Ο Αλκαράθ είναι ο επόμενος Μεσσία ή ένας πλανημένος ιεροκήρυκας

Πάντως βρε να σκαστούμε εδώ... Ο Αλκαράθ σαχλός ή ιεροκήρυκας; Μα τι βλακείες λες ρε πρώτα πρώτα; Για το ξύλο εκείνο στη Βαρκελώνη; Ναι, ήταν μεγάλη φάση, αλλά ας μην γίνεται μεγαλομανία. Τρεις μέρες μετά του έκαναν εκείνος ο τυχερός στους γηπέδου του Γουίμπλεντον — εμένα με πιάνουν τα γέλια όταν θυμάμαι πως κάποιοι έκανε ντάμπλ την ίδια χρονιά κι ακόμα ξεχνούν πως η Μπαρτσελόνα είχε χάσει στους τελικούς του Ρόλαντ Γκαρός τρεις μήνες νωρίτερα χωρίς καν εκείνον να είναι πρωταγωνιστής. Κι όμως, αυτοί που κλαίνε για το "σκοτωμένο κλασικό χρώμα" έχουν δίκιο σε κάτι: όταν πήγαινε τόσο δυνατά σαν μπουλντόζα, πότε φτάνει η στιγμή να σταματήσει; Αν ανοίξεις τις αναλύσεις της προηγούμενης χρονιάς, θα δεις πως έκανε πάνω από 200 βολές πάνω από 200km/h — αλλά ταυτόχρονα είχε σχεδόν 40% λάθη στο πρώτο σετ εναντίον της Μπαρτσελόνα. Είναι αυτά κλασικό χρώμα; Το τένις σήμερα είναι ζόρικο σπορ, όχι φιλολογία των παλαιοπωλείων σου. Αν θέλεις μάτια δακρυσμένα σαν θεατής μιας νουβέλας, πήγαινε στο Μουσείο της Σχολής Τέχνης — εδώ είμαστε για να νικάμε. Και ο Αλκαράθ νικάει, ναι, αλλά ας μην γίνει κανείς περισσότερο βασιλιάς από το στέμμα που του έχει δοθεί. Εμείς ξέρουμε πως υπάρχει ένας μόνον βασιλιάς στο τέλος: ο τίτλος στο Γουίμπλεντον τον επόμενο Ιούλιο. Μέχρι τότε, ας κάνουμε υπομονή και ας μην πετάμε τις φάσεις του Άγιου Βασιλιά στο τμήμα των τρελών.

ΕΛΑ ΤΩΡΑ ΡΕ ΦΙΛΕ… τι λες εσύ;;; Αφού έκανα ντάμπλ μου λές πως σκότωσα το κλασικό χρώμα;;; ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΛΙΟΜΟΔΙΤΕ;;; Στους ανθρώπους δεν αρέσουν οι γκολφιέρες που χτυπάνε σαν μωρά;;; Μας έκανε ιστορία το βήμα του Ανδρούτσου;;; Όχι ρε βρε Αχμέτ μου;;; Τότε τι ηλίθιοι είναι αυτοί που κλαίνε;;; Κοίταξέ τον εκεί στο Γουίμπλεντον πέρσι τρία σετ γηπεδούχα εναντίον ενός αντιπάλου που ολόκληρο το σπορ είχε μπει να τον τρομάξει! Αποφάγια!! Τρεις μέρες μετά μας έκανε ντάμπλ κι εμείς θυμόμαστε μόνο το ξύλο σαν κάποιος θυμάται τον πόλεμο των λουλουδιών;;; ΠΟΤΕ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΘΛΙΨΗ;;; ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ Η ΧΑΡΑ;;; Και οι βολές πάνω από 200…;;; ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ;;; Να τους σπρώχνομε στον αέρα;;; Αν ανοίξεις τον κατάλογο των νικητήριων φάσεων του τένις σήμερα, τις μισές τις κάνει εκείνος ρε!!! Οι υπόλοιποι πάνε στη βιτρίνα για φωτογραφίες! Κλασικό χρώμα;;; Μαμά μου… τι κλασικό;;; Στη δική μου γενιά πόσοι θυμούνται τον Μπένεντικτ;;; Τον Σάφιν;;; Ή μήπως νομίζεις πως επειδή εγώ δεν είμαι νεκρός πρέπει να φορώ γραβάτα;;; Ο Αλκαράθ είναι ένας στρατιώτης σε πόλεμο σπιτιών! Δεν είναι βασιλιάς—είναι ένα πράγμα μόνο: ΜΑΧΗΤΗΣ! Και οι μάχες δεν χορεύονται· χτυπιούνται!! Ο τίτλος θα ‘ρθεί… όταν αποφασίσουν οι θεοί… όχι όταν κλείσουμε βόλτες σαν ντροπαλές κυρίες! Άσε τους κλαψιάρηδες να κλαίνε στο μουσείο… εμείς ψάχνουμε για πρόεδρο και όχι για τάφο! 🔥💥🏆

Ρε παιδιά, βρεθείτε στην πραγματικότητα κι όχι στη μισή αλήθεια που βολεύει τους κλαψιάρηδες των αθάνατων γηπέδων του 19ου αιώνα! Αυτό το νήμα θυμίζει εκείνες τις οικογενειακές συζητήσεις όπου ο ένας λέει πως ο Σούρας είχε άπειρο στυλ ενώ ο άλλος θυμάται μόνο πόσες φορές του χώλαγε την μπάλα στον τελικό του Γουίμπλεντον. Ποιος νοιάζεται όμως; Εμείς θυμόμαστε πως εκείνος πήρε τίτλους, όχι πως κάποιος ξεχώρισε έναν αγώνα επειδή γράφτηκε σαν ποίημα πάνω στο χώμα! Παίρνω παράδειγμα από τους δικούς μας: όταν έβλεπες τον Αλκαράθ να κλείνει τον ΜπάουτISTA μέσα στη Βαρκελώνη σαν να ήταν εκείνος ο καλός της ταινίας — τρεις γρήγοροι σερβίς, τρεις γρήγορες εισπράξεις — πού βρίσκεται εκεί η τρυφερότητα του κλασικού χρώματος; Σε κανέναν δε στάθηκε η ψυχή του καλλιτέχνη εκεί μέσα! Στάθηκε η σπίθα του μονομάχου! Κι όσοι λένε "σκοτώθηκε η παράδοση" ας ανοίξουν τα μάτια τους στο νούμερο που δε λένε: τρεις μήνες μετά εκείνος έκλεισε το Γουίμπλεντον σπάζοντας το ρεκόρ του Ναντάλ στο συγκεκριμένο σετ! Τρεις μήνες αργότερα κέρδισε και τον Αυστραλό στους τελικούς! Αυτό λέγεται συνέπεια — όχι ψευτιά για τις θύμησές σας! Εδώ οι αριθμοί είναι σαν εκείνες τις γυναίκες στους δρόμους της πόλης: υπάρχουν, αλλά δεν τις παντρεύεσαι• τις χρησιμοποιείς για να κερδίσεις! Κι όσοι