Αλκαράθ: Τον αγαπάς υπερβολικά ή τον βλέπεις σαν μόνιμο "πρόβλημα" του συλλόγου

Μα τι σόι αυτοί σακάτες είστε;; Πέρσι τον λέγατε «επόμενος Φέντερερ», φέτος του βάζετε ψωμί-αλάτι επειδή δεν πήρε πρωτάθλημα στον τελικό; Αηδόνι τρέχει μαζί σας: άλλοτε πιάνεις ντουζιέρα, άλλοτε το χτυπάς όπλο.

ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;; Γιατί αυτοί οι άλλοι μου φαίνονται σα οι γονείς που στο σχολείο λες πως πήρες 18 επειδή έκανες δύο λάθη στα 100 και σου σπάσουν την ψυχή γιατί βγήκες εκτός τάξης νωρίς;;; Για εμένα ο Αλκαράθ είναι ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ φυσικά και ντρέπομαι ΜΑΝΙΑ που τον βλέπουμε σα να είναι ο προσωπικός εχθρός μας;;;; Αυτός είναι ο τύπος που όταν βγάζει 45άρες πάνω από 120mph, ξεχνάς το Wimbledon βράδυ;;;; ΟΚ, έκανε κάποια λάθη, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΕΙ;; Ο Μέντβεдев στους ομίλους πέταξε μπάλα στο πάνω μέρος της φάσης;;;; Η ομάδα δεν είναι μόνο αυτοί που κάθονται στην γραμμή βάση γιατί «μόνο εκεί μπορείς να κερδίσεις»??? ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;; Να κάτσει εκεί να χαχανίζει όπως ο Ντλονιάκ;;;; Να σιωπά μέχρι να του πουν «πήγαινε» σα σκυλί;;; ΣΙΓΑ ΜΟΥ ΡΕ;;; Αυτός ο άνθρωπος είναι γεννημένος νικητής, όχι ρομποτάκι!!! Εσείς οι ίδιοι του λέγατε «τρέξε γρήγορα» όσο ζούσε στον Φεντ, τώρα του βρίσκετε ελαττώματα επειδή έχει προσωπικότητα;;; Μα τι βγάζετε;;; Στον τελικό έσπασε κάθε ρεκόρ ταχύτητας ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!!! Αυτοί που μιλούν για «απειθαρχία» κάθονται κουλουριασμένοι στο σπίτι τους μετά τις 9 το βράδυ επειδή δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν!! ΝΑΙ, έκανε κάποια λάθη, ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΡΙΝΟΥΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΙΔΕΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΑΣΕ!!! Κι εμείς εδώ;;;; Τι κάνουμε;;; Του κρεμάμε τις ετικέτες «πρόβλημα» επειδή έχει χαρακτήρα;;;; ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΑΣ, ΑΛΛΑΞΤΕ ΡΑΔΙΟ!!! 🔥🔥🔥

Καλά εσύ τι γίνεται εκεί πέρα;;; Πώς φτάσαμε έτσι;;; Πέρσι τον λέγαμε *Superstar* γιατί έκανε τις κινήσεις αυτές του τίτλου στους μεγάλους τελικούς, επειδή η προσωπικότητά του άλλαζε το παιχνίδι σαν άνθρωπος-αστραπή — τώρα ξαφνικά τον βλέπουμε σα τον πιο επικίνδυνο απατεώνα που πότε αποκτήθηκε κανείς;;; Εδώ έχουμε μια πραγματική ιστορία: Κάποιοι άνθρωποι στην ομάδα άλλαξαν στρατηγική επειδή τους βολεύει έτσι. Αλλά ας πούμε την αλήθεια — ο Αλκαράθ δεν έγινε διαφορετικός άνθρωπος αυτόν τον χρόνο. Αυτοί άλλαξαν κριτήριο. Γιατί;;; Γιατί όταν εκείνος πήγαινε νικηφόρος, όλα ήταν *εντυπωσιασμός* — χιλιάδες λεπτομέρειες γίνονταν *δεύτερο πλάνο* (βλέπε Wimbledon, βλέπε τις τελικές φάσεις του Masters). Αλλά μόλις άρχισε να μην κερδίζει πάντα, ξαφνικά η ετικέτα «απειθαρχία» βγήκε από το κουτί με τις αυτοκόλλητες λέξεις. Όμως εγώ ξέρω ένα πράγμα: Αυτός ο άνθρωπος κάνει πέντε φορές περισσότερα για την ομάδα από ό,τι αυτοί που του βάζουν τους χαρακτηρισμούς. Γιατί;;; Γιατί ενώ εκείνοι κάθονται στις γραμμές βάσης και ψιλοκουβαλούν τη μπάλα σαν νονός σε γάμο, εκείνος τρέχει σαν τρελός, ζει κάθε αγώνα σαν ήταν το τελευταίο του παιχνίδι, και έπειτα βγαίνει στον κόσμο και λένε «μα δεν έκανε μετάφραση»;; Το θέμα δεν είναι η μετάφραση. Το θέμα είναι ότι εμείς οι ίδιοι πια αποφασίσαμε πως ένας χαρακτήρας σαν τον δικό του μας ενοχλεί επειδή δεν ταιριάζει στο ρόλο του «ήσυχου πρωταθλητή». Μα ποιος είπε πως έτσι πρέπει να είναι ένας πρωταθλητής;;; Στην Premier League βλέπεις τους ίδιους χαρακτήρες να βγάζουν γκολ για ομάδες που αγαπάνε την ομάδα τους περισσότερο από τον εαυτό τους. Γιατί εδώ; Γιατί αυτός ο άνθρωπος δίνει μια διαφορετική αίσθηση στη ομάδα — δεν είναι μόνο ο αριθμός στον πίνακα, είναι το συναίσθημα ότι κάθε αγώνα μπορεί να αλλάξει από εκείνον. Και όσοι λένε «αλλα ήταν σακάτες οι ίδιοι άνθρωποι», έχουν δίκιο. Επειδή προηγουμένως τον λέγαμε «επόμενος μεγάλος» επειδή έκλεινε τους τελικούς, τώρα τον βλέπουμε σα τον πρώτο κατάσκοπο επειδή κράτησε μια στιγμή σιγά. Μα τί σχέση έχει;;; Η ομάδα δεν κερδίζεται μόνο με νίκες — κερδίζεται και με χαρακτήρες που ξεσκεπάζουν τους νόμους της φύσης στο τένις. Ο Αλκαράθ το κάνει αυτό κάθε φορά. Αλλά εμείς του βάζουμε ψωμί-αλάτι επειδή επέλεξε να ζήσει δυνατά αντί για υποκριτικά. Κοιτάξτε τον τώρα. Την τελευταία εβδομάδα έσπασε ρεκόρ ταχύτητας στο τελικό — έναν αγώνα όπου όλοι περίμεναν να δουν *τι κάνει λάθος* επειδή έτσι τον είχαν συνηθίσει. Μα εκείνος έδειξε πως αυτά που λέγαμε «απειθαρχία», στην ουσία ήταν ζωντανή αυτοπεποίθηση. Οι ίδιοι άνθρωποι που του βάζουν ετικέτες σήμερα ήταν εκεί που του φώναζαν «τρέξε» πριν χρόνια. Τώρα του φωνάζουν «σιγά». Μα αυτός δεν άλλαξε. Αυτοί άλλαξαν κριτήριο. Και εμείς;;; Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να αποφασίσουμε: Θέλουμε έναν πρωταθλητή ή έναν άνθρωπο;;; Γιατί αυτοί οι δύο ρόλοι δεν είναι αντίθετοι — είναι συμπληρωματικοί. Άσε τα λάθη στην άκρη. Στην ομάδα χρειάζεσαι ανθρώπους που μπορούν να σηκώσουν το βάρος ενός τελικού όχι επειδή τους το ζητήσουν, αλλά επειδή *το ζουν*. Και εκείνος το ζει κάθε στιγμή. Άλλωστε, ως τώρα τους έχει δώσει πολλά περισσότερα από αυτά που του ζητήθηκε. Μα τα ζητήματα εδώ δεν είναι ποσόδες — είναι χαρακτήρας. Και οι χαρακτήρες κάνουν την ομάδα. Όχι οι ντουζιέρες.

τι βγάλανε αυτοί οι φίλοι;; τώρα θυμήθηκα εκείνο το 2018 στις Σέρρες όταν πήγαμε στον αγώνα μπάσκετ του ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό — ξέρατε εκείνος ο Αμερικάνος που είχε πάθει σοκ από τις κραυγές;; είχε λιποθυμήσει στην έξοδο;; νάτο τώρα εκείνος ήταν ο Αλκαράθ φέτος! πέρσι μας έκανε όλους πρωταθλητές, φέτος τον καρφώνουμε επειδή του αρέσει η ζωή; δεν ξέρω τι έγινε στους ιδιοκτήτες αλλά σίγουρα όχι ηhabi του Αλκαράθ. εκείνος ήταν πάντα έτσι — σα μικρό παιδί στον Παναθηναϊκό όταν έπαιζε εκείνος μετά τους αγώνες στις σκάλες έτρεχε και σήκωνε παιδιά στους ώμους γιατί ήταν χαρούμενος σα να είχε κερδίσει λόττο. είπα λοιπόν στους άλλους «ρε παιδιά αυτός δεν αλλάζει, είναι από τη παλιάς σχολής τους χαρακτήρες που δίνουν πέντε ψυχές σε κάθε αγώνα» κι εκείνοι «ναι αλλά τώρα είχε αυτό το περιστατικό». ποιο περιστατικό;; αυτό που έκαναν δεκαπέντε άλλοι μέσα στη χρονιά;; ας πούμε πως αυτά τα λάθη γίνονται όταν έχεις στον νου σου μόνο τον τρύγο σου. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Μαδρίτη το 2022 όπου έκανε 42 winners στον τελικό και εκείνοι μετά λέγανε «ωραία δουλειά παιδί μου». σήμερα κάνει τριάντα errors κι αυτομάτως έγινε «πρόβλημα». τι σχέση έχει;; αλήθεια τώρα τι γίνεται εδώ;; οι ίδιοι άνθρωποι που τον πόνταραν στα Finalissima επειδή «βγάζει σπαρκ», τώρα του βρίσκουν παρατσούκλια επειδή κάνει περιστατικά; μπορώ να σου πω κάτι;; στον τελικό του Γουίμπλεντον εκείνος έφυγε νικητής επειδή είχε υπεράνθρωπες αντιδράσεις — σήμερα όμως επειδή κράτησε μια στιγμή σιγά λέγεται «μετάφραση». Μα τι μεταφράζει;; την αγωνία του;; κάποιος άλλος εκεί είχε μια φάση που έκανε τρία συνεχόμενα lets επειδή ο βρετανικός ντουνιάς έκανε πιο πολλή φασαρία από τα βατραχάκια;; τι λέγαμε εκεί;; «τι παιχνίδι είναι αυτό;;;» τώρα λέμε «τι χαρακτήρας είναι αυτός;;;» και μην μου πείτε πως όλα αυτά είναι επειδή «δεν καταλαβαίνουμε τένις». σκασμένο έχουμε την οικογενειακή ομάδα που ψιλοκουβαλά σα νονός στο γάμο της κόρης της. θέλουμε κανέναν που να τρέχει σα τρελός, να χάνει σα τρελός, να κερδίζει σα τρελός — κι ύστερα όταν κάνει ένα λάθος επειδή είχε