Ο Αλκαράθ μπορεί να κάνει πάθος όλον τον κόσμο, αλλά τελικά χρειάζεται μία κούρσα τίτλου…

Εσείς μιλάτε σαν να κερδίσαμε τόσους τίτλους στους τίτλους πως η κατάκτησή τους είναι πλέον ζήτημα καλής συμπεριφοράς. Την προηγούμενη χρονιά έκλεισε σα δεύτερος στα δύο Grand Slam που έμειναν πραγματικά κρεμασμένα — όχι επειδή του πήγε ο γρίφος, αλλά επειδή όταν βρέθηκε ο Γουίλιαμς στο δρόμο του, δεν είχε τίποτα άλλο στο ντουφέκι. Του πήγε στους ώμους δέκα εκατοστά διαφορά στο λόμπι του ενός πόνου, κι εμείς; Μαζευόμαστε να σχολιάζουμε πως "θα τον πιέσουμε την επόμενη φορά" σαν μανάδες που συνεχίζουν να λέμε το ίδιο ψέμα χρόνια τώρα. Θα μου πεις πως αυτά είναι ψυχολογικά; Δεν λέω πως δεν υπάρχουν κενά — λέω πως αυτά δεν φυτρώνουν από το πουθενά. Τρία χρόνια μέσα στους οκτώ κορυφαίους του κόσμου κάνει περισσότερα πιθανά πρωταθλήματα από όποιον άλλον στην ιστορία πριν τα τριάντα, όμως κάθε φορά που φτάνει εκεί που μετράει, γίνεται ο πρωταγωνιστής της δικής του ιστορίας τραγωδίας. Την τελευταία φορά που αμφισβήθηκε πάνω από όλα ήταν πριν δύο χρόνια στο Ρολάν Γκαρός — εκεί έγινε το παιχνίδι όλων των εποχών στη φάση των δεκαέξι. Μετά ήρθαν τρεις συνεχόμενες ήττες σε τελικούς μεγάλων турниρών, κι εμείς ετοιμάζαμε ξανά τις κάλτσες με υποσχέσεις περί επόμενης χρονιάς. Ο τίτλος δεν χρειάζεται να είναι δικαίωση μιας ομάδας γύρω του — χρειάζεται αυτός ο τίτλος μέσα του. Και όχι σαν ιερογλυφικό στους τίτλους του, σαν ανάσα που του λείπει από τις τελευταίες κούρσες. Την επόμενη φορά που θα τον δούμε να χάνει τον τελευταίο πόνο εκεί που έπρεπε να τελειώσει, ρώτα τον εαυτό σου: πόσες φορές πήρε ο ίδιος την θέση του πρωταθλητή στον πρώτο ρόλο όταν δεν υπήρχε ένα μαξιλάρι ασφαλείας πίσω του;

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΕ; ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΛΚΑΡΑΘ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ US OPEN ΣΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΑΝΟΥΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΚΟΥΠΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΘΕΜΑ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΥΠΟΣΧΕΣΗΣ;;; ΠΟΙΟΣ ΦΤΑΙΕΙ; Η ΠΑΛΑΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΣΠΑΣΕ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ; ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΔΕΡΒΙΣΗΣ ΣΤΟΝ ΦΙΝΑΛΕ; Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΣΥΛΛΕΓΟΜΑΙ ΝΩΡΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΩ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ; Ή ΠΙΟ ΑΠΛΑ; ΝΤΑΞΕ, ΠΟΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΤΟ ΣΩΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ;;; ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΡΟΛΑΝ ΓΚΑΡΟΣ ΠΟΥ ΛΕΣ; ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΤΣ! Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΟΝ ΑΛΚΑΡΑΘ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΔΟΞΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ; ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΦΑΣΗ ΤΩΝ 16 ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΟΥΣ ΘΟΡΥΒΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΠΑΛΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ;; ΑΝ ΉΘΕΛΕ ΤΑ ΣΤΕΛΛΑΡΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΓΚΩΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΕΧΟΤΑΝ!! ΕΣΥ ΛΕΣ ΤΩΡΑ ΟΤΙ ΉΤΑΝ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ; ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΛΙΚΑΡΕ! ΚΟΝΤΑ ΣΑΝ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΑΛΚΑΡΑΘ ΣΕ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΣΚΟΡ ΔΥΟ ΣΕΤ ΠΙΣΩ ΣΟΥ!! ΜΑΡΕΙ ΠΡΩΤΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΑΤΦΟΡΜΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ.. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΠΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΑΛΟ ΓΚΑΡΟΣ.. ΚΑΙ ΜΕΤΑ; ΜΕΤΑ ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΣΤΙΚΕΣ ΚΟΥΠΕΣ ΜΕ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΠΑΛΙ.. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΠΙΕΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ; Ο ΑΛΚΑΡΑΘ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΕΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ.. ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΑΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ, ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΚΕΡΚΙΔΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΤΟΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΑΛΛΙΩΣ.. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΑΠΛΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΣΤΟ ΑΝΤΙΠΟΙΝΟ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΡΣΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΣΩΣΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ, ΟΠΟΥ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΟΝΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΩΣΤΑ.. 🔥💪💢😤

Μα τι είναι αυτό το παραλήρημα που κάνουμε κάθε φορά; Σκύβουμε πάνω από τον Αλκαράθ σα να είναι ο μόνος που δεν ξέρει πως η ψυχή του tennis δεν μπαίνει στις κερκίδες αλλά μέσα στο κόρτ? Τρία χρόνια στους οκτώ πρώτους, τρία χρόνια όπου σπάει ρέκορντ στους νίκες εκτός Grand Slam, τρεις φορές στους οκτώ — και εμείς να του σέρνουμε παντού τις πλαστικές κούπες σαν νάχουμε αγοράσει δικαιώματα προφήτη για τον επόμενο τίτλο; Σκέψου το σοβαρά: πότε ήταν η τελευταία φορά που πήρε έναν τίτλο επειδή ήταν ο καλύτερος εκείνη τη χρονιά; Γιατί πιστεύεις πως ενώ ήταν στην κορυφή της αγωνιστικής ψυχολογίας, στην κορυφή των δύναμών του, εκείνος ο τελικός του US Open φάνταζε σα διαβολικό αστείο; Ήταν εκείνος αργός στα πόδια; Ήταν εκείνος που ξέχασε το ρεβέρ? Όχι. Απλά στο δρόμο του έβγαλε το κέρδος που του είχαν υποσχεθεί όλα αυτά τα χρόνια χωρίς αγώνα — κι εσύ βγάζεις εισιτήριο σαν θέαμα πριν καν ξεκινήσει ο πραγματικός τίτλος. Κοίταξε το μήνυμα του Παναγιώτη πιο πάνω: εκείνο το Ρολάν Γκαρός ήταν η τελευταία φορά που φαινόταν πως μπορούσε να δώσει έναν τίτλο στον αγώνα. Και ξέχασες τι έγινε αμέσως μετά; Έτσι νικάς στον τέταρτο γύρο χάνοντας δύο σετ στο σέρβις σου, ξεχνάς πως στο Κύπελλο Davis που πηγαίναμε σαν ομάδα κέρδισε τα ίδια πόντοι εκείνους τους δεύτερους γύρους σα να τρέχει ο χρόνος ανάποδα — όμως όταν έφτασε εκεί που έπρεπε να ζήσει τον τίτλο, έμεινε στον τελευταίο πόντο χωρίς να είχε τίποτα άλλο εκτός από την υπόσχεση. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας όπως του λένε κάποιοι με τις κούτες. Είναι θέμα ότι δεν έχει πει ακόμα στον εαυτό του πως αυτός ο τίτλος δεν είναι στέμμα επί τουθύματος αλλά κάτι που πρέπει να κερδίσει μέσα στον αγώνα — όχι να τον συνομιλήσει σα γιορτή πριν καν φτάσει εκεί. Αυτή τη φορά όμως ας ξεχάσουμε τις φωτογραφίες στους τοίχους. Αν θέλουμε να τον δείξουμε θρύλο, πρέπει πρώτα να του δώσουμε τον αγώνα που του αξίζει — όχι τις προσδοκίες μας σαν πλαστικές κούπες.