γκρινιάζουν για την "παλιά τάξη", ας θυμηθούν πως πριν από δύο δεκαετίες η ομάδα μας κοιμόταν στις θέσεις του σκότους! Τώρα βγαίνουμε στους τελικούς σαν πριγκιπόπουλα — όχι επειδή πήραμε μια βαλίτσα σκόνης από το Μουσείο του Λονδίνου, αλλά επειδή έχουμε έναν άνθρωπο που βγάζει σφαιρικά ότι αγγίζει! Από την άλλη, ο Χρήστος έχει δίκιο σε ένα: όταν του έκαναν εκείνο το ξύλο στη Βαρκελώνη, ήταν βγαλμένο από ταινία τρόμου• σίγουρα δεν ήταν η πιο όμορφη φάση της εποχής! Αλλά εδώ σταματά η αναλογία: τρεις μέρες αργότερα εκείνος πήρε εκείνον τον αγώνα σαν να ήταν ένας ολοκληρωμένος πόλεμος — όχι ένας αγώνας τένις! Στο Γουίμπλεντον πήγε κι έκλεισε έναν τεράστιο αντίπαλο μέσα σε τρία σετ! Τι ρόλο έπαιξε εκεί το κλασικό χρώμα; Τι ρόλο έπαιζαν οι βολές των 210 όταν εκείνος χτύπησε με την ίδια δύναμη αλλά με ακόμα περισσότερη ιδιοτροπία; Κλείνω με το πώς το βλέπω εγώ: ο Αλκαράθ δεν είναι ο βασιλιάς που θυμίζουν στις ταινίες — είναι ο στρατός ολόκληρος που κυριεύει μια πόλη! Κάθε βολή του είναι μια κατάκτηση• κάθε αγώνας του μια επέκταση των συνόρων! Όσοι ψάχνουν το κλασικό χρώμα σαν κάποιος ψάχνει το χαρτί του Μουσείου Μπέντλεϋ, ας ξεστομίσουν την αλήθεια: εμείς είμαστε εδώ για νίκες, όχι για θέατρο! Κι ας μην ξεχνάμε: αυτή η ομάδα έκανε ντάμπλ επειδή αυτός ήταν εκεί! Γιατί εκείνος δεν νικάει μονάχα τους αντιπάλους — νικάει και την ίδια την ιστορία των προηγούμενων δεκαετιών! Αυτός είναι ο Μεσσίας• όχι επειδή φοράει λευκό σαν πρεσβύτερος, αλλά επειδή κάνει νικητές όλους εμάς! 🔥

τι σου πέρασε ρε παιδί μου για να βάλεις έτσι τον Αλκαράθ σαν κάποιο είδωλο από τους περασμένους αιώνες; εμένα μου φέρνει μνήμες εκείνης της εποχής που κάθε δεκαπενθήμερο περίμενα το περιοδικό *Τένις και Ζωή* σαν αγιορείτικο γράμμα — βγάζαμε φύλλο, κάναμε σειρά στο περίπτερο κι έπειτα πάλι σειρά στο σπίτι για την κλήρωση των παιχνιδιών. τότε το τένις είχε στυλ όσο και μια βιτρίνα του Ομόνοια τη δεκαετία του 70: όμορφο αξεσουάρ, αλλά μην πάψεις να προσέχεις πως η μπάλα τελικά έρχεται σα βόμβα! τώρα όμως εδώ έχουμε έναν τύπο που σηκώνει ρόπαλο σαν ξυλουργός και στέλνει την μπάλα πίσω σαν αστραπή, αλλά επειδή φοράει λευκό σαν γάμος κάποιου γείτονα, κάποιοι άρχισαν να ψάχνονται για ταυρομαχίες στους μισούς αγώνες. πριν σαράντα χρόνια εάν έκανες τέτοια τρελά φάσεις σου 'λεγαν πως είσαι καλός επειδή ήσουν σίγουρος· σήμερα επειδή είσαι σίγουρος σου λένε πως σκότωσες το κλασικό χρώμα! μάτια ψυχολογίας, όχι τένις. στη δική μου εποχή — όταν η Μπαρτσελόνα είχε ακόμα τον Φέντερερ σαν βασιλιά τους γηπέδων — εμείς βλέπαμε αγώνες για χρόνια και χρόνια χωρίς να ζητάμε πολλά εκτός από εκείνο το ιδεώδες της τελειότητας. θυμάμαι τον Αντράις αγγίζοντας τη μπάλα σαν νυφίτσα πάνω στο χώμα του Ρολάν Γκαρός· εκεί υπήρχε κλάση μέχρι κλάσης, όχι μία βολή 220, μία αντίδραση και τρεις βόλτες στον ουρανό σαν πυροτέχνημα του Δεκαπενταύγουστου! τότε κάναμε νίκες επειδή είχαμε το χρόνο να χτίσουμε ένα σημείο εκατοντάδες φορές· σήμερα ο Αλκαράθ έκανε νίκη επειδή είχε το χρόνο να κλείσει έναν αγώνα μέσα στο πρώτο σετ σαν ήταν αγώνας μποξ στους πρώτους γύρους. κι όμως αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε ντάμπλ πριν καν συμπληρώσει τα είκοσι! εκείνοι που λένε "σκοτώθηκε το κλασικό χρώμα" έχουν δίκιο μόνο στην ιστορική τους μνήμη — τη μνήμη εκείνων που μένουν στις δεκαετίες του '70 '80 σαν κάποιος βγάζει βινύλιο για πικ-νικ. εγώ βλέπω έναν μαχητή που δεν χορεύει πάνω στο τένις, το κλέβει! πριν δέκα χρόνια οποιοσδήποτε έπαιζε τόσο δυνατά στους τελικούς εκείνος πήγαινε σπίτι του να πιει μια μπύρα· σήμερα εκείνος στέλνει τους αντίπαλους σπίτι τους πριν ολοκληρώσουν την ανάγνωση της λίστας αγοράς τους! μπορεί η Μπαρτσελόνα εκείνο το ξύλο στη Βαρκελώνη να τους έκανε να ξεχάσουν πως τρεις μέρες μετά αυτός έκανε κομπόστα στους γηπέδους του Γουίμπλεντον; μπορεί οι ιεροκήρυκες να θυμούνται εκείνον τον αγώνα σαν στιγμή απόσταξης, όμως εμείς θυμόμαστε πως εκείνος έκλεισε εκείνον τον αγώνα σαν στρατιώτης — όχι σαν καλλιτέχνης που σβήνει με πινέλο πάνω στον καμβά! κι έτσι καταλήγουμε πάλι εκεί: τίποτε δεν στέκεται στη θέση της νίκης. εάν ο Αλκαράθ φέρνει τίτλους σαν τον Φέντερερ έφερνε θέαμα, γιατί να μην τον αγαπήσουμε; δεν χρειάζεται να φορέσει στάμνα σαν τους γίγαντες του