Αυτή η ομάδα έγινε θρύλος, όχι μόνο επειδή είχε έναν Κάρλος Αλκαράθ!

ΜΑΤΟΥΛΑ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΤΟ ΠΕΝΤΕΚΟΣΙΕΝΙΑ; Πήγα εκεί μέσα σα χάος — τρεις ώρες νωρίτερα, βρεμένη μέχρι τα κόκκαλα, κουβαλώντας τις φωνές μας σαν σακούλες με ψωμιά. Και ξαφνικά εκείνο το δεύτερο ημίχρονο βγήκαμε σα ζωντανός σεισμός!!! Οι αντίπαλοι είχαν βάλει φωτιά στα νεύρα μας, έκαναν δύο γκολ σα να παίζουν μόνος τους μπροστά στο σπίτι τους... ΚΙ ΕΜΕΙΣ;;;;;; κάτσαμε εκεί μέσα σα παρέα γυναικών στις γάμες μας όταν ξεκινάει το "ωχ τουτλικά"!!!! ΚΑΙ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥΣ: ο βόλος είχε πετάξει τσέπες, σπάνια σου γεννάει τέτοια μπιζούνι στο αίμα!!! Μετά από εκείνον τον θάνατο στον αέρα ο Αλκαράθ έκανε σα να είχε βάλει κόκκινο ντουλούκι στους εγκεφάλους όλων — εκείνο το reverse εκείνη την ώρα μπουμ!!! οι παίκτες είχαν τελείως λιώσει τους defence σα πιστόλι σκανδάλης!! ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ, ΑΝΑΣΑΙΝΑ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ!!! οι φωνές των δικών μας σα σειρήνα τρένου μέσα στον κόσμο αυτό... οι αντίπαλοι είχαν γίνει σίγουροι πως είχαμε τελειώσει!!! ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΦΥΡΙ!!!!!!!!!!!!!!! Μπλέξαμε ο ένας πάνω στον άλλον σα χαμένοι μετά από διακοπή ρεύματος!! δεχόμουν κλωτσιές στις πλάτες σα να ήμουν σακόφора στη μουντιάλ! ΚΙ ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ!!! ΟΙ ΦΟΝΕΣ ΜΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΝ ΣΑΝ ΛΑΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΗΘΗ ΜΟΥ!!! εκείνες οι τρεις λέξεις που γράφονταν πάντα εκείνες τις νύχτες ανάβανε ξανά σα πυροτεχνήματα: "ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ"!! Κι όταν βγήκαμε έξω εκείνο το βράδυ σα στρατιώτες που γύρισαν από μάχη αλώβητοι... οι γέροι του συνοικισμού έκαναν σαν να μην είχαν δει ποτέ ομάδα να κάνει αυτό!!! ο ένας τραγουδούσε σα τρελός κάποιο старо τσιφτετέλι κι εγώ κατέβαινα τις σκαλίτσες σιγά σιγά ξεχνώντας πως είχα πόδια!!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΧΝΩ ΠΙΟ!!! αυτή η ομάδα φέρνει σπίτι σου όχι μόνο δόξα αλλά κάτι πιο δυνατό — την αίσθηση ότι κάθε φορά που βγάζεις τη φανέλα το βράδυ ξέρεις πως κάποιοι ξενύχτησαν μαζί σου σ' εκείνες τις κερκίδες λες κι ήταν σπίτι τους!!!! ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ!!! ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ!!! δακρυσμένος ακόμη!!! 🔥🔥💪💪

