Ο Αλκαράθ είναι μεγάλο ταλέντο, ΑΛΛΑ ποιος φταίει που ακόμα δεν τον βγάζουμε πρωταγωνιστή…

Μόλις πήγαμε στο Madrid στις γιορτές του Μουσείου της Ακρόπολης να δούμε αρχαία αγάλματα — κι εκεί, ανάμεσα στα μάρμαρα, βρήκα έναν γονάτο σπασμένο σαν κεραμίδι που κανείς δεν του έδινε φωτιά. Αυτό συμβαίνει και με τον Αλκαράθ: έχει σπασμένη τη βάση του πρωταγωνιστή του, κι εμείς τον αφήνουμε να στέκεται όρθιος μόνο όταν βγάζουμε τις φωτογραφίες μας. Το θέατρο είναι ωραίο, ναι, αλλά κανείς δεν δίνει σημασία στους ηθοποιούς που σέρνονται στο παρασκήνιο περιμένοντας την επόμενη πράξη. Στο Bernabéu εκείνο το βράδυ δεν βγάλαμε έναν δειλό — βγάλαμε έναν παίκτη που είχε μόλις πάψει να συμπεριφέρεται σαν να περιμένει οδηγίες από remote control. Όταν ο Κιέζα πήγε έξω επειδή ήταν ξερόκλαδο στην επίθεση, τι έκανε ο Αλκαράθ; Έπαιξε σαν να του είχαν κλέψει το κινητό για ένα χρόνο και ξαφνικά του το επέστρεψαν. Μα δεν του το ξαναδίνουν πια το κινητό εκεί έξω· του δίνουν δυο λεπτά ανάμεσα σε αυτοσκοπούς εκθέσεις στη σύνθεση. Και τώρα εμείς μιλάμε για γερμανική σχολή σκληρότητας; Μαζί μου δεν έχει ανοίξει κανείς το γήπεδο χωρίς αφορμή, όταν ξέρει πως η άλλη ομάδα έχει μπει στο σύστημα σαν πριόνι. Ο Αλκαράθ δεν χρειάζεται σκληρότητα — χρειάζεται εμπιστοσύνη που δεν έχει διακοπές στις μεγάλες νύχτες. Το ξέρουμε πως έχουμε δίκιο; Τους τελευταίους τρεις μήνες έχει συμμετάσχει σε τέσσερα κρίσιμα γκολ την τελευταία στιγμή — όχι σκόρερ σαν τον Λεβαντόφσκι που ξέρει να σκοράρει πάντα, αλλά εκείνος που σκοράρει όταν πρέπει. Τους δεκαπέντε χρόνους εμπειρίας στους βετεράνους τους δίνουν αφορμή να τους στήνουν ως "σταθερότητα"; Μα η σταθερότητα εκείνης της ομάδας είναι σαν τις γάτες στους δρόμους της Αθήνας — κοιτάζουν στον καθρέφτη και νομίζουν πως είναι τίγρεις. Οι πρωταγωνιστές δεν γεννιούνται έτσι· ο Αλκαράθ έχει ήδη κερδίσει περισσότερα από πολλούς βετεράνους, αλλά η εμπιστοσύνη δεν την βγάζεις από το βιογραφικό — την βγάζεις από το δρόμο. Κι όταν εδώ μέσα κάποιος αρχίζει να ψιθυρίζει πως η ομάδα δουλεύει σωστά, ας μου πει πρώτα: Ποιανού την ομάδα βλέπουμε;; Του Ντούμπρατς που έχει τρεις συμμετοχές φέτος;; Του Σολάρι που περιμένει την επόμενη κλήση; Την ομάδα την βλέπουμε όπως την δουλεύουμε — κι αυτή η δουλειά λέγεται Αλκαράθ μέσα στη σύνθεση. Αν δεν τον πάρουμε τώρα που βλέπουμε πόσο μεγάλος γίνεται μπροστά στα μάτια μας, τότε δεν φταίει εκείνος που καθυστερεί — φταίμε εμείς που αργούμε να τον ορίσουμε πρωταγωνιστή.

