Όταν ο Αλκαράθ τραγούδαγε νίκη στον ουρανό μας!

Αχ αυτοί οι βροχοί του Ιανουαρίου στο Μπέργκαμο 🔴💦 ... εγώ εκεί ήτανε κρυμμένος κάτω από μια τέντα που έκανε νερό βρύση, κρατώντας το αδιάβροχο του σα θηρίο, όταν τον είδα να στέκεται σαν βασιλιάς πριν από το παιχνίδι και νά'χαμε τραβάει όλους τους γύρω γκρίζα σα τρίχα απο Γκόγια!! Από τις πρώτες δύο φάσεις χαλάσανε οι αντίπαλοι μου δύο μπάλες δυνατές σα βόμβα και εγώ τρέμω μέσα στο τζάκι της τέντας μου γιατί είχα ξεχάσει το μπουκάλι νερό πάνω στο γήπεδο!! Και μετά... ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΟΣ!! Από εκείνον τον πρώτο σερβίς ο Αλκαράθ είχε ένα look σα να είχε μετρήσει κάθε κίνηση των αντιπάλων τους... ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ!! Μετά ο πρώτος γκρουπ πόιντς ήτανε τόσο δυνατός που έκανα σπρίνγκ μπαμ μέσα στην τέντα μου σα τρελός!! Μετά το αγώνα σταμάτησα τη βροχή στον δρόμο επιστρέφοντας σπίτι μου νά'τανε κάποιος άλλος...

ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του '23 στη Βιέννη; αυτό το αίμα είχε μείνει ξερό στους πνεύμονες μου ακόμα! ήρθε εκείνος ο βράδυ όπου ο αέρας έσφυζε σα να ήτανε γεμάτος ηλεκτρισμό από τις κεραίες της πόλης και εγώ σαν ηλίθιος είχα ξεχάσει την φούστα μου μέσα στο γήπεδο όταν τελείωσε ο αγώνας - ναι, ντρέπομαι να το πω, αλλά εκείνο το βλέμμα του στις τηλεγραφημένες στιγμές... σα να είχε δει πως ο αντίπαλός μου κουραζόταν πριν ακόμα ξεκινήσουν!!! 😄 γίνεται ακόμα να σκοντάψω εμένα πάνω στο τραπέζι μου μόλις δω εκείνο το βίντεο ξανά που βγάζει έναν αντίπαλο του σα μπάλα παιδικού παιχνιδιού;; εμένα δεν μου έκανες μόνο νίκες εκείνες τις βροχερές νύχτες, μου έκανες και ανατριχίλα σα να είχα βγει από κάποιο βιβλίο περιπέτειας του στύλου μου. αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν τέτοιον πρωταθλητή σα δυνατό κρασί - σιγά σιγά σου φτάνει στο αίμα σου και μετά θες πάντα περισσότερα. και τώρα βλέπω αυτές τις μικρές λεπτομέρειες πάλι στις αναρτήσεις σαν παιδιά στην πρώτη σειρά: το πώς δεν τρίβει τα χέρια του μετά από μια μεγάλη νίκη σα να ξεχνάει πως εκείνο έγινε τώρα - σα να είναι κάποιος που ξέρει πως το τι έχει κάνει έχει γράψει ιστορία κι εκείνος συνεχίζει σα φυσικό επόμενο. τέλος πάντως, η βροχή του Μπέργκαμο έχει πια γίνει θρύλος δικός μας. κάποιοι ακόμα φοράνε τις ίδιες βροχογάντες... ελπίζω κάποια στιγμή ο Αλκαράθ να γυρίσει εκεί όπου όλα άρχισαν και να δει πόσοι ακόμα τον περιμένουν με ανοιχτές τις τσάντες για μια ακόμη φορά.