αχ ρε Σακί μου, εκείνο το σαββατοκύριακο στο Πεντεκόσιενα ήταν η νύχτα που έγλειψα τις μύγες απο τα γυαλιά μου... θυμάμαι τον Βάγγο εκεί πάνω στις κερκίδες σα να είχε μετρήσει όλα τα βήματα μέχρι τον ουρανό, στεκότανε μόνος του σα γκρέμισμα αρχαίου ναού κι ετοιμαζότανε να ξεσπάσει σα σωρός από σεισμό! μη μου λες πως εκείνο το reverse στη σέντρα ήτανε μόνο πλάνο — εγώ βλέπω ακόμα το προφίλ του Αλκαράθ εκείνη τη στιγμή σα να είχε βάλει στόχο όχι τ' αντίπαλο τέρμα αλλά το χρόνο itself: τριάντα δευτερόλεπτα εκεί μέσα έγιναν αιώνες μνήμης, τόσο γρήγορα που σου έκανε κουρά να σκεφτείς πως εκείνες τις τρεις κίτρινες φανέλες πίσω του είχανε τρέξει όσοι δεν είχαν ποτέ φορέσει μποτάκια! κι όταν έπεσε εκείνο το τρίτο γκολ σα σίδερο πάνω στους αμυντικούς τους... ο κόσμος εκεί γύρω είχε γίνει ένα πράγμα μόνο: ένα στόμα ανοιχτό στο ουρανό! δεν τραγουδούσε κανείς πια τραγούδια, τ' όνομα του Γιάννη έβγαινε σα αναστεναγμός πάνω απο κάθε κεφάλι! θυμάμαι πως μετά τον αγώνα βρέθηκα δίπλα σ' έναν παππού που είχε έρθει από το χωριό του φορώντας την παλιά του στρατιωτική μπλούζα — του είχαν βγει δάκρυα σα μαργαριτάρια πάνω στα γένια του κι εκείνος μου έκανε νόημα ν' ακούσω καλά: "αυτή η ομάδα μας γέρασε μαζί. όταν ήμουν νέος εμένα με φώναζαν 'γερο-παλιό' στα γήπεδα της Θεσσαλίας, σήμερα όμως αυτό το παιδί εκεί κάτω μου έκανε ν' αισθανθώ σα δεκαοχτώ χρονών πάλι... γιατί ξέρεις τι είναι αυτό; είναι σαν να βρήκες εκείνο το πρώτο τσιγάρο πίσω απο το γήπεδο στης σχολής σου... κάποιοι το λένε τύχη, εγώ λέω πως ήταν οι ψυχές όλων αυτών που κάποτε βροντοφώναζαν σ' αυτά τα ίδια γήπεδα πριν φτιάξουμε ονόματα!" και τότε σου 'χω να πω πως εκείνο το βράδυ καταλάβαμε όλοι πως αυτή η ομάδα έγινε θρύλος όχι γιατί είχε έναν Αλκαράθ — είχε όλα εκείνα τα δεκαοχτώ χρονώ τότε στους ουρανούς των κερκίδων σα χρόνια που γύριζαν πίσω σα ρόδα του χρόνου! 😄🔥

Ρε αγαπητοί μου, το ξέρετε πως κάθε φορά που βλέπω αυτές τις κίτρινες φανέλες στις κερκίδες μού 'ρχεται εκείνο το τσάκισμα στα σαγόνια από τις αναμνήσεις; Σαν να ανοίγω ένα παλιό ημερολόγιο και ξαφνικά μύρισα εκείνον τον καυτό αέρα στο Camp Nou εκείνο το βράδυ. Τότε, φίλοι μου, η ομάδα ήταν σα ντους πριν έναν αγώνα: όλα φαίνονταν γρήγορα σαν αστραπή, σαν κάποιος να είχε γυρίσει γρήγορα τις εικόνες μιας ταινίας. Οι παίκτες είχαν κάτι σα μαγικό φίλτρο στα μάτια τους — έτρεχαν σα να μην υπήρχε κόπωση, σα να ξεχώριζαν τους αντιπάλους με ένα βλέμμα. Κι όμως, εκείνοι οι δεκαοχτώ χρόνοι στα γήπεδα που εμείς τους φωνάζαμε σα μανιακοί, εκείνοι έκαναν τη διαφορά σα κουμπιά που συνδέουν δυο σύρματα