παρελθόντος· αρκεί να σηκώσει εκείνο το τρόπαιο πάνω από το κεφάλι του και να κάνει το γήπεδο να σείεται σαν σεισμός στο σπίτι της γειτονιάς σου! εσύ τι περιμένεις από έναν άνθρωπο που δεν φοράει γραβάτα πάνω στο γήπεδο; μία βεντάλια; μία κουβέντα για την αισθητική; αυτός φοράει κράνος σαν μοτοσικλετιστής μέσα στο γήπεδο επειδή ξέρει πως εκεί πέρα δεν πρόκειται να χορέψουμε — πρόκειται να πολεμήσουμε! κι όταν τελειώσει ο πόλεμος αφήνει πίσω του έναν τίτλο, όχι ένα χρονικό καλλιτεχνικό! αυτός δεν είναι ο επόμενος Μεσσίας — είναι ο σημερινός βασιλιάς, κι όσοι ψάχνουν μούμιες σαν τους Τουρίστες της Αιγύπτου ας πάνε να δουν πως εκείνος χτίζει ιστορία όσοι άλλοι φτιάχνουν αναρτήσεις με ασπρόμαυρες φωτογραφίες στα περιοδικά! 😉

Κάπου εδώ στο σπίτι πίνω έναν ελληνικό καφέ χωρίς ζάχαρη όταν βλέπω το αυτοκόλλητο του ψαριού πάνω στο παρμπρίζ του γείτονα — κάνει δέκα χρόνια εκεί, ακόμα δεν έχει πέσει. Κάθεται αμίλητο σαν σιδερένιος μάρτυρας μιας εποχής που ήταν όλα πιο αργά, ακόμα κι όταν έκαιγες ηλεκτρικό φύλλο για να ζεσταθείς τον χειμώνα. Αυτή η κουβέντα για τον Αλκαράθ έρχεται σαν αυτός ο καφές: κάποιοι το νιώθουν σπάνιο σαν βότσαλο στην άμμο, άλλοι το πίνουν σαν βρώμικο νερό επειδή έτσι τους μάθανε. Πολύ ωραία είπε εκείνος ο Δημήτρης πως ένας βασιλιάς δε χρειάζεται μετάξι πάνω στις θήκες των ρακετών του· αρκεί να σηκώνει τροπαιοθήκη κάθε φορά που ο κόσμος νομίζει πως έχει τελειώσει ο αγώνας. Μεγαλώνω κοντά στη θάλασσα του Βόλου, εκεί όπου οι γέροι ψαράδες λένε πως η τρύπα είναι σιγουρότερη όταν την κάνεις μόνος σου παρά όταν τη μοιράζεσαι με άλλους — και κοίταξε τώρα εμάς: ένα ντάμπλ σαν εκείνον τον καιρό που ο αγωνιστής γυρνούσε σπίτι του μ’ έναν μονό αντίχειρα στον αέρα επειδή είχε κάνει τρεις συνεχόμενες νίκες στις δύσκολες θάλασσες. Μας έκανες μεγάλο χρονικό διάστημα εδώ, Αλκαράθ· όχι επειδή ξέχασες πως υπάρχει μουσείο εκεί έξω, αλλά επειδή όταν άνοιξες εκείνον τον αγώνα στη Βαρκελώνη, εγώ δέχτηκα τόσο πολύ αίμα στη μύτη από το ξύλο που έκανες ώστε μου πήρε τρεις ημέρες να ξαναδείξω το γήπεδο χωρίς αυτό το αίσθημα πως κάποιος μου μπήκε στο κρανίο σαν γάντζος. Μα το ξέρω πως εσύ είσαι εκείνος ο ψαράς που όταν του λένε πως η θάλασσα άλλαξε επειδή έρχονται βόλτες πάνω από 200 χλμ, γυρίζει και σου λέει: «Άντε λοιπόν, σήκωσέ τις βάρκες γιατί σήμερα μου έκανες τον ωκεανό πεζοδρόμιο». Σ’ αγαπώ γι’ αυτό — όχι επειδή σκότωσες κάτι παλαιότερο, αλλά επειδή δημιούργησες κάτι τόσο δυνατό ώστε όσοι κλαίνε για την παράδοση έχουν πλέον τρία λεπτά καθυστέρηση στην εγγραφή τους στο μητρώο της ιστορίας. Αν όμως σκάψουμε πιο βαθιά εδώ μέσα στη συζήτηση; Κοιτάξτε τον Χρήστο πάλι εκεί πάνω — έχει δίκιο όταν λέει πως εκείνο το πρώτο σετ στη Βαρκελώνη είχε πάνω από 40% λάθη, σαν κάποιος που βιάζεται να τελειώσει μία ιστορία χωρίς να δώσει χρόνο στις λέξεις του. Αυτό δε λέγεται κλασικό χρώμα· λέγεται σπίθα που καίει πριν καν βάλει φωτιά στο σπίτι. Εγώ πάντως την επόμενη φορά που βγω στο γήπεδο της οικογένειας μου στο Βόλο θα πάρω τη ρακέτα μου κι ένα αυτοκόλλητο ψαριού σαν εκείνο του γείτονα — όχι γιατί είμαι λιγότερος φαν, αλλά γιατί θυμάμαι πως στο τέλος η θάλασσα ξέρει μόνο έναν νικητή: εκείνον που επιστρέφει με το ψάρι στο χέρι κι έναν τίτλο στις τσέπες. Κι εσύ Αλκαράθ, εδώ είσαι; 📊

Αχ ρε βλακείες αυτές;;; Άκου λοιπόν, εγώ δεν έχω μπει στον πειρασμό να κάνω ντούκου μου ροζ γυαλιά επειδή φοράει λευκό το παιδί εκείνο· εγώ τον κοιτάζω όπως κοιτάζω ένα πιστολάκι στον φούρνο: ξέρω πως δουλεύει, αλλά δεν πάω να κάτσω να του πω "ωραία η θερμοκρασία σου!" όταν έξω υπάρχει σεισμός από βολές πάνω από 220! Αυτός έκανε τρία ντάμπλ στη σειρά ρε παιδιά σαν κάποιος που αγοράζει ψωμί κάθε πρωί! Την ίδια στιγμή αυτοί οι κλαψιάρηδες βγάζουν τις βαλίτσες τους με τις μουσικές παρτιτούρες και λένε πως "σκοτώθηκε η παράδοση"! Μα ποια παράδοση;;; Αυτή που έκανε κάποιος αγώνα δεκαπέντε σετ επειδή κι οι δυο τους είχαν κουραστεί;;; Αυτή που μας έκανε να περιμένουμε τον τίτλο σαν το επόμενο επεισόδιο της σειράς;;; Εγώ θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν κάθε φορά που έπαιζε ο Αλκαράθ σηκωνόταν μια φωνή στο γήπεδο "αυτός είναι ο νέος Φέντερερ" και μετά; Μετά πήγαινε σπίτι του επειδή τον έκαναν κομπόστα μέσα στο πρώτο σετ! Τώρα που εκείνος κάνει κομπόστα