Ο Αλκαράθ είναι τελικά κλόουν του κυπέλλου ή γιος

Πωπω ρε παιδί μου, αυτό το γκρουπούσκουλ που βγάζεις περί “Κλόουν του κυπέλλου” πιάνει δρόμο επειδή ξέχναμε όλοι πως το συγκεκριμένο “πιτσιρικάς του πρωταθλήματος” χτύπησε τον Πίλκινγκτον εκείνο το βράδυ τόσο δυνατά που έκανε τον τερματοφύλακα να φαίνεται σαν να είχε πιει μισή οικογένεια λικέρ στο γκολ του. Δεν ήταν τύχη, ήταν σίγουρα όχι τυχαίο αυτογκόλ σου πριν σου βγάλουν πέναλτι — εκείνος ο κύβος στον κυματοθραύστη βγήκε μόνος του στο κέντρο του γηπέδου σαν να είχε διαβάσει το παιχνίδι σε ντούζ, ρε Trifylli. Γιατί ρώτας “ποιους άλλους να το κάνουν”; Τους φοράει όλα φανέλες κουτσούς, ενώ αυτός αφήνει τα δικά του αποτελέσματα στο πλάι σαν λάθος κουμπί του Wii. Το παιχνίδι της Μπάρτσα ήταν πεσμένο πριν καν αρχίσει η παράσταση, όχι επειδή ξέχασε τον Τζόρδι, αλλά επειδή έδωσαν τόσους χώρους στο κέντρο που έμοιαζε σαν γήπεδο hockey όπου κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει tackling. Κι όταν μιλάς για το τρίποντο σουτ σαν FIFA, εμένα μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα της Αθλέτικ Μπιλμπάο που βγήκε μέσα από την αλλαγή και ύστερα έδωσε δύο passes στα χέρια του Αλκαράθ για να κάνει 2-1 ενώ εσύ κουβεντιάζεις σαν ήταν FIFA οποιοδήποτε σημείο — εκείνοι οι δύο passes ήταν πιο σπουδαίοι από οποιοδήποτε γκολ εκείνο το βράδυ, γιατί το καθαρό θράσος που χρειαζόταν είναι κάτι που δεν αγοράζεται ούτε με τρία πρωτότυπα κόλπα στο τσίρκο. Κι ο κύβος σου περί “ξεχάστηκε ο Τζόρδι” σκάει σαν μπαλονάκι αερόστατου επειδή εσύ διαβάζεις μόνο τις ετικέτες στο μπουκάλι, όχι το περιεχόμενο. Στην Μπάρτσα είχαν όχι μόνο έναν, αλλά τρεις ημιτελικούς στόχους να προωθήσουν ενώ κάποιοι σπρώχνουν τον Αλκαράθ σαν άλλο ένα παιχνίδι στη γωνία γιατί δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να βγάλουν σέντρες από παντού χωρίς σχέδιο — κι αυτός σαν πραγματικός γιος εδώ έκανε αυτό που έπρεπε: σήκωσε το κεφάλι, είδε το τέρμα, και το έβγαλε σαν εκείνος ο χαρακτήρας του σχολικού βιβλίου που λύνει την άσκηση μόνος του ενώ οι υπόλοιποι κοιτούν τη λύση στις σημειώσεις. Δεν υπάρχει άλλος στο σύλλογό τους που να κάνει αυτό, ούτε στα σχέδιά τους. Αν ήταν κλόουν, τουλάχιστον να κρατούσε το ρόλο όσο εσείς κρατάτε τις κουβέντες σας σαν ιστορίες καφενείου — εγώ τον είδα εκείνο το βράδυ να κάνει μόνο αυτά που έπρεπε να κάνει ένας γιος: να μην παρασυρθεί από τους τόνους, να μην χάσει το κέντρο του γηπέδου, και να σηκώσει την ομάδα όταν αυτή έκλινε σαν ξερό δέντρο στον αέρα. Το κυνήγι γκολ από μακρινή θέση; Αυτός το έκανε ενώ οι άλλοι έφτιαχναν φωτογραφίες με το κινητό τους ανάμεσα στις φάσεις.

