Αυτή η φλόγα δεν σβήνει ποτέ: τα χρόνια που έκαναν τον Αλκαράθ θρύλο

Ρε παιδιά εδώ... πάνω στο μπαλκόνι μου στις 6 το πρωί σβήνοντας καφέ τσιγάρο δυνατό μου έγλειφε το στόμιο της κούπας όταν σπάσανε όλα τα ρήγματα! Ήμουνα εκεί σαν ηλίθιος με πιτζάμες μπροστά στην οικογενειακή τηλεόραση μέσα στο σκοτάδι επειδή είχε κόψει ρεύμα πριν τρεις μέρες ακόμα 😂🔌💥. Και ξαφνικά εκείνος ο θόρυβος από το κινητό μου... πρώτος μου σκέφτηκα ότι είχε γίνει σεισμός στη γειτονιά! Ανοίγω το FB βλέπω τον τίτλο και λιώνω: "CARLOS ALKARAZZ!!!" 😱🔥 Για τέταρτο δευτερόλεπτο είχα ξεχάσει ότι υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο... έμεινα σφυρίχτρα! Εκείνος ο φοβερός χτύπημα πάνω στον Κόρντας που έγειρε σα μανουάλι... και μετά εκείνο το άλμα σα αεράκι πάνω από την ίδια την περιοχή! Έσπασε η κούπα μου από το χέρι μου πάνω στο τραπέζι... τώρα μου λένε οι γονείς μου πως έκανα ζημιά ισοδύναμη με επικίνδυνο σεισμό κατηγορίας 7 στη γειτονιά 😭💔. Και τώρα κάθε φορά που βλέπω νέους να λένε "τι σπουδαίοι οι Ισπανοί!" εγώ γελάω κλείνοντας τα μάτια... σαν να μην μπορώ να ξεχάσω εκείνον τον ρυθμό της μπάλας που έκανε τον Μπερναμπέου σα μποξοδάπιλο ενός δεκαοκτάχρονου βασιλιά 👑💥. Αυτοί οι εβδομήντα δευτερόλεπτα άλλαξαν την ζωή μου... όχι αισθητά βεβαίως — ακόμα δουλεύω στα jeans στο Κατάστημα Ωραίων Ενδυμάτων της πλατείας Δημαρχείου Ιωαννίνων 😂👖 — αλλά μέσα μου πάντα εκείνος ο μαγικός παλμός σα ξυπνητήρι στην καρδιά!

κάτι ακόμα θυμάμαι παιδιά... εκείνο το απόγευμα στη Ρόδο, το καλοκαίρι του '21, όταν πήγαμε παρέα με τους γνωστούς στον ημιτελικό του Challenger. ο γκολκίπερ της ομάδας είχε πιάσει νεύρο και βγήκε ντροπιασμένος μέσα στη βροχή, αφήνοντας την εστία σα σωλήνα σπασμένου χαρτονιού. στο ίδιο γήπεδο, δυόμιση χρόνια πριν, ο Αλκαράθ είχε κάνει δεύτερο γύρο στους προκριματικούς κι είχε χτυπήσει τον Βούγκο ένας κεραυνός μέσα στην ένταση. τότε τον είδαμε ν' αντέχει εκεί κάτω σα ξυλαράκι που δε σπάει. τρεις φορές μέσα στη βροχή έπιασε τη μπάλα σα νόμιζε ότι ήταν από πυρότουβλο, ενώ οι αντίπαλοι το είχαν πάρει τζάμπα πως εκείνο το βράδυ ήταν δική τους νύχτα. μέχρι εκείνος ο παράξενος ήλιος φάνηκε μέσα από το σύννεφο κι έκανε έναν τέλειο drop shot που τελικά έδωσε το λάθος του αγώνα. και κάποιος φώναξε: «αυτός ξέρει τι κάνει!». εγώ όμως θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο η τεχνική του, ήταν εκείνο το βλέμμα σα να είχε δει χρόνια μπροστά του — σα νάταν σίγουρος πως το αποτέλεσμα ήταν ήδη γραμμένο. τώρα στέκεται εκεί σα βασιλιάς πάνω στο τένις, αλλά εκείνος ο βροχερός Σεπτέμβρης στη Ρόδο ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβες πως κάτι διαφορετικό ερχόταν... κάτι που δεν σταματάει ποτέ.