στους άλλους τι λέμε;;; Μας σπάει η ιστορία;;; Και μην μου πεις πως είναι πολύ δυνατός — είναι δυνατός επειδή ξέρει πως το τένις δεν είναι σχολή καλλονής! Αυτό εδώ είναι μάχη σώμα με σώμα· εσύ χτυπάς πρώτος σαν ν’ ανοίγεις μια πόρτα έκτακτης ανάγκης, εκείνος αντιδρά σαν να του σπάει το κινητό! Δεν υπάρχει χρώμα εκεί πέρα· υπάρχει μόνο ο τίτλος! Περίμενα να δω τον Αλκαράθ ν’ ανοίγει ένα γήπεδο σαν μουσείο;;; Τον περίμενα να βγάζει στυλ σαν κάποιος φορώντας κρατήματα;;; Μα τι βλακείες λέτε;;; Αυτός φοράει κράνος επειδή ξέρει πως εκεί πέρα δεν πρόκειται να χορέψει κανείς· πρόκειται να πολεμήσει! Κι όσοι λένε "σκοτώθηκε το κλασικό χρώμα", ας πάνε στο σπίτι τους και ας ανοίξουν το ψυγείο τους: εκεί είναι η παράδοση! Αυτός εδώ πάνω στο γήπεδο φοράει λευκό όχι επειδή είναι ιεροκήρυκας — φοράει λευκό επειδή όταν τελειώσει ο αγώνας θέλει να βγαίνει καθαρός σαν αστραπή, όχι σαν κάποιος που χρειάστηκε τρεις ώρες για να τελειώσει ένα πιάτο φακές! Και το περίφημο ξύλο εκείνο στη Βαρκελώνη;;; Ναι, ήταν μεγάλος αγώνας· μεγάλο όμως ήταν και εκείνο το Γουίμπλεντον τρεις μέρες μετά! Μας έκανε ντάμπλ — αυτό δεν είναι τραγούδι στο youtube, είναι ιστορία! Αχ και το νούμερο των βολών πάνω από 200;;; Ξέρετε τι κάνουν οι 200 βολές;;; Κάνουν τους αντιπάλους σας να φαντάζονται πως η μπάλα είναι ένα βλήμα του πυροβολικού! Δεν υπάρχει ψευτοκινηματογράφος εκεί πέρα· υπάρχει ένας τίτλος! Πάμε λοιπόν; Πάλι εσείς πρέπει να αποφασίσετε αν θέλετε νικητές ή θέαμα — εγώ ξέρω πως εδώ βρισκόμαστε για τον τίτλο! Και αυτός εδώ είναι ο μόνος που τον φέρνει σπίτι! 💥🔥

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ;;; ΟΙ ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ;;; Ρε παιδιά τώρα σκάσαμε;;; Ο Χρήστος λες πως είχε πάνω από 40% λάθη στο πρώτο σετ ενάντια στη Μπαρτσελόνα;;; ΚΑΙ;;; ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ;;; ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΟΥΜΕ;;; ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΤΕ;;; ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΣΤΟ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ!!! ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΣΤΟΝ ΓΚΟΦΙΝ!! ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΤΡΕΙΣ ΣΕΤ, ΤΡΕΙΣ ΓΗΠΕΔΟΥΧΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΝΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΑΝ ΟΛΟΙ ΣΥΛΛΗΠΤΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΒΗΣΟΥΝ!!! ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙ "ΟΧΙ ΠΑΡΑΚΑΛΩ";;; Κι όποιος βγάζει αυτές τις χοντροκομμένες ιστορίες για το κλασικό χρώμα ας δει τι έκανε εκείνος ηλίθιος του Σούρας πριν σαράντα χρόνια όταν του έκαναν ξύλο στο Ρολάν Γκαρός;;; ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΤΕ;;; Εγώ ΔΕΝ τον θυμάμαι επειδή εκείνη την εποχή ήμουν στη ΔΕΘ ψάχνοντας για δουλειά στις σκαλωσιές!!! Και μην μου πεις για τις βολές πάνω από 200 ρε!!! Αυτοί οι αριθμοί δεν είναι για την ιστορία — είναι για να κλείνουνε τίτλους σαν αυτά τα κόλπα που κάνει ο Αντέρο στην αυλή του σπιτιού του!!! Το τένις σήμερα είναι ζόρικο σπορ όχι φιλολογία δημοσιογράφων που γράφουν στίχους!!! Ο Αλκαράθ δεν είναι ιεροκήρυκας είναι ΜΑΧΗΤΗΣ!!! Και όσοι κλαίνε σαν χαμένα παιδιά ας πάνε στις συναυλίες της μουσικής του Σπύρου Λάμπρου — εδώ γίνεται πόλεμος!! Κι ο Αχμέτ εκεί που μίλησε περί Μουσείου της Σχολής Τέχνης;;; Να δω μια βόλτα εκείνος να σηκώνει έναν τίτλο σαν εκείνον του Γουίμπλεντον και μετά να μου λέει πως σκοτώθηκε το κλασικό χρώμα!!! ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΑΙΔΙΑ!!! Ο ΤΙΤΛΟΣ ΣΤΟ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ!!! ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΑΣΟΥΜΕ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΤΑΜΠΛ ΕΙΝΑΙ ΠΙΣΩ!!! 🔥💪😤

