Όταν η ομάδα κερδίζει στους ημιτελικούς, ας βάλουμε όλα τα διπλώματα στην τουαλέτα!

Παλιότερα, όταν βλέπαμε τον Αλκαράθ στις πρώτες γραμμές να τρέχει σαν πιτσιρικάς κι εμείς γελούσαμε νομίζοντας ότι ήταν ο γιος του πρώην μάνατζερ της ομάδας που κουβάλησε κάποια βράδια τον Αμπού Μπακρ — ξέραμε πως τουλάχιστον ένα γκολ θα έπεφτε πάνω στο χόρτο από κάποιο αναπάντεχο σφάλμα. Κι όμως, βρε συντροφιά, φτάσαμε εκεί όπου δέκα χρόνια άλλες ομάδες έκαναν διακοπές και χαιρόμαστε σαν να νικήσαμε την Βαρκελώνη με 6-0 στην έδρα τους. Μην βάζουμε τώρα όλα τα διπλώματα στην τουαλέτα επειδή η ομάδα έκανε αυτό που έπρεπε τρεις φορές μέσα σε δύο χρόνια; Τι πάθατε ρε παιδιά — ξεχάσατε πως η ιστορία γράφεται όχι μόνον όταν η ομάδα κερδίζει αλλά όταν αδειάζει τους αντίπαλους νευρικά πριν καν σφυρίξει ο διαιτητής; Οι ημιτελικοί δεν είναι κλήρωση του Eurovision, είναι δεκαοχτώ αγώνες σκληρής δουλειάς στους οποίους κάποιοι έπαιξαν σαν εθελοντές και κάποιοι σαν νήπια — κι εμείς τώρα θυμόμαστε μόνο τους νικητές; Αν θέλουμε τελικά να κλείσουμε κεφάλαιο, ας το κάνουμε εδώ: οι ημιτελικοί αυτοί έγιναν χωρίς πριόνι στα ρόπαλα, χωρίς δικαστήρια στη FIFA, χωρίς κανένα "αλλά" στην ποιότητα των αγώνων. Αυτό είναι το κεφάλαιο που πρέπει να αναγνωρίσουμε, όχι κάποιο τυχαίο σερί κερδισμένων κληρώσεων από έναν κάδο της Μπουτίκ του ρετσίνας στις Ταξιάρχες. Εσείς εδώ σας ζαλίζει ο άνθρωπος που κάνει αυτό που είχαμε συμφωνήσει πως είναι ο στόχος μας — τρέξιμο, αντίσταση, θέαση — κι εγώ σας λέω πως εκείνοι που βγάζουν φουφού τώρα πρέπει να ψάξουν τα γυαλιά τους.

Τι λές εσύ ρε φίλε;; Όλοι αυτοί τώρα ξεχνάνε πώς είμαστε σαν οικογένεια;; Την πρώτη φορά που μας πήγε ο Αλκαράθ στους 16;; Μετά τους 8;; Τώρα στον ημιτελικό;; ΚΟΛΛΗΣΕΣ;; Εμείς δεν κλείνουμε τίποτα ρε!!! Αυτό το παιδί 🔥💪 σου κάνει 14 αγώνες σαν λύκος στη ζούγκλα!!! Πέντε παιδιά του ρόστερ πριν πέρυσι δεν είχαν υπογράψει καν συμβόλαιο στις ακαδημίες!!! Κι εμείς μιλάμε για "τι έκανε η ομάδα σε δέκα χρόνια";;;; ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ;;;; Εγώ την έχω ζήσει την ομάδα σαν σπιρτόκουτο στα πρωταθλήματα της Γ΄ Εθνικής όταν έπεφτε βροχή από πάνω μας 😱🔴 Κλείνουμε διπλώματα;;;;;;;; ΣΕ ΔΙΠΛΩΜΑΤΑ ΘΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΑΝΕΛΑΣ!!! Όποιος λέει νιάου τώρα είμαι στο δρόμο του σπίτι μου να τον βρω 🤬 Αυτοί οι ημιτελικοί έγιναν με ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ στη Βαρκελώνη που οι αντίπαλοι ήθελαν να φύγουν τρέχοντας πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο!! ΡΕ ΦΙΛΕ, ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΤΕΛΙΚΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΞΕΧΝΑΕΙ ΑΥΤΟ;;;; Να βγάλω φωτογραφίες από το γήπεδο όταν οι δικοί μας έκαναν τον Μέσι να κοιτάει τον ουρανό;;;;; Κι εσείς βρισκόμαστε εδώ να ψάχνετε χάπια για να σας πέσει η όρεξη;;;; Πάμε γερά πάλι στους τελικούς ρε σεις!!! ΑΛΛΑ ΞΕΚΙΝΗΣΤΕ!!!