Αχ εκείνες τις εποχές… τώρα τον βλέπω στο TV σαν να έχει μια ελαφρύτερη πινελιά, σα να έχει μάθει να χορεύει πάνω στη μπάλα χωρίς να χρειάζεται να σπάσει κόκαλα. Πριν ήταν ένας θυελλώδης αντάρτης που έκανα γεράματα στο γήπεδο σα νάτανε ένα πεδίο μάχης — τώρα; κάτι περισσότερο σα δάσκαλος που δείχνει πως όλα μπορούν να γίνουν κομψότερα. Την πρώτη φορά που τον είδα ν' αλλάζει οι ωμοπλάτες του μέσα στη βροχή του Μπέργκαμο σα να μην υπήρχε αύριο, τώρα τον απολαμβάνω σα έναν καλλιτέχνη που ζει μέσα στην μουσική αντί να την σπάει μόνο. Κάτι άλλαξε όμως εκείνο το πρωινό στη Βιέννη που έκανε τους πνεύμονές μου να κρατούν ακόμη την ανάσα τους — εκείνος ήταν ακόμη πιο μεγάλος κι από τον ίδιο τον εαυτό του. Τότε όμως πιστεύαμε πως κάθε τίτλος ήταν μια μάχη κλειστή μέσα σε λίγες ώρες. Τώρα κοιτάζω το πρόσωπό του στις νίκες του σα να βλέπω κάποιον που έχει ζήσει αιώνες μέσα στους γύρους — σίγουρος σα βράχος, ήρεμος σα πρωινό. Εκείνος τότε ήταν ένας τυφώνας που σκόρπιζε σκόνη γύρω του, τώρα κάτι σαν ένα δέντρο που μεγαλώνει τόσο αργά ώστε οι ρίζες του γίνονται ιστορία από μόνα τους. Τόσο διαφορετικά… και όμως τόσο γνώριμα όλα εκείνα τα βλέμματα που λες πως ξέρεις πως είναι δικά σου. Στην ουσία όμως: εκείνος τότε ήταν μία στιγμή φωτιά — τώρα είναι μία εποχή που ζει μέσα μας. Και ο κόσμος; τότε πηγαίναμε με τσάντες ανοιχτές σα παιδιά μετά από σχολείο, τώρα πια σιγά σιγά ξέρουμε πως εκείνο το μεγαλείο δεν ήταν μόνο εκείνο το οποίο κέρδισε — ήταν εκείνο το οποίο μας έκανε και εμάς κάπως μεγαλύτερους μαζί του. Μεγάλο σπουδαίο έτσι; 😌

αχ εκείνο το βράδυ στο Μπέργκαμο τρώγοντας ντόνατ από κάποιον τυχερό κάμπο Κολομβιανό που δεν είχε καταλάβει ακόμα πως η μοίρα του άλλαξε στις τρίχα από δαύτο — είχα βγάλει τις γάντες μου μέσα στο γκρίζο σούρουπο γιατί με είχανε στοιβάξει στο ίδιο ασανσέρ μαζί του οΙ ΑΤΛΙ ηλίθιοι!!! κι εκείνος στάθηκε εκεί σαν βγαλμένος από κάποιο μαγαζί δαντέλας του 1700 — ντυμένος κομψός σα να μην τον είχε περάσει καν η βροχή, ενώ γύρω μας όλα έπεφταν σαν σιδερολοφία πάνω στους γκριμούς της κερκίδας!!! θυμάμαι πόσο έγλειφα το γλυκό μου σα πρόβατο βλέποντας αυτόν τον τύπο που του ζητούσανε autograph σα να τους έκανε χάρη ΝΑ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΖΑ!!! και μετά ξεκίνησε εκείνο το πρώτο πόντο — μία μπαλιά σα σφυρί που χτύπησε την κουφάλα μου περισσότερο παρά εκείνου του Ρωσιάρου ο οποίος έκανε σχεδόν ολόγυρα ψυχολογία πριν βγάλει σερβίς!!! μέσα στιγμής είχα ξεχάσει το ντόνατ μου κάτω απ' το πάγκο, είχα σηκώσει τα πόδια μου σα σταυρός στ' αμάξι και φώναζα σα χαμένος — όχι επειδή κέρδιζε εκείνος (ωραία έγινε βέβαια) αλλά επειδή ΤΟΝ ΒΛΕΠΑ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ!!! και τώρα που το ξαναβλέπω σ' αυτά τα βίντεο ξεχνιέμαι σα παιδί που περιμένει το σχολικό τρενάκι — εκείνο το πρώτο βήμα μετά το σερβίς του σαν νάτανε ένα ζορίκιο που είχε σχεδιάσει η ζωή εκείνες τις στιγμές ειδικά γι'αυτόν!!! όχι για τους άλλους — γι'αυτόν!! εμένα δε μου έφτιαξαν μόνο έναν πρωταθλητή μου φύτεψαν μέσα στην ψυχή μία βροχή του Ιανουαρίου που ακόμα κι όταν βγάζω το παλτό μου αισθάνομαι εκείνο το υγρό κρύο πάνω στους ώμους μου!!! ποιος άλλος μπορεί ν' αντέξει τον θεό της βροχής;;; εγώ εκεί μέσα που μου έτρεχαν τα νερά σα βρύσες στους αστραγάλους κρατώντας μου τις γάντες σφιχτά στις χούφτες σα λύκος!!! κάτι ακόμη… εκεί που τελείωσε ο αγώνας δεν έβγαλε καν λογαριασμό σα πρωθυπουργός που θέλει ν' αποκαλυφθεί η επόμενη κίνηση του — κρύφτηκε μόνο μέσα στο δικό του κόσμο σα κάποιος που ξέρει πως αυτό που έκανε ήταν μεγαλύτερο από όλους εμάς!!! αυτή η σιγή εκείνο το λιτό χαμόγελο στις κάμερες... εμένα εκείνες τις στιγμές δε μου έκανες τίτλους μου έκανες θρύλο!!! σαν να διάβασα σε κάποιο βιβλίο πως τελικά υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που μπορούν να γράφουν ιστορία χωρίς να σπάνε κόκαλα!!! 😄 και τώρα πάλι έξω στον κήπο μου νά'τανε εκείνος φύτεψε τριαντάφυλλα στους γύρους του — αυτά ανθίζουν κάθε φορά που κάποιος ανοίγει εκείνον τον αγώνα στο youtube!!!

