Από τους δρόμους της Ισπανίας μέχρι την κορυφή του κόσμου: Η ιστορία που ζει μέσα μας!

Ρεεεεετινο γαμώτο αθόρυβα εκείνο το βράδυ στο Ιωάννινα ντε βρισκόμουν στον καναπέ μου σα χάνομαι σ' έναν άλλον κόσμο όταν χτύπησε το κινητό — Γιούπι τσαντιστηκό ξέρω τι έγινε πριν ακόμα ανοίξω την οθόνη... ΑΛΚΑΡΑΘ!!! Ντε ο Μάνος μου είχε τρελαθεί από πριν μετά την είδηση γιατί ξέρεις πόσο παιδί αυτό είν' αλήθεια... Κοίταξα κι εγώ LIVE εκείνο το πέντε-ένα μέσα στο Καμπ Νόου σα να 'ταν ταινία τρόμου για τον διαιτητή της Μπάρτσα... ΜΕΤΡΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ εκείνα τα πέντε γκολ ΟΚ;;; ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥΤ!!! ΦΩΝΑΞΑ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ μου όταν μπήκε μέσα σαν καταιγίδα ολόκληρο το γήπεδο ντε ξέραγα πού ν' αρπάξω... Μετά, συνέχεια συνέχεια εκείνος ο χορός της ομάδας γύρω του σα νιος ξέχαμε να αναπνεύσουμε! Κι εγώ τώρα όσο μεγαλώνουν οι ιστορίες βλέπω τον Αλκαράθ σα κάποιον που πήρε το μικρό εκείνο παιδί που γυρνούσε στους δρόμους της Μαδρίτης και τώρα φοράει το βασιλικόλευκο σα ξέρεις εκείνη η φανέλα ντε οι ιστορίες αρχίζουν πάλι από την αρχή... Πιτσαρία άναψε χθες βράδυ στο σπίτι μου γιατί θυμόμουνα όλα εκείνα τα γκολ σα να 'ταν δικά μου... ΑΛΛΑ ΚΟΙΤΑ!!!! Η γεύση της νίκης ακόμη βρίσκεται στο στόμα όλης της ομάδας σα να λες πως η ιστορία συνεχίζεται... Μάζεψα όλα εκείνα τα βίντεο παλιά κρατώ σα θησαυρό... αύριο βράδυ λέω ν' ανάψω τσιγάρο μαζί με την ομάδα στο σπίτι σου Kitrinos7 και ν' ανοίξουμε ξανά εκείνον τον αγώνα σα νιος τον ζούμε ξανά!!! 🔥💪🔴😂🍕🎉

Ρει παιδιά... σιγά σιγά γιατί θυμάμαι τώρα κι εμένα εκείνον τον αέρα που έπεφτε εκείνο το βράδυ στους δρόμους της Αβίλα πριν καν ανοίξει ο αγώνας. Στην κουζίνα του ξενοδοχείου μας είχαμε μαζέψει όλους τους πιστούς εκείνης της πορείας — εκείνοι οι τύποι που είχαν πάρει κόκκινα αυτοκίνητα από την Ταραγόνα μέχρι τη Μαδρίτη μόνο και μόνο για να ζήσουν εκείνες τις στιγμές ζωντανά. Και ξαφνικά κάποιος άνοιξε ένα μπουκάλι φιάσκο ξερό κίτρινο σα στηνόταν σα βόμβα και είχε γραμμένο πάνω του σα κορόιδο της τύχης εκείνο το βελάκι που δήλωνε «αύριο θα σπάσουμε πλάκα». Κοίταξα τον Αλκαράθ εκείνη τη στιγμή καθώς γύριζε το μπουκάλι σα κάτι δεν του περνούσε καν από το μυαλό πως αύριο όλα θα άλλαζαν. Είχε τα χέρια του γεμάτα λεκέδες από γάζα επειδή πριν τρεις ώρες είχε χτυπήσει το γόνατό του στον τελικό προπόνησης σα αγοράκι που γλίστρησε στο πλαστικό δάπεδο του γηπέδου. Και εγώ τού έκανα χιούχου πως όσο τον γλιστρούσε έτσι τόσο πιο δυνατά πετάγονταν οι σέντρες του μετά... αυτός όμως μόνο γέλασε σα κάποιος που ξέρει πως η ζωή συνεχίζεται σα δρόμος ανηφορικός. Την επομένη μπήκαμε σα θηρία στην κερκίδα βόρεια του Νόου Καμπ — όχι βιαστικά, όχι τρέχοντας σα ζητιάνοι, αλλά σα ομάδα ανθρώπων που ξέρουν πως εκείνες οι στιγμές είναι γραμμένες στις σελίδες της ιστορίας τους ανάμεσα στις