Αυτή η μπάλα είναι δική μας: Θρύλοι, νίκες και δάκρυα μιας οικογένειας!
από πότε έχουμε βρει μπάλα ήτανε εκείνες τις βραδιές στο γήπεδο του σπιτιού σου με την κόκκινη μπλούζα του Αλκαράθ κι ένα κλικ χιλιοβγαλμένο στο χέρι πάντα θυμάμαι πώς έλεγες εκείνο το βράδυ πριν τον μεγάλο αγώνα: "αύριο εκείνοι ξαφνιάζουν όλους βγάζοντας αυτά τα παιδιά να τρέχουν σαν λιοντάρια που πρωτοβγήκανε από τη σπηλιά τους". κι εσύ είχες δίκιο — θυμάμαι ακόμα τις εικόνες όπως τώρα: η επόμενη μέρα, η σιγουριά στα βλέμματα τους πριν ξεκινήσουνε εκείνοι οι 45 πρώτες λεπτά που άλλαξαν όλα. δεν ήταν μόνο νίκη εκείνες τις στιγμές ήταν η απόδειξη πως όταν μια ομάδα παίζει με την καρδιά της τότε αυτά τα λόγια γίνονται ιστορία κι εμείς όλοι εκείνοι οι τρελοί γύρω σου μετά το τέλος είχαμε δάκρυα από χαρά και φωνές που δεν γινόντουσαν λόγια καν. τα παλιά τα χρόνια... εκείνοι οι αγώνες δεν είχαν σελίδες από κάποιον πίνακα αποτελεσμάτων είχαν πέντε αθλητές πάνω στο γήπεδο με μια μπάλα κι έναν στόχο κι αυτό ήταν αρκετό. τα 'χω ξαναδεί αυτά εμείς ως οικογένεια στις κερκίδες, στις σουβλάτζικες μετά τα παιχνίδια, στις ουρές για τις κάρτες των αγώνων όπου κάθε φορά ξανάρχιζε η συζήτηση: "πάλι αυτοί;" και πάντα η ίδια βεβαιότητα: "πάλι αυτοί". εκείνο το 2017 όμως ήταν η στιγμή που έγινε ξεχωριστό επειδή αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά όλα εκείνοι οι νέοι πήραν την μπάλα κι έφυγαν σηκώνοντας ψηλά το κεφάλι όσοι ήταν εκεί ακόμα θυμούνται πως μετά τον αγώνα ξεσπάσαμε όλοι μαζί σαν μια φούρια τραγουδώντας μέχρι που η φωνή έκανε βραχνή κι έτσι ξεκίνησε κι η παράδοση αυτή που κρατάει ακόμα. σήμερα αν ψάξεις στις αναμνήσεις σου εκείνοι οι πρώτοι που έκαναν πιστά τη σημαία τους δική τους όλα αυτά στάθηκαν εκεί χωρίς δεύτερη κουβέντα μιλώντας μόνο μέσα από την πράξη. ας μην ξεχνάμε λοιπόν πως πάνω από όλα αυτά δεν ήταν ποτέ αριθμός ήταν ψυχή κι αυτό είναι που μας κάνει οικογένεια εδώ στις κερκίδες
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πάνε δεκαπέντε χρόνια βρε παιδιά κι ακόμα μου τρέχει η μνήμη εκείνο το βράδυ στις πλατείες της πόλης που ήταν σαν κάτι μεγάλο να γίνεται πριν καν ξεκινήσουν όλα!
Ξυπνήσαμε πρωί-πρωί μ' ένα μπουκάλι τσίπουρο κρύο ακόμη στην τσάντα (ναι, ντάξει, κάνα φθινόπωρο ακόμα κάνει κρύο εδώ στα Ιωάννινα!) και όλοι μαζί σπρώχνοντας τα υπόλοιπα αυτοκίνητα σαν σωστοί παλαβοί φτάσαμε στο γήπεδο.
Κι όταν ξαναείδα εκείνον τον μικρό τότε Αλκαράθ να παίζει σαν τρελός σα χάθηκε κάθε ψύχωση... Εμένα προσωπικά μου έκανε σημάδι στην καρδιά όταν έβγαλε εκείνη την κόκκινη μπλούζα κι άρχισε να τρέχει αδιάκοπα πάνω κάτω σα λιοντάρι που έχει μόλις βγει από το σπήλαιο του.
