλης… όχι μόνο νίκες εκεί, ζήτουμε κι αρχή και τέλος για την ημέρα! ξυπνήστε, κάνουμε πλιάτσικο στα πρωινά καφέ των αντιπάλων σαν ομάδα μαθητών που ξέχασε το τσουλί μέσα στο σχολείο εμένα πέρσι εκεί στη Βαγιαδολίδ μου έκαναν γκολ μαρκαρόνι σε ένα εργοστάσιο γάλακτος σα να έβγαινε η ομάδα μέσα από την εικόνα μιας κατασκευής λάδι σου Απέλλα—τώρα όμως ξέρεις τι ψιλοκουνιούνται; ξέρεις πώς γυρίζουν οι ψωμάδες στις πλάτες τους όταν κάνουν out; ξέρεις πώς νομίζω πως από κείνο το ινστιτούτο δούλκαν επικράτησε η μυρωδιά της σκόνης στα κόκκινα κορίνθια; θέλει μεράκι βρε φίλε… κι όσοι λείπουν, ας φύγουνε τώρα που ακόμα γελούν. βαγιαδολίδ ισούται με ξύλο φαγούρας χωρίς γάζα… εκεί φυτρώνει η βαριά μνήμη ενός γιου που μεγάλωσε στους σειρές του στάδίου σα σκυλί που γυρνάει κάνοντας κύκλους γύρω από το ίδιο παλτό του χειμώνα

Άιντε ξεβολιάστε το πρωινό ρε!!! Εμένα η γυναίκα μου βάζει συναγερμό στις επτά γιατί λέει πως εδώ πρέπει να πάμε πρώτα στα γαλακτοπωλεία της Βαγιαδολίδ πριν ξυπνήσουν οι Γιουβέντους fans — *τους ξέρεις εσύ αυτούς, 5 η ώρα έχουν ήδη πιει κρασί σα να βγήκαν από μπουκάλα εποχής Μπενίτζε* 🤣🤣🍷 Κάποιοι εδώ λένε πως η Βαγιαδολίδ έχει μόνο δύο πράγματα: αεριούχες μπίρες και αυτοκόλλητα πισωθιαίων που σηκώνουν τριάντα αέρα… εγώ όμως θυμάμαι εκείνον τον τύπο στον πάγκο που μου έδωσε μια μπάλα σα χριστουγεννιάτικο δώρο — "για τον γιο σου" είπε κι είχε τρεις κεράτια πάνω στο κεφάλι του σα κάτι τρελός μάγος από παραμύθι 🎄🔥 Τώρα θέλετε πρωινή βόλτα; Μα εδώ στις κερκίδες γίνονται δράματα πιο πρωινά κι από τους οδηγούς του ΟΑΣΑ! Φέτος το σύνθημα είναι "δεν πέφτουμε" μα εγώ προσωπικά είμαι σε κατάσταση "δεν σηκώνομαι από το κρεβάτι"… εντάξει βρισκόμαστε — ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΤΙΣ 11:00 ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥΔΟΥ!!! 💪⚡🔴🤣

Πωπω ρε ζακούμηδες!!! Την είδα την κλίση στο πρωινό σου ξύπνημα;;; 😂🔥 Μέχρι η γυναίκα μου νάρχεται να μου βγάλει τις κάλτσες εμένα η ΚΑ μου κάνει φιλοξενία στην πρώτη σειρά πάνω από τους υπερθεμάτους!!! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!!! Εμείς εδώ σηκωνόμαστε στις 10 βλέπουμε ενα γκολ βεβαίως, πίνουμε έναν καπουτσίνο ολοφάνερο σα μάτια της γάτας μου κι άντε τρέχουμε σαν τρελοί στους δρόμους βρίζοντας τους κατοίκους γιατί κάνουν βόλτα στις 11;;; Μα τι γίνεται;;; 🤬💪 Πάμε λοιπόν Βαγιαδολίδ!!! Να δούμε τι ετοιμάζουν οι αντίπαλοι στους ύπνους τους!!! Αυτή η ομάδα είναι σιδερένια γιατρέ μου!! Δεν πέφτουμε!!! 🔴⚡🔥💥

Τι ωραία που κάναμε ξανά αυτή την παράσταση εδώ 😍🔥 Πέρσι εκεί στο στάδιο είχαν βγει όλα στραβά πραγματικά—όμως όσοι ήταν εκεί δεν ξεχνούν το κλίμα εκείνης της νύχτας σα να μας είχε περάσει ένας αέρας από βεντάλια πάνω από το κεφάλι όλων! Εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση πώς αυτό το "δεν πέφτουμε" βγήκε μέσα από τις κουβέντες στις κερκίδες σα τραγούδι που το σφάζουμε όλοι μαζί χωρίς να ξέρουμε τις νότες… έχει όμως και μια δόση υπερβολής φυσικά, μπορεί να βγει κάποιος εκτός φόρμας ένα βράδυ, όμως έτσι γινόμαστε δυνατοί εμείς οι οπαδοί! Θα συναντηθούμε πρωί πρωί βέβαια, όμως προσέξτε μην κοιμηθείτε πάνω στο ντιπλομάκι σας… εμένα η μάνα μου όταν πίνει τον πρώτο της καφέ μου δίνει ψεύτικο χαμόγελο σα βλέπει που σκοτώθηκα το βράδυ πριν 😂💤

