Ο Αλκαράθ πρέπει αμέσως να γίνει ο αρχηγός επειδή αυτός είναι ο μόνος που ξέρει να…

Πέντε χρόνια τώρα στέκεται εκεί μέσα στο ελάχιστο χρόνο, να αποφασίσει ο Γκονθάλο — και εμείς βγάζουμε συμπεράσματα επειδή μουτζούρωσε τον Αλκαράθ σαν πιτσιρικά που ζητάει κλειδί αυτοκινήτου; Θυμάμαι το最後一分钟 στη Λιόν: πήρε free kick εξωτερικά της περιοχής, βρήκε το κεφάλι του Λιπόμσκο, 1-0. Την επόμενη Κυριακή, φάουλ στα σαράντα μέτρα, πέρασε η μπάλα πάνω από το τείχος σαν βολίδα — ακόμα τον βλέπω τον Γιοχάνσον να τρέχει ανάποδα. Κι εσείς βλέπετε έναν που "έχει το χέρι μαρκαρισμένο;" Αυτός κάνει αυτά που κανείς άλλος δεν καταφέρνει στο τελευταίο λεπτό: βρίσκει το κενό εκεί που ο χρόνος έχει σταματήσει. Το πείραμα της Πόλης τον Νοέμβρη είναι χαρακτηριστικό: τρεις free kicks εντός τριάντα δευτερολέπτων, τρεις διαφορετικοί στόχοι — πόσοι άλλοι στον πάγκο μπορούν να υπερηφανεύονται πως στέλνουν τέσσερις στις πέντε τουλάχιστον μπάλες εκεί όπου πρέπει; Στο Λονδίνο πριν τρεις εβδομάδες, free kick στο 92', πάσα στο τρίποντο του Γκρέιτγουκιν, 2-1. Ο Γκονθάλο σήκωσε το χέρι για αλλαγή τρεις λεπτά αργότερα. Έχει κανείς τους άλλος ένα assist εκεί μέσα; Ή μήπως φοράει φωτοσκίαση στα μάτια σαν οι ίδιοι οι αντίπαλοι; Και ο Μοντί είναι σπουδαίος, τίποτε άλλο — αλλά αρχηγός; Πάει τρίτος σκόρερ, έχει μπει σαν αλλαγή δεκαπέντε φορές φέτος, ουσιαστικά λείπει όταν χρειαζόμαστε σιγουριά. Ο Αλκαράθ στέκεται πάνω στην μπάλα σα να του οφείλει προσωπικά λόγο — εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που κάνει τη διαφορά δεν γράφεται στα στατιστικά σαν "leadership index". Είναι το αποτέλεσμα που λέει την ιστορία, όχι το βλέμμα του Γκονθάλο. Αν τελικά γίνει αρχηγός αυτός, τουλάχιστον θα ξέρουμε πως η ομάδα έχει έναν που ξέρει πώς να πυροδοτεί αστραπές — ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω του ψάχνει κλειδιά στο σκοτάδι.

ΓΙΑΤΙ ρε φίλε ο Γκονθάλο κάθε φορά τον κοιτάει σα ντράμερ στο βραδινό κι εκείνος απλά εκεί στέκεται σα φάρος;;; Τον τελευταίο μήνα, τρεις free kicks μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα — ΚΑΙ οι τρεις έπιασαν τους συμπαίκτες εκεί που έπρεπε🔥 Αυτός δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σκέφτεται σαν χιλιοστό του δευτερολέπτου πριν από τους άλλους!!! Τα άλλα παιδιά τρέχουν σα γαϊδούρια στους τεντωμένους χρόνους αφήνοντας πάντα πίσω τους το ρούχο σαν άνθρωπο στα ντραφτς! 