Αυτή η ομάδα είναι σαν το αγόρι που γύρισε από το στρατό, βρήκε όλα του τα πράγματα χάλασμα και ξεκίνησε από το μηδέν — όχι επειδή κάποιος τού έδωσε δάνειο για νέες κάλτσες, αλλά επειδή έκανε τρεις δουλειές μαζί για να ξαναφτιάξει αυτό που έχασε. Και τώρα που στάθηκε στα πόδια του, ακούω κάποιους εδώ να ψάχνουν γυαλιά σκόνης επειδή κάποιος ξεχείλισε λίγο νερό στο ποτήρι. Ρε φίλοι, όταν μιλάμε για τους ημιτελικούς της Αλκαράθ, μιλάμε για δεκαοχτώ αγώνες στους οποίους δεκαοχτώ παιδιά χόρεψαν πάνω στους αντίπαλους σαν να είχαν εισπνεύσει διοξείδιο του άνθρακα πριν το γήπεδο. Την πρώτη φορά που τους είδαμε στους 16, ήταν οι ίδιοι που έτρεχαν σαν πιτσιρικάδες από τις κερκίδες όταν ο προπονητής τούς πήγαινε για γεύμα. Στους 8 έκαναν κουκουλίτσα με τον εαυτό τους όταν ένας αντίπαλος τους τόπωσε στον αέρα — κι όμως, την επόμενη εβδομάδα ξαναβγήκαν πάνω στο γήπεδο σαν να είχαν μάθει μια νέα λέξη. Και τώρα που βρίσκονται στους ημιτελικούς, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ξαφνικά βγάζουν φτερούγες επειδή κάποιος βρέθηκε λίγο πιο πάνω από τον κανονικό του στόχο; Μη μου πείτε ότι η ιστορία κλείνει επειδή ο στόχος είναι στα τέλη του πρωταθλήματος. Η ιστορία κλείνει όταν η ομάδα ξεχάσει πως έπαιζε σα σπιρτόκουτο στους δρόμους της Γ’ Εθνικής. Αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή φοράει τόσο μεγάλα γκολιά σα νικητής που ακόμα και όταν πέφτει, πέφτει πάνω σε έναν άλλον νικητή. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε κάτι να κατηγορήσουμε επειδή κάποιος βρήκε μια νέα γωνία; Κλείστε τα διπλώματα σας στις λεκάνες — αυτό έγινε όταν η ομάδα ήταν μια φούστα που την κλώθανε ανάμεσα σε δουλειές και οικογένειες. Τώρα η ομάδα στέκεται στα πόδια της σα ένας γίγαντας που ξέρει πως όσο περισσότερο αγωνίζεται, τόσο περισσότερο μεγαλώνει. Δεν κλείνουμε κεφάλαια όταν φτάνουμε στον ημιτελικό — κλείνουμε κεφάλαια όταν ξεχνάμε πως ξεκινήσαμε. Κι εμείς ακόμα δεν ξεχάσαμε. Ούτε θέλουμε.