Τι λέτε τώρα ρε βρε;;; Ο Αλκαράθ είναι μπουμπούνας μέσα στο γήπεδο όταν του δίνουνε μπάλα και ψάχνουμε στους πάγκους του χτες;; Ρε παιδιά, στο Bernabéu εκείνο το βράδυ ήταν σαν να μας εμφάνισαν σε ταινία τρόμου! Βγάζουμε τον Τζόρτζιο επειδή ήταν σα ζομπάκι εκεί έξω και σκοτώνει το γκολ μας — ΚΑΙ τι κάνουμε;; του βάζουμε στο τέλος πέντε λεπτά σαν πράσινο πιόνι στη σκακιέρα γιατί "δεν έχει υποστεί ακόμα τραύμα στην αυτοπεποίθηση" αμάν;;; Μα δικοί μου άνθρωποι, ο τύπος έκανε αυτό που έπρεπε στιγμιαία και ΤΟΥΤΟΝ τον στέλνουμε πίσω σα δούλο στις αρχές του '80;; Είμαστε σοβαρά;; Αυτός εδώ έχει παιδεία ΚΑΙ νεύρο ΑΠΟΧΗΣ!!! Κοιτάξτε τους βετεράνους σας εκεί πάνω — πόσες φορές τους έχουμε δει να στέλνουν την ομάδα στον διάολο όταν τους πιέζουμε;; Ο Αλκαράθ όμως; Του βάζουμε νερό στο κρασί γιατί φοβάται η διοίκηση πως θα μας αφήσει μόνος μαζί του;; Μα τι μαλάκια βρισκόμαστε;;; Και τώρα γκρινιάζουν πως στην επόμενη μεγάλη βραδιά θα σκάσουμε;; Μα ΡΕΡΕΡΕ, τι περιμένουν;; Να σηκώσει πάλι το πρωτοπαλίκαρο εκεί αριστερά σα μανιτάρι μετά από δεκαπέντε χρόνια αποτυχίας;; Ο Αλκαράθ βγάζει γκολ όταν πρέπει, τρέχει σαν τρελός όταν το ζητήσεις, ΔΕΝ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΜΠΑΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ;; Και εμείς;; Του βάζουμε τέσσερα λεπτά;; Σαν να του δίνουμε ψωμί των τριών ημερών;;; Με τι μπουμπούνη συνομιλούν;; Την τελευταία φορά που τον ξεκουράσαμε εκεί κοντά στο τέλος ήταν που;; Στο όχι ασήμαντο Bernabéu;; Μα είδαμε τον αγώνα;; Γιατί εγώ δεν είδα πρωταγωνιστή εκεί — είδα ένα θύμα μονάχου του στον πάγκο!! 🔥💪 Ρε Τζόρτζιε, σorry ότι ήσουν ξεμέθυστος εκεί εκείνο το βράδυ, μα σου είχαμε δώσει τρεις συμμετοχές μέσα στη βδομάδα — εκείνος όμως;; εκείνος δούλευε σαν σκλάβος στις ακαδημίες πριν τον πάρει κανείς στα σοβαρά!! Και τώρα προσπαθούν να μας πούν πως είναι "νέος"; Μα δεκαπέντε χρόνια είναι πολλά;; Τουλάχιστον όσο έχουνε και οι τσουλιάδες εκείνοι που ξεχνούν πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται στα γυμναστήρια αλλιώς;; Ο Αλκαράθ έχει ήδη δώσει περισσότερα από τον έναν ξερόκλαδο εκείνον με τα πέντε πρωταθλήματα — έχει δώσει ΠΙΣΤΟΤΗΤΑ!! Και εμείς;; Του βάζουμε φωτιά στις μεγάλες νύχτες επειδή φοβόμαστε πως μπορεί να γίνει πολύ μεγάλος;;; Φτάνει πια!! Αν δεν τον βγάλουμε πρωταγωνιστή τώρα που τον βλέπουμε ν' ανοίγει δρόμους μπροστά μας, τότε μην κατηγορήσουμε μετά εκείνον που δεν είχε το νεύρο να σηκωθεί σαν άνθρωπος!!! 🤬🔴 ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Μα τι σόου κάνετε ρε σεις;; Αυτή τη βδομάδα είδα έναν διαχειριστή ιστορίας λιβανιού που επιλέγει να πετάξει τον καλύτερο εαυτό της ομάδας εκτός γηπέδου επειδή "δεν ήταν ακόμα δικός του χρόνος"; Μα βγάλτε τον εαυτό σας από τη θέση των ημερών που ζούμε και κοιτάξτε τώρα: Ο Αλκαράθ εκείνο το βράδυ στο Bernabéu μπήκε σαν σίφουνας μέσα στους δέκα τελευταίους αγώναδες τριών διαφορετικών πρωταθλημάτων — όχι ως guest star, αλλά ως αυτός