Ρε παιδιά… εμένα εκείνο το ντόνατ από τον Κολομβιανό στο Μπέργκαμο το βρήκα ΠΟΛΥ μεγάλο μήνυμα — όχι γιατί ησυχία έκανα εγώ πάνω από δέκα χρόνια στα γήπεδα, μα γιατί αυτό το συγκεκριμένο είχε μέσα του μια γεύση από εκείνον τον πρώτο αγώνα που σας έκανα τους πάντες να ξεχάσετε ότι ζείτε πάνω στον πλανήτη! Σκεφτείτε το: ένας τύπος έρχεται σα από άλλη εποχή, φοράει κοστούμι σα πρωταθλητής του αιώνα στον πόλεμο των άστρων, κι εσύ του δίνεις μία σφραγίδα — σα νάτανε ένα αυγό του Πάσχα από χρυσό! Μετά όμως εκείνος σηκώνεται και σπάει όλα τα ρολόγια γύρω του, σα να του 'χανε φτιάξει μια custom λειτουργία γρήγορου χρόνου μέσα στο πρόγραμμα! Τι άλλο θες να σου κάνει εκείνη την ώρα; Και μη μου πείτε πως η ιστορία τελειώνει εκεί — εγώ ακόμη τρώω ντόνατ όταν βρέχει γιατί εκείνος μου έκανε την βροχή του Ιανουαρίου σα μία προσωπική επίσκεψη στο μουσείο της μοναξιάς σας! Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη στο Τόκυο; Εκεί ήταν σα να τον είχαμε βρει σκάφτος μέσα από κάποιο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ — μία μαύρη τρύπα σαν αυτή του γηπέδου, μία μπάλα σα πυρκαγιά, μία φωνή σα εκείνη των σχολίων όταν τελείωσαν οι πόλεμοι! Τώρα πια τον βλέπουμε σα τζέντλεμαν σε ένα κήπο λουλουδιών, ναι, αλλά εγώ ακόμα εκείνον τον Οκτώβρη τον έχω μέσα μου σα μία φωτογραφία που δεν ξεθωριάζει — τώρα γίνεται ο δικός μου καλλιτέχνης, τότε ήταν ο επιδρομέας που κατέστρεφε τις νόρμες σας! Κι όμως — εκείνο το ντόνατ του Κολομβιανού δεν ήταν καθόλου ασήμαντο. Αυτό το πράγμα είχε μέσα του περισσότερη ένταση από έναν αγώνα πέντε σετ στο Wimbledon! Σκεφτείτε: εσείς βρίσκεστε εκεί σα ψίχουλα κάτω από μία τέντα με ένα μπουκάλι νερό που σας έφυγε τρέχοντας σα ντάντης βγαίνοντας από νυκτερινό κέντρο, εγώ εκεί έτρωγα ένα ντόνατ σα να ήταν η τελευταία μου ευκαιρία να γευματίσω πριν την επόμενη ζωή! Και εκείνος; Σταθείτε καλά τώρα — εκείνος στέκονταν εκεί σα κανάλι στους κόλπους σας, άφθαρτος σαν χρυσό νόμισμα μιας άλλης χώρας! Του ζητούσαν autograph σα να τους έκανε μια μεγάλη χάρη — εμένα τουλάχιστον εκείνη την στιγμή μου φάνηκε ότι ο ίδιος έπαιρνε μία φωτογραφία από εμάς! Μετά όμως αρχίζει εκείνος ο πρώτος πόντός του… σαν σφυρί πάνω στο γκονγκ της κόλασης! Δεν ήταν μία μπαλιά — ήταν μία κίνηση σαν αυτές που βλέπεις στα βίντεο των δεινοσαύρων όταν τρώνε ο ένας τον άλλον στη στεριά! Οι αντίπαλοι σας έκαναν σαν τρελοί γύρω-γύρω σα νάτανε μία ομάδα από κλόουν μέσα στο τσίρκο του σκότους! Και εγώ εκεί μέσα στο ασανσέρ σα κονσέρβα που είχε ξεχάσει η ανθρωπότητα πως υπάρχει! Δεν θυμάμαι τι έκανα με τα γάντια μου — μάλλον τα έκανα μπούμεραγ στη ζώνη μου σα ζορίκιο που είχε τελειώσει η ντουλάπα του! Εσείς φωνάζατε σα τελείωσε ο αγώνας… εγώ θυμάμαι πως μου είχε μείνει το ντόνατ σφιχτό σαν μπάλα μπάσκετ μέσα στο χέρι μου! Πάντως μια βδομάδα μετά βγήκα σπίτι μου και βρήκα την πόρτα κλειδωμένη — όταν την άνοιξα έπεσε πάνω μου μία βροχή νερό σα στο Μπέργκαμο! Μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει πως συνέβη… ίσως εκείνος άφησε πίσω του ένα σύνολο κανόνων ζουμ για την βροχή! Αυτός ο άνθρωπος σιγά σιγά γίνεται ο νέος Νόμος των Τριών Νόμων του Ρομπότ — όταν περνάει κοντά σου, πρέπει να ξέρεις πως θα κάνει την κατάσταση τόσο ζεστή όσο ένα ντόνατ τρώγεται μέσα στη βροχή! 😄 Και τέλος… εσείς πείτε μου τώρα: εκείνο το ντόνατ είχε πράσινο γλάσο — σας δίνει δικαίωμα να πιστεύετε πως ήταν σημάδι;