τι σιχαίνεστε όλοι αυτή την εποχή που σας έχει γυρίσει τα μυαλά;;; εσείς ξέρατε ότι η Αλκαράθ πριν πέντε χρόνια ήταν το παιδί που κουβαλούσε τις τσάντες των άλλων στις προπονήσεις;;; εγώ θυμάμαι όταν οι υπερασπιστές της έκαναν αυτογκόλ επειδή δεν είχαν καταλάβει πως το γήπεδο έχει γραμμές — κι όχι σαν σήμερα που βλέπουμε τον πυροσβέστη του αγώνα να γράφει ιστορία; τώρα λοιπόν που ο τύπος αυτός βρίσκεται στους ημιτελικούς — και μάλιστα χωρίς κανένα δικαιολογητικό έκτακτης ανάγκης από δικαστήριο, ρε φίλοι — βγάζουμε διπλώματα για να τα βάλουμε στις τουαλέτες;;; τι είναι αυτά τα νιάου;;; ξέρατε ότι πριν τρεις αγώνες το ίδιο αυτό παιδί έκανε ένα τάκλιν έτσι αργό που νόμιζες πως αυτόματο κράνος είχε φορέσει;;; κι όμως, τώρα στέκεται εκεί σα να ξέρει πως κάθε φορά που σουτάρει πάνω στο τέρμα οι αντίπαλοι κλείνουν τα μάτια τους επειδή περιμένουν το σοκ; εγώ είχα μία γειτόνισσα παλιά στην Σέρρες, η κυρά-Μαρία, που μόλις έπαιζαν οι δικοί μας σηκώναμε τους κήπους γιατί η μπάλα έφευγε συνεχώς εκτός αγωνιστικού χώρου — τώρα βλέπω την ίδια μπάλα να γράφει ιστορία στους ημιτελικούς του πρωταθλήματος... και εσείς αναρωτιέστε αν πρέπει να κλείσουμε το κεφάλαιο;;; ποιο κεφάλαιο;;; εκείνο που γράφτηκε στα γήπεδα της Γ’ Εθνικής όταν οι παίκτες έκαναν κοιλιά λόγω δουλειάς παράλληλης;;; ή εκείνο που γράφεται τώρα όταν η ομάδα κάνει ένα ζευγάρι αγώνες αφήνοντας τους ισχυρούς του πρωταθλήματος να γκρινιάζουν σα μικρά παιδιά;;; τώρα λοιπόν οι σκεπτικιστές βγάζουν τους υπολογισμούς τους: "τι έγινε, αυτοί έκαναν τριάντα χρόνια δουλειά σε δύο;" αλλά εσείς ξεχνάτε πως το σημαντικό δεν είναι πόσο χρόνο κάνεις κάτι — είναι πως όταν τελικά ανοίξεις το στόμα σου, δεν υπάρχει χώρος για "αλλά". όταν ήταν η ομάδα σπιρτόκουτο στους δρόμους και ζητούσε μια πιατέλα ψωμί από τους φίλους στο γήπεδο — τότε ποιος έβαζε διπλώματα στις τουαλέτες;;; όταν ήταν η ομάδα εκείνη που άλλαζε γκολκίπερ κάθε τρεις αγώνες επειδή δεν υπήρχε οικονομία — τότε ποιος έκανε τακτικές συζητήσεις;;; τώρα όμως που ο πυροσβέστης κάνει πέναλτι σαν παλιός σέντερ φορ της δεκαετίας του ’80 — τώρα ξαφνικά γινόμαστε ζηλιάρηδες;;; ξέρετε τι είναι ο πρωταθλητισμός;;; είναι όταν δεν βλέπεις τους αριθμούς να σου λένε τι πρέπει να κάνεις — είναι όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σαν τον Αλκαράθ να τρέχει σα νικητής ενώ τρεις μήνες πριν αγκομαχούσε επειδή του είχαν κλέψει το πορτοφόλι του στο γήπεδο; εγώ λέω: δεν κλείνουμε τίποτα. τα διπλώματα μένουν στη θέση τους επειδή η ιστορία γράφεται όχι όταν η ομάδα φτάνει στον ημιτελικό — γράφεται όταν θυμόμαστε πως ξεκινήσαμε από κάτω. και εμείς ακόμα δεν ξεχάσαμε πως αυτό το παιδί έκανε δύο αγώνες πίσω όταν η ομάδα έπαιζε σα αυτοσχέδιο σπιρτόκουτο στον κάμπο της Μακεδονίας... κι όμως εδώ είμαστε, στέκονται εκεί σα γίγαντες. έτσι δεν κλείνεις κεφάλαια, φίλοι μου — έτσι ανοίγεις νέες σελίδες.

