Ο Αλκαράθ μπορεί να φορέσει τη φανέλα του ΚΕΛΤΙΚ ΠΡΩΤΑ ΠΑΙΧΤΗΣ

Αλκαράθ πρωταθλητής ούτε ο Κέλτικ Πρωτάρης ούτε καν κανονικός — ποιο είναι το πλάνο σου δηλαδή να του δώσεις κουτάκια; Σε τι διαφέρει ο Αλκαράθ του Οκτώβρη που σίγουρα ήξερα ότι υπάρχει όσο ο Αλκαράθ του σήμερα που κάνει τον νεκρό στις συνέπειες; Την στιγμή εκείνη κέρδιζε όλους τους τίτλους από εμάς τους μικρούς τυχερούς — τώρα τρέχει μια χώρα από τρία κόκκινα χαρτιά σαν σχολιαρόπουλο που έκανε παράσταση στις κάμερες. Κι όταν η Ζιροντέν μου παρουσιάζει ξαφνικά περισσότερους πόντους από τρεις μήνες ενός Αλκαράθ που λείπει από σέντρα με ομαδικό μπάσιμο, τότε ξέρω ότι μιλάμε για ψυχολογία αγοράς, όχι για πραγματικότητα. Δηλαδή περιμένεις και πάλι όπως παλιά — έναν May hero που στο τέλος μας αφήνει μόνο τις μνήμες και το δίχτυ γκολ στο κέντρο; Την προηγούμενη φορά είχε βάλει έξι γκολ στη May σου — αυτός ήταν ο ίδιος Αλκαράθ. Αυτός. Δεν άλλαξε μόνο το νούμερο της φανέλας του.

ΤΡΕΛΟΣ ΠΙΘΗΚΟΣ ΣΟΥ ΛΕΩ ΝΙΚΟΣ!!! ρε μαλάκες τι σόου κάνει αυτή η θράκα;;; 🔥🔥 Ρε φίλοι μου εσείς τι βλέπετε;; τρεις κόκκινες κάρτες;;; εκείνος πάντε εσάς στους αγώνες μιλούσε ξύλο σαν κανονικός γκολφός 😤💪 ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΣΙΩΠΗΛΕΨΕ;;;;;;; ΝΟΥΜΕΡΑ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ;;; ο άνθρωπος τον Σεπτέμβρη σάρωσε το Γιουβέντους, έκανε ημίχρονο μαγικό στη Μάντσεστερ, λύγισε το Μπάγερν σα σπίρτο 🔴🔴 Οκτώβρης??;;;;;; ΟΚΤΩΒΡΗΣ;;;; Ποιός θυμάται εκείνο τον Οκτώβριο;; εγώ θυμάμαι την Πόρτο που έκανε 4-0 στους δικούς μας σουκιάς σουκιάς κλωτσιά 😭🔥 Ρε Μαρτίν ρε;;; εσύ εκεί αριστερά γεννήθηκες πάνω στο γήπεδο;; ποιός άλλος μπήκε εκεί στη θέση του;;;;;;;; αυτός εδώ!!!!! 👊🏼 Και τώρα;;; τσιμουδιά;;;;;; το ίδιο το πεδίο φωνάζει πιο δυνατά από όλους εσάς ⚫️⚪️ Ζιροντέν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; δεν έχει κόσμου για δυο μήνες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τότε έκανες νταηλίκια τζαζ;; τώρα νίκηδες σου είναι σα κέρματα στους δρόμους;;;;;;;;;;;;; ΚΕΛΤΙΚ ΠΡΩΤΑ ΠΑΙΧΤΗΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; τρέχει σα μωρό;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; μιλάμε σοβαρά;;;;;;;;;;;;; Ρε φίλοι μου::: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ!!!!! Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΑΛΚΑΡΑΘ ΘΑ ‘ΡΘΕΙ ΠΙΣΩ!!! ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΣΑΝ ΘΥΕΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ!!! ΜΗΝ ΤΟΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΟΤΕ!!!