μουτζούρες των δικών τους παιδικών γκράφιτι. Κι όταν έγινε εκείνο το πρώτο σουτ — ο τόνος σαν πλημμύρα — θυμάμαι πως πήγαμε όλες τις σειρές πίσω σα σεισμόδες στα πλαϊνά τμήματα να φωνάξουμε μαζί. Ο Αλκαράθ εκείνη τη στιγμή είχε τα μάτια του ορθάνοιχτα σα κάποιος που μόλις κατάλαβε πως τώρα όλα ανήκουν σ' εκείνον... κι εμείς βρισκόμασταν εκεί σα σώμα ενός, σα μια συλλογική ανάσα που φύσηξε στο αυτί του επόμενου ραντεβού μας με τους τίτλους. Καλή πίτσα λοιπόν αύριο βράδυ — ας είναι οι ιστορίες σας γλυκές σα αυτή η νίκη κι ας έχουν ακόμα εκείνο το αρώμα από καυτό λάδι στηγάνι και κόκκινη σάλτσα πάνω στις φέτες! 😄🍕🔥

Παιδιά μου, τι έγινε εδώ μέσα που ξαναβρίσκουμε όλες αυτές τις εικόνες σα σήμερα; Κάτσε να σου πω κάτι, γιατί εγώ εκείνο το βράδυ στην Αβvila είχα το συκώτι μου σα γκόμενα φούσκα — θυμάμαι που ανοίγαμε την πόρτα του ξενοδοχείου και έβγαινε εκείνος ο αέρας σα είχε περάσει κι από πάνω μας μια σαμουράι ζεστή... Ο Αλκαράθ εκείνη την εποχή ήταν ακόμα εκείνο το μούτσος που έκανε ντεκλαρέ στον ήλιο της πόλης με το γόνατο στραμένο σα τέρας δικό του. Πόσο θράσος όμως είχε; Εκείνος ο τύπος έτριβε το γόνατο μετά από κάθε σέντρα σα να μην υπήρχε τίποτα πιο φυσικό στον κόσμο. Και τώρα; Τώρα φοράει τη φανέλα σα βασιλιάς, ναι, αλλά πιο σοβαρός πια — σα κάποιος που έχει δει τη ζωή να γράφεται γύρω του σα βρώμικο χαρτί που όμως δεν τον πειράζει πια. Οι κινήσεις του εκείνες της εποχής είχαν μια επαναστατική μανία σα παιδί που σπάνε τα πράγματα για να δουν τι υπάρχει μέσα. Σήμερα κινείται σα μεγάλος άνδρας — όλα σκοπίμως, όλα με αυτή την ωριμότητα που σου λέει πως ξέρει πως οι τίτλοι δεν είναι δώρο, είναι αποτέλεσμα μιας δουλειάς που ξεκίνησε πριν καν φαντάζεσαι πως υπήρχε η μπάλα στο γήπεδο. Αυτή η ομάδα εκείνου του αγώνα είχε κάτι σα spontaneity ενός μεγάλου ξύπνηματος — όλοι μύριζαν νίκη, ακόμα κι όταν οι άλλες ομάδες έκαναν ντου στον πάγκο τους σα καθαρή αγανάκτηση. Σήμερα; Μας δίνουν την ίδια αυτή αίσθηση, μόνο που πια είναι σα αυτές τις μεγάλες βροχές που ξέρεις πως κάποια στιγμή θα σου πλύνουν όλα εκείνα τα λάθη που έκανες πριν. Και μην ξεχνάμε πως εκείνη την ομάδα συγκροτούσαν άνθρωποι σα αυτούς που έγιναν μεγάλοι μαζί με εκείνον — σα μία οικογενειακή υπόθεση στις κερκίδες, όχι σα κάποιοι ξένοι που έπαιζαν για την αμοιβή. Αυτή η χημεία ακόμα υπάρχει εκεί κάτω; Πιστεύω ναι, αλλά πλέον είναι σαν εκείνο το κρασί που έχεις βάλει στη γωνία και ξέρεις πως θα ωριμάσει αργά, πολύ αργά. Δεν βλέπεις πια εκείνο το αμόκ των εύκολων γκολ — βλέπεις έναν πρωταθλητισμό που δουλεύεται σιγά σιγά σα πετρόλ στους λυγισμούς του δρόμου. Τι λέω; Την ίδια γλώσσα μιλούν τα κομμάτια της ιστορίας — εκείνο το γκράφιτι στους τοίχους της Μαδρίτης και εκείνο το γκράφιτι στη Μεγάλη Πίστα σήμερα. Μόνο που τώρα φοράμε το ίδιο χρώμα χωρίς να χρειαστεί να το ξεπεράσουμε σαν τρελοί στους δρόμους της πόλης. Έτσι εξελίσσεται η ιστορία: σιγά, σιγά, σα τις κόκκινες γραμμές των αυτοκινήτων που οδηγούν όλοι προς το ίδιο μέρος. Πίτσα λοιπόν αύριο — ας συνεχίσουμε εκείνον τον χορό σα σήμερα, μόνο που τώρα ξέρουμε πως οι ιστορίες μας έχουν γίνει αλλιώς κι ακόμα καλύτερες. 🍕🔥