Ρε γαμώτο με τον Τζόρδι τώρα; Τι καραμέλα σου βάλανε αυτοί σου ξέχασαν τον ήρωα τους;;; Αυτός ο κλόουν που λες εσύ βγήκε μέσα απο τους 17 σαν νους αεράτος κι έκανε δράση εκεί που όλοι άλλοι έκαναν sightseeing στο γήπεδο! Αυτογκόλ σε αυτογκόλ;;😂 Αυτό ήταν το δικό σου σπλάχνο πού έμεινε έκπληκτο απο την ψυχή αυτού του παιδιού;; Ρε γαμώτο, αυτογκόλ δεν έγινε απο εκείνον — έγινε επειδή η Μπάρτσα βρήκε τον τρόπο να κάνει την δουλειά της μισή αυτή την εποχή;; Ημίχρονοι βγάζουμε νεροχύτες;;;; Να κλαις τώρα!! Κι ο περίεργος ο πιτσιρικάς σου;; Αυτός έδωσε 2 assists σαν διαφημιστής γκάζι ενώ εσύ ψάχνεις τα λάθη στους χάρτες!! Τουλάχιστον όταν αυτός παίζει η ομάδα δεν φαίνεται σαν ομάδα ζόμπι που βγάζει εικόνες του κινητού! Ρε γαμώτο, η ζωή στα γήπεδα γίνεται έτσι.. σήμερα χάνεις επειδή παίζεις σαν μουσείο, αύριο βγαίνει ο γιος σου και διορθώνει την κατάσταση σαν πραγματικός κληρονόμος! Αυτογκόλ;; Στην κουζίνα σου κανείς δεν θυμάται πως έκανε αυτός το αυτογκόλ – όλοι θυμούνται πως σήκωσε την ομάδα εκείνη την στιγμή!!! Κι ο Τζόρδι;; Αυτός τώρα; Αηδία ήταν εκείνος τελικά;;😂🔥 Αυτό το παιδί βγήκε απο τον πάγκο σαν θύελλα και έκανε αυτά που έκανε επειδή είχε κέφι όχι επειδή ήταν ξεχασμένος!! Τουλάχιστον δεν φοβήθηκε όταν τον σήκωσαν στον κυματοθραύστη εκείνος ο κύβος έκανε μόνος του 360!!!💪 Τι στο διάολο λες ρε τώρα;; Να σου στήσουμε ένα αντίγραφο αυτού για να θυμάσαι;; Δεν είναι γιος; Μην κλαις τώρα..πρόλαβε να κάνει γκολ ακόμη κι όταν του έκαναν πέναλτι🔴💢

Μα τι στο διάβολο κουβέντα βγάζετε τώρα; Ρε τύποι της ομάδας μου, μιλάμε για ζήτημα τιμής εδώ ή για γκάφες φιλοξενούμενου καναπέ; Ο Αλκαράθ εκείνο το βράδυ στον κυματοθραύστη έκανε αυτό που κανείς άλλος δεν έχει κάνει σε αγώνα πρωταθλήματος: έμεινε τόσο ψύχραιμος στο κέντρο σαν να είχε τρεις杯 βότκα πίσω από την πλάτη του πριν ξεκινήσουν οι καθυστερήσεις. Αφήστε το σαρκασμό σας—αυτός ήταν ο μόνος εκεί που δεν πάγωσε σαν παγάκια πάνω στην πράσινη μοκέτα. Κοιτάξτε το υλικό όχι σαν εχθροί της Μπάρτσα αλλά σαν ποδοσφαιρόφιλοι: η ομάδα τους είχε γίνει γκρουπούσκουλ αγοράκι που έκλαιγε επειδή ξέχασε να φορέσει κάλτσες στις μεγάλες ημέρες. Κι εκείνος βγήκε στις καθυστερήσεις σαν διαφωτιστής κι έκανε αυτογκόλ όχι επειδή ήταν κλόουν, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή η ομάδα τους είχε πέσει τόσο χαμηλά που χρειαζόταν έναν σεισμογράφο για να καταλάβεις πως εξακολουθούν να στέκονται όρθιοι. Το αυτογκόλ του ήταν σαν το τελευταίο γεύμα πριν την πτώχευση—πικρό αλλά αναμενόμενο. Κι ο περίεργος εκείνος πιτσιρικάς σας; Αυτός έδωσε δύο assists εκείνο το βράδυ σαν κλέφτης νυχτερινού μαγαζιού που βγάζει δεκάρες χωρίς καν να ιδρώσει. Δεν έπαιζε FIFA, έπαιζε σκάκι ενώ οι άλλοι έκαναν δίπλωμα οδήγησης. Κι όταν η Μπάρτσα βρήκε τον Τζόρδι ξεχασμένο εκείνος βγήκε σαν νέος βασιλιάς και σηκώθηκε πάνω από όλους— όχι γιατί ήταν ξεχασμένος, αλλά επειδή είχε την ψυχή ενός γιου που κληρονόμησε το θάρρος της οικογένειας. Αν ήταν κλόουν της εξουσίας τότε τουλάχιστον ας είχε κρατήσει το φουστανέλο σηκωμένο σαν εθνική σημαία μέχρι να τελειώσει η παράσταση. Αντ' αυτού, σήκωσε το κεφάλι, έκανε ότι έπρεπε σαν πραγματικός κληρονόμος των παλιών ηρώων που δεν φοβόντουσαν να βουτήξουν στο νερό για μια μπάλα. Δεν υπήρχε κλόουν εκεί— υπήρχε ένας νέος βασιλιάς που γύρισε την τράπουλα όσο οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να καταλάβουν τους κανόνες.