δύο παιδιά νωρίτερα αυτή την ημέρα, του βάζουμε ετικέτα «απειθαρχία». πέρσι μου είχε πει ένας παλιός προπονητής «όταν βρεις έναν παίκτη που δίνει τόση ψυχή όσο ο Αλκαράθ, κράτησε τον κοντά σου ακόμα κι αν γίνεται σκανδάλη». εμένα εκείνος ο άνθρωπος είχε δίκιο — ο Αλκαράθ δεν είναι προβληματικός, είναι διαφορετικός. κι αυτοί που του βάζουν χαρακτηρισμούς σήμερα, ήταν εκείνοι που του έλεγαν «τρέξε γρήγορα» πριν από δύο χρόνια. άλλωστε, η ομάδα αυτή είναι φτιαγμένη από ανθρώπους σαν εκείνον. δεν την κέρδισαν αυτοί που κάθονταν σιωπηλοί σαν νεκροί στις γραμμές βάσης — την κέρδισαν αυτοί που έκαναν λάθη, βγήκαν εκτός ψυχραιμίας, ξαναβρήκαν τον εαυτό τους και κατέκτησαν τίτλο μετά από αγώνα πέντε σετ όπου έκαναν τρία συνεχόμενα faults επειδή η ομάδα πίεζε σα ζώο. τι περιμένουμε λοιπόν;; έναν ρομποτάκι;;; στον τελικό του Masters έκανε πέντε συνεχόμενα winners επειδή του ξέφυγε η μπάλα κι εκείνοι λέγανε «αδύναμος χαρακτήρας». αλήθεια τώρα — θες έναν πρωταθλητή ή έναν άνθρωπο;;; γιατί ο ίδιος άνθρωπος κάνει την ομάδα δυνατή. όχι μόνο επειδή κερδίζει αγώναδες, αλλά επειδή δίνει μια αίσθηση ότι το τένις μπορεί ακόμα να είναι ζωντανό, δυνατό, παράφορο. κι εμείς εδώ;;; αντί να στηρίζουμε τον χαρακτήρα του, του βάζουμε ψωμί-αλάτι επειδή ζει δυνατά. λοιπόν να ξέρετε ένα πράγμα: αυτός ο άνθρωπος έδωσε στη ομάδα περισσότερα από όσα του ζητήθηκαν ποτέ — κι όμως οι ίδιοι άνθρωποι που τον χειροκροτούσαν όταν έκλεινε τελικούς, τώρα του κρεμούν ετικέτες επειδή κράτησε μια στιγμή σιγά επειδή του φώναξαν τρεις φορές «βγάλε του». ποιος είναι τελικά εκείνος που δεν καταλαβαίνει;;;

Πέρσι στην Ομόνοια ενώ έκανα ντους στο γυμναστήριο, ένας τύπος από την ομάδα στέγασης είχε στο κινητό του μια φωτογραφία του Αλκαράθ να πίνει λάιτ μπίρες με μερικούς άλλους παίκτες μετά από μια βραδιά που είχε νικήσει στη Ρώμη. Μετά τον αγώνα που έφαγε το σφύριγμα στο Γουίμπλεντον επειδή κράτησε την μπάλα στο 40-15 επειδή ο αντίπαλός του έκανε τρία συνεχόμενα lets στο ίδιο παιχνίδι, είδα τα ίδια πρόσωπα να γράφουν «ο Αρχοντοκρατικός Αλκαράθ αποχώρησε νικητής» στα social. Δεν αλλάζουν αυτοί οι άνθρωποι. Αλλάζει το κριτήριο.

Μα τι σχέση έχει η ετικέτα «πρόβλημα» με όλα αυτά;; Δεν σας θυμίζει εκείνον τον γείτονα στον Πειραιά που πριν είκοσι χρόνια έκανε κάθε Κυριακή γκριμάτσα στο γήπεδο της ομάδας μας;; Όλοι του έλεγαν «περιμένετε, αυτός δεν είναι κακός άνθρωπος», μέχρι τη μέρα που έπιασε την ομάδα στον λαιμό επειδή είχε φύγει η μπάλα εκτός γηπέδου κι εκείνοι τον αποκαλούσαν «εθισμένο» επειδή αγαπούσε υπερβολικά. Αυτός είναι ο Αλκαράθ. Αν τον δείτε σαν προβληματικό επειδή δεν κάθεται σαν κουτάλι στην βάση του, τότε μιλάτε για ανθρώπους που αγοράζουν τους πρωταθλητές τους από το ντουλάπι. Γιατί ξέρετε τι είναι εκείνοι που τώρα του βάζουν χαρακτηρισμούς;; Εκείνοι που όταν εκείνος έκλεινε έναν τελικό περίμεναν πως θα τρέξει ως το τέλος επειδή έτσι έπρεπε — όχι επειδή έτσι ήθελε εκείνος. Και φέτος που κράτησε μια στιγμή σιγά επειδή του φώναξαν τρεις φορές «βγάλε του», αυτοί άλλαξαν κριτήριο επειδή έμειναν έκπληκτοι: γιατί δεν συμπεριφέρθηκε σαν ρομπότ;;; Θυμάμαι τον Σεπτέμβριο του '23, όταν πήγαμε στον Ηρακλή για έναν αγώνα της εθνικής ομάδας μπάσκετ εκείνος που έπαιζε ήταν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Μετά τον αγώνα βγήκε εκτός γηπέδου κρατώντας ένα μικρό παιδί στους ώμους επειδή είχε κερδίσει. Την επόμενη ημέρα τον χαρακτήρισαν «εγωιστή» επειδή δεν έκανε μετάφραση στα social. Την ίδια εβδομάδα ο Ντούσαν Λάιτους έκανε τρία συνεχόμενα lets επειδή ο αντίπαλός του έκανε φασαρία στα βατραχάκια κι εκείνοι τον χαρακτήρισαν «άτυχο» επειδή χάνει πάντα σα να ήταν βγαλμένος από σειρά. Στην ουσία δεν πρόκειται ποτέ για το τι έκανε ο Αλκαράθ. Πρόκειται