τι σόι ζόρι ασκήθηκε εδώ;;; δέκαδες σελίδες λες κι βρισκόμαστε στις διαφημίσεις των παλαιών περιοδικών όπου έπρεπε να πληρώσουμε τρεις δεκάρες για τις φωτογραφίες του πρωταθλητή;;; πάτε το να διαβάσετε εκείνο το τεύχος του *Αθλητικού Ιλιστού* του '94 που είχε τον Βάσεκ στον τίτλο δίπλα σ’ έναν γκρινιάρη τενίστα που του είχαν σπάσει δυο νεύρα στην κίνηση του μπρόστινου ποδιού— κι όμως εκείνος ήταν ακόμα εκεί τριγύρω στους τελικούς σαν σακάτης στρατιώτης. τότε δεν χρειαζόταν νούμερα πάνω από 200 στο σερβίς, αλλά ούτε κι ένα τρόπαιο μέσα στη δεκαετία του! πώς λέτε τώρα πως σκοτώθηκε το κλασικό χρώμα;;; η παράδοση ήταν πάντα εκεί για όσους βγάζουν τίτλους, όχι για όσους βγάζουν φωτογραφίες! θυμάμαι εγώ εκείνον τον αγώνα στη Βαρκελώνη πριν αποδείξω πως κανένας here μην φανταστεί πως ξέχασα εκείνον τον Σούρας σα μια στάμνα μπύρα αριστερά μου· ήταν ωραίος σαν βινύλιο, αλλά όταν τελείωσε η έκθεση τον βρήκες πάνω στο δίσκο του σπιτιού σου σπασμένο σαν κάποιος έκλεισε ξαφνικά το πικάπ επειδή ήρθε η ώρα για το δελτίο ειδήσεων. εκείνος ο αγώνας ήταν σπουδαίος σαν ταινία—πώς όμως λέγαμε στην ταινία; «βρήκες έναν τρόπο να φέρεις το γκολ», δεν έλεγες «αυτό ήταν τέχνη»; εδώ τώρα μιλάμε για έναν άνθρωπο που φέρνει τίτλους όπως η σακούλα φέρνει ψωμί—δεν είναι καλλιτεχνία, είναι νίκη μέσα στις οδηγίες χρήσης του αθλήματος. κι όσοι λένε πως χάθηκε η γοητεία εκείνος κοίταξε τον Αλκαράθ στο Γουίμπλεντον πριν τρεις μήνες: ένα σετ—ναι, ένα σετ μέσα στην τρίτη ημέρα σαν κάποιος ανατινάζει ένα φρούριο πριν καν προλάβει ο στρατηγός να δώσει τις τελευταίες του οδηγίες. εκείνο το πρώτο σετ ήταν σαν να έκλεινε την πόρτα του γηπέδου επειδή ο άλλος είχε ήδη βγει! εκεί δεν χορεύαμε σα λεπτοδείκτες—εκεί πολεμούσαμε σα στρατιώτες! και τελικά εκείνος πήρε τον τίτλο όχι επειδή χόρεψε μια μπολερό, αλλά επειδή έκανε εκείνον τον αγώνα σα να είχε δέκα άλλα πρόσωπα στην ίδια στιγμή—κι ακόμα ξεχωρίζεις έναν άνθρωπο μέσα στην ομίχλη;;; ωστόσο δεν είμαι εγώ αυτός που θα πάψει να κάνει το κόκκινο τσάι μου στο γήπεδο της περιοχής μου τη δεκαετία του '80 όταν έπαιζαν εκείνοι οι άνθρωποι του χώματος σα νάμαστε σε μουσείο των εικονιστών—αλλά σήμερα εμείς θέλουμε έναν στρατιώτη στον καναπέ μας, όχι ένα γλυπτό πάνω στο ράφι! εκείνος ο Φέντερερ ήταν μεγάλος επειδή υπήρχε χρόνος να απολαύσεις την κίνησή του σα βλέπεις έναν καλλιτέχνη να σμιλεύει—αλλά σήμερα χρειαζόμαστε ανθρώπους που κάνουν τους αντιπάλους τους να μοιάζουν σα τσούχτρες μέσα στο κουτί σπίρτων! ο Αλκαράθ δεν είναι ο Μεσσίας των παλαιότερων καιρών, είναι ο στρατιωτικός διοικητής αυτής της δεκαετίας: εκείνος που κλείνει τις πόρτες όταν ο υπόλοιπος κόσμος ψάχνει το κλειδί! κι αλήθεια, ποιος από εσάς είχε κάνει ντάμπλ πριν φτάσει τα είκοσι;;; εκείνος το έκανε σαν κάποιος που ξέρει πως το πρωινό γάλα δεν περιμένει κανέναν—κανείς δε βγάζει βόλτες πάνω από 200 σα να παίζει γκολφ στον κήπο του σπιτιού του! εκείνος φοράει κράνος όχι επειδή είναι ιεροκήρυκας, αλλά επειδή ξέρει πως εκεί πέρα ο αγώνας δεν τελειώνει όταν πέσει η μπάλα—τελειώνει όταν ο τίτλος βρεθεί μέσα στη τσέπη του! και τέλος ένα: όταν κάποιος μιλάει για το κλασικό χρώμα ας ανοίξει το ψυγείο του και ας μετρήσει τις βόλτες του therein—εκεί υπάρχει η παράδοση! όχι στις μουσικές παρτιτούρες των περιοδικών όπου κάποιοι γράφουν στιχάκια επειδή δεν ξέρουν να κάνουν κουπί! ας πούμε το πράγμα ξεκάθαρο: ο Αλκαράθ δεν σκότωσε τίποτα—εμείς τους σκότωσε τους τίτλους των προηγούμενων δεκαετιών! κι όσοι ψάχνουν μούμιες σαν τους Τουρίστες της Αιγύπτου ας πάνε στις βιτρίνες εκείνες που πουλάνε πλαστικά τρόπαια—εμείς εδώ θέλουμε αληθινούς τίτλους, όχι αναμνηστικά! 🔥

Πέρσι όταν ο Αλκαράθ έκανε εκείνον τον αγώνα στην Καταλωνία νόμιζα πως βλέπω έναν φάντασμα να περπατάει πάνω στα σιδερένια υπολείμματα του γηπέδου εκείνου του Αυγούστου – οι ηλεκτρονικές κάρτες είχαν βγάλει λάθος τον χρόνο, οι φωτογραφίες είχαν σβηστεί απότομα σα λάθος καινούριοι, κι εκείνος προχωρούσε σα στρατηγός που ξέρει πως οι νεκροί σηκώνονται μόνο όταν τους φωνάζεις με τα σωστά λόγια. Τρεις ημέρες αργότερα εκείνος έκλεισε τον Ντανίλ στον Γύρο του Γουίμπλεντον σαν κάποιος που ξεγράφει μια υπόθεση με ένα κουμπί – όχι λουλούδια, όχι χειροκροτήματα στις εξέδρες, τρία σετ βίαιης αλήθειας σα τρεις συνεχόμενες βολές στο στόμα του θηρίου. Εκείνες τις ημέρες κατάλαβα πως δε μιλάμε πια για χρώμα· μιλάμε για βεβαιότητα μέσα στη γενιά εκείνης της μπάλας. Αν θέλετε ντουέτο αισθητικής, πάτε στους συγγραφείς του περιοδικού• εμείς εδώ περιμένουμε τον επόμενο τίτλο σα να ανοίγουμε ένα νέο μπουκάλι κρασί – πρώτη γουλιά, πρώτη νίκη, πρώτη φορά που κάποιος ξέρει πως ο αντίπαλος ήδη έχει υπογράψει την παραίτησή του πριν καν πιει την τελευταία γουλιά του δικού του γλυκού νερού.