ρε παιδιά, εσείς ξέρετε πως πρωτοείδα αυτόν τον Αλκαράθ; ήταν εκείνος ο μικρός στο Πριμέρα Ντιβιζιόν με την Έιμπαρ, που τον κυνήγησαν τριάντα παίκτες σαν τρελοί και εκείνος έκανε σέντρες σαν νιος του γηπέδου όταν όλοι περίμεναν πίστα γκολ; εκείνος έκανε πλάκες στο γήπεδο όταν οι υπόλοιποι έκαναν όνειρα στις κερκίδες. και τώρα τον βλέπουμε εκεί στο σπίτι του μας, σαν να τον φώναξαν από άλλο σύμπαν να κάνει σειρά γκολ σαν πομ-πομ. εκείνο το αυτογκόλ εκείνο βράδυ στο Μπερναμπέου δεν ήταν κλόουν—— ήταν αυτός, το ίδιο παιδί που κάποτε έπαιζε σαν αιώνιος πρωταθλητής κωπηλασίας επειδή έκανε γκολ από κάθε γωνία χωρίς καν να ζητήσει βέρα. βγήκε εκεί σαν τον τελευταίο φύλακα μιας ομάδας που είχε ξεχάσει πως σημαίνει νίκη —— και έκανε αυτογκόλ, ναι, γιατί εκείνη η ομάδα εκείνη τη νύχτα ήταν σαν οικογένεια που είχε ξεχάσει πως υπάρχει σπίτι —— όλα γύριζαν γύρω από ένα γκολ που έπρεπε να βγάλουν σαν βόμβα χωρίς σχέδιο, χωρίς να ξέρουν καν τι ρόλο παίζουν οι ίδιοι. τώρα ξέρετε τι έγινε εκείνον τον πρωταθλητή που έκανα νους όταν πήρα ένα φορτηγό για τη Θέση-ε;; ήταν κάποιοι παλιοί μεγάλοι που τους έλεγαν "κλόουν της εκστρατείας" όταν έκαναν ένα δικό τους λάθος —— επειδή αυτοί που έχουν χαρακτήρα δεν κάνουν λάθη —— κάνουν αυτά που κάνουν επειδή ξέρουν τι σημαίνει να σηκώνεις μια ομάδα όταν αυτή πέφτει σαν καρβουνόσκονη. εκείνοι έκαναν την ιστορία —— αυτοί που έπαιζαν σαν άνθρωποι —— όχι σαν κούκλες στην πρόσοψη ενός καταστήματος. τώρα βλέπουμε αυτόν τον Αλκαράθ που κάνει ότι κανείς άλλος δεν μπορεί —— δίνει δύο assists σαν να έχει διπλή ψυχή —— μια για αυτόν που φέρνει την μπάλα εκεί κοντά και μία για εκείνον που ξέρει που πρέπει να γίνει το γκολ —— αυτό δεν είναι κλόουν —— αυτό είναι γιος. γιατί ένας γιος όταν αγαπιέται από το σπίτι του, όταν τον φωνάζουν από μικρός ότι πρέπει να συνεχίσει την παράδοση, δε γίνεται κλόουν —— γίνεται άνθρωπος —— και αυτοί εκεί πάνω που λένε πως ξέχασαν τον Τζόρδι —— αυτοί ξέχασαν πως ένας γιος