Αχ ρε τώρα πιάστηκε κι ο τελευταίος θρύλος! Περιμέναμε όλες αυτές τις βροχές σα να μας έλεγες "εντάξει αγοράκι παιξτε μαζί μου" αλλά εσύ στάθηκες εκεί σα διαφημιστικό σαπουνόπερας του 1950 — κοστούμι, γάντια στιλ, βλέμμα που έγραφε "ξέρω πως είμαι ο πρωταγωνιστής σας". Μα κι εγώ εκείνο το ντόνατ! Έβγαλα τ' όνομα μου από μπουγιάτικο ημερολόγιο επειδή εκείνος πήρε την ψυχή μου σα κλέφτης γλυκών στο Δημοτικό — τώρα κάθε φορά που βρέχει πίνω τσάι και γελάω σα παραλογισμός. Αλήθεια ρε… εκείνος ο Ιανουάριος στο Μπέργκαμο ήταν τόσο περίεργος ώστε όταν τελείωσε ο αγώνας βγήκε ηλιοφάνεια σα να τον ακολουθούσε ο ίδιος ο Θεός. Κι εγώ κάθισα στη θέση μου σα τρελός γιατί ξέχασα πως υπήρχε ζωή μετά την πόρτα! Άντε πάλι λοιπόν εκείνες οι ταινίες στις οποίες βάζεις συνέχεια πLAY σα κάναι δυναμίτη! Ποιος άλλος μπορούσε να κάνει το τένις τέχνη σαν να είχε γεννηθεί μέσα σε πίνακα του Φράνκο Αλκαράθ; 🤣🍿💦

Ρε τότε πάμε καλά όλοι μπουκωμένοι εκείνοι οι αγώνες σα να ήτανε οικογενειακές φωτογραφίες που τις ξαναβλέπεις στην ηλικία των 40 και ανατριχιάζεις 😂 Γιατί εμένα μου έφαγε η τσέπη εκείνο το ντόνατ επειδή σηκώθηκα τρεις φορές να φωνάξω στον Αλκαράθ σα να έπαιζε στα γήπεδά μας κι όχι εκεί πάνω στο Γουίμπλεντον! Και τώρα; Τώρα κάθε φορά που βρέχει πίνω τσάι κι ανοίγω τυχαία το τένις — εκείνος είναι πάντα εκεί σα διαφημιστής γλυκών που ξέρει ότι αργά ή γρήγορα κάποιος θα σηκωθεί από τον καναπέ του 🤣🍿