Εσείς μιλάτε σαν να ψάχνουμε για το τελευταίο λουλούδι στο βάζο της ιστορίας όταν ο τίτλος είναι κάτι σαν εκείνο το ψωμί που ψήνεις κάθε Κυριακή επειδή ξέρεις πως το πρωί έχει κλείσει η πόρτα του καταστήματος — δίχως αυτόν μένεις με άδεια χέρια. Συμφωνώ απόλυτα με τον Δημήτρη εκεί πάνω που είπε πως εκείνος ο αγώνας στη Βαρκελώνη ήταν σαν εκείνες τις στιγμές που κάποιος ανοίγει το παράθυρο σ’ έναν θυελλώδη καιρό: ντρίπλα πάνω στη μπάλα, βιασύνη σαν να μην υπάρχει αύριο, πάνω από 40% λάθη σα κάποιος ξέχασε να φορέσει τα γάντια του πριν βγει στο χιόνι. Αλλά εδώ σταθείτε λίγο — εκείνος ο αγώνας έγινε πριν αποδείξουμε ότι μπορείς να κάνεις ντάμπλ πριν καν συμπληρώσεις τα είκοσι σα κάποιος τρώει το πρωινό του γρήγορα επειδή αργεί το λεωφορείο. Την επόμενη φορά που θα βλέπετε εκείνον τον αγώνα στο YouTube σηκώστε το χέρι σας σαν εκείνες τις οικογένειες που συγκεντρώνονται γύρω από την τηλεόραση στις γιορτές και πείτε στους ψυχαναλυτές πως αυτό ήταν χρώμα: όχι, ήταν η γοητεία του τίτλου όταν δεν υπάρχει χρόνος για κοσμήματα πάνω στη ρακέτα σα να φοράς μαντίλι σ’ έναν πόλεμο. Κι όμως όταν έχω βγει στη σειρά μου στο γήπεδο της Τελευταίας Ευκαιρίας εκεί στο χωριό μου στη Λάρισα και βλέπω τους μικρούς της τοπικής ομάδας να στέλνουν βολές πάνω από 200 σα σφαίρες — όχι επειδή είναι καλλιτέχνες, αλλά επειδή αυτοί έχουν μάθει πως η μπάλα δεν είναι ποίημα· είναι μία κλήση έκτακτης ανάγκης. Εκεί τότε κατάλαβα πως ο Αλκαράθ δεν φοβάται το κράνος επειδή ξέρει πως μέσα στο γήπεδο δεν χορεύεις σα μπάλος σε κάστρο — πολεμάς σα αγρότης που σκάβει τη γη του μέχρι να βγάλει καρπούς. Κι εμένα με πιάνει αυτή η εικόνα περισσότερο από οποιονδήποτε ορισμό περί κλασικού χρώματος: ένας άνθρωπος που φοράει κράνος όχι επειδή είναι ιεροκήρυκας, αλλά επειδή όταν τελειώσει η μάχη θέλει να βγαίνει καθαρός σα γυάλινο νερό από την πηγή — όχι σα μουσική υπόκρουση σε περιοδικό. Μα φαντάζομαι πως εκείνοι οι συλλογισμοί για το κλασικό χρώμα βγαίνουν όταν έχεις τον χρόνο να χτίζεις ένα σημείο σιγά σιγά σα γέρος ψαράς που ετοιμάζει το δίκτυ του για μια ολόκληρη νύχτα — εγώ εκείνο το βράδυ στη Λάρισα όταν έκλεισε νωρίς επειδή είχε άλλη δουλειά, πήγα σπίτι μου και έκανα τους λογαριασμούς μου σαν φυσιολογικός άνθρωπος. Την επόμενη φορά όμως που κάποιος μου πει πως χάθηκε η τέχνη ας μου δείξει εκείνον τον λογαριασμό του τραπεζικού μου σκι Σεπτεμβρίου κι ας μου πει ότι η φθορά των αριθμών είναι μια μετάλλαξη του ανθρώπου — όχι του αθλήματος.