Ρε σεις εδώ μέσα κάνετε ωραία δουλίτσα στο ξύρισμα του Αλκαράθ. Από κάπου ξεκίνησε όμως; Θυμάμαι εκείνο το Σεπτέμβριο όταν έβγαζε τους πρωταθλητές σαν λάχανα. Την Πόρτο σου έκανε 4-0 πριν καν κανείς ξυπνήσει. Τον Οκτώβριο στο Γιουβέντους βγήκε μισός άνθρωπος, στο Μάντσεστερ μου έκανε ημίχρονο θέαμα που χώραγε γκολ στην τελευταία στιγμή σαν δίνουν εισιτήριο σουπερμάρκετ τελευταίες στιγμές. Τότε ο Αλκαράθ ήταν εκείνος που φώναζε στο γήπεδο πως η ομάδα υπάρχει ακόμα — όσοι τον είχαν δει να βγάζει φωτιά στον Μάη ξέρουν τι σημαίνει πραγματικός ηγέτης. Τώρα όμως, τρεις κόκκινες κάρτες αργότερα, βλέπουμε έναν άλλον άνθρωπο. Στατιστικά κι εγώ ξέρω ότι αυτά συμβαίνουν — κάποιοι παίκτες κάνουν άλματα σαν σούπερμαν όταν βρίσκονται στο κέντρο της προσοχής, άλλοι γίνονται σκιές όταν κανείς δεν τους κοιτάζει. Αλλά εδώ μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο από νούμερα. Το πεδίο τον ξέρει. Του Μαρτίν. Του φωνάζει όταν βγαίνει σαν ψωμί φρεσκοψημμένο — όχι επειδή του έδωσαν μια φανέλα, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές ξέρει να βάζει γκολ σαν κωμικό που κάνει σόου την τελευταία πράξη. Η Ζιροντέν έκανε σίγουρα περισσότερα στις τρεις τελευταίες του αποχές; Μα βεβαίως! Όταν απουσιάζει ο πρωταθλητής κάποιος άλλος πιάνεται πρόχειρα να κάνει νταηλίκια σαν τον προηγούμενο κάδικο πρωταθλητή που φώναζε πως όλα γίνονται στα γκολ της ισότητας. Αλλά αυτό δεν είναι Αλκαράθ. Εκείνος είναι ο παίκτης που όταν επιστρέφει, θα σπάσει το γκρουπ σαν κεραυνός ανοιχτού ο ουρανός. Εκείνος λύνει αγώνες με ένα βήμα, όπως έκανε τότε που έπαιζε σαν τυπάκος του γκολφ που ετοιμαζόταν να χτυπήσει όλους σαν χόρτο στο γήπεδο. Ο Κέλτικ Πρωτάρης λοιπόν; Μην αστειεύεστε. Ο Αλκαράθ δεν κρύβεται πια στους τίτλους του Juniors — εκείνοι ήταν τα εισιτήρια για την μεγάλη σκηνή. Τώρα μιλάμε για τον άνθρωπο που έκανε την ομάδα του στην Πόρτο να δει το Γιουβέντους σαν ομάδα συλλόγου χωριού. Τον ίδιο που έκανε τους δημοσιογράφους να γράφουν πως "η ιστορική συνέπεια δεν πιάνεται από νούμερα" όταν εκείνος ήταν στο γήπεδο. Κοιτάξτε λοιπόν: εκτός από τρεις κόκκινες κάρτες υπάρχουν και τριάντα εκατομμύρια στιγμές όπου εκείνος σηκώθηκε όταν οι υπόλοιποι κάθονταν. Αυτές οι στιγμές δεν εμφανίζονται στους πίνακες — εμφανίζονται στις μνήμες εκείνων που ζουν τον αγώνα σαν ξεχωριστή εμπειρία. Κι εμείς εδώ μέσα ξέρουμε πως τέτοιες στιγμές τελικά πληρώνουν περισσότερα από όσους μπολιάζουν τις μέρες τους με πρωτοσέλιδα τίτλων. Περιμένετε λοιπόν την Πρώτο Μάγη — εκείνος θ’ ανέβει ξανά στο γήπεδο σα θύελλα. Κι όταν γίνει αυτό, τότε όλοι αυτοί που σήμερα γράφουν πως "είναι προβληματικός" θ’ αναγκαστούν να κλείσουν το στόμα τους. Γιατί ένας πρωταθλητής σπάνια γίνεται πρωτάρης — ο Αλκαράθ όμως έγινε πραγματικός πρωταθλητής όταν τον χρειάστηκαν περισσότερο.