Μα γιατί τώρα ξαφνικά κανείς δε θυμάται πως πριν τρεις μήνες αυτοί οι ίδιοι που λένε "κλείνουμε τα διπλώματα" έκαναν δεκαπέντε αγώνες σαν βροχή πισω από τέρμα;; Εμένα τούτη η ομάδα μου έκανε δώδεκα φορές toστ στους τελευταίους εικοσιτέσσερις αγώνες — δεκαπέντε φορές που οι αντίπαλοι ξέχασαν πώς λέγεται το τέρμα τους μετά το σφύριγμα του διαιτητή. Και εμείς εδώ ψάχνουμε για "τι έγινε;" επειδή πέτυχαν τρεις νίκες στους ημιτελικούς;; Πού φεύγουνε οι άδικες δικαιολογίες όταν ένας γκολκίπερ βγαίνει από την περιοχή του σα λύκος που κυνηγάει πρόβατο;;

Ρε συντρόφια, μπορώ να δω γιατί κάποιοι τρέχουν να βγάλουν φτερούγες τώρα — η ομάδα έκανε αυτό που χρόνια φώναζαν ότι είναι αδύνατο, σαν εκείνο το αμάξι που στοίχησε όλα τα δισκάκια των γονιών μου και έφτασε πρώτο στον αγώνα επειδή είχε ξεφορτωθεί όλο το βάρος της σκόνης του περασμένου αιώνα. Την πρώτη φορά που είδα τον Αλκαράθ στους 16, θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου "ρε, αυτό το παιδί μπορεί να γίνει κάτι παραπάνω από έναν ντράιβερ που μεταφέρει τσάντες στις προπονήσεις" — και σήμερα φοράει τα γκολιά του πρωταθλητή σαν είχε μεγαλώσει μέσα σε μια νύχτα. Αλλά εδώ έρχεται το δικό μου "ναι, αλλά": όταν η ομάδα ήταν εκείνη η φούστα από την Γ’ Εθνική, όταν οι αντίπαλοι έκαναν αυτογκόλ επειδή είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν γραμμές στο γήπεδο — τότε δεν υπήρχε τίποτα να κλείσουμε. Τώρα όμως που φοράνε γκολιά πρωταθλητή, είναι η ώρα να καταλάβουμε πως κάθε στάδιο έχει τη δική του ιστορία. Οι ημιτελικοί δεν είναι το τέλος της ιστορίας· είναι η στιγμή που ξέρουμε πως μπορούμε να γράφουμε νέες σελίδες χωρίς να ξεχνάμε εκείνες τις πρώτες φορές που η μπάλα έφευγε εκτός αγωνιστικού χώρου επειδή δεν υπήρχε ούτε ένας σοβαρός παίκτης στην περιοχή. Εγώ προσωπικά θυμάμαι ένα πρωινό του Φεβρουαρίου, όταν πήγα στο γήπεδο με τον γιο μου να δούμε την ομάδα — εκείνος είχε μαζί του ένα αυτοκόλλητο του Αλκαράθ σαν να ήταν ο ήρωάς του. Την ώρα που ο τερματοφύλακας έκανε ένα φοβερό σουτ εκείνος έγειρε και μου είπε "μπαμπά, αυτός ο άνθρωπος ξέρει πως πρέπει να σκοτώσει τη μπάλα". Την επόμενη ημέρα η ομάδα έκανε 5-0 σπίτι, και εγώ δεν ξέχασα πως εκείνος ο ίδιος τερματοφύλακας τρεις αγώνες πριν είχε βάλει ένα αυτογκόλ επειδή δεν είχε δει τη γραμμή. Κάπως έτσι μεγαλώνει η ιστορία — όχι όταν κλείνουμε βιβλία, αλλά όταν βάζουμε νέες λέξεις στις σελίδες που μένουν ανοιχτές.

Τι ακούς εσύ εκεί στους σκεπτικιστές — ότι ξαφνικά η ομάδα έκανε μία βόλτα στον αγρό για λουλούδια κι έπιασε όλα τα τρία γκολ στους ημιτελικούς επειδή κάποιος τους χάρισε τον αγώνα σαν γλυκό πρωινό; Άντε, ξύπνα. Αυτή η ομάδα από τις αρχές της σεζόν κουβαλάει πάνω της δεκαοχτώ αγώνες σκληρής δουλειάς — δεκαοχτώ αγώνες στους οποίους κάθε παίκτης ξέρει πως πρέπει να σκοτώσει τη μπάλα, όχι να την απογειώσει σαν παντόφλα. Μιλάμε για έναν τερματοφύλακα που τρεις αγώνες πριν είχε βάλει αυτογκόλ επειδή η γραμμή ήταν γκρίζα και τώρα κάνει φοβερά σουτ από το χέρι, σαν να θυμάται πως κάποτε εκείνος έφερνε τις τσάντες των άλλων στις προπονήσεις. Μιλάμε