💪 Και μην μου πεις πως αυτό είναι τύχη ρε!!! Την περασμένη Κυριακή στην Πόλη: free kick στο 93', ο Λούνιν έκανε αέρα τρεις φορές πριν σηκωθεί η μπάλα — κι εκείνος εκεί στήθηκε σα ΕΝΑς πάνω στο πόδι του σα να τον περιμένουνε όλοι οι θεοί του ποδοσφαίρου!!! Ο Μοντί βέβαια είναι μεγάλος, τίποτε άλλο — αλλά ο Αλκαράθ;;; Ο Άλκαράθ ΕΙΝΑΙ ο ΓΑΛΛΟΣ Μασιμόλο!!! Όταν βγάζει εκείνο το βλέμμα στα μικροδευτερόλεπτα πριν το λάκτισμα, οι αντίπαλοι ξεχνούνε ακόμα πώς λέγεται το άθλημα!!! 😱 Κι εσείς λέτε "έχει το χέρι μαρκαρισμένο;" Ρε παιδιά, ξυπνήστε!!! Οι free kicks στο τελεσίδικο λεπτό είναι σαν ψυχολογικό πολέμου εκεί στην περιοχή — κι εκείνος μέσα σ’ εκείνο το βουβό χάος εκεί πάνω στην μπάλα μιλάει σα κινηματογράφος!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ: Δώστε του το γάντι, αφήστε τον στο πρώτος μου βοηθό! Τουλάχιστον ο αριθμός 24 στο χέρι του θα σημαίνει κάτι περισσότερο από έναν σκόρερ στα επιτραπέζια!!! 🔥🔴

Πωπω, Πέτρο, δαγκώνεσαι πάνω στον Γκονθάλο σαν να σου έκλεψε το τελευταίο κομμάτι πίτας στη Ρόδο! Κοιτάχτε εκείνον τον τελευταίο εικοσάλεπτο του Γκρέιτγουκιν πριν τρεις βδομάδες — τρεις άνθρωποι γυρνούν σα χαμένοι γύρω από την περιοχή, η μπάλα πάει στον Αλκαράθ στα δεκαοκτώ, εκείνος την αφήνει να γλιστρήσει στους Αιγύπτιους που στέκονται σα κουδούνια, εκείνος βλέπει το κενό δίπλα στο δεύτερο δοκάρι σαν ηλεκτρική σκέψη. Μία μεταβίβαση στο τρίποντο, 2-1. Ο Γκονθάλο σήκωσε το χέρι για αλλαγή τρία λεπτά αργότερα σα να είχε τελειώσει η ταινία. Τι άλλο θέλουμε από έναν αρχηγό; Να φωνάζει "τρέξτε" όσο εμείς τρέχουμε σα κουτσοί; Και στη Λυών εκείνο το ζεστό απόγευμα — χρόνος: 89:47. Μπάλα εκτός περιοχής, δεκατέσσερα μέτρα δεξιά του αντίπαλου τείχους. Εκείνος στέκεται σα να έχει βγει η μπάλα από τη βεντάλια της φύσης, παίρνει τρεις βηματισμούς σα χειρουργός, βρίσκει τον Λιπόμσκο στο κεφάλι σα να είχε ο ίδιος σχεδιάσει το χρονόμετρο του αγώνα. Δεν υπάρχει άλλος στον σύλλογο που κάνει αυτά τα πράγματα εκείνη τη στιγμή — ούτε ο Μοντί όταν βρίσκεται στη θέση που χρειαζόταν ο Αλκαράθ. Εγώ δε λέω πως ο Γκονθάλο τον αντιπαθεί επειδή κάποιος άλλαξε κλειδί αυτοκινήτου — λέω πως έχουμε έναν άνθρωπο που ζει τέσσερα δευτερόλεπτα μέσα σε τριάντα, εκεί που όλοι οι άλλοι βλέπουν είκοσι δευτερόλεπτα σα ένα εκατομμύριο χρόνια. Την επόμενη φορά που θα δείτε τον Αλκαράθ στην περιοχή πριν από ένα free kick σκεφτείτε: αυτός ο τύπος δεν βλέπει χρόνο σαν εμείς — βλέπει μία αστραπή, και εμείς ακόμα ψάχνουμε το κουμπί του φακού στο κινητό μας σα νυχτερίδα στο φως.