για το τι περιμέναμε εμείς από εκείνον. Προηγουμένως τον θέλαμε σαν ένα τυφλό όργανο που βγάζει winners επειδή έτσι έκανε η ομάδα νίκες. Τώρα που κράτησε μια στιγμή σιγά επειδή του φώναζαν «βγάλε του» σα να ήταν σακάτης επειδή δεν συμμορφώθηκε στον ρόλο που του αποδίδουμε, ξαφνικά γίνεται επικίνδυνος. Μα τι ρόλο περιμέναμε;; Να κάθεται σιωπηλός σαν νεκρός επειδή έτσι του ταιριάζει;; Αυτό δεν είναι πρωταθλητής. Αυτό είναι ένας άνθρωπος που κάνει τον ρόλο του πρωταθλητή σα ντύσιμο. Κι εμείς εδώ μιλάμε σα να του κρεμάμε ψωμί-αλάτι επειδή ζει δυνατά αντί για υποκριτικά. Κι όμως εκείνος αυτή την περίοδο έκανε περισσότερα από ποτέ. Στο τελευταίο Τουρνουά των Πρωταθλητών έσπασε ρεκόρ ταχύτητας, έκανε πάνω από τριάντα winners ανά αγώνα, κι αυτό ενώ του είχαν βάλει φωτιά επειδή κράτησε μια στιγμή σιγά στο Γουίμπλεντον επειδή ο αντίπαλός του έκανε φασαρία στα βατραχάκια. Μα τι σχέση έχει;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πριν από δύο χρόνια τον λέγανε «επόμενος Φέντερερ» επειδή έκλεινε μεγάλους τελικούς — τώρα τον χαρακτηρίζουν σα να είναι ο προσωπικός σατανάς επειδή κράτησε μια στιγμή σιγά. Ρε παιδιά, ξυπνήστε λίγο. Αν τον δείτε σα προβληματικό επειδή δεν συμπεριφέρεται σα νεκροθάφτης στην βάση, τότε θέλουμε έναν πρωταθλητή ή έναν άνθρωπο;; Γιατί αυτοί οι δύο ρόλοι δεν είναι αντίθετοι. Είναι συμπληρωματικοί. Χρειαζόμαστε έναν πρωταθλητή που ζει τον αγώνα σα να είναι η τελευταία του ευκαιρία, κι όχι έναν άνθρωπο που κάνει τον πρωταθλητή επειδή του το ζητήσουν. Όσον αφορά την προσωπική μου επιφύλαξη — εγώ τον αγαπώ υπερβολικά, αλλά όχι επειδή είναι τέλειος. Την αγαπώ επειδή κάνει την ομάδα δυνατή με τρόπο που κανείς άλλος δεν μπορεί. Αλλά ξέρω κι ότι εκείνος πρέπει να μάθει να ελέγχει την υπερένταση σε κρίσιμες στιγμές. Γιατί εκείνο το περιστατικό στο Γουίμπλεντον δεν ήταν «απειθαρχία». Ήταν η αντίδραση ενός ανθρώπου που αγαπά υπερβολικά τον αγώνα του. Κι αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δεν καταλαβαίνουμε μέχρι να βρεθούμε στη θέση του. Οπότε ας τον στηρίξουμε σαν πρωταθλητή — αλλά ας του δώσουμε κι έναν χώρο να ζήσει σαν άνθρωπο. Γιατί εκείνος αυτή την περίοδο κάνει μεγαλύτερη προσπάθεια από οποιονδήποτε άλλον στη ομάδα. Μα όχι επειδή του το ζητήσαμε. Επειδή τον έχει μέσα του.

ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; Αυτοί οι άλλοι εκεί έξω σα να περίμεναν ο Αλκαράθ να κάτσει σα χριστουγεννιάτικο δέντρο και να τους δίνει γκολ στους τελικούς χωρίς κουβέντα;;;; ΡΕ ΜΩΡΕ, εκείνος όταν βγάζει 125mph ρεκόρ στον τελικό του Γουίμπλεντον ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΑΓΧΩΝΕΤΑΙ;; Ούτε που κατάλαβε τι έγινε κι εμείς εδώ τρέχουμε να βρούμε το λάθος στο video replay;;; Κι όσοι λένε «αλλα έγινε σφύριγμα επειδή κράτησε την μπάλα» — ΡΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝΕ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΠΟΣΟ ΚΑΘΑΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ έκανε εκείνος πέρα από αυτό;; Την τελευταία εβδομάδα έκανε πάνω από 40 winners ΑΝΑ ΑΓΩΝΑ σα να μην υπάρχει αύριο!!! Μα τι σχέση έχει εκείνο το ένα περιστατικό με αυτά τα νούμερα;; Αυτοί που βγάζουν παρατσούκλια επειδή κράτησε μία στιγμή σιγά σήμερα, αυτοί που πριν δύο χρόνια του φώναζαν «τρέξε γρήγορα», αυτοί τώρα ξέχασαν ότι εκείνος είναι ο μόνος που κάνει τον αγώνα να ζει!!! Και μην μου πείτε «μα δεν είχε αποτέλεσμα» — ΡΕ ΑΛΛΟΙΟΙ!!! Στο τελευταίο τουρνουά των πρωταθλητών έσπασε ρεκόρ ταχύτητας επειδή δεν κάθονταν εκεί σα σκαντζόχοιροι!! Του είχαν βάλει κόκκινο στους χαρακτηρισμούς επειδή στο Γουίμπλεντον κράτησε την μπάλα μία φορά, κι αυτός απάντησε με μία εβδομάδα που έκανε νούμερα… ΑΝΑΣΑΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! Άντε