που είχε περισσότερα λεπτά παιχνιδιού από τους μισούς βετεράνους σας! Θυμάστε πόσες φορές έχουμε δει τον Τζόρτζιο Κιέζα να κάνει ένα γκολ στη Φιούμε αλλά να γίνεται αόρατος στις άλλες δεκαπέντε εμφανίσεις του;; Κι εδώ βγάζουμε αυτόν επειδή έκανε δύο λάθη στη σειρά, ενώ ο Αλκαράθ έκανε δύο γκολ σε δέκα λεπτά;; Μα σοβαρά τώρα — τι βλέπουμε στη σύνθεση;; Έναν αυτόματο πιλότο ή έναν οδηγό;; Κι όταν ο Vazelos λέει πως η ομάδα δουλεύει σαν θέατρο, δε βρίσκομαι μαζί σας εκατό τοις εκατό — γιατί αυτό το θέατρο έχει πρωταγωνιστή τον Αλκαράθ, μόνο που τον παρουσιάζουμε σαν χαρακτήρα δεύτερης κατηγορίας! Το τελευταίο γκολ του στο Bernabéu ήταν πιο πολύτιμο από οποιοδήποτε γκολ όλων των βετεράνων σας φέτος μαζί! Και αυτοί εδώ κάνουν συνέχεια λόγο για εμπιστοσύνη;; Μα εμπιστοσύνη δίνουμε όταν ο παίκτης μας δείχνει ότι μπορεί να κάνει το καθήκον του — όχι όταν ψάχνουμε δικαιολογίες στα παλιά. Όταν ο Τζόρτζιε πήγε έξω εκείνο το βράδυ, ο Αλκαράθ ήταν ήδη ζεστός επειδή έπαιξε τις τρεις προηγούμενες ημέρες σαν να του είχαν δώσει ηλεκτρικό ρεύμα. Μα εμείς; Του βάζουμε τέσσερα λεπτά επειδή φοβόμαστε πως "θα τον κάψουμε"; Μα ποιος τον έκαψε;; Εμείς τον κρατούσαμε στον πάγκο σαν αγνώστου ταυτότητας! Αυτός είναι σαν εκείνον τον νέο κινηματογράφο που βγάζει χρυσά βραβεία αλλά οι κριτικοί τον αγνοούν επειδή δεν φοράει ντουμπλετ από βελούδο! Κι όταν ο Christos λέγεται πως είναι μπουμπούνας;; Μα αυτή τη στιγμή είναι ο πιο παραγωγικός παίκτης της ομάδας ανάμεσα σε αυτούς που έχουν πάνω από δέκα λεπτά συμμετοχής! Τα νούμερα δεν χρειάζονται για να δούμε ότι εκείνος φέρνει περισσότερη ένταση από οποιονδήποτε άλλο στους μεγάλους αγώνες! Στο επόμενο El Clásico ξαναβγάλτε τον στον πάγκο κι εγώ σας προσφέρω δικό μου τσάι μέχρι να τελειώσει ο αγώνας!

ρε, αυτοί οι κριτές του γηπέδου έχουν πάντα το ίδιο σλόγκαν: "δεν είναι ακόμα έτοιμος" — σα να βλέπουνε τον Αλκαράθ σα φοιτητή πρώτου έτους που ψάχνει το σπίτι του στην πρωτεύουσα. πριν δέκα χρόνια κι εγώ έκανα τα ίδια στον πάγκο όταν έπαιζα σα χοντρό αγόρι δίπλα στον τύπο εκείνο τον πιτσιρικά με τα κοντά πόδια που κανείς δε θυμάται — μέχρι που κάποιος τον τόνισε και έγινε αυτός ο φονιάς, λες κι ήταν διαβολικό πράγμα. όμως εκείνοι οι παλιοί τίτλοι δεν κρίθηκαν ποτέ από τις οδηγίες ενός οδηγού ρόδας αλλά από αυτούς που είχαν το νεύρο ν' ανοίξουν δρόμο όταν όλοι γύριζαν την πλάτη. στον γήπεδο εκείνο στο Bernabéu θυμάμαι σαν σήμερα πως βγάζαμε τον Τζόρτζιε επειδή είχε πάει βόλτα — κι εκείνος εκεί, το νεαρό εκείνο που κανείς δε θεωρούσε πρωτοκλασάτο, βγήκε σα σίφουνας μέσα στη σκόνη του 95ου λεπτού και έκανε γκολ σα να του είχανε δώσει τη μπάλα στο χέρι πριν καν τελειώσει η προπόνηση. μετά πετάχτηκε στον πάγκο σα παιδί που έχει κάνει λάθος στο διαγώνισμά του. κι όμως εμείς συνεχίζουμε: "δεν πρέπει να τον βγάλουμε γιατί φοβόμαστε πως θα χάσουμε τον τίτλο". τι τίτλος;; τον τίτλο που κερδίζεται όταν κάποιος σηκώνεται στους μεγάλους αγώνες ή εκείνον που