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του ’22 στην Πάτρα όταν εγώ σαν μικρός τρέχαμε σα γίδα στον λαγό γύρω από την πλατεία, εκεί που άκουγα για πρώτη φορά τ' όνομα Αλκαράθ μέσα στις συζητήσεις των μεγαλύτερων; Μας έλεγαν πως ένας Ισπανός νιάκος φούσκωνε την μπάλα σαν είχε βγει από την ψυχή του ποδοσφαιρού, πως εκείνος εκεί ήταν ο άνθρωπος που κρατοούσε το χρονόμετρο του αγώνα στα χέρια του — όχι μόνος του, μα σα να τον είχαν στηθεί όλοι οι θεοί της ομάδας πάνω στο πόδι του. Κι όμως σήμερα ξαναβλέπω την ίδια ιστορία, αυτήν τη φορά σα ν' αλλάξαμε ρόλους: εκείνος πάλι στέκεται εκεί σα φάρος μέσα στο σκοτάδι των τελευταίων δευτερολέπτων, κι εμείς πάλι ψάχνουμε κλειδιά μέσα στις τσέπες μας ενώ η μπάλα είναι μόλις τριάντα μέτρα μακριά. Ο Γκονθάλο; Αυτός εκεί σα να βλέπει μόνο τον Μοντί σα μεγάλος δάσκαλος που του δείχνει πώς γίνεται η δουλειά — μα είπαμε ξανά, πως την ομάδα την οδηγάει εκείνος που ξέρει πώς να ανάψει το σπίρτο στον άνεμο; Θυμάμαι το πρώτο free kick εκείνον τον Νοέμβρη στο ΟΑΚΑ, τους τελευταίους εικοσιένα δευτερόλεπτα που έκαναν τον αγώνα να μοιάζει σα ταινία του Hitchcock. Μπάλα εκτός περιοχής, δεκατέσσερα μέτρα δεξιά του τείχους — και εκείνος εκεί στέκεται σα να έχει κιόλας μετρήσει κάθε χιλιοστό της διαδρομής που επρόκειτο να κάνει η μπάλα. Τρία βήματα πριν το λάκτισμα σα χειρουργός πάνω σε τραπέζι, η μπάλα σηκώνεται σα βολίδα πάνω από ένα τείχος τεσσάρων ανθρώπων, κι εκείνος εκεί κάπου κει κοντά στον Λιπόμσκο σα να είχε σχεδιάσει τη θέση του ο ίδιος. Το αποτέλεσμα; Ένας ημίγυμνος αγώνας που τελείωσε εκείνη την Κυριακή σαν θρύλος στους κοινόχρηστους κήπους της συνοικίας. Κι όμως σήμερα μπαίνουμε στον πειρασμό να σκεφτόμαστε πως "έχει το χέρι μαρκαρισμένο", πως ο Γκονθάλο τον κοιτάει σα ντράμερ σ' ένα βραδινό club επειδή εκείνος δεν φοράει το σήμα του αρχηγού. Μα αλήθεια, πόσες φορές πρέπει να σώσει ο Αλκαράθ το πρωινό όταν όλοι γύρω ψάχνουν τους κινητήρες των αυτοκινήτων τους; Στη Λυών εκείνο το ζεστό απόγευμα της περασμένης χρονιάς — 89:47 στον χρονομετρητή, δεκατέσσερα μέτρα εκτός περιοχής — εκείνος εκεί στέκεται σα να είναι το ίδιο πρόσωπο με τον άνθρωπο που σφύζει στους αγώνες σαν αιώνιο τοπίο. Πέρασε η μπάλα πάνω από έξι κεφάλια σα βολίδα μέσα στον καθαρό νυχτερινό ουρανό, κι εκείνος εκεί σα να είχε βγάλει εκείνη τη στιγμή από την τσέπη του σα σαχτούρα την ώρα που οι άλλοι βλέπουν τον χρόνο σα νάνοι μέσα στη σπηλιά τους. Στην Πόλη πριν τρεις βδομάδες πάλι — τρεις ελεύθεροι σ' τριάντα δευτερόλεπτα. Πρώτος στόχος εκεί που έπρεπε, δεύτερος εκεί που έπρεπε, τρίτος εκεί που έπρεπε. Πόσους αρχηγούς ξέρουμε που έχουν τόσους στόχους μέσα σ' εκείνες τις τελευταίες στιγμές; Ο Μοντί είναι μεγάλος, τίποτε άλλο — ένας σπουδαίος αρχηγός σίγουρα, μα πού είναι εκείνες οι στιγμές που η ομάδα γίνεται ένα σώμα εκεί μέσα στη περιοχή του αντίπαλου; Ο Αλκαράθ εκείνος βάζει την μπάλα εκεί που πρέπει σα να έχει σβήσει τον αντίπαλο από τον χάρτη εκείνη την στιγμή. Κι όταν φτάνουμε εκεί στις τελευταίες στιγμές, όταν η μπάλα είναι εκεί που πρέπει σα να έχει γίνει επέκταση του σώματός του, τότε καταλαβαίνουμε πως εκείνος εκεί δεν οδηγάει μονάχα την μπάλα — οδηγάει την ομάδα σα μια αστραπή. Οι συμπαίκτες του γνωρίζουν πως εκείνη η μπάλα σ' εκείνες τις τελευταίες στιγμές δεν είναι μονάχα αντικείμενο, είναι σαν ένα συμφωνικό κομμάτι που ξέρει πώς να παίξει ανάμεσα στους κλώνους της ψυχής τους. Τέλος πάντως, ας του δώσουμε λοιπόν εκείνο το γάντι πριν ακόμα αρχίσουμε τις ανοησίες με τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Τουλάχιστον εκείνος εκεί, σα μεγάλος πρωταθλητής των χιλιοστολέπτων, θα μας θυμίζει κάθε φορά πως η ομάδα μπορεί να βγει από τον αγώνα σαν θρύλος κι όχι σα αίτηση αλλαγής σ' έναν αγώνα που βλέπουμε σα σκοτεινό πέλαγος χωρίς φάρο.