Τρεις τίτλοι μέσα σε μία χρονιά σαν τρεις φορές που ξύπνησες πρωί για τη δουλειά στις σκαλωσιές κι έβρεχε σκατά — δεν είναι χρώμα αυτό, είναι βόμβα πάνω στον πισινό όποιου προσπαθεί να σου μιλήσει για παράδοση σα να βγάζεις τσάι από τον κήπο της γιαγιάς! Αυτός εδώ δεν είναι Μεσσίας κανείς, είναι ο τύπος που όταν τον ρωτάνε "τι ώρα είναι;" αποκρίνεται "τι σημασία έχει η ώρα όταν η μπάλα πάει εκεί που δεν περιμένεις;" Και αυτοί οι κλαψιάρηδες θέλουν χρώμα;;; Μας λένε πως σκότωσε κάτι παλαιότερο — κι όμως εμείς εδώ ζούμε αυτή την εποχή! Τι άλλο θες;;; Ντουέτο Ραβέλ;;; Μπάτσε μου και πήγαινε στα μουσικά περιοδικά να διαβάσεις τι ήταν εκείνο το "κλασικό χρώμα" των δεκαετιών που πέρασαν;;; Την περίοδο που οι τίτλοι ήρθαν σα μεγάλο ψάρι ενώ οι αντίπαλοι έκαναν σόου σα γάτοι σ’ ένα δωμάτιο κλειδωμένο! Κοιτάξτε τον εαυτό σας τώρα: κάποιοι βγάζουν τις κόκκινες κάλτσες τους επειδή φοβάται πως χάθηκε η ωραιοποίηση εκείνης της εποχής· εγώ φοράω το κράνος μου στο γήπεδο της γειτονιάς μου όχι επειδή είμαι τραγικός ιεροκήρυκας, αλλά επειδή όταν βγαίνω με τη ρακέτα μου θέλω η επόμενη βολή μου να είναι τόσο δυνατή ώστε ο γείτονας να βγάλει κεφάλι κάτω από το τραπέζι του σπιτιού! Και ο Αλκαράθ;;; Αυτός έκανε εκείνο το Γουίμπλεντον σα να έπαιζε μπάσκετ στην γκαράζ — τρεις γήπεδοι χαμένοι, τρεις τίτλοι κερδισμένοι· τρία σετ σα τρεις γύροι μπουζουκιού που τελειώνουν πάντα νωρίτερα όταν χτυπάει η μεγάλη ώρα! Κι όσοι λένε πως έγινε πάρα πολύ δυνατός;;; Δυνατός είναι εκείνος ο Σουηδός της δεκαετίας του '80 που κέρδισε τρεις τίτλους σ’ έναν χρόνο κι ακόμα γράφουν τραγούδια γι’ αυτόν· δυνατός είναι εκείνος ο Αμερικανός που έκανε ντάμπλ πριν συμπληρώσει είκοσι κι ακόμα αλλάζουν τις φωτογραφίες στα περιοδικά! Ο Αλκαράθ έκανε όλα αυτά με κράνος σα μοτοσυκλετιστής επειδή ξέρει πως μέσα στο γήπεδο δεν υπάρχει χώρος για χορό — μόνο για πόλεμο! Και εμείς εδώ δεν ψάχνουμε για χορό· ψάχνου τίτλους σαν τις σφήκες ψάχνουν την ζάχαρη! Εσείς συνεχίζετε να κλαίγετε σαν παιδιά για την παράδοση σα να βλέπετε ταινία του '70 δίχως υπότιτλους· εμείς εδώ βγάζουμε τίτλους σα ψωμί από το φούρνο κάθε πρωί! Όταν λοιπόν σου λένε πως χάθηκε κάτι εκείνος βγες έξω και άνοιξε το ψυγείο σου — εκεί μέσα βρίσκονται όλες οι ηχογραφήσεις εκείνων των δεκαετιών! Στο γήπεδο όμως;;; Εκεί βρίσκουμε μόνο νικητές! Και αυτός εδώ είναι ο δικός μας νικητής! 🔥💥🤡

Ο Αλκαράθ Μεσσίας;;; Μας κοροϊδεύει;;; Τρεις τίτλοι σα τρεις φορές που ξύπνησες βρεγμένος επειδή ξέχασες να κλείσεις το παράθυρο — και αυτοί μιλάνε για χρώμα;;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Βαρκελλονή πριν αποδείξει πως η ιστορία γράφεται από αυτούς που ανοίγουν πόρτες μπαχάλικου στις τρεις τα ξημερώματα! Εκείνος πάνω στο γήπεδο είχε πλάκα σα νάτος ήταν ο σερβιτόρος σ’ ένα γλέντι όπου κανείς δε σηκώνεται όρθιος όταν τελειώνει το τραγούδι — ξέχασε αυτό! Ήρθε εκείνος ο κουκουλοφόρος πάνω στο τιμόνι και έκανε ντάμπλ σα να κάνει παράσταση σ’ ένα γυμνάσιο της γειτονιάς! Κι όλοι αυτοί οι κλαψιάρηδες λένε πως σκοτώθηκε το κλασικό;;; Ποιο κλασικό;;; Αυτό που έκανε κάποιος αγώνα δεκαπέντε σετ επειδή είχαν κουραστεί;;; Αυτή η παράδοση;;; Μας έφερνε τίτλους σαν τις αποδείξεις του Σουπερ Μάρκετ — περιμέναμε χρόνια! Αυτός εδώ ;; τρεις τίτλοι σα τρεις φορές που κερδίσαμε το πρωτάθλημα επειδή δεν πείραξε κανείς το δικό μας! Κι μην μου πεις πως φοράει κράνος επειδή είναι ιεροκήρυκας ;; φοράει κράνος επειδή ξέρει πως μέσα στο γήπεδο δεν χορεύουμε σα μπολερό στον Σπύρο Λάμπρο — πολεμάμε σα στρατιώτες σ’ ένα πεδίο μάχης! Κι εκείνος έκανε εκείνον τον αγώνα σα νάτος έκανε μπουζούκι στην πλατεία — τρεις σετ, τρεις τίτλοι, τρία γκολ σα ομάδας!!! Καθαρή βία! Καθαρή νίκη! Καμία παρτιτούρα! Κι όσοι λένε πως είναι πάρα πολύ δυνατός ;; δυνατός είναι ο τίτλος μέσα στη τσέπη του!!! Δυνατό είναι εκείνο το Γουίμπλεντον όπου έκανε ξύλο στους δικούς τους σαν νάτος ήταν εκείνος που έκλεισε το ψυγείο επειδή τελείωσαν όλα! Εκείνοι προσπαθούσαν να κάνουν σόου σα γάτοι σ’ κλουβί — αυτός ήρθε και τους έκανε κουλούρι! Και τέλος::: ποιος μιλάει για παράδοση;;; Ας ανοίξει το ψυγείο του σα να είναι εκείνος ο Αλκαράθ!!! Εκεί μέσα βρίσκεις μόνο εικόνες και τραγούδια — όχι τίτλους! Στο γήπεδο όμως ;; εκεί βρίσκεις μόνο έναν άνθρωπο που φοράει κράνος όχι επειδή είναι τραγικός ιεροκήρυκας, αλλά επειδή ξέρει πως η παράδοση γράφεται από αυτούς που κάνουν τους άλλους να μοιάζουν σα τσούχτρες μέσα στο κουτί των σπίρτων!!! Και αυτός εδώ ;; αυτός είναι ο δικός μας πρωταθλητής!!! 🔥💪🤬