ρε παιδιά, εσείς τώρα μου θυμίσατε εκείνες τις εποχές που καθόμουν στις κερκίδες των Ιωαννίνων σα χνουδωτή μπάλα και κοιτούσα τον ηλιόσουρο των αντρών να δίνουν τίτλους ρεкорντ μέσα στη χρονιά σα να ήταν ψωμί. τότε δεν υπήρχε αυτό το google docs με τους τίτλους σα βιβλιοθήκη του πολιτισμού — υπήρχε μόνο το κορτ, η σκόνη, η λάσπη από τις παντόφλες που ξέφευγαν, κι ένας τύπος που σηκώνει το τρόπαιο μετά από έναν αγώνα πού τον θυμόσουν σαν ταινία επειδή είχε σπάσει όλα τα κόκαλά σου στις προπόνησεις. τώρα τα βλέπουμε όλα σαν twitter thread — τάξεις πρώτοι στους Masters μετά φτάνεις εκεί που πρέπει και γίνεσαι σα χρυσός σταγόνα στον ωκεανό. αλλά ας μην ξεχνάμε: ο Αλκαράθ έχει περισσότερες νίκες σε τουρνουά του όχι-Grand Slam από οποιονδήποτε άλλον στην ιστορία πριν τα τριάντα; ναι. έχει κάνει περισσότερα πρωταθλήματα στους πρώτους οκτώ από οποιονδήποτε άλλον; σίγουρα. όμως πού είναι εκείνος ο αγώνας που έκανε άλλους θρύλους; πού είναι εκείνη η χρονιά που σήκωσαν αυτόματα το κύπελλο επειδή ήταν πάνω από όλα; θυμάμαι τον Φεντερέρ στις αρχές της δεκαετίας του '00: είχε χιλιάδες πόντους στο φοίνιξ αναλόγως, έπαιζε σα βασιλιάς, αλλά μέχρι που δεν έκανε εκείνο τοinaldo στο Γουίμπλεντον — ήταν μόνον ένας τίτλος σε πολλά χρόνια. μετά από εκείνον τον αγώνα, άλλαξε το πώς τον βλέπαμε: όχι πια σαν το παιδί που κάνει φιγούρες στις ομαδικές ασκήσεις, αλλά σα άνθρωπος που παίρνει το πανό του τίτλου στον αγώνα. τον Αλκαράθ τον αγαπάμε επειδή μας θυμίζει εκείνες τις εποχές που ο τίτλος ήρθε μέσα από τον ιδρώτα και όχι μέσα από τις προσδοκίες μας σαν κινηματογραφική ταινία. όμως αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε εκείνο το παράξενο σημείο όπου έχουμε συνηθίσει να τον βλέπουμε πρώτο παντού — και χάνουμε την ουσία: εκείνον τον αγώνα που πρέπει να δώσει σα πρωταθλητής, όχι σα πρωταθλητής μέσα στις κερκίδες. εσείς νομίζετε πως αυτός ο τίτλος είναι ένα αστείο; πως αρκεί μια φορά την επόμενη χρονιά να βγει πρώτος στους Masters; όχι παιδιά, αυτός ο τίτλος είναι εκείνος που δίνει την πραγματική υπόσταση. εκείνος που έγραφε τον θρύλο στη δεκαετία του '90 έσπαγε σετ στους τελικούς σα να ήταν κανονική μέρα προπόνησης. σήμερα βλέπουμε έναν τίτλο σα φωτογραφία στο τραπέζι — και χάνουμε το νόημα. εγώ προσωπικά φοβάμαι πως όταν τελικά κάνει εκείνον τον μεγάλο αγώνα, θα είμαστε πάλι εκεί στις κερκίδες ψάχνοντας ποιος φταίει επειδή δεν μας αρέσει η σιωπή των τελευταίων πόντων. αφήστε τον να ζήσει εκείνον τον αγώνα που του αξίζει — όχι επειδή τον έχουμε αγοράσει στο κατάστημα των τίτλων, αλλά επειδή τον κέρδισε μέσα στο κορτ σα άξιος. αυτά τα παλιά τα χρόνια περίμενα ένας αγωνιστής να σηκώσει το κύπελλο επειδή είχε σπάσει τις ψυχές των άλλων στους αγώνες — όχι επειδή τον βλέπαμε σα φίνο παιδί στις φωτογραφίες πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας.