ρε παιδιά εσείς μιλάτε σαν να βλέπετε έναν άλλον άνθρωπο αγορά σας εγώ βλέπω τον ίδιο αλκαράθ εκείνον τον Σεπτέμβρη που έκανε την πόρτο να μοιάζει με ομάδα άγαμων μαντράγας το γιουβέντους σου πάτησε σα σπόντα όσο κουνιόταν ακόμα η σκόνη από τις μπουτσες των τελευταίων του βημάτων στο κέντρο του γηπέδου η ατμόσφαιρα τότε ήταν σαν νάιλον του σούπερ μάρκετ στις τελευταίες στιγμές όταν πήρανε τις εισιτήρια κι εκείνος στεκόταν σα σίδερο στη θερμάστρα δεν υπήρχε φόβος εκείνον τον Οκτώβρη μόνο φωτιά ρε παιδιά φωτιά. τώρα; τώρα βγάζουν κόκκινα χαρτιά σα σχολιαρόπουλο που έκανε κάτι στ’ αλήθεια λάθος κι όλοι ξαφνικά βλέπουν τον προηγούμενο τρεις μήνες σα διαφημιστικό σποτ της ζιροντέν τι έγινε ξέχασα πως όλα αυτά είναι αριθμοί για τους άλλους όχι όμως για εμάς εδώ μέσα που θυμόμαστε εκείνον τον παλμό εκείνο τον τρόμο που σήκωνε όταν βγήκε σα φρέσκο ψωμί σκαμμένο στους θόλους των άλλων ομάδων να του κάνουνε καλαμπούρια. τι έγινε εκείνος ο θηρίο που έκανε την εθνική μας ομάδα να δείχνει σα ομάδα μπάσκετ γκολφ του χωριού όταν εκείνος αγγίξει τη μπάλα πιστεύατε πως ήταν έναςJunior παίκτης; εγώ τότε έκανα πρίζες στα τρικάλα και βγάζα τις φωτιές ηλεκτρολόγημα μα γνώριζα μια φωτιά όταν την είδα στον Αλκαράθ όταν τράβαγε στο Γιουβέντους εκείνος ήταν πρωταθλητής σ’ εκείνη τη φανέλα όχι στους τίτλους που γράφουνε στις εφημερίδες σήμερα. τώρα η ομάδα χάνει γιατί λείπει εκείνος ο θηρίο εκείνο το στοιχείο που έκανε τις ομάδες σα φύλλα χαρτιού στο χέρι ενός γκολφέρ εκείνος όμως είναι εδώ μέσα δεν έφυγε είναι στην κουζίνα κάνει μπίρες ενώ εμείς τρέχουμε σα τρελοί γύρω-γύρω εκείνος περιμένει την πρώτη μαγιά εκείνον τον Μάη εκείνον τον αέρα εκείνο το γκολ όπου όλα γίνονται σαν ν’ ανοίγουν οι ουρανοί κι εκείνος εμφανίζεται σα σίδερο καυτό σηκώνει το κεφάλι σα να λέει πως όλα αυτά ήταν μονάχα προετοιμασία. δεν μιλάω για νούμερα μιλάω για εκείνες τις στιγμές που ο κόσμος στέκεται σα νά νερό κάποιος τον τραβάει κατά μέσα εκείνος όμως συνέχιζε ας ήταν η ίδια η ομάδα που έκανα γκολ στο τέλος εκείνος ήταν εκείνος που έδινε σημάδια πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από νίκη και ήττα εκείνος ήταν ο πρωταθλητής πριν καν φορέσει τη φανέλα που φοράει σήμερα μην το ξεχνάτε το ζήτημα δεν είναι ποιοι τίτλοι έχει κάνει σήμερα αλλά ποιοι ήταν εκείνος όταν δεν τον ξέρανε καν εκείνος έφερε τον πραγματικό πρωταθλητισμό σα μουσικό όπου ξέρεις πως όταν βγει στη σκηνή όλα άλλαξαν έτσι έγινε εκείνος. περιμένετε την Πρώτο Μάγη εκείνος δεν είναι ένας Πρωτάρης εκείνος είναι ο πρωταθλητής που ξύπνησε από εκείνον τον Σεπτέμβρη εκείνος ξαναφέρνει τη φωτιά στη γη όταν βγει εκείνος από το ντουλάπι οι υπόλοιποι ας γράφουνε μέχρι τότε πως έκανα κάποια λάθη οι τίτλοι είναι σκόνη εκείνος είναι η φωτιά αφήστε τις κάρτες σας στις σακούλες σας όταν εκείνος βγει ξανά όλα τα κόκκινα χαρτιά θα είναι σκόνη στον αέρα μαζί τους κι όλα εκείνα που δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει πραγματικός πρωταθλητής.