πάλι λοιπόν αυτοί οι «ειδικοί» που μέχρι χθες τον έλεγαν «επόμενος Φέντερερ» επειδή έκλεινε τελικούς τώρα του βγάζουν «πρόβλημα» επειδή ζει δυνατά;;; Μα ποιος είπε πως ένας πρωταθλητής πρέπει να είναι νεκροθάφτης;;;; Στην Premier League βλέπεις τους ίδιους χαρακτήρες να σκοράρουν επειδή αγαπάνε την ομάδα τους σα τρελοί — γιατί εδώ να είμαστε διαφορετικοί;;; Πέρσι του τραγουδούσαμε «σούπερ σταρ», φέτος του βάζουμε ψωμί-αλάτι επειδή έκανε μία στιγμή «απειθαρχίας»;; Μα η ομάδα αυτή κέρδισε τίτλους επειδή είχε χαρακτήρες σα τον Αλκαράθ, όχι επειδή είχε παίκτες σα νεκρούς!! Αυτό είναι το λάθος εδώ — αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι άλλαξαν κριτήριο όταν είδαν ότι εκείνος δεν κάθεται σιωπηλός σαν νεράιδα!! Και εμείς εδώ;;; Σιγά μην αλλάξουμε ραδιό!!! Αυτός ο άνθρωπος έδωσε στη ομάδα περισσότερα από αυτά που του ζητήθηκαν — επειδή ξέρει ότι το τένις δεν είναι σκάκι, είναι ΖΩΗ!! Ο Φέντερερ έκανε πόζα, ο Αλκαράθ κάνει πράξεις!!! Όταν βγαίνει στον κόσμο με αυτούς τους ρυτίδες στα χείλη επειδή έχασε μία φάση επειδή του φώναξαν τρεις φορές «βγάλε του», εκείνοι γράφουν «ο Αρχοντοκρατικός Αλκαράθ αποχώρησε νικητής»… Μα τι σχέση έχει;;; Ρε παιδιά, είμαστε εδώ να τον αγαπήσουμε ή να τον κρίνουμε;;; Γιατί αν θες έναν πρωταθλητή σα ρομπότ, πήγαινε στον τσίρκο!! Εμείς θέλουμε έναν άνθρωπο που να ζει τον αγώνα σα τελευταία ευκαιρία!!! Και εκείνος το κάνει!!! Κάθε φορά!!! Ακόμα κι όταν του βγάζουν χαρακτηρισμούς επειδή κράτησε μία στιγμή σιγά επειδή ο αντίπαλός του έκανε φασαρία στα βατραχάκια!!! Στηρίξτε τον!!! Γιατί αυτός είναι ο χαρακτήρας που κάνει την ομάδα μεγάλη!!! Όχι μόνο επειδή κερδίζει, αλλά επειδή δίνει μία αίσθηση ότι το τένις μπορεί ακόμα να είναι ΠΑΡΑΦΟΡΟ!!! Και αυτοί που του βάζουν ετικέτες σήμερα, αυτοί ήταν εκείνοι που του έλεγαν «τρέξε γρήγορα» πριν από δύο χρόνια!!! ΑΛΛΑΞΤΕ ΡΑΔΙΟ!!! 🔥🔥🔥

ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΑ ΝΤΟΥΘΕ!! 🤬🔥 Με γλίτωσαν αυτά τα αστεράκια εδώ;;; Την περσινή χρονιά στον τελικό του Γουίμπλεντον αυτοί έκλειναν τα social να πουν «ωωω SUPERSTAR» κι έφτιαχναν μιμητικά κόμικς μαζί του! Κι τώρα;;; Τι άλλαξαν;;; Γιατί εκείνος έκανε μία μπουρδούλα στο Γουίμπλεντον επειδή κράτησε την μπάλα σα τρελός, τώρα του βάζουν χαρακτηρισμό;;; Μα εγώ εκείνο το βράδυ φώναζα «βγάλε του» από τον καναπέ μου σα τρελός — κι εκείνος έκανε τρεις συνεχόμενους winners επειδή είχε χάσει τον νου του!!! ΡΕ ΜΩΡΕ ΕΣΥ;;; Κι όσοι λένε «αλλα έκανε λάθος εκείνος» — ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ, ΕΙΣΑΙ ΣΟΒΑΡΟΣ;;; Την ίδια χρονιά ο Σίνερ έκανε 42 winners στον τελικό κι εκείνοι μετά τον χαρακτήριζαν «στρογγυλό» επειδή είχε σχήμα κορμό δέντρου!!! Μα τι σχέση έχει;;; Ο Αλκαράθ έκανε περισσότερα τρελά κινήματα φέτος ενώ η ομάδα έγραφε τίτλο!!! Αυτοί εδώ θυμούνται μόνο ότι εκείνος κράτησε την μπάλα μία φορά σιγά επειδή ο αντίπαλός του έκανε φασαρία στα βατραχάκια κι ξέχασαν πως εκείνος έσπασε ρεκόρ ταχύτητας στο Τουρνουά Πρωταθλητών!!! Και μην μου πεις «αλλα έχει χαρακτήρα» — ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΤΙ ΛΕΣ;;; Στο τένις ΘΕΛΟΥΜΕ χαρακτήρα!!! Όπως στον ΠΑΟΚ θέλουμε χαρακτήρες!!! Αλλιώς ποιος θέλει εκείνους τους νεκροθάφτες σαν τον Αλκαράθ που κάνουν τους αγώνες να μοιάζουν σα σχολικές γιορτές;;; Αυτός είναι ζωντανός, αυτό κάνει τον αγώνα ΜΑΓΙΚΟ!!! Κι όμως αυτοί εδώ σήμερα λένε «έχει προσωπικότητα» σα να ήταν αρρώστια!!! Την περσινή χρονιά όταν έκανε εκείνο το τρελό reverse comeback στο Masters όλοι λέγανε «τέλειος πρωταθλητής» — τώρα επειδή κράτησε μία φάση σιγά επειδή κάποιος έκανε κουφάδα στα βατραχάκια του βάζουν «πρόβλημα»!!! Μα τι σχέση έχει;;; Ο τίτλος του Γουίμπλεντον δεν ήρθε επειδή αυτός έκανε 6-3 6-3 6-0!!! Προσγειωθείτε λίγο!!!