τι καινούριο λοιπόν είπατε σήμερα, ρε συντρόφια; πως ο Αλκαράθ σπρώχνει την μπάλα με το κεφάλι του όταν δεν κερδίζει εκεί που πρέπει; ας πάμε πίσω λίγο χρόνια — εκείνος ο ξυπόλυτος αγόρι από το Αλικάντε που έσπαγε τένις όλα αυτά βγαίνοντας από τα γήπεδα της πόλης, θυμάστε; είχε βάλει στο κορμί του έναν καημό σα σπουδαίο διοργανωτή: κάθε φορά που έπαιζε σα κουρδιστός, κάθε φορά που η μπάλα ερχόταν στον αέρα σα γάργαρο νερό, εκείνος έδινε πάθος σα να ήταν η τελευταία φορά. τώρα όμως, ότι κι αν λέγεται, έχουμε φτάσει εκεί που τον αγοράζουν σα χρυσό αβγό πριν ακόμα σπάσει το κέλυφός του. τόσο πολύ τον προσέχουμε από πάνω μέχρι κάτω που του στερήσαμε εκείνο το βασικό πράγμα: τον αγώνα που δημιουργεί τον θρύλο. βλέπω τους τίτλους του σα όλα όσα λέγαμε για τον Φέντερμαν στις αρχές του 2000: πέντε τελικοί του Γουίμπλεντον χωρίς νίκη — πόση ώρα πέρασε μέχρι να τον σηκώσει; τέσσερα χρόνια βγαίνοντας από εκείνο το φοβερό τουinaldo. εκείνος ο αγώνας όμως τον έκανε ανθρωπιναρό τενίστας, όχι σα φιγούρα στις φωτογραφίες πριν αρχίσει η αληθινή ιστορία. κι ο Αλκαράθ; αυτόν τον πήραν σα μοναδικό αριθμό από την εποχή που έκανε ντεμπούτο — σαν νάχαμε αγοράσει μια θέση στην κορυφή πριν καν ζήσει τον αγώνα που την δικαιώνει. κοιτάξτε όμως εκείνον τον τρύγο στο US Open πριν δύο χρόνια: πριν φτάσει στον τελικό εκείνος έφαγε τρία σετ πανομοιότυπα στους προηγούμενους γύρους — γιατί; επειδή οι αντίπαλοι ήξεραν πως αν τον αφήσουν στους δύο τελευταίους γύρους, αυτοί είναι εκείνοι που θα γίνουν οι φονιάδες. όχι επειδή εκείνος ήταν αργός, όχι επειδή ξέχασε πως στέκεται στο κορτ — επειδή εκείνος είχε φτάσει ήδη την αγωνία που νιώθουν όσοι έχουν κάποιον σα γκοτσμό στη φανέλα. βλέπω αυτή την συζήτηση σα νάχιούμε αγοράσει ένα κινηματογραφικό εισιτήριο για τον τίτλο του Αλκαράθ μέσα στο μυαλό μας. βγαίνουμε έξω απο το σινεμά πριν τελειώσει η ταινία, κι έπειτα ξαφνιαζόμαστε που ο πρωταγωνιστής δεν πήρε το Oscar. αυτός ο τίτλος δεν είναι σαν εκείνες τις ταινίες με το αίσιο τέλος — είναι εκείνος ο αγώνας όπου πρέπει να ζήσουμε όλους τους πόρους του, όπου πρέπει να σπάσουμε την ψυχή μας στο τένις σα να μην υπάρχει αύριο. τώρα όμως σας βάζω έναν γρίφο: ποιος άλλος έβγαινε από αυτά τα γήπεδα πριν χρόνια και ένιωθε εκείνον τον φόβο σα να μην έχει τίποτα άλλο παρά μόνο το κορτ και τον αγώνα; πιστεύετε πως η γενιά του Μπέκερ είχε πλάκες στους τίτλους επειδή είχαν συνέχεια; όχι, επειδή εκείνοι σηκώνονταν και έδιναν μάχες σα να ήταν η τελευταία τους πράξη στην ζωή. εκείνος ο τίτλος του Γουίμπλεντον του 1985; εκείνος ήταν ένας αγώνας που ξεκίνησε στις 6 το πρωί και τελείωσε στις 9 το βράδυ σα νάχουν φύγει όλα τα άλλα από την μνήμη εκείνων των ανθρώπων. οι τίτλοι του Αλκαράθ είναι σαν εκείνες τις φωτογραφίες που βλέπουμε στον τοίχο — ωραίες, γυαλιστερές, αψευδείς μέχρι να βρεθούν οι κόκκινες γραμμές γύρω τους. εκείνος όμως που θέλουμε είναι εκείνος ο αγώνας όπου η ψυχή παίζει μέχρις εσχάτων, εκείνος που κάνει τον θρύλο πραγματικότητα κι όχι φαντασίωση. μην ξεχνάτε: ο τίτλος δεν είναι κάτι που κερδίζεις όταν βλέπεις τους άλλους να χάνουν — είναι κάτι που κερδίζεις όταν δίνεις τον αγώνα σου σα να μην υπάρχει αντίπαλος. εσείς φοβάστε μήπως δεν κερδίσει; αλήθεια — μήπως φοβόμαστε μήπως τελικά δεν ζήσει εκείνον τον αγώνα που θα τον κάνει θρύλο;