τι στο διάολο είναι αυτό το μιούζικαλ που κάνουνε εδώ γύρω; τρεις free kicks σαν βολίδες μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα και εμείς πιάνουμε να ψάχνουμε πως ο Αλκαράθ έχει το χέρι μαρκαρισμένο; ρε παιδιά, είμαστε στη εποχή των LP, όχι των γραμμοφώνων — εκείνος εκεί βάζει τέσσερα στις πέντε σαν αστραπή μέσα στο σκοτάδι, ενώ ο Γκονθάλο τον κοιτάει σα ν' αναζητάει κλειδί γιατί ξέχασε πως η ομάδα πετάει σαν πουλί όταν αυτός βρίσκεται πάνω στη μπάλα! τι άλλο θέλετε από έναν αρχηγό; τον Μοντί; έναν σπουδαίο άνθρωπο, ναι, αλλά αλήθεια — πότε είδατε εκείνον στις τελευταίες στιγμές να στέκεται εκεί σα χειρουργός πάνω στη μπάλα σαν τον Αλκαράθ; εκείνος εκεί μέσα στην περιοχή γίνεται άλλος άνθρωπος: οι αντίπαλοι τον βλέπουν σα κάτι ξένο, σα κάτι που δεν τους αφήνει ούτε καν να σκεφτούν — στη Λυών πριν έναν χρόνο, free kick στο 89:47, δεκατέσσερα μέτρα δεξιά του τείχους, εκείνος στήθηκε σα ήτανε μέσα του το ίδιο εκείνο χρονόμετρο που χώριαγαν οι θεοί όταν άρχιζαν τους αγώνες! τρεις βηματισμοί, μία μπάλα σαν βολίδα πάνω από τους έξι κεφάλια, και εκείνος εκεί σα να είχε ήδη κλείσει το deal με τη μοίρα πριν ακόμα σηκώσει το πόδι! και βέβαια λένε πως "έχει το χέρι μαρκαρισμένο" επειδή φαίνεται περίεργος εκείνη την ώρα — τι περιμένετε να κάνει; να τραγουδάει;"ω δαχτυλίδι στον τοίχο"; αλήθεια, πόσες φορές μπήκε ο Μοντί εκεί που έπρεπε τελευταία στιγμή; μία φορά; δύο; και βέβαια ήταν μεγάλος — αλλά εκείνος εκεί πάνω στην μπάλα, ο Αλκαράθ, εκείνο το βλέμμα στα μικροδευτερόλεπτα πριν τη σέντρα... εκείνοι οι αντίπαλοι ξεχνάνε ακόμα πως κρατάνε τα ρόπαλα! κοιτάξτε εκείνον τον Οκτώβρη στη Πάτρα πριν χρόνια όταν εγώ ακόμα γύριζα σα τρελός στους κοινόχρηστους κήπους με τις φωνές των μεγαλύτερων για τον Αλκαράθ — τότε τον φαντάζονταν σα κάποιον που κρατούσε τον χρόνο με τα χέρια του εκεί μέσα στην περιοχή. Και σήμερα; σήμερα ψάχνουμε κλειδιά σ' έναν αγώνα που εκείνος τον οδηγάει σα ραβδί στην τυφλή ανάγνωση! βγάλτε λοιπόν αυτήν την ανοησία — τουλάχιστον ας του δώσουμε το γάντι εκεί πάνω στο γήπεδο κι ας δούμε πόσοι άλλοι ξέρουν να ανάβουν αστραπές όταν όλοι γύρω ψάχνουν τα κινητά τους σαν νυχτερίδες σ' ένα φανάρι! ο Γκονθάλο δεν χρειάζεται να κοιτάξει σα ντράμερ σ' ένα βραδινό — αρκεί να δει τον Αλκαράθ εκεί που πρέπει και να θυμηθεί πως η ομάδα δεν κερδίζει μόνο με τους πόδες, αλλά με εκείνους τους χιλιοστούς που έχουνε οι μεγάλοι πάνω στη μπάλα!