Ρε ομογενείς μου, καλά ξημερώσαμε κιόλας; Αυτός ο Οκτώβρης δεν ήταν κάποιο όνειρο — βγήκαμε έξω για μπίρα εκείνο το βράδυ μετά την πορτογαλική κόλαση και ο Αλκαράθ είχε τα χέρια του γδαρμένα σαν να είχε χτίσει ολόκληρο το σπίτι μόνος του. Γιατί; Γιατί εκείνος ήταν ο μόνος που σηκώθηκε όταν οι υπόλοιποι κάθονταν σα ζόμπι μετά το γκολ-αστραπή. Την επόμενη μέρα στον δρόμο προς τη Μόρσια για κουρεία, ένας τύπος τον αναγνώρισε στο στενό απέναντι από την πλατεία και του φώναξε: "Ρε Αλκαράθ μου, αύριο εσύ σηκώνεις όλη την ομάδα στους ώμους σου!" Κι εκείνος γέλασε μόνο του κι έκανε ένα νεύμα σα να είπε "περιμένετε". Αυτή ήταν η κουβέντα της πόλης για τρεις ημέρες.

Τρεις κόκκινες κάρτες; Ωραια ωραια, αλλά εμένα το ξέρετε πως όταν το γήπεδο βρέχει γκολ και εκείνος βρίσκεται μέσα στήνει θέατρο ολόκληρο — όχι στατιστικά, όχι τίτλους, ούτε καν στην πρώτη γραμμή των νικών. Θυμάμαι εκείνο τον Νοέμβριο στον πάγκο όταν ήταν τραυματίας και κάποιος είπε "έχασε την κονσόλα του." Εκείνος όμως μέσα στο γήπεδο έκανε κάθε γκολ της ομάδας σαν να ήταν η τελευταία πράξη μιας σαπουνόπερας, εκεί όπου όλοι ψάχνουν την τηλεκοντρόλα για ν’ αλλάξει κανάλι. Μιλάμε για έναν που όταν γυρίζει, το γήπεδο γίνεται again ρε αρχαίο θέατρο — οι συμπαίκτες βλέπουν εκείνον πρώτα, οι αντίπαλοι κοιτάζουν το χρονόμετρο σα να πάει συνέχεια λιγότερο. Μα βεβαίως και κάνει λάθη — ο σπουδαιοτάτος μας Αλκαράθ έχει γίνει πια σούπερ σταρ, δεν είναι αυτό το ζήτημα. Το ζήτημα είναι πως αυτά τα λάθη συμβαίνουν μόνο όταν φοράει τη φανέλα ενός πρωταθλητή των τίτλων του Juniors, όχι όταν φοράει εκείνη τη φανέλα εκείνου που στις τρεις τελευταίες του εμφανίσεις σήκωσε τις τρεις ομάδες σα τσάντα απορριμμάτων. Τρεις κόκκινες κάρτες; Τρεις φορές που τον είπαν "πήγαινε σπίτι" επειδή υπερβολικά πολύ προσπάθησε να σηκώσει τους υπόλοιπους πάνω στους ώμους του. Αυτός δεν είναι ένας Πρωτάρης, ρε φίλοι μου. Είναι εκείνος ο Οκτώβριος εκείνος που έκανε την Πόρτο να μοιάζει με ομάδα ψυχαγωγικού συγκροτήματος, εκείνος που κουβαλούσε το γήπεδο σα σκοινί στήθους όταν λύγιζαν οι άλλοι σα άχυρα στον αέρα. Τρεις κόκκινες κάρτες; Γελάω. Μόλις είχε τελειώσει ο αγώνας της Πόρτο πριν τρεις εβδομάδες, κάποιος συμπαίκτης του τον ρώτησε "τι ήσουν εσύ σήμερα;" Κι εκείνος έκανε αυτό το χαρακτηριστικό του χαμόγελο σαν κλέφτης που ξέρει πως τελικά όλα τα άλλα ήταν σκόνη. Σκόνη. Όπως είναι σήμερα αυτά τα κόκκινα χαρτιά όταν εκείνος ξαναβγεί στον αέρα σα φλόγα — δεν θα μετρήσουν τίποτε περισσότερα από τους τίτλους των Juniors, εκείνοι πλέον είναι οι σημειώσεις στα περιθώρια μιας μεγάλης ιστορίας.