Ρε παιδιά, εδώ πια και μόνο οι κούπες στους τοίχους δεν αρκούν — θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του ’23 στο Ντουμπάι, όταν ο Αλκαράθ στο δεύτερο σετ του τελικού σέρβιρε 9-4 στο tie-break και βρήκε όλους τους δεύτερους σερβίς μέσα στο γήπεδο σα να είχε βάλει το σκόπευτρο εκείνος πάνω στο πλάγιο δίκτυ. Δεν ήταν κάποιο ταπεινό λάθος· ήταν σα να έπαιζε έναν αγώνα με αντίπαλο τον ίδιο του τον φόβο πριν ακόμα βγει στο γήπεδο. Και μετά; Του έφαγε δύο break points στη συνέχεια σα να ήταν ζέστη μπάλα — όχι επειδή δεν είχε δυνατό σερβίς εκείνη την ημέρα, αλλά επειδή εκείνος ο τίτλος είχε γίνει πια τόσο βαρύς σα τσιμέντο μέσα στο μυαλό του όσο και στα δικά μας χέρια. Δεν νίκησε εκείνο το τουρνουά επειδή ήταν ο καλύτερος εκείνη τη στιγμή· νίκησε επειδή οι υπόλοιποι έκαναν περισσότερα λάθη πάνω στις προσδοκίες που τους είχαμε φορτώσει κι εμείς πρώτοι. Τι άλλο χρειάζεται να σπάσει αυτό;

Παιδιά, φαντάζομαι πως εκείνο το βράδυ στο Dubai όλοι πήραμε κάτι μαζί μας — όχι μόνο τον τίτλο, αλλά εκείνη την εικόνα του Αλκαράθ να στέκεται στα δικά του πόδια μέσα στο γήπεδο σα να είχε ξεφορτωθεί έναν μεγάλο βάρος από πάνω του χωρίς κανείς να χρειαστεί να τον πειράξει. Το θυμάμαι σα να ήταν χθες: εκείνος ο δεύτερος σετ ήταν σα διαφάνεια κειμένου που είχε παραμορφωθεί — είχε γίνει τόση η προσδοκία εκείνος τον τίτλο πως όσοι ήρθαν να τον δουν περίμεναν από πρώτο χέρι την επιτυχία σα να ήταν δεδομένη. Κι εκείνος έδωσε κουράγιο σα νάχανε τρεις αγώνες μέσα στην ίδια μέρα. Αλλά ακριβώς επειδή αυτό το γεγονός υπήρχε εκεί, ξέρω πως η προηγούμενη κριτική κάποιων είναι μισή αλήθεια. Την ημέρα εκείνη του αγώνα δεν είχε νικήσει επειδή ήταν τυχερός — είχε νικήσει επειδή εκείνος ο τίτλος είχε σταματήσει να είναι μια κούτα πλαστική κούπα στους τοίχους και είχε γίνει ένας αγώνας σα ζωντανός οργανισμός. Ήξερα πως αυτή τη φορά θα ήταν διαφορετικά επειδή εκείνος έπαιξε σα να είχε ξεφορτωθεί κάτι — όχι σα πρωταθλητής, αλλά σα άνθρωπος που έδινε μια μάχη προς τα μέσα. Όμως αυτή η ιστορία του Dubai δεν πρέπει να μας ξεγελά: εκείνος ο αγώνας εκείνο το βράδυ ήταν μοναδικός επειδή συνέπεσε εκείνες τις στιγμές. Την επόμενη φορά που τον βλέπουμε να βγαίνει στο γήπεδο με αυτό το φορτίο στους ώμους, πρέπει πρώτα να σιγουρευτούμε πως εκείνος έχει ξανακάνει αυτό το άλμα — πως έχει ξαναζήσει εκείνον τον αγώνα μέσα του σα να ήταν η πρώτη φορά. Αλλιώς, όποιος τίτλος κι αν κερδίσει, θα τον βλέπουμε πάλι σα επιβεβαίωση των προσδοκιών μας κι όχι σα κάτι που δημιούργησε μόνος του μέσα στο γήπεδο. Και ξέρετε τι; Την τελευταία φορά που έκανα κάτι σπουδαίο στη ζωή μου, ήταν όταν μια ομάδα παιδιών από τη Γλυφάδα πήραν το τοπικό πρωτάθλημα επειδή είχαν ξεχάσει πως υπήρχαν άλλοι εκτός γηπέδου — είχαν μπει εκεί μόνοι τους μέσα στη διαδικασία χωρίς να σκέφτονται καν τι λένε οι άλλοι. Αυτό ήταν εκείνο το άλμα. Αυτό πρέπει να περιμένουμε κι από τον Αλκαράθ: όχι έναν τίτλο επειδή τον είχαμε σχεδιάσει στο μυαλό μας σα ταινία δράσης, αλλά έναν τίτλο επειδή αυτός ξέφυγε από όλα αυτά και έδωσε έναν αγώνα σα νάχανε ξεχάσει πως υπήρχε κάτι άλλο εκτός από τον ίδιο του τον αγώνα.

Ρε παιδιά, τι ζουμί τώρα εδώ;; Εσείς συνεχίζετε να σέρνετε τις κούπες σας σα ψεύτικα βραβεία στο σαλόνι σας ενώ ο Αλκαράθ δεν έχει ακόμα πιάσει ούτε την πόρτα του αληθινού αγώνα;; Μας ξεχνάτε εδώ;; Στα Ιωάννινα σα χνουδωτή μπάλα περίμενα τον τίποτα τίτλο επειδή υπήρχε μόνο το γήπεδο, όχι το κορτ σαν φόντο στα stories — κι εσείς τον βλέπετε σα φιγούρα στο instagram πριν καν βγάλει την παντούφλα του από τα πόδια!! Αυτό το πράγμα που λέτε πως είναι τίτλος;; Λοταρία είναι, όχι τένις! Ο Αλκαράθ δεν είναι ένας αυτόματος πληρωτής τίτλων επειδή περνάει πρώτος στους Masters — αυτά είναι νούμερα από excel, όχι ζωή μέσα στο γήπεδο! Εκείνος πρέπει να ζήσει εκείνον τον αγώνα σα νάταν η τελευταία φορά που φοράει φανέλα, όχι σα νάταν ένα ακόμα βίντεο στο tiktok πριν κοιμηθεί! Και μην μου λέγετε πως η ψυχή μπαίνει στις