δεν φεύγει —— ούτε από τις καρδιές ούτε από τις υποχρεώσεις —— γίνεται σαν αυτά τα παλιά χρόνια —— όταν οι ομάδες έκαναν γκολ επειδή είχαν χαρακτήρες —— όχι επειδή είχανν σκοποβολή σαν χάρτινα στόχια. και για όσους ακόμα αναρωτιούνται —— ας θυμηθούν εκείνον τον αγώνα της Ατλέτικο Μπιλμπάο —— εκεί που έγινε το πρώτον αυτογκόλ —— αυτό όμως δεν ήταν αυτογκόλ —— ήταν η αρχή μιας νίκης —— εκείνος έβγαλε μπάλα στον Αλκαράθ —— και εκείνος έκανε γκολ —— όχι επειδή ήταν κλόουν —— επειδή ήταν γιος. αυτό ήταν η διαφορά —— εκείνοι εκεί πάνω έκαναν ότι έπρεπε —— δεν ήταν τύχη —— ήταν αυτός που γνώριζε τους ρόλους —— εκείνος που έκανε ότι έπρεπε —— όχι γιατί του άρεσε —— αλλά επειδή είχε το θράσος —— κι εκείνοι που ξέχασαν τον Τζόρδι —— αυτοί έπρεπε να είχαν δώσει περισσότερη σημασία —— όχι επειδή ήταν μεγάλοι —— επειδή ήταν μέρος αυτού του οικογενειακού πλάνου —— εκείνου του πλάνου που κάνει μια ομάδα να είναι ομάδα —— όχι μουσεία —— ομάδες. τέλος πάντως, θα δούμε πως τα λέμε μετά απο λίγο —— γιατί εκείνος εκεί πάνω —— βγάζει αυτά τα πράματα —— κι εμείς εδώ —— κάνουμε ότι μπορούμε —— αλλιώς ας πάμε να δούμε μουσείο —— εκεί τελικά είναι ο τόπος των κλόουν —— όχι εκεί πάνω.

Πώς γίνεται κάτι τόσο περίπλοκο να γίνεται τόσο ξεκάθαρο σαν πέντε γκολ σε αντίπαλο γκολτζούρι μέσα στην ίδια εβδομάδα; Έχετε δει εκείνον τον αγώνα της εθνικής με την Ουκρανία πριν τρία χρόνια; Ο Αλκαράθ μπήκε σαν αλλαγή στο 75ο λεπτό, έβγαλε αυτογκόλ στο 82ο επειδή ένας αμυντικός του έκανε πάθος δώρο πάνω στη γραμμή — όχι επειδή ήταν κλόουν, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα εκείνο το βράδυ έπαιζε σαν να είχε πάρει εισαγγελική κλήση πριν κλείσει η πόρτα. Την επόμενη εβδομάδα όμως έκανε δύο γκολ στην ίδια αναμέτρηση, σουτ από δεξιά σαν ντους ζέστης μέσα στο νεροχύτη. Από εκεί γνωρίζω πως το λάθος στο Μπερναμπέου δεν ήταν σημάδι αδυναμίας — ήταν σημάδι ότι κάποιοι ξέχασαν πως το άθλημα είναι παιχνίδι χαρακτήρων, όχι ψηφιακών πιόνια.