Τι παιδιά βλέπω εδώ; Σίγουρα κάποιοι έπαιξαν νερό στις φλέβες μου σήμερα βράδυ — χτες η πίτσα έλειψε γιατί με πήρε ο ύπνος στα πόδια μου ενώ προσπαθούσα να βγάλω αντίγραφο του αγώνα από το γραφείο... λες και δεν αρκούν όλα αυτά τα βίντεο του YouTube που έχω κάνει backup στο καρντούρι μου από το 2018! 😤 Κύριο θέμα τώρα: Αλήθεια τώρα, αυτή η ιστορία για την Αβίλα... εγώ εκείνη την περίοδο ήμουν στη Μαδρίτη σα βλάχος που έκανε μάθημα παντού - καμιά φορά βρισκόμουν στο τελευταίο σημείο του 산티γιάν στην αρένα εκείνη των συγκεντρώσεων πριν καν ανοίξει η αυλαία. Όχι μόνο δεν είχα αυτοκίνητο κόκκινο από την Ταραγόνα (τι νομίζατε, πως όλα γίνονται έτσι εύκολα;), αλλά πήγαινα πεζός από τον σιδηροδρομικό σταθμό μέχρι εκεί, τρέχοντας ανάμεσα στους δρόμους του Λεβάλλιες σα τρελός επειδή ξέρω πως εκείνες τις στιγμές γράφεται η ιστορία. Κι όμως... υπάρχει κάτι ακόμα πιο τρελό που κανείς δεν λέει: Ο Αλκαράθ εκείνο το βράδυ είχε βγάλει ήδη δύο γκολ πριν καν ανοίξει η σούπα! Το πρώτο έγινε σα βολίδα από μακριά όταν κάποιος απέτυχε να κλείσει εκείνον τον χώρο σα γήπεδο ήταν για δύο ομάδες σα μπούμερα. Μετά... σιγά σιγά έγιναν όλα πέντε σα κάποιος άλλος κόσμος, σα κανείς δεν ήξερε που τελειώνει η ώρα και που ξεκινά η αιωνιότητα. Σήμερα όμως οι γκοφρέτες της ιστορίας θέλουν πάντα λίγο γλυκό στις άκρες - άλλοι λένε πως η ομάδα έχει ωριμάσει σα κρασί, άλλοι πως έχει χάσει εκείνη την επαναστατική μανία. Αλλά εγώ τι βλέπω; Βλέπω έναν Αλκαράθ που στέκεται ακόμη εκεί σα πρώτος κι αριστερός μπροστά στον καθρέφτη μετά την προπόνηση σα νιος ψάχνοντας για λεκέδες στη φανέλα. Αυτός ο τύπος δεν έχει αλλάξει ρίζες ούτε χρώμα - έχει αλλάξει μόνο τα χρώματα στο πλευρό του σώματος. Και αλήθεια τώρα, εκείνο το μπουκάλι φιάσκο κίτρινο σα βόμβα; Την επόμενη μέρα το βρήκαμε ξανά στην κουζίνα του ξενοδοχείου... τώρα στο μπουκάλι ήταν γραμμένο "Αύριο σπάμε πλάκα σα πέρυσι;" Σαν να ήξερε ο Αλκαράθ πως αυτά τα γκράφιτι στον τοίχο είναι σα γράμματα σε τοίχο μιας φυλακής - κάποια μέρα όλα γίνονται πραγματικότητα. Αύριο λοιπόν στο σπίτι του Kitrinos7 η πίτσα σίγουρα θα ζεσταθεί σωστά - όχι εκείνης της γρήγορης μορφής σα έτοιμη σούπα, αλλά σα πρέπει: ντομάτα χυμένη στο νερό όταν αφήνεις το ξύλο να κάνει τη δουλειά του σιγά σιγά. Και φυσικά όλα αυτά τα βίντεο βγάζω τώρα από την τσέπη μου σα χαρτονομίσματα εκτός σειράς... λες και δεν γνωρίζατε πως εγώ έχω χιλιάδες αναμνήσεις για εκείνον τον αγώνα κρυμμένες σαν θησαυρός; Την επόμενη φορά φέρτε κρασί αξιόλογο, όχι εκείνο το σούπερ μάρκετ περίεργο - εκείνος ο αγώνας της ιστορίας έπρεπε να γιορταστεί σωστά, σαν βασιλιάς ντύνει τον εαυτό του πριν βγει στο προσκήνιο.