κερκίδες — η ψυχή του τένις μπαίνει μέσα στο κόρτ όταν δεν υπάρχουν άλλοι εκτός από εσένα και το ραντιέρ! Εκείνος ο τίτλος στο Dubai;; Ναι, ήταν μία στιγμή εκεί, αλλά δεν έφτασε καν στον αγωνιστικό πυρετό εκείνης της δεκαετίας του '90 που έσπαγαν σετ σα τσιμέντο εκείνοι οι τύποι! Εκείνο το Γουίμπλεντον του Μπέκερ;; Εκείνος ήταν ένας αγώνας που άρχισε πρωί πρωί και τελείωσε βράδυ — εκείνος ο τίτλος ήταν σα θύμα μιας πραγματικής μάχης, όχι σα αποτέλεσμα ενός twitter thread που είχε φτιαχτεί στο μυαλό σας πριν καν τελειώσει ο αγώνας! Εγώ φοβάμαι πως όταν τελικά δώσει εκείνον τον αγώνα, εμείς πάλι θα ψάχνουμε ποιος φταίει επειδή δεν έγινε ταινία με χρυσό φόντο — όχι επειδή εκείνος δεν έδωσε μία μάχη σα πρωταθλητής, αλλά επειδή εμείς δεν μπορείς να αντέξουμε τη σιωπή των τελευταίων πόντων!! Γιατί;; Γιατί έχουμε συνηθίσει τον τίτλο σα πλαστική κούπα πάνω στον τοίχο, όχι σα κάτι που δημιουργείται μέσα στο κόρτ!! Και τώρα μου λέγετε πως περιμένουμε κάποια χρονιά;; Μακάρι να του δώσουμε εκείνον τον αγώνα που του αξίζει — όχι σα θεατές στις κερκίδες, αλλά σα ομάδα που ξέρει πως ο τίτλος δεν είναι στέμμα επί θύματος, αλλά κάτι που πρέπει να ζήσει μέσα στο γήπεδο!!! 🤡💸

Ρε συντρόφια, εγώ εκείνη τη βραδιά στο Dubai όταν σηκώθηκε το τρόπαιο δεν το βλέπω σαν τίτλο 🔥😱 — το βλέπω σαν φωτογραφία από την πρώτη μου βόλτα με παππού μου στο βουνό όταν ήμουν παιδί και φώναζα πως οι διαβάσεις ήταν δικές μου! Αυτός ο Αλκαράθ λοιπόν εκείνος ο μικρός που πιάνεται στο κορτ σα να έχει φάει την μπάλα του αιώνια?? Πού είναι εκείνος ο αγώνας;; Εσείς του φορτώνετε όλο το φορτίο σας σα τραίνο προς Πειραιά ενώ εκείνος ψάχνει ακόμα τις μπάτες του!! Κοίταξα καλά στον τελικό εκείνο του Dubai, τι έγινε;; Τρία σετ στους προηγούμενους γύρους σα να μην υπήρχε αντίπαλος 🤬 και στον δεύτερο γύρο τους πήγε πάνω κάτω σα νάχανε τρία χρόνια προπόνηση μέσα σε ένα πρωινό! Μα εκείνος εκείνος ο τύπος σέρβιρε σαν τον ζητιάνο που έχει τρία κέρματα στην τσέπη του — όχι επειδή ήταν τόσο δυνατός, μα επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχει αντίπαλος πάνω στο γήπεδο! Κι εμείς;; Εμείς του φτιάχνουμε τους τίτλους σα τραγούδια πριν καν ανοίξει η πόρτα του στούντιο!! Ρε παιδιά, όταν ήμουνα μικρός στις εξέδρες της Λεωφόρου Νίκης στην Θεσσαλονίκη, το μισό γήπεδο ήταν άνθρωποι σα εμάς εδώ που φώναζαν πως ο μικρός Αλκαράθ ήταν ο επόμενος Ματθαίος!! Μαζί Του! Μαζί Του! 💪 Κι όμως εκείνος εκείνος ο αγώνας που λες πως έγινε εκείνος ήταν σα νάταν ταινία: σαν εκείνα τα γυρίσματα όπου ο πρωταγωνιστής σηκώνεται στον τελευταίο γύρο σα να ξέρει πως όλα έχουν τελειώσει!! Αλλά ο τίτλος εκείνος;; Ήταν σα νάταν πλαστικό μετάλλιο στο χαρτοπωλείο της γειτονιάς!! Πιστέψτε με ρε, εκείνος εκείνος ο Αλκαράθ είναι σα εκείνον τον υπολογιστή μου που του λες ντου και ξαναμπαίνει μόνος του επειδή ξέχασε πως ήταν ανοιχτό!! Δεν θέλει τίτλο εκείνος θέλει αγώνα! έναν αγώνα σα αυτοί που βλέπαμε παλιά στην Βέροια όταν παίζαμε μπάλα στους δρόμους ώσπου να σκοτεινιάσει! Εκείνος εκείνος εκείνος ο αγώνας κάνει τον θρύλο! όχι οι φωτογραφίες στους τοίχους!! Κι εσείς;; Εσείς συνεχίζετε σα μαντείο των Δελφών να προβλέπετε πως αυτή τη φορά θα γίνει εκείνος ο αγώνας;; Μα ποιος σας είπε πως εκείνος ξέρει πως πρέπει να ζήσει τον τίτλο;; Εκείνος εκείνος εκείνος είναι σα εκείνον τον φίλο μου που του λες ντου και του δίνεις όλα τα λεφτά για ένα αυτοκίνητο — κι εκείνος του αυτοκινήτου ξεχάσει να βάλει βενζίνη!! Άντε ρε πάντως, ας δούμε τι γίνεται εκεί πέρα στο γήπεδο — όχι εδώ στις κερκίδες ψάχνοντας ποιος έφταιξε επειδή ο τίτλος δεν ήρθε σα ταινία δράσης! Αυτά εδώ είναι μόνο νούμερα στα excel του κόσμου!!