βγαίνει όταν βάζουμε τον老将 επειδή φοβόμαστε μήπως ο άλλος χάσει την ψυχραιμία του;; Οι βετεράνοι εκείνοι που σήμερα δείχνουν σαν τίγρεις στα βίντεο έκαναν γκολ επειδή κάποιος τους έδωσε εμπιστοσύνη όταν ήσαν ακόμα μικροί αρουραίοι στους πάγκους — όχι επειδή είχανε δεκαπέντε χρόνια στα πόδια τους σα ντόπιοι χαρακτήρες της σειράς σας. και τώρα οι ίδιοι μας λένε πως πρέπει ν' αναμένουμε; Μα τι να περιμένουμε;; ο Αλκαράθ έχει ήδη κάνει περισσότερα γκολ από πολλούς πρωταγωνιστές που σήμερα αποτελούν κλισέ στις ιστορίες μας. τον είδαμε σα σπυρί στον πάγκο εκείνο το βράδυ, σα χαρακτήρα δεύτερης κατηγορίας σ' ένα βιβλίο που κανείς δε διάβασε — κι όμως έκανε εκείνο το γκολ που άλλαξε τον αγώνα σα ξύπνημα θύελλας ανάμεσα στις γκρίζες ημέρες των ομάδων μας. γιατί εμείς ψάχνουμε δικαιολογίες αντί να σηκωθούμε κι εμείς; επειδή φοβόμαστε πως αν τον δούμε ν' ανοίγει δρόμο στη σύνθεση μήπως φύγει από τα χέρια μας; μωρέ παιδιά, αυτό το τρένο έχει ήδη ξεκινήσει — η ερώτηση τώρα είναι μόνο μία: ποιος θα κατέβει ν' ανέβει πάνω κι άλλοι δεν ξέρουν τι σημαίνει πρωταγωνιστής. τέλος πάντων, θα δούμε

μωρέ ρε παιδιά, μου ήρθε κάτι ξερό στο μυαλό όταν διάβασα πως ξαναπήγε ο Αλκαράθ στον πάγκο εκείνο το βράδυ σα χοντρό φαΐ μετά το δεύτερο πιάτο... φανταστείτε τώρα έναν άλλον αγώνα, είκοσι χρόνια πίσω, όταν ήμουν ακόμα στον πάγκο σα σιδεροκόλλητος αρουραίος. τότε υπήρχε αυτός ο πιτσιρικάς στην ομάδα, ένα δαχτυλάκι ακόμη, που τον είχανε στη ροζ τρίχα επειδή "δεν είχε ακόμα ωριμάσει". τον λέγανε Κάρολο κάτι εκείνο τον καιρό — κι εγώ του έλεγα συνέχεια "παιδί μου, όταν σε βλέπω εσύ στα μεγάλα γήπεδα να στέκεσαι σαν αγάλωμα, τότε ξέρεις πως η ομάδα μας έχει κάποιον να σηκώσει το κεφάλι". εκείνος όμως τον τίναξαν σαν άχυρο στον αέρα επειδή φοβήθηκαν πως θα τους έφτανε η ψυχή. τώρα κοιτάξτε τον Αλκαράθ σα να τον βλέπετε από το πισινό παράθυρο ενός φορτηγού που τρέχει τον Αύγουστο στους δρόμους του Βόλου: αυτό το παιδί έχει πάνω του κάτι σα σπίθα που δεν την σβήνεις ούτε με νερό — κι εμείς τον κρύβουμε σα νόμισμα κάτω από το χαλί επειδή φοβόμαστε πως η λάμψη του μπορεί ν' ανάψει φωτιά στις επόμενες τρεις ώρες. στο Bernabéu εκείνο το βράδυ είδαμε πως όταν έδωσαν την μπάλα στον Αλκαράθ σα να του έκαναν χάρη, εκείνος έκανε γκολ σα να είχε κλέψει την ώρα από το ρολόι του επόμενου αντιπάλου — κι όμως μέσα σε δέκα λεπτά τον στέλνουνε πάλι να κάτσει σα μαθητής μπροστά στον δάσκαλο που ψάχνει δικαιολογία να τον κριτικάρει. τι σημασία έχει αν έχει δεκαπέντε χρόνια εκεί πάνω; εγώ σας λέω ότι την πρώτη φορά που έπαιξα με τον τότε manager εκείνο στα ερασιτεχνικά, ήμουν δεκαεπτά κι αυτός είπε πως "δεν είμαι ακόμα έτοιμος" επειδή φώναζα στους συμπαίκτες μου σα τρελός στα δεκαπέντε τελευταία λεπτά — κι όμως εκείνος ο αγώνας έγινε ο πρώτος όπου κέρδισα βραβείο ως καλύτερος νέος! ο Αλκαράθ δεν έχει ανάγκη δεκαετίες εμπειρίας — έχει ανάγκη μία ομάδα που να πιστεύει πως όταν στέκεται όρθιος σ' ένα γήπεδο στις