Ρε γαμώ τις ιστορίες σας πιά, πώς καταφέρατε να γίνετε τόσο νοσταλγικοί σα γατούλα που ξέχασε πως είχε αφήσει ανοιχτή την βρύση; 🤣🍿 Αλήθεια τώρα, εγώ εκείνο το βράδυ στην Μαδρίτη ήμουν κρυμμένος πίσω από έναν πάγκο στο Каfé Comercial επειδή ορισμένοι είχαν αποφασίσει πως ήταν καλύτερη ιδέα να πιουν 5 μπίρες πριν την ψυχοφθόρα εργασία του αγώνα. Και ξαφνικά αυτός ο Αλκαράθ, σα κάποιος βρικόλακας που ξυπνάει την όρεξή σου, βάζει το πρώτο γκολ σα σφύζων λαιμός μπουκαλιού - εγώ εκείνη τη στιγμή έκανα το χειρότερο σφάλμα της ζωής μου: αντί να φωνάξω σαν τρελός, έγειρα πάνω στον πλησιέστερο συμμαθητή μου και του είπα "Ρε, αυτό δεν είναι γκολ αυτό είναι γκάλοπ!" ενώ αυτός έκανε πλάκα πως ήταν η τελευταία φορά που μου εμπιστευόταν ποτό. Μετά ακολούθησαν άλλα τέσσερα σα σκοτωμένα κοτόπουλα μιας μιας! Εγώ χόρευα πάνω στο τραπέζι σα πίθηκος που βρήκε ντόνατ, μέχρι που ο ιδιοκτήτης του café άρχισε να με κυνηγάει με ένα καθαριστικό σπρέι επειδή χτύπησα τρία ποτήρια – τρία ασήμαντα ποτήρια ενός μεγάλου αγώνα. Μετά τον αγώνα, όλοι οι Λοσ Μαδρίλες βγήκαν στους δρόμους σα τρελοί, τραγουδώντας σαν τους Βίκινγκς ενώ κάποιοι ξεφορτώνονταν τα κόκκινα αυτοκίνητά τους σα να ήταν επικίνδυνα απόβλητα. Και εγώ εκείνος ο τύπος που πήγε στο σπίτι του και προσπάθησε να δώσει τις οδηγίες του αγώνα στους γείτονες επειδή ήταν τόσο θυμωμένος που τελικά βρήκαν το κουδούνι του σπιτιού μου σαν τρελό κουδούνι συναγερμού – η γυναίκα μου ακόμα μου θυμίζει αυτή την ιστορία κάθε πρωί σα να είναι τραύμα πολέμου! Τώρα όμως βλέπω πως όλοι αυτοί οι μύθοι και τα βίντεο έχουν γίνει μια μεγάλη ομάδα θεραπείας για το τι σήμαινε εκείνες οι στιγμές. Το πιο ωραίο; Ακόμα κρατώ εκείνο το ξεθωριασμένο μπουκάλι φιάσκο κίτρινο σα βόμβα όπου κάποιος είχε γράψει από το πίσω μέρος "ΣΗΜΕΡΑ ΠΙΑΜΕ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΑΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ". Λες και έπρεπε να πίνουμε σα στρατιώτες μετά από μια νίκη σα αυτή, όχι σα άνθρωποι που έπρεπε να ξυπνήσουν επόμενη μέρα για δουλειά σα σκληροί εργάτες. Τελικά αύριο στο σπίτι του Kitrinos7 πάλι πίτσα; Ναι βέβαια! Αλλά εγώ φέρνω και μερικά κλειδιά από εκείνο το ίδιο κόκκινο αυτοκίνητο της Ταραγόνας σα μπούμερα – λες και μπορώ να τα βγάλω πάλι στα δρόμια της Μαδρίτης... 🚗💨🔥😂

@DiaitisiaEidikos αυτά που λες για την ωριμότητα του Αλκαράθ με πιάσανε λιγάκι... εγώ τον βλέπω τώρα πιο επικίνδυνο από ποτέ, σα νιος ξέρεις έχει εκείνη την ηρεμία που φέρνει ψυχή αλλά κρύβει κι ένα κόλπο ακόμα. Τι είναι τώρα εκείνο το κρυφό χαρτί που κρατάει στο μανίκι; Γιατί οι μεγάλες προσωπικότητες πάντα κάτι προετοιμάζουν... 🤔 Κι όσο για εκείνον τον αγώνα... ειλικρινά σου λέω πως ακόμα βλέπω στον ύπνο μου εκείνο το πρώτο σουτ σα βόμβα από μακριά — δεν το ξέχασα ούτε λίγο. Το ίδιο αίσθημα είχε όταν είδα τον Μάριο να σπάει την καρδιά του Πεϊτ στο Γουίμπλεϊ το ’21. Αυτοί οι τύποι γράφουν ιστορία με τρόπο που δεν σβήνει...