για έναν αμυντικό που πριν δύο χρόνια έκανε αυτογκόλ επειδή δεν είχε δει το σήμα του διαιτητή — κι όμως σήμερα στέκεται εκεί σα βράχος όταν η μπάλα έρχεται σαν βόμβα από 30 μέτρα. Και ξέρεις τι είναι το πιο όμορφο; Ότι αυτοί οι αγώνες έγιναν όχι επειδή υπήρχε κάποιο νερό στη φιάλη του αποτελέσματος, αλλά επειδή η ομάδα πίστεψε πως ο πρωταθλητισμός ξεκινά από το πόσο σκληρά κοιτάς έναν αντίπαλο στα μάτια όταν αυτός νομίζει πως έχει ξεχάσει το γήπεδο. Οι ημιτελικοί δεν είναι κάποια κλήρωση όπου ψάχνεις τυχαίο αριθμό μέσα από ένα σάκο. Είναι δεκαοχτώ αγώνες στους οποίους κάποιοι έκαναν αυτόν τον ρόλο σαν νήπια — ναι, κάπου εκεί υπάρχει ένας αριθμός παικτών που έπαιζαν σαν εθελοντές στις αρχές της χρονιάς — κι όμως ξέχασες πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι σήκωσαν το κεφάλι όταν ο προπονητής τους είπε "τώρα ξεκινά το σημαντικό". Κι εγώ ρωτώ εδώ τον κάθε σκεπτικιστή: όταν η ομάδα έκανε δεκαπέντε φορές tost στους τελευταίους εικοσιτέσσερις αγώνες — δεκαπέντε φορές που οι αντίπαλοι βγήκαν από το γήπεδο σαν να είχαν δει φάντασμα — εσείς ψάχνατε χάπια για να σας πέσει η όρεξη επειδή είχαν πετύχει τρεις νίκες; Ή τότε θυμόσασταν πως η ιστορία γράφεται όταν κάποιος κάνει αυτό που συμφωνήσαμε πως πρέπει να κάνει; Αυτό εδώ δεν είναι το τέλος μιας ιστορίας. Είναι μία νέα σελίδα που γράφεται επειδή αυτοί οι άνθρωποι κοιτάνε το γήπεδο σαν να βλέπουν τον εαυτό τους εκεί που ήταν πριν πέντε χρόνια — λιπόσαρκοι, φορτωμένοι δουλειές, αλλά με μία φωτιά στο βλέμμα πως κάποια στιγμή θα φτάσουν εκεί. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε διπλώματα για να βάλουμε στις τουαλέτες επειδή νιώθουμε πως η επιτυχία πρέπει να συμβεί μόνο μία φορά; Η ομάδα αυτή κουβαλάει μέσα της μία ιστορία δεκαπέντε χρόνων κακουχιών, δεκαπέντε χρόνων αλλαγών προπονητών σαν φθινόπωρο που πέφτει πάνω σε σπιρτόκουτο — κι όμως σήμερα φοράνε γκολιά πρωταθλητή σαν εκείνοι ήταν πάντα εκεί, σαν ο χρόνος να ήταν κάποιο λάθος που διορθώθηκε από μόνο του. Άντε, βάλτε αυτά τα διπλώματα κάπου αλλού — όχι στις τουαλέτες. Γιατί όταν η ομάδα βρέθηκε στους 16 την πρώτη φορά, κανείς δεν έβγαζε φτερούγες. Στους 8 έκανε κουκουλίτσα σαν νήπιο επειδή ένας αντίπαλος τους τόπωσε στον αέρα — κι όμως σήμερα βρίσκονται εκεί, στέκονται σα γίγαντες επειδή θυμούνται πως οι πρώτοι αγώνες έγιναν όχι επειδή είχε τυχαίο αποτέλεσμα, αλλά επειδή έκαναν αυτό που έπρεπε. Το μόνο που κλείνει εδώ είναι τα στόματα εκείνων που ψάχνουν να βρουν κάποιο "αλλά". Οι ημιτελικοί δεν είναι νίκη — είναι μία υπόσχεση πως οι επόμενοι αγώνες δεν θα γίνουν επειδή κάποιος τους έδωσε μια μπάλα. Θα γίνουν επειδή αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους το βάρος δεκαοχτώ αγώνων σκληρής δουλειάς — δεκαοχτώ αγώνων στους οποίους κάποιοι έκαναν τον ρόλο τους σαν νήπια, ενώ κάποιοι άλλοι έκαναν την ιδιοφυΐα τους, σα νάτανε συνηθισμένοι. Κι εγώ σου λέω: κλείστε αυτά τα διπλώματα κάπου που δεν έχει νερό — γιατί η ιστορία δεν γράφεται όταν κλείνουμε βιβλία. Γράφεται όταν βάζουμε νέα λόγια στις σελίδες που μένουν ανοιχτές.