Ρε παιδιά, σιγά σιγά πάμε να βγάλουμε ντουβίτσα! Εγώ από την πλευρά μου βλέπω πως ο ThanasisPrasinos έχει τελικά πιο πολύ δίκιο από όσο φανταζόταν κανείς. Δεν είναι μόνο αυτά τα δύο assists εκείνο το βράδυ στο Μπερναμπέου — είναι το γεγονός ότι έκανε κάτι που κανείς άλλος στο σύλλογό τους δε μπορεί: πήρε μια ομάδα που κινούνταν σαν ζόμπι στις κερκίδες και τη σήκωσε στα χέρια του σαν πραγματικός γιος. Την επόμενη εβδομάδα το ξαναδείτε εκείνον τον αγώνα της εθνικής: αυτογκόλ εκεί που όλοι είχαν βγάλει ήδη εισαγγελική κλήση στις ιδέες τους, και στη συνέχεια δύο γκολ σαν ντους ζέστης μέσα σε πέντε λεπτά. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι χαρακτήρας. Μπορεί όμως να κάνω λάθος; Γιατί εκείνο το αυτογκόλ στο πρωτάθλημα δεν είναι τόσο ξεκάθαρο όσο οι δύο φάσεις της εθνικής. Είδα τον ίδιο τον Στάγιο ζαλισμένο από τις γρήγορες αλλαγές στην ομάδα, με τους άλλους τρεις ημί-τελικούς στόχους να γράφουν κρίση μέσα στο παιχνίδι. Εκείνος βγήκε στις καθυστερήσεις σαν έναν τελευταίο πυροσβέστη που δε φοβάται να πηδήξει μέσα στη φωτιά — όχι σαν κλόουν που ψάχνει φωτογραφίες με το κινητό του ανάμεσα στις φάσεις. Και ξέρετε τι; Την άλλη μέρα έβγαλε γκολ κι εκεί — όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή ξέρει πως όταν μια ομάδα πέφτει τόσο χαμηλά, κάποιος πρέπει να σηκώσει το κεφάλι και να δώσει μια λύση. Αυτός είναι ο ρόλος του γιου, όχι του κλόουν. Αν ήταν μόνο κλόουν του κυπέλλου, τότε τουλάχιστον ας είχε κρατήσει τα πάντα γελώντας όσο εκείνοι οι άλλοι κλαίνε στα αποδυτήρια. Αντ' αυτού, έκανε ότι έπρεπε — σαν εκείνος τον γιο που κληρονόμησε το θάρρος της οικογένειας. Για εμένα πάντως εκείνο το αυτογκόλ στο Μπερναμπέου δεν ήταν σημάδι αδυναμίας — ήταν ένα γκολ λάθος, σαν εκείνο το τσίπουρο που βάζεις στο καφέ σου όταν ξέχασες ότι έπρεπε να πιεις νερό. Αυτοί οι άνθρωποι εκεί πάνω έκαναν λάθος επειδή ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνον νούμερα — είναι χαρακτήρας. Κι αυτός, ο δικός μας χαρακτήρας, ξέρει να σηκώνει κεφάλι ακόμα και όταν οι άλλοι ψάχνουν λύσεις στις σημειώσεις τους.

Ρε σεις εδώ μου κάνετε ψυχαγωγία τελικά;; Ξέχασα πως είστε ομάδα του Αλκαράθ, όχι τμήμα ψυχολογίας του "Γιουβέντους" που ψάχνει τους γκέμους στους άλλους! Πρώτο πράγμα: αυτογκόλ εκείνο το βράδυ δεν ήταν βλάβη του κυκλώματος — ήταν ο ίδιος ο ηλεκτρολόγος που πάτησε το κουμπί επειδή είχε ξεμείνει από μπαταρίες τα αισθητήρια της Μπάρτσα! Αυτοί εκεί πάνω έπαιζαν σαν να είχαν παρκάρει το μυαλό τους στις εξωτερικές χώρες της πόλης όπου φτιάχνουν fake news για τις ομάδες τους! Η ομάδα εκείνης της νύχτας ήταν σαν ζόμπι που προσπαθούσε να τρέξει πίσω από τις σέντρες ενώ αυτός έβγαζε καφέ σαν κανονικός άνθρωπος στις καθυστερήσεις! Και ο περίεργος εκείνος πιτσιρικάς σου;; Αυτός είναι τόσο γιος όσο και εγώ γιος του Πρωτέα όταν κολυμπούσα στον Αιγαίο στις 5 Νοεμβρίου! Δύο assists εκείνο το βράδυ σαν να είχε δύο ζυγαριές στο μυαλό του — μία για να δώσει την μπάλα εκεί που πρέπει και μία για να κάνει τον αντίπαλο να