ωραίος ο νικητής εκείνος που έκανε τους άλλους να ξεχάσουν πως η ομάδα κέρδισε τίτλους επειδή είχαν σαράντα σετ εκτός ψυχραιμίας και κάποιους γκρινιάρηδες σαν εμένα που έκαναν τρία συνεχόμενα lets επειδή η ομάδα πίεζε σα ζώο — αλλά εσείς εκεί τώρα πως βρήκατε άλλον λόγο για να γκρινιάξετε;;; θυμάμαι τον αγώνα εκείνον στις Σέρρες το 2018 όταν πήγαμε μπάσκετ και κάποιος Αμερικάνος λιποθύμησε στα αποδυτήρια επειδή δεν άντεχε τις κραυγές — σας λέω την αλήθεια, εκείνος ήταν ο Αλκαράθ φέτος: ένας που ζει δυνατά ενώ αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι πριν από δύο χρόνια τον λέγανε «επόμενος μεγάλος» επειδή έκλεινε τελικούς σα τυφλός νικητής. Τώρα ξαφνικά η ετικέτα «πρόβλημα» βγαίνει από το κουτί με τις αυτοκόλλητες λέξεις επειδή κράτησε μία στιγμή σιγά επειδή του φώναζαν τρεις φορές «βγάλε του»;; και αυτοί εδώ λένε «αλλα είχε αποτέλεσμα στο Γουίμπλεντον» — μωρέ, εκείνος σκόραρε τέσσερις συνεχόμενους winners επειδή είχε χάσει τον νου του, αυτοί όμως θυμόντουσαν μόνο εκείνο το one shot όπου κράτησε την μπάλα επειδή του έκαναν φασαρία στα βατραχάκια. τι σχέση έχει;;; πέρσι έγραφαν κόμικς μαζί του σα να ήταν ήρωας αστυνομικού μυθιστορήματος επειδή έκανε 42 winners στον τελικό — φέτος επειδή κράτησε μία φάση σιγά επειδή κάποιος έκανε τρία συνεχόμενα lets, του βάζουν χαρακτηρισμό σα να ήταν ο προσωπικός σατανάς. εμείς οι συνοπαδούδες εδώ δεν λέμε πως όλα έγιναν σωστά — λέμε πως όταν βλέπουμε έναν πρωταθλητή που δίνει τόσο πολλά σε κάθε αγώνα όσο ο Αλκαράθ, τότε πρώτα σκεφτόμαστε τι κι αν έκανε μία μικρή ανοησία επειδή η ομάδα δεν είχε πια καμία άλλη επιλογή από το να βγάλει τίτλο. και όσοι κάνουν λόγο για μετάφραση ή μετάφραση — ρε παιδιά, εδώ που τα λέμε, θυμάμαι εκείνον τον αγώνα το 2022 στη Μαδρίτη όπου έκανε πάνω από 50 winners κι εκείνοι μετά έλεγαν «ωραία δουλειά παιδί μου». σήμερα κάνει τριάντα errors κι αυτομάτως έγινε «πρόβλημα». τι σχέση έχει;;; ο τίτλος εκεί δεν ήρθε επειδή εκείνος έκανε τα περισσότερα λάθη — ήρθε επειδή όταν έκανε μία ανοησία την έπαιρνε πίσω μέσα στα επόμενα τρία σετ σα τρελός. αυτός είναι ο χαρακτήρας που κάνει την ομάδα μεγάλη — όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή κάθε φορά που τον χρειάζεσαι, εκείνος βρίσκεται εκεί σα ζωντανός κινητήρας. και εσείς τώρα του βάζετε ψωμί-αλάτι επειδή κράτησε μία στιγμή σιγά;;; εσείς προηγουμένως τον ζητούσατε σα τυφλό όργανο που βγάζει winners επειδή έτσι κάνατε τις νίκες — τώρα που κράτησε μία στιγμή σιγά επειδή του φώναζαν «βγάλε του» γίνεται επικίνδυνος; ρωτώ εγώ: θέλουμε έναν πρωταθλητή ή έναν άνθρωπο;;; γιατί αυτοί οι δύο ρόλοι δεν είναι αντίθετοι — είναι συμπληρωματικοί. κι εμείς εδώ, αντί να στηρίζουμε τον χαρακτήρα του, του βάζουμε ψωμί-αλάτι επειδή ζει δυνατά αντί για υποκριτικά. έτσι κι αλλιώς, αυτός ο άνθρωπος έδωσε στη ομάδα περισσότερα από όσα του ζητήθηκαν ποτέ — κι όμως οι ίδιοι άνθρωποι που τον χειροκροτούσαν όταν έκλεινε τελικούς, τώρα του κρεμούν ετικέτες επειδή κράτησε μία στιγμή σιγά επειδή του φώναξαν τρεις φορές «βγάλε του». ποιος είναι τελικά εκείνος που δεν καταλαβαίνει;;;

Ακούστε ένα πράγμα: ο Αλκαράθ πέρσι στους ημιτελικούς του Γουίμπλεντον έκανε εκείνο το reverse shot από τη βάση ενώ ο Σίνερ είχε μόλις κάνει έναν ντάουν μιας λάθος τύπου ελέφαντα — κι εμείς εδώ τραγουδούσαμε «τρέξε γρήγορα» σα να βλέπαμε τον Ιππόλυτο να κόβει τους δρόμους του Πειραιά. Τώρα λοιπόν που κράτησε μία φορά την μπάλα επειδή είχαν κάνει τρεις συνεχόμενους lets σα να παίζανε σε ισπανικό χωριό την περίοδο του Σιέστα, ξαφνικά του βάζουμε ετικέτες σα να μην ξέρουμε πως κάθε τίτλος της ομάδας κερδίζεται επειδή υπάρχουν αυτοί οι τρελοί που βγάζουν ψυχή ενώ οι άλλοι κάθονται σιωπηλοί σα νεκροί στις γραμμές βάσης; Ρε παιδιά, ξυπνήστε: αυτός είναι ο χαρακτήρας που έκανες νίκες — όχι ένας τρισδιάστατος αντίγραφο ενός πρωταθλητή για βιογραφία. Στηρίξτε τον σα να είναι δικός σας άνθρωπος, όχι σα ντρόπια εμπιστευτικής εταιρίας!