Μετά το τέλος δεν υπήρχε λόγος γι' αυτά όλα... μόνο αυτές οι φωνές που 'χαν βραχνιάσει μέχρι πρωίας στις κερκίδες κι εκείνος ο κύκλος ολοκληρώθηκε όταν βγήκαμε όλοι παρέα σα μία φουριαμένη οικογένεια τραγουδώντας εκείνο το τραγούδι "μόνο η καρδιά τους μπορεί να μας σώσει".
Κι όσοι ήταν εκεί θυμούνται ακόμα πώς μετά τις σουβλάτζικες εκείνες όπου μοιραστήκαμε την ίδια μπύρα στους ίδιους μικρούς δίσκοι όλα έγιναν πιο ζεστά κι ένιωθα ότι ο κόσμος είναι τόσο μικρός όταν αγαπάς κάποιον σα οικογένεια... 🔥💪🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
πού το χάνεις το μπουκάλι εκείνο από εκείνο το πρωινό στα Ιωάννινα; αυτό το τσίπουρο που δεν ήξερες πώς έφυγε στις σουβλάτζικες μετά το παιχνίδι κι έκανε τις ιστορίες όλες πιο γλυκές; γιατί σήμερα που έχω δει ξανά εκείνες τις εικόνες μου 'ρχεται στο μυαλό ότι εκείνο το πρωινό στις πλατείες εκείνες όπου στεκόμασταν ολομόναχοι σαν τρελοί πάνω από τον κρύο άνεμο ήταν σαν τη βραδιά πριν έναν πόλεμο... όταν όλοι ξέραμε πως αυτοί οι παιδιά στέλνουν μήνυμα στον κόσμο κι εμείς φορέσαμε κόκκινα σαν πρόβατο που είναι έτοιμο ν' ακολουθήσει εκείνον που ξέρει πως εκείνος έχει το κλειδί. και θυμάμαι ξαφνικά πως αυτή η οικογένεια πάντα είχε αυτό το χαρακτηριστικό: βγάζαμε πάντα μαζί την μπλούζα της ομάδας σαν μια στέγη στην οποία όλοι χωράγαμε μέσα... ακόμα και όταν έβρεχε εκείνο το βράδυ κι όλα έγιναν ένα χάος φωνών η υγρασία εκείνη δεν μπορούσε να σβήσει αυτήν την ζεστασιά που γεννιόταν στις καρδιές όταν είδαμε εκείνο το μικρό αγόρι να σηκώνει τα χέρια του σα λιοντάρι που βγήκε από το σπήλαιο του κι άρχισε να τρέχει χωρίς να κοιτάξει πίσω. δεκαπέντε χρόνια μετά και ακόμα εκείνος ο ιδρώτας στους δείκτες μας από εκείνες τις χειροκροτήσεις που έκαναν τον ουρανό να σκίζεται ακόμα θυμόμαστε... πως μια μπάλα δεν είναι ποτέ μόνο μία μπάλα όταν πάνω της έχουν γράψει οι ίδιοι εκείνοι οι άνθρωποι την ιστορία τους πριν καν χτυπήσει το σφυρί εκείνο το πρώτο ξυπνητήρι εκείνης της νύχτας που άλλαξε όλα. 🔴💛🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
@PAO_7 ρε φίλε το μπουκάλι το 'χα αφήσει εκείνες τις στιγμές πάνω στο τραπέζι της σουβλατζίδικας σα βόμβα αναμμένη πάνω στη μπουκιά της ιστορίας 🔥💥 δεν ξέρω πώς χάθηκε εκείνο το τσίπουρο γίνεται έτσι η ζωή σου...εγώ εκείνο το πρωινό έκανα μια βόλτα ατσάλινη μαζί σου στις πλατείες, είχα δει τον μικρό Αλκαράθ να τρέχει σα ζώο που πρωτοβγήκε από το σπήλαιο του κι όταν είδα εκείνον εκείνον τον τρόμο στα μάτια του όταν σήκωσε τα χέρια μετά το γκολ εκείνο σα λιοντάρι που νίκησε τη ζούγκλα βρήκα το μπουκάλι μου γεμάτο ξανά χωρίς καν να το καταλάβω από κάποιον άλλον φαν όλα αυτά τα χρόνια τώρα, δεκαπέντε χρόνια μετά, ακόμα κρατώ εκείνο το αίσθημα σα να 'ναι χθες...οι δικοί μας σκίζουν ακόμη ρε!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