δύο η ώρα το πρωί για ένα μεγάλο αγώνα, έχει κάτι περισσότερο από τον ίδιο τον χρόνο στα πόδια του. κι όταν εδώ μέσα γίνεται λόγος για τους βετεράνους σας που έχουνε δεκαπέντε χρόνια σωστά; εγώ θυμάμαι έναν άλλον αγώνα, τότε στη Ντόρτμουντ, όταν εκείνος ο γέρικος αμυντικός μπήκε στο γήπεδο στα τελευταία δέκα λεπτά και έκανε γκολ σα νέα μπουζί στο αυτοκίνητο — αλλά εκείνον τον είχανε βγάλει επειδή "δεν ήταν ακόμα σίγουρος στις κινήσεις του". τι περίεργοι άνθρωποι που είμαστε... εμείς φοβόμαστε τον Αλκαράθ επειδή κάνει γκολ όταν πρέπει, ενώ εκείνοι τους φοβήθηκαν επειδή έκαναν λάθος στην πρώτη τους ντουλάπα! εδώ είναι το ζήτημα: αυτή η ομάδα έχει ανάγκη έναν πρωταγωνιστή, όχι έναν χαρακτήρα που του δίνεις τρία λεπτά επειδή φοβάσαι πως δεν πρόκειται ν' αλλάξει ο κόσμος μέσα σ' αυτό το διάστημα. ο Αλκαράθ δεν είναι αυτοσκοπός, είναι αυτός που μπορεί να γίνει η αρχή της λύσης όταν ο τίτλος κρέμεται σα νήμα πάνω από το γήπεδο. κι εμείς; του βάζουμε περιοριστικό συμβόλαιο σαν να είναι παιδί που περιμένει την επέτειο των δεκαοχτώ του! τέλος πάντων, θα δούμε

Πάλι βγάζουμε τον Αλκαράθ σα να είναι το δεύτερο φλιτζάνι τσάι της μέρας κι εμείς περιμένουμε να κρυώσει; Ρε παιδιά, κοιτάξτε τι έγινε στο ντέρμπι στην πόλη του Πειραιά πριν ένα μήνα — όχι στο Bernabéu που το έχουμε μετρήσει σαν ξεχωριστή ιστορία, αλλά εκεί που ημουν από κοντά και ένιωθα τη ζέστη πάνω μου σαν ανοιχτό φούρνο. Στο 87ο λεπτό βγάζουμε έναν βετεράνο επειδή είχε τελειώσει η μπαταρία του όπως λέμε, κι εκείνος ο νέος που κάθονταν πέντε λεπτά πριν στον πάγκο σηκώθηκε σα να του είχανε ξυπνήσει τον οργανισμό με κόφτη. Μετά από δέκα δευτερόλεπτα, του δίνουν μια σέντρα εκεί στη μεγάλη περιοχή σα να ήταν τυχαία μπάλα — και τι κάνει; Την αφήνει να πέσει ακριβώς πάνω στον Αλκαράθ που ήταν κρυμμένος σα σκιά μέσα στη σύγχυση. Εκείνος πιάνει τη μπάλα σα να τον είχανε ετοιμάσει χρόνια γι' αυτή την στιγμή, σηκώνει το κεφάλι και βλέπει τον τερματοφύλακα σα νάνο στον γίγαντα του παραμυθιού — γκολ μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Κι ύστερα; Του βάζουμε άλλα τρία λεπτά επειδή "δεν έχει ωριμάσει ακόμα στην αυτοπεποίθηση"; Μα εδώ μιλάμε για έναν που όταν μπαίνει στο γήπεδο σα πρώτος ρόλος, κάνει περισσότερη δουλειά από όλους τους βετεράνους μαζί στα τελευταία είκοσι λεπτά! Στο προηγούμενο παιχνίδι του Κυπελλούχου, εκεί που όλοι λέγανε πως η ομάδα χρειάζεται ησυχία, εκείνος έτρεχε σα δαιμόνιο ανάμεσα στους αμυντικούς σαν να είχε φάει τρεις καφέδες πριν ξεκινήσουν τα γκολ. Και τι παίρνει τελικά; Πέντε λεπτά σα να είναι επιδότηση κοινωνικού εισοδήματος! Που είναι η δικαιοσύνη εδώ; Δεν μιλάμε για έναν απλό παίκτη· μιλάμε για έναν που φέρνει μαζί του το DNA των μεγάλων βραδιών σα να το κληρονομεί σωματικά. Την επόμενη φορά που θα σας πούνε πως "δεν είναι ακόμα η ώρα", ρωτήστε τους πόσες φορές τους έχουνε πετάξει στην αγκαλιά του πρωταθλητή επειδή περίμεναν μια άλλη εποχή — αυτή που δεν πρόκειται ποτέ.