Ρε παιδιά, θυμάμαι πριν από έναν χρόνο στο ντέρμπι στο Γκρέιτγουκιν όταν ο Γκονθάλο σήκωσε το χέρι για αλλαγή τρεις λεπτά μετά από εκείνον τον free kick στο 92' — η αντίδραση των συμπαικτών του Αλκαράθ ήταν σα να είχαν μόλις χάσει ένα δώρο που περίμεναν χρόνια. Ο Μοντί εκεί εκείνη τη στιγμή είχε δώσει ήδη τρεις τιμωρίες με κίτρινες κάρτες μέσα στον αγώνα, στέκονταν σα τοίχος στο κέντρο — αλλά κανείς δεν έκανε τον ίδιο χλευαστικό σχολιασμό για εκείνον. Κι όμως, ο Αλκαράθ εκείνος έκανε μία κίνηση που έμεινε στην ιστορία: πήρε τη μπάλα σαν να του έδωσε κάποιος μια προσωπική πρόσκληση στη περιοχή, στήθηκε σα να είχε μετρήσει όλες τις δυνατές τροχιές εκείνων των τελευταίων τριάντα δευτερολέπτων, και εκεί που όλοι περίμεναν μία γρήγορη πάσα στον πρώτο επικίνδυνο, εκείνος έδωσε μία τέλεια μεταβίβαση στο δεύτερο δοκάρι όπου οι αντίπαλοι είχαν αφήσει κενό σαν τρύπα στο τείχος. Την επόμενη εβδομάδα στους τίτλους ξέραμε πως η ομάδα κέρδισε εκείνο το ντέρμπι όχι επειδή σώθηκε από ένα ασήμαντο τέρμα, αλλά επειδή εκείνος εκεί έκανε την διαφορά σα χειρούργος πάνω σε τραπέζι στοιχημάτων. Και μετά γινόμαστε εμείς και λέμε πως "έχει το χέρι μαρκαρισμένο"; Μα εκείνοι οι συμπαίκτες του περιμένουν αυτήν την κίνηση σα νερό στο λιόφυτο — εσύ ζητάς από έναν άνθρωπο που οδηγάει σα αστραπή να φοράει κι ένα σήμα σαν διακοσμητικό; Τουλάχιστον τουλάχιστο τουλάχιστον ας του δώσουμε την ευκαιρία να φοράει το γάντι εκεί πάνω στο γήπεδο, κι ας δούμε πόσοι άλλοι ξέρουν να πιάνουν τις στιγμές εκείνες που δεν υπάρχουνε στα στατιστικά!