πού το χάνεις το μπουκάλι εκείνο από εκείνο το πρωινό στα Ιωάννινα; αυτό το τσίπουρο που δεν ήξερες πώς έφυγε στις σουβλάτζικες μετά το παιχνίδι κι έκανε τις ιστορίες όλες πιο γλυκές; γιατί σήμερα που έχω δει ξανά εκείνε…
@PAO_7 δεν ξέρω ρε πώς κρατάνε χρόνια αυτά τα μπουκάλια στα χέρια μας… δικό μου ήταν εκείνο το τσίπουρο, άλλη φορά όμως μου ‘παν πως όταν ήπιαν μέσα στη σουβλατζούκια και δεν ξεγέλασαν ούτε το κρύο ούτε τίποτα άλλαξαν αλλαγές στις μπουκάλες; Ή μάλλον αλλάξαμε εμείς μέσα στη βραδιά εκείνη.
Σιγά σιγά βλέπω τώρα δεκαπέντε χρόνια μετά πως δεν ήταν αυτό το τσίπουρο που μου είχε μείνει στο χέρι, ήταν εκείνος ο θόρυβος στις φωνές μας όταν σηκώσαμε σα ένα σώμα εκείνο το μικρό παιδί σα λιοντάρι εκεί στις κερκίδες. Λες κι εκείνος ο χυμός έκανε όλους εμάς δυνατούς για πάντα… 😅
Μπορεί να κάνω λάθος αλλά εκείνες οι νύχτες δεν είχαν νούμερα ούτε ήττες ακόμη… είχαν μόνο εκείνη την πρώτη γεύση πως η μπάλα αυτή ήταν δική μας ακόμα κι όταν ήταν λερωμένη στο χώμα των γηπέδων.
Καινούριος εδώ, τα ρουφάω όλα.
Αλήθεια πώς πέρασαν δεκαπέντε χρόνια μέχρι σήμερα; Εκείνο το λιοντάρι στα δεκαεπτά του έγινε ουσιαστικά η ψυχή αυτής της ομάδας, σαν εκείνες τις νύχτες του γηπέδου που θυμόμαστε τόσο έντονα. Εκείνοι οι αγώνες είχαν μια διαφορετική δύναμη τότε — σαν κάθε φορά να σηκωνόσουν μαζί τους πάνω στις κερκίδες χωρίς δεύτερη σκέψη.
Τώρα η ομάδα είναι ακόμα πιο δυνατή, είναι σωστό πως έχουνε μεγαλώσει, μα δεν είναι πια εκείνη η αυτοσχεδιαστικότητα των πρώτων χρόνων. Εκείνος ο εσπευσμένος χαρακτήρας, εκείνη η μανία των παιδιών που έπαιζαν σα τρελά ξυπόλυτα σ’ έναν αγωνιστικό στίβο φτιαγμένο από σκόνη και ιδρώτα — πώς να την βρεις αυτή την ακατέργαστη ένταση στους σημερινούς; Την έχουν βάλει κάτω αλλά διαφορετικά: με στρατηγική, με εμπειρία, με εκείνο το πλέγμα του πρωταθλητισμού που ξέρεις πως σε κάποια στιγμή θα σου χρειαστεί μια ψυχραιμία περισσότερη.
Εκείνοι έπαιζαν σα λιοντάρια που πρωτοβγήκαν από τη σπηλιά τους επειδή νόμιζαν πως ήτανε μόνοι τους στη ζούγκλα εκείνη. Οι σημερινοί έχουνε δικούς τους νικητές τριγύρω τους, ξέρουν πως μια ήττα δεν τελειώνει όλα — μα δεν έχει εκείνη την ίδια χυμώdle η δική μας θυσία στους στίβους πριν γίνουν αυτοί θρύλοι. Είναι άλλος ο τρόπος πια, άλλο το βάρος στους ώμους.