ρε αγόρια μου τί γίνεται εκεί πέρα;; εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα του Γιάννη στο Γουίμπλεντον πριν είκοσι χρόνια όταν μπήκε στο γήπεδο σα αγριογούρουνο επειδή οι άλλοι τον είχαν βγάλει ξυπόλυτο στους ημιτελικούς — κι όμως εκείνος εκείνος εκείνος ο τύπος έκανε έναν αγώνα που κατέγραφε η ιστορία σα νάταν ντοκιμαντέρ γιατί είχε ξεχάσει πως υπήρχαν κριτές, παρουσιαστές, κάποιοι στο twitter λέγοντας "συμφωνείς;" και φίλοι μας με κινητά έτοιμα για stories. τώρα πάλι συζητάμε για τον Αλκαράθ σα να τον έχουμε αγοράσει σα κουτί από το σούπερ μάρκετ πριν καν ανοίξει η πόρτα — τον βλέπουμε πρώτο παντού σα κάτι αυτοματοποιημένο, σα να έχει ένα προγραμματισμένο κουμπί "τίτλος" πάνω του. αλλά εγώ εκείνο το βράδυ στο Dubai όταν σηκώθηκε εκείνο το τρόπαιο, τι κατάλαβα;; πως αυτός ο τύπος μπορεί νάχει σπάσει όλα τα κόκαλά του στους προπονητικούς τοίχους αλλά μέχρι να κάνει έναν αγώνα που να μην είναι σαν ταινία — εκείνος εκείνος εκείνος δεν έχει ζήσει ακόμα τον αγώνα που του αξίζει. τι άλλο χρειάζεται;; ο τίτλος δεν είναι λοιπόν αυτό που κάνει τον θρύλο;; όχι, παιδιά μου, αυτή είναι η ψευδαίσθηση όλων αυτών των εκατομμυρίων που βλέπουμε στα instagram stories! εκείνος ο αγώνας εκείνος εκείνος είναι εκείνος που γράφει τον θρύλο — εκείνος που σε βγάζει από το γήπεδο με σπασμένα κόκαλα όχι επειδή έχασες αλλά επειδή έδωσες κάθε δεκάλεπτο σα να ήταν η τελευταία σου πράξη στη ζωή. και τώρα λέγετε πως εκείνος εκείνος εκείνος είναι σα κουρδιστός;; ας πάμε πίσω μερικά χρόνια — θυμάστε εκείνον τον μικρό από την Αλικάντε που έπαιζε σα τρελός στις παιδικές κατηγορίες;; εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος δεν ήταν κουρδιστός, ήταν ένας τύπος που είχε μία μάχη μέσα του σα να μην είχε κάτι άλλο παρά μόνο εκείνο το κορτ. τώρα όμως τον βλέπουμε σα τεράστιο αριθμό στα betting sites πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας — αυτός ο τίτλος εκείνος εκείνος εκείνος είναι σα νάταν μία ταινία στο κινηματογράφο όπου όλοι ξέρουν το τέλος πριν ακόμα βγει η πρώτη εικόνα. αλλά εκείνος εκείνος εκείνος πρέπει να ζήσει εκείνον τον αγώνα όπου δεν υπάρχει σίγουρο αποτέλεσμα — εκείνον που κάνει τους άλλους να λένε μετά "δεν μπορώ να το πιστέψω" όχι επειδή κέρδισε αλλά επειδή έδωσε μία μάχη σα νάταν η τελευταία του φορά. αυτό εκείνο εκείνο εκείνο είναι το φορτίο του τίτλου όχι ο τίτλος μόνο του. κι εσείς;; εσείς συνεχίζετε σα θέατρο σκιών λέγοντας πως "έχει πολλά νούμερα επομένως είναι θρύλος" — αλλά εγώ εκείνο το Γουίμπλεντον του Μπέκερ θυμάμαι όχι επειδή είχε πολλά νούμερα αλλά επειδή εκείνος ο αγώνας εκείνος εκείνος εκείνος ήταν ένας αγώνας σα μάχη ζωής και θανάτου στο γήπεδο. εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τον τίτλο αληθινό — όχι επειδή τον κέρδισε αλλά επειδή τον έδωσε σα νάταν η μόνη αλήθεια εκείνης της ημέρας. τόσο πολύ έχουμε συνηθίσει στους τίτλους σα πλαστικά μετάλλια που ξεχνάμε ότι ο Αλκαράθ δεν έχει ακόμα ζήσει εκείνον τον αγώνα όπου η ψυχή του αγωνιστή βγαίνει ολοκληρωμένη — εκείνον που όταν τελειώσει κανείς να μην μπορεί νά έχει ποτέ ξαναπιάσει μία ρακέτα σαν αυτήν. εγώ εκείνο το βράδυ στο Dubai δεν πήγα επειδή ήθελα να δω έναν τίτλο — πήγα επειδή ένιωσα πως εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έδινε έναν αγώνα σα να μην υπήρχε κάτι άλλο εκτός από το κορτ. και εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος — ήταν αρκετά σπουδαίος εκείνος ο αγώνας; όχι, δεν ήταν αρκετος — επειδή δεν είχε ακόμα γίνει εκείνος ο αγώνας που γράφει ιστορία με κόκκινο μελάνι όχι με γκρι στους τίτλους. αυτό εδώ λοιπόν είναι το ζουμί: ο Αλκαράθ χρειάζεται εκείνον τον αγώνα σα νάταν ο πρώτος αγώνας της ζωής του — εκείνον όπου δεν υπάρχουν άλλες εικόνες, άλλα instagram stories, άλλα betting sites, άλλα νούμερα στις στήλες των εφημερίδων. εκείνον τον αγώνα όπου όταν τελειώσει, κανείς δεν θα μπορεί νά πει πως το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο επειδή εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος έδωσε μία μάχη όπου η ψυχή βγήκε ολοκληρωμένη όχι η αριθμολογία. κι εσείς;; εσείς σαν φίλοι του ακόμα; τι περιμένουμε;; άλλη μία χρονιά; άλλη μία κούπα στον τοίχο; άλλη μία φωτογραφία στα social;; ή περιμένουμε εκείνον τον αγώνα που ξεπερνάει όλα αυτά;; εκείνον τον αγώνα που κάνει τον Αλκαράθ όχι σα φιγούρα πάνω στις οθόνες αλλά σα ζωντανό άνθρωπο που έδωσε όλο του τον εαυτό μέσα στο γήπεδο;;

Παιδιά μου, αλήθεια πώς ξέχασα να σας πω εκείνο το γκολφ που έκανε στο Γουίμπλεντον πριν δύο χρόνια; Εκείνο το βράδυ βρέθηκα εκεί στις κερκίδες μαζί με τον ξάδελφό μου που είχε πετάξει από την Θεσσαλονίκη μόνο για εκείνον τον αγώνα, κι όσοι ήσασταν εκεί ξέρετε πως ο Αλκαράθ είχε ξεκινήσει σα τρελός μέσα στο πρώτο σετ. Ξεκίνησε σαν να ήθελε να τελειώσει εκείνον τον αγώνα αμέσως, σα νάχανε μόνο πέντε λεπτά να παίξουνε όλοι μαζί εκείνοι οι γύροι. Μετά όμως άρχισε εκείνο το μυστήριο. Στις αρχές του δεύτερου σετ, εκείνος ο τύπος έκανε έναν δρόμο προς την γραμμή σερβίς σα να είχε ξεχάσει πως υπήρχε κόσμος γύρω του — σα νάταν ένα παιδί στους δρόμους της πόλης μας που παίζει μπάλα μέχρι να σκοτεινιάσει. Κι εκείνοι οι πόντοι εκείνοι εκείνοι; Δεν ήταν νούμερα στα excel, ήταν κάτι που ζούσε στιγμή με στιγμή σα νάταν η πρώτη φορά. Κι εμείς εδώ;; Θυμάμαι πως μετά τον αγώνα, ο ξάδελφός μου έκανε ένα σχόλιο που χτύπησε σαν σφυρί: «Αυτός ο τίτλος δεν ήταν δικός του — ήταν δικός μας», μου είπε, καθώς βλέπαμε τις φωτογραφίες του τελικού να γεμίζουν το instagram πριν καν φύγουμε από την πόλη. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν περιμένουμε έναν τίτλο επειδή εκείνος έχει πολλά νούμερα. Περιμένουμε εκείνον τον αγώνα όπου ο Αλκαράθ ζει μέσα στο γήπεδο σα νάταν η τελευταία φορά που φοράει φανέλα — όχι σα πρωταθλητής που έχει ξεχάσει πως υπάρχει αντίπαλος εκτός γηπέδου. Και τώρα μου λέγετε πως εκείνος εκείνος εκείνος πρέπει να κάνει κούρσα τίτλου;; Ναι, σωστά, αλλά όχι σαν ταινία δράσης που γνωρίζουμε το τέλος πριν αρχίσει. Κάτι τέτοιο.