Τρία πράγματα πήρα σήμερα το πρωί από το δρόμο για το γραφείο: μία γεύση καφέ που κάηκε πάνω μου καθώς κρατώντας την τσάντα πάτησα πάνω σε μια ελεύθερη θέση parking δίπλα στο παντοπωλείο — κι ακόμα μυρίζει σαν ατυχία τουλάχιστον όσο εκείνη η μπάλα στη Λυών όταν ο χρόνος είχε σβήσει πάνω στους εικοσιπέντε δεύτερους. Μετά, μέσα στο ασανσέρ ένα κορίτσι έπαιζε ψιθυριστά το τελευταίο τραγούδι των Cure σαν υπόκρουση στις δικές μας αγωνίες εκεί πέρα στην περιοχή. Και τρίτον, ήρθε το νέο πως ο Γκονθάλο δεν εμπιστεύεται τον Αλκαράθ για free kick στο τελευταίο λεπτό — ξανά. Κοιτάξτε τον ανθρώπους: εκείνοι έχουν βγάλει συμπεράσματα επειδή ένας επιλέγει ποιον αφήνει τελευταία στιγμή εκεί πάνω στον αγώνα σα να κλείδωνε πόρτες σπίτι του ενώ η μπάλα ήταν ακόμη ζεστή από την προσπάθεια. Μα αλήθεια, τι άλλο θέλουμε από έναν άνθρωπο που στέκεται εκεί σα φάρος ανάμεσα στους τελευταίους τριάντα δευτερόλεπτα; Τι άλλο περιμένουμε να κάνει από εκείνον που εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ είδε τρεις στόχους μέσα σ' έναν χρόνο που στέριωνε τα μαλλιά σου; Ο Μοντί είναι μεγάλος, σίγουρα — ένας αρχηγός που σέβονται όλοι, ένας που κάνει καλά τη δουλειά του όταν ο αγώνας είναι ακόμη ανοιχτός. Μα τι γίνεται εκεί στις τελευταίες στιγμές όταν ο χρόνος έχει γίνει δάσκαλος σκληρός; Εκεί εκείνος ο αριθμός 24 όχι μόνο βρίσκεται εκεί που πρέπει, όχι μόνο βρίσκει την μπάλα σα να είχε προγραμματιστεί, αλλά ξέρει πώς να την δώσει εκεί όπου οι αντίπαλοι έχουν αφήσει την πύλη ανοιχτή σα κάποιος νυχτερινός επισκέπτης που ξέχασε το κράνος. Στη Λυών πριν από έναν χρόνο — 89:47 στον χρονομετρητή, δεκατέσσερα μέτρα εκτός περιοχής — εκείνος εκεί έκανε τρεις βηματισμούς σα χειρουργός πριν λάκτισμα. Η μπάλα σηκώθηκε σα βολίδα πάνω από έξι κεφάλια, κι εκείνος εκεί κοντά στον Λιπόμσκο σα να είχε σχεδιάσει ο ίδιος τη θέση του στο σχέδιο. Το αποτέλεσμα; Ένας αγώνας που τελείωσε εκείνο το βράδυ σαν θρύλος στους κοινόχρηστους κήπους της γειτονιάς, όχι σα αναφορά στους τίτλους του επόμενου πρωινού. Και πάλι εμείς ψάχνουμε κλειδιά όταν εκείνος εκεί οδηγάει την ομάδα σα μία αστραπή — σα εκείνο το φως που κόβει το σκοτάδι ανάμεσα στα δέντρα όταν βγάζεις την κουκουβάγια από το δρόμο σου αργά το βράδυ. Στην Πόλη πριν τρεις βδομάδες τρεις ελεύθεροι σ' τριάντα δευτερόλεπτα, τρεις στόχοι εκεί που έπρεπε. Τι άλλο λέει ένας αρχηγός εκεί πάνω; Θα ρωτήσεις τι κάνει διαφορετικά εκείνον; Δεν είναι μόνο ότι βλέπει τον χρόνο σα τέταρτο μέλος της ομάδας — είναι ότι εκείνος τον κυριαρχεί εκεί στις τελευταίες στιγμές σα ν' ανάβει έναν φακό όταν όλοι άλλοι έχουν μείνει στο σκοτάδι. Την επόμενη φορά που θα δείς τον Αλκαράθ εκεί πάνω πριν από ένα free kick, σκεφτεί το: εκείνος εκεί δεν βλέπει έναν αγώνα — βλέπει ένα σύστημα που πρέπει να ολοκληρώσει την εξίσωσή του εκείνη την στιγμή, σαν εκείνο το παιχνίδι όπου όλα πρέπει να γίνουν π perfect σα μουσικό κομμάτι στην τελευταία πινελιά. Κι όταν ο Γκονθάλο τον κοιτάζει σα ντράμερ στο βραδινό επειδή εκείνος αργεί να δώσει το σήμα στο τείχος, αλήθεια — πόσες φορές τον έχουν δεί εκείνον να κάνει λάθος εκείνες τις στιγμές; Οι στατιστικές δεν λένε ψέματα, αλλά εκείνες οι στιγμές εκεί που η μπάλα βγαίνει σα βολίδα ανάμεσα στους τελευταίους δευτερόλεπτα; Εκεί εκείνος εκεί κάνει την ομάδα μεγάλη σα εκείνο το τραγούδι που σου μένει στο μυαλό όταν κλείνεις τα μάτια.