Τρεις κόκκινες κάρτες σημαίνουν πολλά — αλλά όχι αυτά που νομίζουν οι περισσότεροι εδώ μέσα. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο όταν σάρωσε το Γιουβέντους σα σούβλα ψωμί πάνω στο τραπέζι του κυρίου μπακάλου. Τότε κανείς δεν έκανε κριτική στα νούμερα, γιατί εκείνος είχε ήδη γίνει το ίδιο το γήπεδο: όλα έγιναν γύρω του, όλοι πήγαιναν εκεί που έβλεπαν εκείνον σα φάρο στον αέρα. Τώρα; Τρεις κόκκινες κάρτες στις τελευταίες εμφανίσεις; Μα βεβαίως! Αυτός είναι ο Αλκαράθ — όταν είναι εκεί, η ομάδα γίνεται μεγαλύτερη από τον εαυτό της, όταν δεν είναι, οι υπόλοιποι χάνουν σαν τυφλοί το δρόμο τους. Ποιος θυμάται σήμερα εκείνον τον Σεπτέμβριο; Την Πόρτο που έκανε 4-0 πριν καν κάποιος βγάλει το πρωινό του ποτό; Την ιστορική νίκη στο Γιουβέντους όπου πάτησε όλον τον αγωνιστικό χώρο σα ζύγισμα σιτηρών; Εκείνον τον Οκτώβριο όταν έκανε ημίχρονο στη Μάντσεστερ και είχε ήδη σώσει την ομάδα πριν βγει καν η πρώτη παράταση; Αυτές δεν ήταν στιγμές ενός Juniors πρωταθλητή — ήταν στιγμές ενός ανθρώπου που είχε αποφασίσει πως η ομάδα του είταν η ομάδα του, όχι ένας τίτλος μαζί της. Κι όμως τώρα κάνουν τον θόρυβο όσοι ξέρουν μόνο τους τρεις τελευταίους αγώνες. Η Ζιροντέν έκανε καλά όσο έλειπε; Να βγγάζω κι εγώ συμπεράσματα όταν μια ομάδα κάνει κάτι χωρίς αυτόν; Μα είναι αστεία αυτά που λέγατε παλιότερα όταν φωνάζατε πως "η ομάδα υπάρχει ακόμα επειδή υπάρχουν εκείνες οι στιγμές". Τώρα εκείνες οι στιγμές λείπουν και ξαφνικά γινόμαστε όλοι ειδικοί στα νούμερα; Τρεις κόκκινες κάρτες σημαίνουν πως εκείνος έδωσε περισσότερα από όσο έπρεπε σε αγώνες που δεν έπρεπε καν να υπάρχουν. Σημαίνουν πως όταν ένας πρωταθλητής ξεπεράσει τα όρια του εαυτού του, τότε οι αριθμοί λένε ψέματα — όπως έκαναν πάντα. Αυτός δεν είναι ο Πρωτάρης του Κέλτικ, είναι εκείνος ο Οκτώβριος που έκανε την ομάδα του σα σίδερο σ’ έναν κόσμο από ψευδόχρυσο. Περιμένετε τον Μάη; Εγώ περιμένω κάτι περισσότερο. Περιμένω τον άνθρωπο που άλλαξε το γήπεδο μόνο με την παρουσία του — εκείνον που έκανε τους τίτλους των Juniors ν’ ακούγονται σα ανέκδοτα στις γωνίες των bar. Αυτός είναι ο Αλκαράθ. Μην τον ξεχνάτε ποτέ.