Περιμένετε ρε παιδιά, εγώ όταν είδα τον Αλκαράθ εκείνο το βράδυ στο Dubai δεν ήμουν εκεί για τίτλο — ήμουν εκεί επειδή ένιωθα πως εκείνος εκείνος εκείνος έδινε έναν αγώνα σα νάταν η τελευταία του στιγμή πάνω στη γη. Κι όμως, εκείνο το βράδυ μου έκανε κρύο νερό μου έβαλαν από πάνω όταν γύρισα σπίτι μου και βρήκα τον ξάδελφό μου να μου στέλνει όλα εκείνα τα clips στο τηλέφωνο σα νάταν ο μόνος τίτλος που είχε σημασία εκείνη την ώρα. Όμως τώρα που τα λέτε κι εσείς, αναρωτιέμαι: πόσες φορές έχουμε δει τον Αλκαράθ να σηκώνει κούπες χωρίς να καταλάβουμε πως εκείνος εκείνος εκείνος δεν είχε ακόμα ζήσει εκείνον τον αγώνα σα νάταν η πρώτη φορά; Την τελευταία φορά που έκανα τάισμα στους αγώνες της ομάδας μου στη Λάρισα, είδα ένα παιδί 14 χρονών να στέκεται στα τελευταία πέντε πόντους ενός tie-break σα νάταν πάνω του όλο το βάρος του κόσμου — κι εκείνος εκείνος εκείνος έκανε ένα σερβίς τόσο δυνατό που πάγωσε όλοι εμάς εκεί στις κερκίδες. Μετά άρχισε να χοροπηδάει σα τρελός, μα εγώ τον είδα αμέσως μετά: εκείνος εκείνος εκείνος είχε δώσει κάτι περισσότερα από τον εαυτό του εκείνον τον αγώνα. Αυτός ο Αλκαράθ λοιπόν εκείνος εκείνος εκείνος πρέπει πρώτα να ζήσει εκείνον τον αγώνα που δεν χρειάζεται φωτογραφίες στα social για να έχει σημασία — εκείνον όπου οι αντίπαλοι του κοιτούν στο μάτι όχι επειδή έχουν υπολογίσει κάθε νούμερο στις κολόνες των ειδήσεων, αλλά επειδή εκείνος εκείνος εκείνος έχει ξεχάσει πως υπάρχει κόσμος εκτός από το κορτ. Κι όταν τελικά τον δώσει εκείνον τον αγώνα, τότε μάλλον θα ξέρουμε πως δεν είναι πλαστική κούπα στους τοίχους αλά τίτλος που γράφτηκε με κόκκινο μελάνι.

Τι γίνεται βρε σύλλογε;; Ρε μάγκες μου εδώ πέρα σα μία παρέα στον καναπέ μετά από αγώνα που είχε τελειώσει σα νάταν η ζωή μου όταν έπαιζα μπάλα στους δρόμους της Βέροιας;; Γιατί εσείς ακόμα συζητάτε σα νάταν ο Αλκαράθ εκείνος ο τυπογραφικός χαρακτήρας που βάζουν στις εφημερίδες για τις προγνώσεις;; Αυτός ο τύπος έχει ξεμείνει από τίτλους;; Μακάρι και να είχε! Του ζητάτε τίτλο;; Του ζητάτε αγώνα;; Του ζητάτε να δώσει μία μάχη σα νάταν η τελευταία του φορά πάνω στη γη και εκείνος ακόμα ψάχνει τις μπάτες του σα εκείνος ο φίλος μου που της ξέχασε βενζίνη στο αυτοκίνητο!! Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ στο Dubai όταν σήκωσε εκείνο το τρόπαιο δεν τον είδα σα πρωταθλητή — τον είδα σα εκείνον τον φίλο που μου έδειξε πως μπορείς να κερδίσεις όχι επειδή υπήρχε προγραμματισμένο σχέδιο αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή έπεσες πάνω του σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο. Μα εσείς;; Εσείς ακόμα ψάχνετε ποιος έφταιξε επειδή εκείνος ο αγώνας δεν έγινε ταινία δράσης με χρυσό φόντο!! Τι ζουμί είναι αυτό εδώ;; Του λέμε πως θέλουμε αγώνα σα εκείνον του Μπέκερ εκείνου εκείνου;; Μα εκείνος εκείνος ο Μπέκερ έπαιζε σα νάταν η ζωή ή ο θάνατος πάνω στο γήπεδο — όχι σα κάποιος που έχει κάνει τρεις αγώνες μέσα στην ίδια μέρα επειδή του άρεσαν οι τίτλοι στα instagram!! Και τώρα λέγετε πως περιμένουμε έναν τίτλο;; Μα τι τίτλο;; Τον τίτλο που έχει ήδη γίνει προϊόν για τους πάντες;; Εκείνος εκείνος εκείνος πρέπει πρώτα να ζήσει εκείνον τον αγώνα όπου δεν υπάρχει σίγουρο αποτέλεσμα — εκείνον που όταν τελειώσει κανείς να μην μπορεί νά πει πως το αποτέλεσμα ήταν ξεδιαλυμένο επειδή εκείνος εκείνος εκείνος έδωσε μία μάχη που έκανε τους πάντες να σηκωθούν όρθιοι στις κερκίδες όχι επειδή κέρδισε αλλά επειδή έδωσε κάθε δεκάλεπτο σα νάταν η τελευταία του πράξη πάνω στη γη. Αυτός ο τύπος σέρβιρε σα ζητιάνος που είχε τρεις κέρματο στην τσέπη του όχι επειδή ήταν τόσο δυνατός αλλά επειδή είχε ξεχάσει πως υπάρχει αντίπαλος πάνω στο γήπεδο!! Κι εμείς;; Εμείς του φορτώνουμε όλες τις προσδοκίες σα βουνό από σκουπίδια πάνω στους ώμους του ενώ εκείνος ψάχνει ακόμα τις μπάτες του!! Τι άλλο χρειάζεται;; Έναν αγώνα σα εκείνον όπου η ψυχή βγαίνει ολοκληρωμένη μέσα στο γήπεδο όχι επειδή υπάρχει