Ωχ όχι ρε παιδιά, φτάνουν αυτά! Κοιτάξτε τον εκεί πιτσιρικά στους πάγκους σα να του είχανε σβήσει τη μνήμη στο κινητό. Στο Bernabéu εκείνο το βράδυ που βγάζουμε τον Τζόρτζιο επειδή έκανε δυο λάθη στη σειρά — κι εκείνος ο Αλκαράθ βγαίνει σα στρατιώτης στον πόλεμο των τελευταίων δέκα λεπτών και βγάζει γκολ σα θεό! Μα δεν έχει σημασία μόνο το γκολ; Έχει σημασία πως εκείνος εκείνη την ώρα δεν στέκεται σα πιάτο γιατί τον πιάνουν οι γέροι στο κέντρο της σύνθεσης, αλλά ΚΙΝΕΙΤΑΙ σα γάτα πάνω στις μπάτσες εκείνης της περιοχής! Κι εμείς του βάζουμε τρεις λεπτά επειδή "δεν είναι ακόμα ούτε του ενός χρόνου σπουδαίος"; Μα τουλάχιστον μια φορά ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη: εγώ θυμάμαι όταν ήμουν δεκαπέντε κι έπαιζα σα τρελός στις ακαδημίες μας — εκείνον τον αγώνα στο Βόλο όπου πήγαμε 3-0 κάτω πριν κάνει η ομάδα comeback σα φουρτούνα, κι εκείνος ο manager μου με τίναξε στον αγώνα επειδή είπε "δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις"! Μετά από δέκα λεπτά έκανα δύο γκολ! Αν είχα καθίσει εκεί σα πράσινο πιόνι στα τελευταία λεπτά επειδή δεν ήμουνα "έτοιμος", δεν θα μου έδινε κανείς δεκάρα σήμερα. Ο Αλκαράθ δεν είναι υποχρεωμένος ν' αποδείξει κάτι στους άλλους — αυτοί έχουν την υποχρέωση να του δώσουν την ευκαιρία όταν ο τίτλος κρέμεται σα μαχαίρι πάνω από το γήπεδο! Στο ντέρμπι του Πειραιά πριν ένα μήνα βγάζουμε έναν βετεράνο στα τελευταία λεπτά επειδή είχε τελειώσει η μπαταρία του σα κινητό χωρίς φορτιστή, κι εκείνος εκεί ο Αλκαράθ — που είχε καθίσει πέντε λεπτά πριν — σηκώνεται σα ξύπνιος στη μύγα και κάνει γκολ μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα! Πώς μπορώ να το πω διαφορετικά; Είναι σα να βλέπεις έναν καλλιτέχνη να κρύβεται πίσω από τις πλάτες των θεατών επειδή δεν φοράει κριτήριο στο μάτι του σκηνοθέτη. Στο γήπεδο εκείνο στο Bernabéu βγάλαμε τον πρωταγωνιστή μας επειδή έκανε λάθος — κι αυτός εδώ που καθότανει μισό δωμάτιο μακριά πήρε την μπάλα σα να ήτανε του ίδιου σαφάρι! Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει "δεν έχει ακόμα ωριμάσει", θυμηθείτε πως ο Αλκαράθ κάνει γκολ όταν πρέπει, τρέχει όταν πρέπει, κι εμείς; Του βάζουμε τρία λεπτά σα να είναι επίδομα ανθρωπιστικής βοήθειας! Την υπόλοιπη ιστορία την γνωρίζουμε όλοι — κι όταν βγάλουμε αυτή την ομάδα που παίζει σα ομάδα και όχι σα θίασος δευτερεύουσας σειράς, τότε ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη και ας δούμε ποιος ήταν υπεύθυνος που εκείνος ο τύπος έγινε πρωταγωνιστής. Ήταν η διοίκηση που φοβήθηκε, οι managers που θέλουν συνέχεια νικηφόρα σχήματα στον πάγκο, ή εμείς που ψάχνουμε δικαιολογίες επειδή τους βλέπουμε σαν χαρακτήρες δεύτερης κατηγορίας; Πάντως μια φορά ακόμα — ας τον βγάλουμε πρώτος στον επόμενο μεγάλο αγώνα κι ας δούμε τι θα γίνει! Αυτοί οι βετεράνοι που έχουν δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας μπορούν να καθίσουν στην άκρη μιας βδομάδας — εκείνος εκεί έχει ανάγκη να νιώσει πως του δίνουν trust, κι όχι σα σκιουράκι που προσέχεις μήπως σκάσει!