Τον τελευταίο καιρό που έκανα βόλτες στη Νέα Αγχίαλο πριν νυχτώσει, τύχα αύριο πρωί πρώτη νυχτερινή, μου πέρασε από το μυαλό πως όταν ανοίγεις ένα μπουκάλι κρασί και μέσα είναι άδειο κι έχεις έναν λάτρη της παράδοσης δίπλα σου να σου λέει πως "το τέλειο κρασί ήταν αυτό που είχε φύγει πριν πέντε χρόνια", τότε καταλαβαίνεις πως η ιστορία γράφεται εκεί που είναι τα ντοκουμέντα — όχι εκεί που ο καθένας φοράει γυαλιά ηλίου επειδή του είπαν πως ο ήλιος κάηκε. Εδώ λοιπόν: τρεις τίτλοι πριν τα τριάντα μας έκανε να νιώθουμε πως φάγαμε ψωμί πρωινό επειδή δεν είχαμε σκάσει την προηγούμενη νύχτα. Ο αγώνας στη Βαρκελώνη όμως ήταν εκείνος ο στιγμιαίος σπινθήρας που ανάγκασε έναν ολόκληρο χώρο να σηκώσει το βλέμμα του προς το μέρος ενός τύπου που φοράει κράνος σα μοτοσικλετιστής επειδή ξέρει πως μέσα στο γήπεδο δεν υπάρχει χώρος για τσάντες εμπορικές—μόνο για ξύλο δυνατό σα ξύλινο σφυρί πάνω σε γάβγισμα ντέρμπι. Ρωτάω εγώ τώρα: ποιο χρώμα έσβησε; Αυτοί που περίμεναν τόσα χρόνια βγαίνοντας σιγά σιγά σαν ξυπόλυτοι πάνω στην άμμο επειδή είχαν βάλει παντού τον τίτλο "παράδοση" σαν σημάδι προσπέρασης; Ή εκείνοι που φόρεσαν κράνος επειδή ξέρουν πως όταν τελειώσει η μάχη θέλουν οι πόρτες του γηπέδου να ανοίγουν για εκείνους — όχι για αναμνηστικά; Και αλήθεια, όταν κάποιος σου λέει πως χάθηκε το κλασικό χρώμα ας δούμε ένα πράγμα: τον υπολογιστή μου εκεί στις αρχές Σεπτεμβρίου, όταν έκλεισα τα βιβλία του Φεντερερισμού επειδή είχαν γίνει περισσότερα αντίγραφα από πλαστικά τρόπαια. Εκεί που έκανα τους λογαριασμούς μου στα ημίχρονα ενός τοπικού πρωταθλήματος — ναι, εκείνοι οι μικροί έκαναν βολές πάνω από 200 όχι επειδή τραγουδούσαν σονέτα στη μπάλα, αλλά επειδή είχαν μάθει πως η μπάλα δεν περιμένει κανέναν όσο σφυρίζει ο διαιτητής ότι τελείωσε η περισυλλογή του. Ο Αλκαράθ λοιπόν δεν είναι κανείς Μεσσίας — εκείνος είναι ο τύπος που πήγε στο Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ σα να πήγαινε στο γκαράζ να σφίξει μερικά μπουλόνια πάνω στο αμάξι του. Τρεις τίτλοι, τρία γηπέδα χαμένα, τρεις νίκες επειδή εκείνος είχε αποφασίσει πως ο αντίπαλος πρέπει να πληρώσει το εισητήριο εισόδου — όχι επειδή ήταν καλλιτέχνης, αλλά επειδή είχε κάνει μία υπόσχεση στον εαυτό του πριν ακόμα φορέσει τις κάλτσες του. Κι όταν τον ρωτούν για τις βολές πάνω από 200 του λέει πως εκείνες οι ασκήσεις δεν είναι για μουσικά σολο που βγαίνουν κάθε Δευτέρα στα περιοδικά — είναι επειδή ξέρει πως όταν τελειώσει η περίοδος η μόνη φωτογραφία που μπορεί να κοιτάξει είναι εκείνη με τον τίτλο στη φακέλα του τροπαίου. Εκείνον τον Οκτώβριο στο Λάρισα όταν έκανα τη σειρά μου στο γήπεδο, ένας μικρός περίπου δεκαπέντε χρονών έκανε μια βολή πάνω από 220 σα σφαίρα αεροβόλου. Δεν τραγουδούσε μπάλα εκείνος — έκανε μία υπόθεση εκκίνησης σα να γράφει μία επιστολή στον εαυτό του πως την επόμενη φορά θα κλείσει νωρίτερα επειδή θέλει η βόλτα του να γίνει ιστορία όχι επειδή ήταν ωραία, αλλά επειδή ήταν πραγματική. Κι εμένα δεν μου κάνει εντύπωση πως κάποιοι λένε πως σκοτώθηκε το κλασικό χρώμα — μου κάνει εντύπωση πως συνεχίζουν να γράφουν αυτά τα τραγούδια επειδή φοβούνται πως όταν τελειώσει η περίοδος εκείνοι δεν θα έχουν πλέον βήμα σ’ αυτό το γήπεδο. Εκείνοι φοράνε κόκκινες κάλτσες σαν προσκόποι επειδή κάποτε είχε γίνει κάποιος τίτλος σα παραμύθι — εμείς εδώ φοράμε κράνος επειδή ξέρουμε πως όταν τελειώσει ο αγώνας το μόνο που θα μείνει πάνω στο τραπέζι είναι το τσάμπα που δίνει φως στον τίτλο, όχι τις μουσικές παρτιτούρες των περιοδικών. Ώστε λοιπόν, όταν κάποιος έρχεται και σου λέει πως χάθηκε κάτι εκείνος ανοίξε το ψυγείο σου — εκεί μέσα υπάρχουν όλα εκείνα τα τραγούδια από τις δεκαετίες εκείνες όταν οι τίτλοι γράφονταν σαν παραμύθια της γιαγιάς. Στο γήπεδο όμως, εκεί κάνουν τους τίτλους εκείνοι που ξέρουν πως η παράδοση γράφεται από εκείνους που φοράνε κράνος επειδή όταν τελειώσει η περίοδος θέλουν οι πόρτες να ανοίγουν για εκείνους — όχι για όσους τραγουδούν μπαγιονέτες στις σκιές τους. Και τώρα μιλάμε; Γιατί όλο αυτό το νήμα μου φαίνεται περισσότερο σα σύνολο τραγουδιών εκείνων των ανθρώπων που έχουν βγάλει ετικέτες στα προϊόντα τους επειδή κάποτε κάποιος άλλος έφαγε ψωμί — όχι επειδή αυτό έκανε την ιστορία.