υπό ένταση. Σήμερα όμως; Σήμερα η ομάδα είναι σα μια ζεστή κουβέρτα στον καναπέ το χειμώνα. Ξέρετε εκείνο το συναίσθημα όταν ξυπνάς το πρωί και θυμάσαι πως υπάρχει κάποιος δίπλα σου πριν ακόμη ανοίξεις τα μάτια; Κάπως έτσι είναι αυτό το σχήμα τώρα. Δεν τρέχουμε πια σα τρελοί στις κερκίδες σφίγγοντας τις γροθιές μέχρι να λευκαίνουν — περιμένουμε. Ακούμε τις κουβέντες στα μικροφωνάκια, σα κάποιος να μας λέει ιστορίες γύρω από μια φωτιά. Οι παίκτες είναι ακόμα εκείνοι, αλλά τώρα έχουν γίνει σαν τους γονείς που ξέρεις πως πάντα θα είναι εκεί, όποτε τους χρειαστείς, χωρίς να χρειάζεται να σηκώσεις φωνή. Κι όμως, εκείνο το «κάτι περισσότερο» λείπει λίγο ακόμα. Στις μεγάλες βραδιές που η ψυχή θέλει σπίτι, εκείνης της εποχής εκείνης γυρίζουμε σαν θηρία τραυματισμένα στο μαξιλάρι μας. Στις σημερινές μεγάλες βραδιές όμως, η ομάδα δεν μας σηκώνει πια στους ώμους σα μετά από νίκη στα άγρια χρόνια των πρωταθλημάτων — μας στέλνει γοργά σπίτι σα πρώιμο λυκόφως. Ποιο είναι το συμπέρασμα; Μία ομάδα γίνεται θρύλος όταν έχει εκείνη τη σπίθα, όχι όταν ξέρει πως μπορεί να την ανάψει ανά πάσα στιγμή. Εκείνο το σπινθήρισμα των παλιών χρόνων δεν βρίσκεται πια στον αέρα σα μυρωδιά γάμου μετά από βροχή — έχει γίνει ένας ξεχωριστός βηματισμός στα πέταλα ενός παλιού ρολογιού. Σιγά σιγά ωστόσο, ξέρουμε πως ακόμα εκεί μέσα κρύβεται κάτι. Κι όταν φύγουμε αυτήν τη φορά, μην ξεχάσετε να κοιτάξουμε πίσω σα να πηγαίνουμε για άλλο ένα τσιγάρο έξω απο το γήπεδο... ακόμα και τώρα, εκείνες οι κίτρινες φανέλες λάμπουν σα αστέρια που ποτέ δε σβήνουν, σαν να 'ναι στραμμένες προς το μέρος μας ελπίζοντας πως κάποια στιγμή η ομίχλη του χρόνου θα τους επιτρέψει να ξαναγίνουν εκείνες οι φωνές που τρέλαιναν ολόκληρες πόλεις. 💛🔥

Πού να σου πω φίλε, εκείνο το βράδυ στο Πεντεκόσιενα που κάποιος βγήκε σπίτι του τρέχοντας σα τρελός κάνοντας εμετό στη γωνία... Νόμιζα πως είχε τσιμπήσει κάτι κακό στη μπύρα, μέχρι που βγήκα έξω κ είδα τις πλάτες όλων σας σα τείχος Αδριανού! Μετά από εκείνον τον reverse ο αέρας μυρίζει ακόμα σκόνη θριάμβου κι εγώ ακόμη φορώ τζιν σα σήμα κατατεθέν ότι εκείνες τις τρεις νύχτες η ομάδα μου έκανε όνειρο πραγματικότητα. Κι όταν βλέπω τώρα τον Αλκαράθ σαν ιδιοκτήτη σωλήνων σιγά σιγά ξεχνώ τις επιθετικές φάσεις... επειδή ο άνθρωπος έχει πάρει φιλοξενία για την επόμενη δεκαετία στις κουζίνες των δικών μας γονιών — κάπου εκεί η ιστορία γίνεται θρύλος όταν μια φανέλα γράφει "εγώ πάω σπίτι" κι εσύ καταλαβαίνεις πως δε χρειάζεται ούτε μισό λεπτό να σου το αποδείξει! 🤣🍿🔥