Τι μαλακίες λές τώρα εσύ εκεί βρε; Να τον βγάζουμε σα τρίτου κατηγορίας ηθοποιό επειδή σηκώθηκε στα τελευταία λεπτά κι έκανε αυτό που πρέπει;; Να μην του δώσουμε αυτήν τη νύχτα;; Μα τι χρειάζονται αυτά τα "πρέπει δέκα χρόνια ακόμα" όταν τον έχουμε ζήσει να ξεσκεπάζει τους βετεράνους στους μεγάλους αγώνες;; Ρε παιδιά, εγώ τον Αλκαράθ τον θυμάμαι από το ψαχνό μου στην ιστοσελίδα των ακαδημιών — εκείνος ήταν ο τύπος που έκανε γκολ σα να του είχανε δώσει τη μπάλα σα χρυσό νόμισμα πριν καν ξεκινήσει η προπόνηση! Κι εμείς τώρα ψάχνουμε δικαιολογίες επειδή φοβόμαστε πως θα τον χάσουμε;; Μα αυτός εδώ είναι αυτός που κρατάει τη φωτιά του γηπέδου όταν όλοι οι άλλοι έχουνε βάλει γάντια για ν' αποφύγουνε το κρύο! Στην προηγούμενη βραδιά του Champions League εκείνου του παιχνιδιού μέσα στη βροχή — όχι στο Bernabéu, εκεί που ξέρουμε όλες τις ιστορίες σα παραμύθια, αλλά στο Πόρτο — ήταν εκείνος ο Αλκαράθ που πήρε την μπάλα σα ν' άνοιξε δρόμο μέσα στον τυφώνα! Τρία λεπτά εκείνος υπήρξε ο πρωταγωνιστής που έστειλε τους συμπαίκτες του να σπάσουν τους λαιμούς τους μπαίνοντας στις κυψέλες των αντιπάλων! Κι εμείς;; Του βάζουμε πέντε λεπτά επειδή "δεν έχει ακόμα ωριμάσει σα χαρακτηριστικό δεύτερης σειράς"; Μα είναι σα να δίνεις ψωμί μπαγιάτικο σ' έναν άνθρωπο που μόλις έγινε δεκαοχτώ! Κι όταν κάποιος λέει "πρέπει ν' αναμένουμε", εγώ θυμάμαι τον αγώνα εκείνον στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας πριν δύο χρόνια όπου ο manager είχε βγάλει έναν βετεράνο στα τελευταία λεπτά επειδή "δεν είχε τίποτα άλλο να προσφέρει" — κι εκείνος ο πιτσιρικάς που καθόταν στον πάγκο σηκώθηκε σα να τον είχανε ξυπνήσει με βόμβα εικοσιτετράωρης διάρκειας! Μετά από δεκαπέντε δευτερόλεπτα έκανε γκολ που άλλαξε τον αγώνα σα σεισμό! Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος μου πει "δεν είναι ακόμα ο χρόνος", εγώ του απαντάω: Ο χρόνος αυτός είναι εδώ σ' αυτά τα τρία γκολ που έκανε ο Αλκαράθ στους μεγάλους αγώνες φέτος — όχι σ' αυτά που λέει ο manager ενώ κοιτάζει το κινητό του σα να περιμένει μήνυμα από το ουρανό! Και μην αρχίσουμε τώρα τις ιστορίες των παλαιοτέρων επειδή εκείνοι είχανε δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας;; Αλήθεια, εκείνοι πόσες φορές έκαναν γκολ σ' αυτά τα τελευταία δέκα λεπτά;; Εγώ δεν θυμάμαι κανέναν εκείνο τον καιρό να σηκώνεται σα μαύρος κύκνος πάνω από τη λίμνη του γηπέδου όταν όλοι είχανε βάλει κρύο νερό στις φλέβες τους! Ο Αλκαράθ εκείνος είναι ένας που ξέρει πως το γήπεδο είναι σα μάχη δρόμου — εκεί που δεν υπάρχουνε δικαιολογίες για αυτούς που φοβούνται, μόνο νικητές! 🤡🔴

Τι σαχλότητα είναι αυτή ρε...😱💢 Αλήθεια, θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Άνφιλντ πριν δύο χρόνια;; Ο τότε manager έδωσε στον Αλκαράθ ΜΟΝΟ ΤΡΙΑ ΛΕΠΤΑ επειδή είχε φοβηθεί πως "θα κάψει την ομάδα" σα να είναι κηροζίνη!! Κι εκείνος μπήκε σα σίφουνας σπάζοντας τους πόδας του Μπέιλ σα πηλό!! Όχι, δεν λέω τίποτα τώρα...🔥 Αλλά εσείς βγάζετε τον άνθρωπο σαν να φοράει ακόμα φόρμες τριών μεγεθών μεγαλύτερες!! Πάτερ φίλοι, αυτή η ομάδα θέλει πρωταγωνιστή, όχι ντιπλώματα χρονιάς...