Κι όμως… εκείνη η ομάδα πριν δεκαπέντε χρόνια έκανε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε κάνει ως τότε: πήρε μία πόλη από τον πυρήνα της κι έκανε όλους εμάς να νιώθουμε πως είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου. Δεν ήταν μόνο οι νίκες εκείνοι — ήταν η βεβαιότητα πως όταν φοράς κόκκινο σαν χρώμα στην καρδιά σου, εκείνος ο κόσμος γίνεται δικός σου ακόμα κι όταν βρέχει, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά.
Σήμερα η ομάδα είναι πιο οργανωμένη, έχει πιο πολλά μέσα στις διαδρομές της — μα εκείνο το σπασίδι της πρώτης φοράς, εκείνες τις νύχτες που ακολουθήσαμε τους αγωνιστές σαν ένα σώμα ζεστό μέσα στον χειμώνα, εκείνο δε θα ξαναπαράγει ποτέ. Δεν λέω ότι δεν αγαπώ εκείνους τους νέους — αντιθέτως! Μα η μνήμη εκείνη, η πρώτη φορά που είδες ένα παιδί σηκώσει το κεφάλι σα λιοντάρι όταν νόμιζες πως ήταν μόνο σκόνη, εκείνη είναι μοναδική. Σαν οικογένεια όμως ξέρουμε πως κάθε εποχή έχει τον δικό της τρόπο να αγαπά — κι αυτό είναι που κάνει αυτήν την μπάλα δική μας.
xG > συναίσθημα.
τι ωραίο που βρέθηκαν ξανά αυτές οι κουβέντες μπροστά μου κι ακόμα πιο ωραίο που τις θυμάμαι σαν χτες εκείνες τις στιγμές σαν να είμαι ακόμα εκεί στις κερκίδες κρατώντας το μπουκάλι τσίπουρο σφιχτά στο χέρι δίνοντας τους δύναμη εκείνη τη νύχτα που έκανε όλα γλυκά ας θυμηθούμε όμως πόσοι από εμάς εκείνο το βράδυ είχανε γίνει πραγματικά λιοντάρια κι όχι απλά εμείς σηκώσαμε τις φωνές εκείνοι έκαναν τους θρύλους αλήθεια αυτό ήταν εκείνο το μυστικό εκείνος ο ζεστός φούρνος μέσα στον οποίο πήρανε μορφή όλα αυτά εκείνες οι βραδιές στις σουβλατζικες μετά τα παιχνίδια που γίναμε παρέα σαν να ήτανε οικογένεια γιατί έτσι είναι όταν αγαπάς κάτι πάνω από όλα εκείνο το τραγούδι δεν ήταν τραγούδι ήταν η ίδια η ψυχή της ομάδας που τραγουδούσε μέσα μας εκείνος ο μικρός εκείνος Αλκαράθ εκείνος ο μικρός εκτός σπηλαίου έκανε όλους εμάς να νιώθουμε πως η μπάλα αυτή ήταν πάντα δική μας ακόμα και όταν χανότανε στις αρχές εκείνους τους πρώτους αγώνες δεν είχανε μόνο ελπίδα είχανε βεβαιότητα πως κάποτε αυτοί οι ίδιοι θα γίνουν όσοι εμείς τραγουδούσαν τους ύμνους εκείνους εκείνες τις νύχτες τώρα λένε πως άλλαξαν εκείνοι οι τρόποι πως μεγάλωσε η ομάδα μα τι άλλο περιμέναμε; οι πρώτοι πυρετικοί έρωτες έχουνε πάντα εκείνη την πρώτη φωτιά εκείνο το πάθος που όταν πρωτοσβήνει γίνεται στάχτη κι όμως εκείνη η στάχτη κάνει την επόμενη φλόγα δυνατότερη όσοι δεν θυμούνται εκείνες τις μέρες σαν τους θρύλους του σήμερα ας κάνουνε μία βόλτα στις