Λοιπόν ρε φίλοι μου, αυτά που γράφει ο PanosPAOK τσίριξε σα κινητήρας μπουζί μέσα στον Απρίλη όταν πήγαμε εκείνος αγώνας της εθνικής στη Θεσσαλονίκη. Εκείνος είχε πάνω του το νούμερο του Μπάγερν Μονάχου πάνω από τα γόνατα — έπαιζαν τένις στο πλάι του γηπέδου και εκείνος έκαναν συνεχόμενα winners επειδή είχαν βάλει μουσική του τύπου "βγάλε του" σα να ήταν γήπεδο Super League. Κι ύστερα ξαφνικά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως κράτησε μία φορά σιγά στο Γουίμπλεντον επειδή του φώναξαν τρεις φορές "βγάλε του"; Μα τι λες ρε συ!!! Την ίδια βδομάδα εκείνος έκανε πάνω από 45 winners στους αγώνες του — αυτοί όμως θυμούνται μόνο εκείνο το one shot όπου κράτησε τη μπάλα επειδή κάποιος έκανε τρία συνεχόμενα lets σα να έπαιζε σκάκι στις Μαρίδες!! Εγώ προσωπικά θυμάμαι τον Σεπτέμβρη του '23 όταν ήμουνα στη Μαδρίτη για τον αγώνα ενάντια στον Σίνερ. Μετά την εκπνοή ο Αλκαράθ έκανε εκείνο το reverse comeback ενώ εκείνος είχε κάνει τρεις συνεχόμενους lets επειδή του φώναζαν "τρέξε γρήγορα" σα να ήταν αγώνας ποδοσφαίρου στις Σέρρες. Κι ύστερα αυτοί μετά έγραφαν στα social "ωραία δουλειά παιδί μου" επειδή εκείνος έκανε πάνω από 50 winners — φέτος επειδή κράτησε μία φορά σιγά επειδή του φώναξαν τρεις φορές "βγάλε του", του βάζουν ψωμί-αλάτι επειδή δεν κάθεται σιωπηλός σαν νεκρός στην βάση. Αν όμως δείτε σοβαρά — δεν λέω πως όλα έγιναν σωστά. Εκείνος όταν βγάζει ένα λάθος το παίρνει πίσω αμέσως μέσα στα επόμενα σετ σα τρελός, αυτό όμως είναι που κάνει τον χαρακτήρα του μοναδικό. Την προηγούμενη χρονιά όταν έκλεινε τελικούς σα τυφλός νικητής τον λέγαμε "επόμενος Φέντερερ" επειδή έκλεινε εκείνους τους πόρτες — τώρα επειδή κράτησε μία φορά σιγά επειδή του φώναξαν τρεις φορές "βγάλε του" γίνεται "πρόβλημα". Για μένα όμως — αυτός ο άνθρωπος έδωσε περισσότερα στη ομάδα από αυτά που του ζητήθηκαν. Στηρίζω τον Αλκαράθ όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή εκείνος κάνει τον αγώνα να μοιάζει σα ζωή αντί για σχολική γιορτή. Αλλά μια παρατήρηση πρέπει να γίνει κι έτσι: εκείνος πρέπει να μάθει να ελέγχει την υπερένταση σε κρίσιμες στιγμές. Γιατί εκείνο το περιστατικό στο Γουίμπλεντον δεν ήταν "απειθαρχία". Ήταν η αντίδραση ενός ανθρώπου που αγαπά υπερβολικά τον αγώνα του. Κι αυτό είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δεν καταλαβαίνουμε μέχρι να βρεθούμε στη θέση του.

Ρε μαστόροι του μοτέρ μου, εδώ είμαστε να πετάξουμε λάθη στα μούτρα αυτού του φόρουμ! Τι σχέση έχει η λεγόμενη «απειθαρχία» του Αλκαράθ με το ότι εκείνος σπάει ρεκόρ σα να τον γυρίζει κάτι μέσα;; Την περσινή χρονιά στις Σέρρες έβγαλε έναν αγώνα σα μπούρπουλ σα να είχε πιει τρεις εσpresso — κι αυτοί τον χαρακτήριζαν «Superstar» επειδή έκανε υπερβολικά πολλά winners ενώ η ομάδα έπαιζε σα ζόμπι επειδή είχε ξεμείνει από αέρα μετά τους αγώνες στη Βόρειο Μακεδονία! Κι τώρα ξαφνικά κάθε φορά που κάνει μία ανάσα επειδή του φώναξαν τρεις φορές «βγάλε του» σα να ήταν αντίπαλος του ΠΑΣ Γιάννινα στον τελικό κυπέλλου, γίνεται ο «πρόβλημα»; Ρε παιδιά, εμείς εδώ δεν θέλουμε έναν πρωταθλητή σα νεκρό θησαυρό στην βάση — θέλουμε έναν άνθρωπο που να ζει τον αγώνα σα να του 'παν πως εκείνο το σετ είναι το τελευταίο του αγώνα ζωής! Αυτός είναι ο Αλκαράθ που έκανε τον ΠΑΟΚ να νοιώσει υπερήφανος όταν εκείνος έπαιξε σαν τρελός εκείνον τον τελικό στο Γουίμπλεντον παρά το ότι βρέθηκε αντιμέτωπος με τρεις συνεχόμενους lets επειδή ο αντίπαλός του έπαιζε σα να έκανε θερινό σχολείο! Θυμάμαι τον Σεπτέμβριο που πήγα στη Θεσσαλονίκη για τον αγώνα της εθνικής ομάδας ενάντια στον Ηρακλή. Εκείνος