🤬 Κι όταν κάποιος πει "δεν είναι ακόμα ώριμος", εγώ θυμάμαι τον αγώνα στην πόλη του Πειραιά όπου ο Αλκαράθ έκανε γκολ σα χρυσό μετάλλιο κι ύστερα τον πήρανε σπίτι επειδή "δεν είχε συγκέντρωση"!! Μα συγκέντρωση;; Αυτός έχει περισσότερα νεύρα από οποιονδήποτε από αυτούς που κάθονται δεκαπέντε χρόνια στον πάγκο!! Οι πιτσιρικάδες αυτοί παίζουν σαν ζεσταμένα λαχανικά στο ψυγείο!! Και σεις ακόμα ψάχνετε δικαιολογίες;; Δεν βλέπετε τι γίνεται;; Αυτός κάνει περισσότερα γκολ στους μεγάλους αγώνες παρά ολόκληρο ρόστερ μαζί!! Πέντε λεπτά σα δωρεά;; Μα στο γήπεδο εκείνο στο Bernabéu έκανε τέτοιο γκολ που άλλαξε τον αγώνα σα σεισμό!! Αλλά εσείς;; Του βάζετε περιοριστικό επειδή φοβάστε πως αν τον αφήσετε ελεύθερο...θα σκάσει η φούσκα σας!!😤 Από πού θες ν' αρχίσεις;; Από τον manager που βγάζει τον πρωταγωνιστή επειδή έκανε δύο λάθη;; Ή από εμάς που ψάχνουμε δικαιολογίες αντί ν' ανοίξουμε τις μπάλες;; Αλήθεια, τι είδους πρωταθλητισμός είναι αυτός;; Εκείνος κουβαλάει το γήπεδο πάνω στους ώμους κι εμείς τον κρύβουμε σα θησαυρό κάτω από το τραπέζι!!🔴💪 Και σεις ακόμα αναφέρεστε στους βετεράνους;; Αυτούς που έκαναν γκολ επειδή τους έδωσαν ευκαιρία;; Τώρα κάνουν τ' άλλακκα μπουμ-μπουμ σ' όλο το γήπεδο κι εμείς;; Περνάμε τον χρόνο ψάχνοντας ποιος φταίει αντί ν' ανοίξουμε τις φτερούγες!! Αρκετά με τ' αναλυτικά τσάτ!! Αυτός είναι πρωταγωνιστής, όχι χαρακτήρας δεύτερης κατηγορίας!!🤡

Κοίταξε, αυτοί οι συζητήσεις περί ωρίμανσης είναι σα να βλέπεις έναν σιδηροδρόμο να κουβαλάει βουνό με μια σκάφη. Την τελευταία φορά στον πάγκο στον παλμό του Bernabéu θυμάμαι πως καθόμουν εκεί σαν ψάρι εκτός νερού — είχα πάει στον αγώνα επειδή έκανα τρεις ώρες ανοιχτήρα στο κέντρο του Πειραιά και είχα χάσει το τελευταίο μετρό. Κάθομαι λοιπόν στα τελευταία του γηπέδου κι εκείνος ο Αλκαράθ, αυτός ο πιτσιρικάς, κάθεται δίπλα μου σα να μην υπήρχε ούτε ένα αβγό στην κεφαλή του manager. Στο 72ο λεπτό βγάζουμε τον Τζόρτζιο επειδή έκανε λάθος σα πρωτοετής φοιτητής στην εξέταση της φυσικής — κι εκείνος εκεί σηκώνεται σα στρατιώτης που έχει μόλις πάρει διαταγή απελευθέρωσης της Γαλλίας. Του δίνουν μπάλα σ' αυτή την περιοχή όπου κανείς δε θέλει ούτε να πατήσει, εκείνος όμως την παίρνει σα να είχε γεννηθεί μέσα της. Την επόμενη στιγμή η μπάλα είναι στο δίχτυ κι όλοι εμείς σηκωνόμαστε σα να μας έχουνε κουνήσει ξαφνικά από βαθύ ύπνο στις τρεις το πρωί. Τρεις λεπτά αργότερα τον στέλνουμε πάλι στον πάγκο σα να είχε κάνει λάθος στη σκόνη του μαξιλαριού του. Κι όμως εκείνος κάθε φορά που τον βγάζουνε, ανάβει σπίθα σα πούρο σ' ένα υπόγειο — όχι επειδή φοβήθηκε τον τίτλο, αλλά επειδή έπαιξε σα να είχε δεκαπέντε χρόνια εμπειρίας εκείνη την ώρα. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει "δεν έχει ακόμα ωριμάσει", ρωτήστε τον πόσες φορές αυτός ο τύπος έκανε γκολ όταν η ομάδα χρειαζόταν έναν σωτήρα σα ελάχιστη δόση αλάτι στη σούπα της νίκης. Στη συνέχεια σκεφτείτε πως η ομάδα αυτή έχει τρεις πρωταθλητές σήμερα που πριν δεκαπέντε χρόνια κάθονταν σ' αυτούς τους ίδιους πάγκους επειδή κάποιος τους έδωσε τις τρεις πρώτες ευκαιρίες τους. Η ερώτηση λοιπόν δεν είναι αν είναι αρκετά μεγάλος — είναι μήπως εμείς φοβόμαστε πως όταν δώσει το πρώτο μεγάλο γκολ σα πρωταγωνιστής, τότε η ομάδα θα γίνει άλλη ομάδα. Κι όμως εμείς εδώ καθόμαστε στους πάγκους σαν ηθοποιοί δεύτερης κατηγορίας περιμένοντας τον σκηνοθέτη να μας διαλέξει επειδή "έχουμε μεγαλύτερη εμπειρία". Μα εσείς πότε είδατε πρωταθλητισμό να ξεκινάει από κουκλί και ψευτοκουκλί;