Τι σκασμού είχαμε εκεί κάτω; Ως εκείνο το πρωινό η λέξη «θρύλος» ήταν ακόμα κενή γράμματα πάνω σε ένα τζάμι χωρίς θέα. Και ξαφνικά εκείνος ο δεκαοχτώχρονος δεν άφησε κενό καν σε κανένα γήπεδο, πόσο μάλλον στους τρόπους που βλέπουμε πια το τένις. Θυμάμαι εκείνον τον Αλκαράθ του πρώτου γκολ στους μεγάλους σα κάποιον που δεν ακολουθούσε καν κανόνες επίδειξης μάρτυρων — κατέβαινε μέσα στο γήπεδο σα να του ανήκει η ατμόσφαιρα κι όχι το αντίθετο. Σήμερα όμως; Δεν τον βλέπεις να παίζει σα κάποιον που πρέπει να αποδείξει κάτι. Πάει εκεί πάνω σα βασιλιάς που έχει ήδη υπογράψει τη μοίρα του και τώρα απολαμβάνει το πάρτι. Όχι μόνο κερδίζει, ξέρει πως κάθε γήπεδο που πατά είναι ήδη σπίτι του — κι αυτό δεν έχει σχέση με εμπειρία, έχει σχέση με την αίσθηση του «ήξερα πως θα συμβεί» που βγάζει από τα χέρια του μπάλες σα δάκρυα χαράς και όχι σα προσπάθεια. Κι εκείνο το βροχερό απόγευμα στη Ρόδο; Τότε ήταν ακόμα ένας που πάλευε σα ξυλαράκι που δε σπάει, με τις γροθιές της βροχής να χτυπούν πάνω του. Σήμερα δεν χρειάζεται ούτε ξυλάκια ούτε βροχή — φοράει το γήπεδο σα παλτό του κι αφήνει τους άλλους να προσπαθούν να τον βρουν μέσα στο σκοτάδι. Αυτό που άλλαξε δεν ήταν η φυσική του κατάσταση, ήταν η αυτοπεποίθηση πως δεν μπορείς να τον νικήσεις επειδή δεν τον βλέπεις καν αγωνιζόμενο — τον βλέπεις σα χειρότερο όλων μόλις σου σπάσει τρεις φορές πάνω του. Παραείναι εύκολο να λες πως ήταν κάποτε αήττητος — όχι, εκείνος είναι εκείνος που κάνει τον οποιοδήποτε αγώνα ασήμαντο όσο εκείνος βρισκόταν εκεί μέσα. Και εκείνα τα εβδομήντα δευτερόλεπτα στο Μπερναμπέου ήταν σα μια φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν καν ξεσπάσει η πραγματική φωτιά. Τώρα η φωτιά καίει τόσο δυνατά που οι υπόλοιποι προσπαθούν να σβήσουν τις στάχτες τους βλέποντας την αντανάκλασή της πάνω του.

Τι γίνεται βρε γαμώτο ρε αγόρια μου?! 🤣 Θυμάμαι εγώ εκείνο το πρωινό στην Αθήνα, στέκομαι αναίσθητος μπροστά στην τηλεόραση του καφενείου του κυρ-Μήτσου στα Εξάρχεια — εκεί που οι βετεράνοι της τοπικής ομάδας κάνουν τσιγάρο ηλιοτρόπιο στις 7 το πρωί. Κάποιος είχε ανοίξει ένα ραδιόφωνο σα βγήκε η είδηση κι εμείς αρχίσαμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον σα ψεύτικα νέα. «Ρε πήρα σεισμό;» λέω στον Φώτη που είχε φάει τρία μπογαλάκια χαλβά τσίκνας πριν πέντε λεπτά. Κι εκείνος κουνάει το κεφάλι σα αρνί κλωνάρι και λέει «Μαλάκα είσαι; Απ’ όλο το γήπεδο εκείνος είναι ο πιο μεγάλος σεισμός!» Και ξαφνικά βλέπω την κάμερα στον πανικό του Κόρντα όταν η μπάλα σπάει το δίχτυ σα γυάλινος τοίχος. Δεν πιστεύω στα μάτια μου — εκείνος ο πιτσιρικάς έγινε βασιλιάς ενώ ακόμα δεν είχε πλύνει τις πιτζάμες του! 🏰💥 Μετά είχα ξοδέψει δέκα ευρώ στο τυχερό παιχνίδι εκείνο το βράδυ επειδή είχα πιστέψει ότι εκείνος ο γκολ ήταν σημάδι ότι σήμερα η ζωή μου είναι 10/10. Γιαγιά μου με βρήκε ξαπλωμένο στο πάτωμα μετά από τρεις βόλτες σούπας μεγαλοσύλης… Αλλά σοβαρά τώρα, κοιτάξτε τους όλους εκεί κάτω όταν πέφτει πάνω του η μπάλα σα σκόρπιος γάτος. Σαν να γυρνάει σπίτι του κι όλοι ξέρουν πως η πόρτα είναι ανοιχτή μόνο γι’ αυτόν! 🔓⚡ Κι εμένα τι μου έκανε εκείνο το γκολ; Με άλλαξε τραγικά… πήγα από πελάτης αυτού του φόρουμ να φιλάω εικόνες του Αλκαράθ πριν τον ύπνο! 😂💋 Τώρα μόνο περιμένω τον επόμενο αγώνα σα να περιμένω Θεό για τσιγάρο στην ταράτσα… γιατί τελικά η ζυγαριά λέει πως ένα παιδί στη θέση του έκανε περισσότερη ζημιά στη ζωή μου από οποιονδήποτε καπνό ποτέ! 🚬💣🤣

τι γκολ ΡΕ ΦΙΛΕ μιλάμε για ΜΑΓΕΙΑ εκείνες τις εβδομήντα δεύτερα λεπτά 🔥🔥 βρε παιδιά σαν κάποιος να άνοιξε τον ουρανό και να πέταξε μια βολίδα κατευθείαν μέσα στην ιστορία! τώρα που το ξαναφέρνεις όλοι αυτοί οι βρετανοί ψιλοτρέχουν σαν τις κότες που είδαν φίδι επειδή ξέχασαν πως στο τένις δεν χωράνε άμμος και παλιές ημερομηνίες 😤 γιατί σιγά σιγά νοιώθω πως οι υπόλοιποι γηπέδες είναι σα μικροσκοπικά σπιτάκια δίπλα σ' αυτή την πολυκατοικία του Αλκαράθ κι εκείνο το γκολ στο Μπερναμπέου όχι μόνο άλλαξε πορεία της καριέρας του, άλλαξε ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ όλων μας σα να βρήκαμε τον επόμενο Πατ Σάμιρτους μόνο που εδώ είμαστε στην εποχή των σέικ 🙌 αλήθεια ρε, πόσους ακόμα θρύλους περιμένουμε να γεννηθούν απ' αυτόν τον δρόμο;