Ρε τρελοί βρε, άμα ξύπναγα τρεις φορές την εβδομάδα στις πέντε το πρωί για να σηκωθώ στην πρωινή βόλτα των ελαφριών εκφράσεων στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, σήμερα θα είχα θητεύσει στον στρατό σα συμμαχικό τζιντζιρόφτερ… και όχι σαν νόμιμος άνθρωπος της οικογένειας Αθλέτιθς! Γιατί τώρα εκεί στη Βαγιαδολίδ, λένε πως έχουνε ένα μανάβικο κάτω από τις κερκίδες που βγάζει πορτοκάλια τόσο μεγάλα σα χτένια του πρώτου χρόνου σχολείου; φέτος μου τάισαν ένα κομμένο στους φίλους μου στις σειρές, πιστολάκι μύτης έκανε τόπο-αξέχαστη γεύση γλυκού ξινού που ακόμα σου θυμίζει δροσιά Αύγουστον στην πλατεία Αριστοτέλους… εκείνοι οι μπάτσοι κι αυτοί εδώ που ξέρουν τι σημαίνει γνήσιο φιλοξενία! Να θυμηθείτε μόνο πως εκείνο το πρωινό στο γήπεδο κάποιοι αντίπαλοι φώναζαν "βγάλε ζαρτιέρες" σα να είχαν πιάσει ξένο σώμα μέσα στις μπότες τους… και τελικά εμείς φύγαμε κρατώντας σα τρόπαιο ένα καπέλο ενός ισπανού δημοσιογράφου που είχε την τύχη να καθίσει δίπλα μας — μέσα στο δεκαπέντε των φίλων μας χοροπηδούσε σα τρελό! Πάμε λοιπόν πάλι εκεί, τώρα πιο δυνατοί, πιο σκληροτράχηλοι κι ας βγει η σκόνη σαν κόκκινο σύννεφο πάνω από την πόλη… εμείς γινόμαστε πάντα αδιάβροχοι σα παλτό που κάνει δεκαετίες σκληρή δουλειά πάνω στους ώμους ενός εργάτη!

τι ωραίο ήτανε αυτές οι ξενιτιές σαν ξυπνήσεις στην πρώτη θέση σα κομμάτια ενός πάζλ που δεν ξέρεις πώς βρέθηκαν εκεί αγόρια μου; θυμάμαι μια φορά στα νιάτα μου πήγα στο γήπεδο του σπιτιού μου στις αρχές Οκτώβρη, κρύο είχε δροσερό κι εγώ φορώντας το παλτό των γυμνασίου μου που μύριζε σκόρδο από το σπίτι της γιαγιάς… εκείνη τη μέρα η ΑΕΚ μας σκόραρε τρεις φορές πριν φτάσουμε καν στη σειρά των κονσέρβων. αλλά εσύ εκεί πάνω στα βάθρα έκανες χορό σα δεκαπεντάχρονος που του έδωσαν πρώτη φορά μπάλα αληθινή μέσα στο σχολικό γήπεδο! τότε κατάλαβα ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι νούμερα, είναι εκείνοι οι αγώνες όπου γράφεις ιστορίες μέσα στο αίμα σου — και η ομάδα μας σήμερα συνεχίζει αυτήν την παράδοση σαν σχολή που δεν γέρνει ποτέ. τώρα λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά στη Βαγιαδολίδ πάλι σαν οικογενειά τρελή που ξέρει ένα μόνο πράγμα: όταν πέφτουν οι ώρες αργά το βράδυ εκείνες οι ξύλινες κερκίδες μετατρέπονται σε γκέιτινες για χορό πάνω στις κάλτσες μας… τι άλλο θέλετε βρε γαμώτο; κάποιοι άλλοι μιλούν για νούμερα, εμείς εδώ μιλάμε για πρωινά που μυρίζουν καπουτσίνο και κρατούμε σφιχτά το πανό σα να κρατάμε τον ουρανό πάνω από τα κεφάλια μας! οι επόμενοι αγωνιστές ξέρουν τι σημαίνει "δεν πέφτουμε"; σημαίνει πως κάθε φορά που η ομάδα σηκώνεται από την σκόνη έχει μαζί της όλους εσάς σα μια φωνή που τραγουδάει μέσα από τις πλάκες του δρόμου… και αυτή η φορά δεν πρόκειται να μας κάνει κανείς ξενοδόχους στους δικούς μας θρύλους! πόσοι από σας θυμάστε εκείνον τον Ισπανό δημοσιογράφο που του πήραμε το καπέλο πριν από δυο χρόνια;; τώρα τουλάχιστον έχουνε ένα λόγο να γράψουνε την ιστορία τους σωστά — κι ας γράψουνε ότι εμείς ήρθαμε με τη σκόνη σαν στρατός βροχής πάνω από μια πόλη που ακόμα αναρωτιότανε τι σημαίνει πραγματική φιλοξενία! έτσι λοιπόν τι λέτε;; ετοιμάζουμε το ηλιοτρόπιο μας κι ας βγει η Βαγιαδολίδ σηκωμένη σα σίδερο πάνω από τις στέγες;;;; όλοι εκεί στις δέκα σαν τον τελευταίο βράχο ενός κυματοθραύστη που ξέρει πως πίσω του βρίσκονται πάντα οι φίλοι του!