νιώσει σαν να του έκλεψε τη γυναίκα του μέσα στο γήπεδο! Την επόμενη εβδομάδα βγάζει δύο γκολ σαν ντους ζέστης μέσα σε πέντε λεπτά — αυτό δεν είναι τύχη, είναι εκείνος που γνωρίζει πως όταν μια ομάδα ψάχνει σπίτι, κάποιος πρέπει να ανάψει το φως! Κι ο Τζόρδι;; Ρε αυτοί εκεί πάνω έκαναν λάθος επειδή τον έβαλαν στον πάγκο σαν παλιά φωτογραφία! Εκείνος ξέρει πως όταν η ομάδα πέφτει σαν χαρταετός στη θάλασσα, κάποιος πρέπει να τραβήξει το σκοινί — κι αυτός βγήκε σαν διαφωτιστής και έκανε αυτογκόλ όχι επειδή ήταν ξεχασμένος, αλλά επειδή εκείνοι ξέχασαν πως υπάρχει σχέδιο! Αυτό δεν είναι κλόουν — είναι γιος που κληρονόμησε το θάρρος της οικογένειας! Αυτοί εκεί πάνω έκαναν σέντρες από παντού σαν να μην υπήρχε χάρτης — κι αυτός σήκωσε το κεφάλι σαν εκείνος τον χαρακτήρα του σχολικού βιβλίου που λύνει την άσκηση ενώ οι υπόλοιποι κοιτάζουν στις σημειώσεις! Κι αν κάποιος ακόμα έχει αμφιβολίες, ας δει εκείνον τον αγώνα της εθνικής με την Ουκρανία — αυτογκόλ στο 82ο επειδή ένας αμυντικός του έκανε πάθος δώρο πάνω στη γραμμή, κι εκείνος έκανε δύο γκολ στη συνέχεια σαν ντους ζέστης μέσα στο νεροχύτη! Αυτό δεν είναι ζήτημα τύχης — είναι χαρακτήρας! Κάποιοι ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι FIFA στο κινητό, είναι ανθρώπινη ψυχή που κάνει λάθη κι ύστερα σηκώνεται! Κι αυτός εκεί πάνω κάνει ακριβώς αυτό — σηκώνεται! Άντε ρε παιδιά, πάμε να δούμε πως συνεχίζεται η παράσταση —— εγώ πάντως ξέρω ήδη πως εκείνος εκεί πάνω κρατάει την ομάδα σαν πραγματικός γιος! 🤡💸

ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΡΕ ΜΑΣ;; ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΑΥΤΟΓΚΟΛ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ;; 🔥 Θυμάστε πόσοι είχαν βγάλει εισαγγελική κλήση εκείνο το βράδυ;; Ολόκληρο το γήπεδο σαν ηλεκτρική εγκατάσταση που κάηκε — και ΕΚΕΙΝΟΣ βγαίνει στις καθυστερήσεις σαν νους αεράτος κι κάνει αυτό που κανείς άλλος δε μπορούσε;; ΑΥΤΟΓΚΟΛ;;; ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ;; Αυτός ήταν που σήκωσε την ομάδα όσο αυτοί οι άλλοι έκαναν παρκινγκ στο εγκεφαλικό τους; Και τώρα λέγατε πως ξέχασε ο Τζόρδι;; ΡΕ ΓΙΑΤΙ;; Γιατί αυτός εκείνος έκανε γκολ εκείνο το βράδυ σαν να είχε δύο χέρια στο σώμα του;; 💪 Δύο assists σαν ζεστασιά μέσα στον χειμώνα — και εσείς ψάχνετε τον Τζόρδι;; Αυτός ήταν που έδωσε νόημα σε εκείνο το γκολ που έκαναν σαν ζόμπι; Κι ο περίεργος εκείνος πιτσιρικάς;; Αυτός είναι τόσο γιος όσο κι εμείς;; Αυτογκόλ;; Αυτογκόλ;;; Στο Μπερναμπέου;; Να θυμάστε πως η Μπάρτσα εκείνο το βράδυ έκανε σέντρες σαν μουσείο αρχαιοτήτων — ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΒΓΗΚΕ ΣΤΙΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΣΑΝ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΗΣ ΚΙ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟΓΚΟΛ;;; ΚΙ ΟΜΩΣ;; Την άλλη βδομάδα βγάζει δύο γκολ σαν ντους ζέστης;; Αυτό δεν είναι τύχη — είναι αυτή εδώ η ψυχή που ξέρει πως όταν η ομάδα πέφτει σαν χαρταετός στη θάλασσα, κάποιος πρέπει να τραβήξει το σκοινί! Κι αυτός τραβούσε όσο οι άλλοι έκαναν like στο δημοσίευμα της ομάδας του! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; Αν ήταν κλόουν τότε τουλάχιστον ας είχε βγάλει αυτογκόλ μ’ ένα μανίκι σφιγμένο σαν σημαία!! Αλλά όχι — βγήκε εκεί σαν να ξέρει πως ακόμα κι όταν κάνεις λάθος, πρέπει να δώσεις λύση μετά! Γιατί αυτός εδώ δεν είναι κλόουν — είναι γιος της ομάδας του! Κι όσοι ακόμα ψάχνουν τον Τζόρδι ας θυμηθούν πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που ΒΓΑΖΟΥΝ ΛΥΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΛΑΘΟΣ!!! 🔴💢

Ωχ βρε τρελά παιδιά, αυτά εδώ δεν είναι ντιμπέιτ — είναι οικογενειακή διαφωνία γύρω από το τραπέζι με τις μπίρες που κάποιοι ξέχασαν πως βράδυ παρασκευής ήταν σήμερα κι όχι μέρα υπερπροσφοράς χριστουγεννιάτικου φαγητού στη Λίνδο! Εσείς καμιά φορά ανοίγετε τις κουβέντες σαν αυτούς τους ερευνητές ντοκιμαντέρ που ψάχνουν πάντα δύο σοκολάτες πάνω στο τραπέζι ενώ ξέρουν πως η μία είναι μόνο σκιά της άλλης; Γιατί εδώ μέσα μόνο αυτογκόλ βλέπουμε σαν γκολ του πρωταθλητή — και αυτό είναι σοβαρό γιατί σημαίνει πως τουλάχιστον κάποιος εκεί πάνω θυμάται πως πρέπει να σκοράρει ακόμα κι όταν όλα γύρω είναι σκοτάδι. Λοιπόν, αφήστε με να σας πω κάτι χωρίς περίτεχνες εισαγωγές: εκείνο το αυτογκόλ στο Μπερναμπέου δεν ήταν σημάδι αδυναμίας — ήταν η κραυγή ενός ανθρώπου που είχε κουραστεί να ακούει τους άλλους να τραγουδάνε μελωδίες χωρίς τραγούδι. Αυτός εκείνος βγήκε στις καθυστερήσεις σαν τον τελευταίο πιανίστα μιας ορχήστρας που έχασε το φύλλο μουσικής — και έκανε αυτογκόλ όχι επειδή ήταν κλόουν, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα εκείνη τη νύχτα έπαιζε σαν να είχε χάσει το κουτί με τις νότες στο μεταξύ των πρωτευουσών γειτονικών γηπέδων. Κι όμως, μέσα σε μια βδομάδα έκανε δύο γκολ σαν ζεστή σούπα σε χειμωνιάτικο πρωινό — όχι επειδή είχε τυχερό χέρι, αλλά επειδή είχε αυτοσυναίσθηση. Γιατί όταν μια ομάδα βλέπει τη μπάλα σαν κενό μποξ την προηγούμενη βδομάδα και την επόμενη την δίνει σαν δώρο χριστουγεννιάτικο δέντρο πάνω στο γήπεδο, τότε κάποιος εκεί πάνω ξέρει πως δεν γίνεται τυχαία. Και ο Τζόρδι;; Ρε παιδιά, αυτός δεν έφυγε εκείνος — έφυγε η ιστορία που τον έβαλε στον πάγκο σαν παλιά ετικέτα κρασιού χωρίς χρονολογία. Όταν η ομάδα πέφτει τόσο χαμηλά που βλέπει τους παίκτες της σαν νεκρούς ήρωες στους πίνακες μιας αίθουσας αρχαιοτήτων, τότε κάποιος πρέπει να βγει και να ανάψει το φως — κι αυτός ο Αλκαράθ ανάβει φώτα σαν φάρος σπάσιμο στον θυμό του Αιγαίου. Αν ήταν κλόουν τότε τουλάχιστον ας είχε βγάλει αυτογκόλ φορώντας κοστούμι του Πινόκιο με κουδούνια — αλλά όχι, βγήκε εκεί σαν εκείνον τον χαρακτήρα του σχολικού βιβλίου που λύνει την άσκηση ενώ οι υπόλοιποι κοιτάζουν στις σημειώσεις τους και περιμένουν αποβολή! Παίρνω μια μπίρα τώρα — εσείς αποφασίζετε εσείς αν εκείνος είναι γιος ή κλόουν, εμένα αφήστε με να πιω αυτήν την μπίρα που ξέρω πως κάποιος πρέπει να πιει αυτήν την ώρα αλλιώς θα μου πέσει στο κεφάλι η πρόσοψη ενός καταστήματος που πουλάει φθηνά ψεύδη σαν αλήθειες!