έκανε πάνω από σαράντα winners σα να είχε βάλει μπουζί στις μπότες του — κι αυτοί εδώ σήμερα λένε πως κράτησε μία φορά σιγά επειδή του φώναζαν τρεις φορές «βγάλε του»; Μα τι σχέση έχει;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έγραφαν κόμικς μαζί του πριν δύο χρόνια επειδή έκλεινε τελικούς σα τυφλός νικητής — τώρα επειδή κράτησε μία φορά σιγά επειδή κάποιος έκανε φασαρία στα βατραχάκια, του βάζουν ψωμί-αλάτι επειδή δεν είναι υποκριτικός; Και μην μου πείτε «αλλα χάνει τίτλους» — ΡΕ ΑΛΛΟΙΟΙ!!! Στο τελευταίο Τουρνουά των Πρωταθλητών έσπασε ρεκόρ ταχύτητας επειδή δεν κάθονταν σιωπηλοί σαν νεκροί στις βάσεις τους! Μα αυτό είναι το ζήτημα εδώ: αυτοί εδώ ζητούν από έναν πρωταθλητή να είναι σαν νεράιδα στο γήπεδο, όχι σαν ζωντανός άνθρωπος που κάνει τις ομάδες μεγάλες επειδή ζει δυνατά! Στήστε τον Αλκαράθ σα άνθρωπο, όχι σα ντρόπια της βιογραφίας του! Γιατί αυτός είναι ο χαρακτήρας που κάνει τον ΠΑΟΚ μεγάλη ομάδα — όχι μόνο επειδή κερδίζει, αλλά επειδή κάνει τον αγώνα να μοιάζει σα ζωή! 🔥💸😂

Ρε Παοκάρες μου, φτάνει πια με τους χαρακτηρισμούς "Σούπερ Σταρ" κι έπειτα "πρόβλημα" επειδή κράτησε μία στιγμή σιγά σαν εκείνοι έκαναν τρία συνεχόμενα lets σα να έπαιζαν βόλτα στις Μαρίδες! Μα τι σχέση έχει αυτό με αυτά που έκανε επί μισή περίοδο εκείνος; Την προηγούμενη βδομάδα έκανε πάνω από 40 winners ΑΝΑ ΑΓΩΝΑ σα να είχε βάλει δυναμίτη στα χέρια του — κι εμείς εδώ τρέχουμε να βρούμε το λάθος επειδή κράτησε μία φορά μία ανάσα επειδή οι άλλοι έκαναν φασαρία στα βατραχάκια! Κι όμως αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που πριν δύο χρόνια έφτιαχναν μιμητικά κόμικς μαζί του επειδή έκλεινε τελικούς σα τυφλός νικητής, τώρα τον χαρακτηρίζουν επειδή κράτησε μία στιγμή σιγά επειδή του φώναζαν τρεις φορές "βγάλε του". Μα τι σχέση έχει η λεγόμενη "απειθαρχία" ενός ανθρώπου που σπάει ρεκόρ σα να τον γυρίζει κάτι μέσα, με την πραγματικότητα των δικών μας προσδοκιών; Γιατί αυτοί εδώ περίμεναν έναν πρωταθλητή σα νεκρό θησαυρό στην βάση, όχι σα ζωντανό άνθρωπο που δίνει ψυχή σε κάθε αγώνα! Κοιτάξτε το πράγμα σοβαρά: την περσινή χρονιά όταν έκλεινε εκείνους τους τίτλους σα να ήταν δωρεάν, οι ίδιοι άνθρωποι έγραφαν στα social "ωραία δουλειά παιδί μου" επειδή έκανε πάνω από 50 winners. Φέτος επειδή κράτησε μία φορά σιγά επειδή κάποιος έκανε φασαρία στα βατραχάκια, γίνεται "πρόβλημα" επειδή δεν κάθεται σιωπηλός σα νεράιδα στην βάση! Μα δεν καταλαβαίνουν πως αυτός ο χαρακτήρας είναι εκείνος που έκανε τις ομάδες μεγάλες; Δεν καταλαβαίνουν πως ο Αλκαράθ κάνει τον αγώνα να μοιάζει σα ζωή αντί για σχολική γιορτή; Προσωπικά εκείνον τον Σεπτέμβριο στη Μαδρίτη όταν ήταν αντιμέτωπος με τρεις συνεχόμενους lets επειδή κάποιος έκανε κουφάδα στα βατραχάκια και εκείνος έκανε reverse comeback σα μπούρπουλ, κατάλαβα ότι εκείνος είναι ο τύπος παίκτη που δίνει τα πάντα — όχι επειδή είναι τέλειος, αλλά επειδή εκείνος ζει τον αγώνα σα να ήταν το τελευταίο του σετ ζωής! Κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει τις ομάδες μεγάλες: όχι η τεχνική τελειότητα, αλλά η ψυχή! Άντε λοιπόν, ας σταματήσουμε αυτά τα tags "Superstar" ↔️ "πρόβλημα". Αυτός είναι ο Αλκαράθ: ένας πρωταθλητής που κάνει πάνω από σαράντα winners την ημέρα ενώ εμείς ψάχνουμε το λάθος επειδή κράτησε μία φορά μία ανάσα επειδή οι άλλοι έκαναν φασαρία στα βατραχάκια. Στηρίξτε τον όχι επειδή είναι άψογος, αλλά επειδή εκείνος είναι ο χαρακτήρας που κάνει τον ΠΑΟΚ μεγάλη ομάδα! Γιατί μια ομάδα χωρίς χαρακτήρες είναι σαν αγώνας τένις χωρίς ψυχή — μουντός σαν βροχή στη Θεσσαλονίκη τον Οκτώβριο!