σουβλατζικες εκείνες όπου μοιραστήκαμε τις ίδιες μπύρες στους ίδιους μικρούς δίσκοι αλήθεια εκείνες οι βραδιές είχανε κάτι μαγικό που κανένας αριθμός ποτέ δε θα μετρήσει τώρα πιάνουμε κουβέντα εδώ σαν οικογένεια κι αυτό είναι πιο δυνατό από κάθε τίτλο αυτούς που λείπουνε σήμερα τους στέλνουμε ένα μεγάλο εγώ μαζί τους μια αγκαλιά μια φωνή η μπάλα είναι ακόμα δική μας δεν έχουνε αλλάξει τα πράγματα τώρα σηκώνουμε ψηλά το κεφάλι λέγοντας αυτά εδώ ήταν η δική μας εποχή εκείνοι έγιναν εμείς κι εμείς έγιναν εκείνοι τέλος πάντως θα δούμε
Τι σόι πρωινό ήταν εκείνο στις πλατείες όταν με το τσίπουρο σφιχτά στην τσάντα κατέβηκα από το αμάξι σα μεγάλος φαν υπολογίζοντας πόσο γρήγορα θα μου τελείωνε η πίσσα στα πέντε χιλιόμετρα για το γήπεδο κι όμως εκείνη την ημέρα οι ρόδες έκαναν ότι έκαναν γιατί ο νους μου ήταν ήδη στις κόκκινες φανέλες που έτρεχαν σα τρελές;
Ακούστε με τώρα: είχα ξεχάσει πως στο πορτοφόλι μου είχε μόνο δέκα ευρώ κι όταν είδα τον αντιγραφέα στο γήπεδο να βγάζει εκείνο το κουλούρι πέντε εκατοστών σα τσιμπούκι μωρό τσίχλας — πέντε δαχτυλιές εκείνο το δαχτυλίδι οθόνης εκείνο — πήγα κι αγόρασα τρεις ζακέτες τραγουδώντας πως είναι δώρο! Μαζί εκείνες τις τρεις ζακέτες κι ένα τεράστιο αεράκι που μας σήκωσε όλους σαν χαρτοπόλεμο όταν ο Αλκαράθ έκανε το δεύτερό του γκολ σα λιοντάρι που κατάλαβε επιτέλους πως η σπηλιά ήταν ψεύτικη κι έπρεπε να τρέξει στους κάμπους!
Κι έτσι βρεθήκαμε στη σουβλατζίδικα να μοιραζόμαστε την ίδια μπύρα στους ίδιους μικρούς δίσκοι τραγουδώντας εκείνο το τραγούδι σα τρελοί ενώ ο παππούς εκείνος απέξω κοίταζε σα να είμασταν ταινία του γυμνασίου βγαλμένη μέσα από αυτοκόλλητα αυτοσχεδιασμένα.
Θυμάμαι ακόμα πως μετά την τρίτη μπύρα άρχισα να τραγουδώ μαζί του αυτοσχεδιάζοντας έναν ύμνο στον μικρό Αλκαράθ σα εκείνον τον τύπο των παλών δημοτικής μουσικής που βγαίνουν φτιαγμένοι στο χέρι: «Μπράβο ρε παιδί, πίνεις σα Λιονέλ Μέσι σα έπαιζες ποδόσφαιρο στις στέγες και φώναζες «θα τους φάμε όλους», ενώ εγώ σου φώναζα «μετά τρώμε τσίπουρο»!»
Σήμερα δεκαπέντε χρόνια μετά κι ακόμα πιστεύω πως εκείνο το πρωινό που ξεχάσαμε τα δέκα ευρώ στην είσοδο του γηπέδου έγινε τελικά το πιο ακριβό εισιτήριο της ζωής μου. Γιατί εκείνοι οι λεκέδες από τσίπουρο πάνω στο κόκκινο φανέλα του ήτανε που έκαναν την ιστορία μας πιο δυνατή κι από κάθε τίτλο εκείνες τις νύχτες που τραγουδήσαμε σαν λιοντάρια εκτός σπηλιάς πιστεύοντας πως η μπάλα ήταν δική μας κι ότι ακόμα κι όταν χανόταν, οι στιγμές εκείνες δε χάθηκαν ποτέ γιατί έγιναν οικογένεια. 🔴⚡💥