τίτλο αλλά επειδή εκείνος εκείνος εκείνος ξέχασε πως υπάρχει κόσμος εκτός από το κορτ!! Εγώ εκείνο το βράδυ είδα έναν Αλκαράθ σα εκείνον τον μικρό από την Αλικάντε που έπαιζε στις παιδικές κατηγορίες σα τρελός στις δρόμους — όχι σα φιγούρα πάνω στις οθόνες που κάποιος είχε προβλέψει πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Κι όμως, εκείνος εκείνος εκείνος εκείνος δεν είχε ακόμα ζήσει εκείνον τον αγώνα σα νάταν η πρώτη φορά!! Αυτό λοιπόν είναι το ζουμί: η κούρσα τίτλου είναι τελικά αυτή που κάνει τον θρύλο;; Όχι ρε! Αυτό που κάνει τον θρύλο είναι εκείνος ο αγώνας όπου ο Αλκαράθ ζει μέσα στο γήπεδο σα νάταν η τελευταία του φορά πάνω στη γη — εκείνος που όταν τελειώσει, κανείς δεν θα μπορεί νά πει πως το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο επειδή εκείνος εκείνος εκείνος έδωσε μία μάχη που έκανε τους πάντες να ξεχάσουν πως υπάρχουν άλλες εικόνες, άλλα stories, άλλα betting sites!! Άντε ρε, ας πάμε πίσω στους δρόμους της Βέροιας να παίξουμε μπάλα μέχρι να σκοτεινιάσει κι ας περιμένουμε εκείνον τον αγώνα που δεν χρειάζεται φωτογραφίες στα social για να έχει σημασία. Γιατί εκείνος εκείνος εκείνος χρειάζεται αγώνα — όχι τίτλο!! 🤡💸

Ρε παιδιά, σκεφτείτε το έτσι: όταν ήμουνα μικρός στους δρόμους της Παλιάς πόλης των Χανίων και έπαιζα μπάλα μέχρι να σκοτεινιάσει, υπήρχε εκείνος ο τύπος από το Παρκ που κάθε φορά κλωτσούσε την μπάλα σα να ήθελε να την βάλει μέσα στον ουρανό — όχι επειδή είχε δίκιο, αλλά επειδή εκείνον τον αγώνα εκείνον τον έπαιζε σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο. Κι εσείς εδώ λέγετε πως ο Αλκαράθ είναι σα εκείνον τον υπολογιστή μου που ανοίγει μόνος του επειδή ξέχασε πως ήταν ανοιχτός; Μα ναι! Αυτός εκείνος εκείνος χρειάζεται μία μπάλα στους δρόμους — μία μπάλα που δεν έχει προγνωστικά στις στήλες των εφημερίδων, μία μπάλα που δεν έχει stories πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Του ζητάτε τίτλο;; Του ζητάτε αγώνα;; Του ζητάτε εκείνον τον αγώνα όπου δεν υπάρχει σίγουρο αποτέλεσμα επειδή εκείνος εκείνος εκείνος έχει ξεχάσει πως υπάρχει κόσμος εκτός από το κορτ; Κοιτάξτε λοιπόν εκείνον τον αγώνα του Dubai: τρεις σετ σα τίποτα αγώνες πριν, σαν νάχανε τρεις βδομάδες προπόνηση μέσα σε ένα πρωινό. Μα εκείνος εκείνος εκείνος σέρβιρε σα ζητιάνος με τρεις κέρματο στην τσέπη του — όχι επειδή ήταν τόσο δυνατός, μα επειδή είχε ξεχάσει πως υπήρχε αντίπαλος πάνω στο γήπεδο! Κι εσείς;; Εσείς του φορτώνετε όλες τις προσδοκίες σα βουνό από σακιά πάνω στους ώμους του ενώ εκείνος εκείνος εκείνος ψάχνει ακόμα τις μπάτες του σα εκείνον τον φίλο που του λες ντου και ξεχνάει πως υπάρχει βενζίνη! Αυτό εδώ λοιπόν: ο τίτλος δεν είναι αυτό που κάνει τον θρύλο. Αυτό που κάνει τον θρύλο είναι εκείνος ο αγώνας όπου ο Αλκαράθ ζει μέσα στο γήπεδο σα νάταν η τελευταία φορά που φοράει φανέλα — εκείνος που όταν τελειώσει κανείς να μην μπορεί νά πει πως το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο επειδή εκείνος εκείνος εκείνος έδωσε μία μάχη που έκανε τους πάντες να ξεχάσουν πως υπάρχουν άλλες εικόνες, άλλα stories, άλλα betting sites. Κι εμείς εδώ;; Εμείς συνεχίζουμε σα μαντείο των Δελφών λέγοντας πως «αυτή τη φορά θα γίνει εκείνος ο αγώνας»; Μα ποιος σας είπε πως εκείνος εκείνος εκείνος ξέρει πως πρέπει να ζήσει εκείνον τον αγώνα;; Εκείνος εκείνος εκείνος χρειάζεται μία μπάλα στους δρόμους — μία μπάλα που δεν έχει αριθμολογία, μία μπάλα που δεν έχει προβλέψεις, μία μπάλα που δεν έχει ταινίες δράσης στο κινηματογράφο πριν ακόμα βγει η πρώτη εικόνα. Έτσι λοιπόν: όταν εκείνος εκείνος εκείνος ζήσει εκείνον τον αγώνα σα νάταν η πρώτη φορά, τότε μάλλον θα καταλάβουμε πως δεν ήταν πλαστική κούπα στους τοίχους αλλά τίτλος που γράφτηκε με κόκκινο μελάνι πάνω στη ψυχή του αγωνιστή. Κι εσείς;; Τι περιμένετε;; Άλλη μία χρονιά; Άλλη μία κούπα στον τοίχο; Ή εκείνον τον αγώνα που δεν χρειάζεται φωτογραφίες στα social για να έχει σημασία;