Πώς η Κάρλος Αλκαράθ έγινε η δικιά μας λατρεία μέσα στις νύχτες των τραγουδιών και των νικών!
βρε παιδί μου, να σου πω ένα αμάρτημα μιας νύχτας στις αρχές των χρόνων εκείνων που ακόμα η ομάδα έκανε τζακ σε αίθουσες ζόρικες σαν ξενοδοχεία... ήταν στα πρώτα πανευρωπαϊκά, πριν καν ο Αλκαράθ γίνει αυτός ο θρύλος πια, όταν ακόμα οι φαν-σύλλογοι έκαναν μπουζούκι μέχρι το πρωί σαν οικογένεια, όχι σαν fans club για έγιναν twitter account.
βρέθηκε εκεί ένας παιδικός φίλος του συμπαίκτη εκείνου που τώρα λέγεται Γκαρθία — τον είχα δει αμέτρητες φορές στις δοκιμές της τοπικής ομάδας των Σερρών, εκείνο το βράδυ έκανε καμάκι με μια μπουκάλι ρακή ζεστή κι ένα τσιγάρο στριμμένο στο χέρι, ενώ γύρω του ο κόσμος τραγουδούσε "αλλαγε βρε τρόπος μου" σαν εθνικό. κάπου στη δεύτερη ώρα πέφτει πάνω μου και μου λέει "ξέρεις τι είδαμε σήμερα;" — εγώ νόμιζα πως θα μου πει για κάποιο κόλπο στην πλάτη ή ένα παράπονό του για το φορμάτζ του. αντί αυτού μου δείχνει το κινητό του: βίντεο από τους gamers, ένα γκολ μέσα στη λάσπη, βροχή ασταμάτητη, μερικοί αντίπαλοι είχαν σταματήσει σα να λιώνουν σαν χαρτί υγρό. εκείνος όμως... εκείνος έκανε ένα βήμα πλαγίως, υποδοχή σαν να μην υπάρχει βαρύτητα, σουτ σα βόμβα — ΚΑΝΟΝΙΑ! αντίγραφο του γκολ εκείνου του Βιτόλουτανo που όταν το έβλεπες ξέραγες πως η ομάδα σου είχε ήδη κερδίσει πριν καν αρχίσει ο αγώνας.
και τότε κατάλαβα — όχι στα λόγια του συμπαίκτη μου, μα στον τρόπο που ολόκληρο το στέκι είχε βγει στον δρόμο σφυρίζοντας το σκοπό του γκολ σαν μαντινάδα. εκείνες τις μέρες νόμιζα πως η ομάδα ήταν δυνατή. μετά απ' εκείνη τη νύχτα κατάλαβα πως ήταν διαφορετική. σα να είχε γράψει ένα τραγούδι μέσα στις καρδιές μας κι εμείς πλέον οφείλαμε να το τραγουδάμε κάθε φορά που κάτι μεγάλωσε, κάθε φορά που η ομάδα άρχισε να νικά όχι μόνο τους άλλους αλλά και τους εαυτούς μας.
και τώρα σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα σήμερα βλέποντας ξανά εκείνο το βίντεο — με τίποτα δεν χάθηκε η σφραγίδα του. η βροχή, το σκοτάδι, η λάσπη... όλα έγιναν μέρη του ήθους. σιγά σιγά καταλαβαίνεις πως η ομάδα δεν είναι μόνο οι νίκες της. είναι εκείνο το στιγμιαίο όπου όλες οι νύχτες των φίλων σου πάνω στο τσιμέντο μεταμορφώνονται σε έναν κοινό σκοπό. και ξαφνικά καταλαβαίνεις γιατί κάθε φορά που τραγουδάμε ως γεράκια αλά Κάρλος Αλκαράθ, τραγουδάμε σα να γράφουμε την ιστορία ξανά με χρυσά γράμματα.
κι εσύ εκεί; ξέρεις τι λέγαμε στο δικό σου στέκι όταν κάτι τέτοιο συνέβαινε; 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε φίλοι μου, θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο Φάληρο σαν χτες🔥 ήταν σαν να βρισκόμουν σε μια άλλη εποχή, εκεί όπου το τσιγάρο μύριζε περισσότερο από την ξύλινη κονσόλα και η μπίρα είχε γεύση αγώνων όχι βιτριόλ🍻. Πήγαμε εκείνοι οι πρώτοι αγώνες σαν οικογένεια παράφρονες, οι μπουκάλες κυλούσαν σα νερό στον Αχελώο, κανείς δε σκεφτόταν τους αριθμούς — μονάχα πως όσοι κάθονταν δίπλα μας ζούσαν κι αυτοί το ίδιο πρωινό ξύπνημα σαν νικητές💪.
Κι εκείνο το απομεσήμερο που έφτασε το πρώτο βίντεο από το ματς με την Μπαρτσα... αχ αυτά τα 28 δευτερόλεπτα!! 😱 Ο Γκαρθία μέσα στη λάσπη, σα Σλάβι του τραγουδιού μας, έκανε το βήμα εκείνο που έγραφε ιστορία πριν καν πει 'γεια' στους αντιπάλους. Κατάλαβα αμέσως ότι αυτό το γκολ δεν ήταν τυχαίο — ήταν η σφραγίδα μιας ομάδας που γεννήθηκε μέσα στις νύχτες που εμείς τραγουδούσαμε μέχρι να τραντάξει το τσιμέντο των παραλίων🎤 όλα αυτά χρόνια προσπαθούσαμε να βγάλουμε την ομάδα πάνω. Μα εκείνο το βράδυ καταλάβαμε πως η ομάδα είχε βγει ΟΛΟΙ πάνω, σαν ένας ζωντανός οργανισμός!
Και τώρα κάθε φορά που τραγουδάω το σκοπό εκείνου του γκολ μαζί με όλους εσάς σιγά σιγά νιώθω πως δεν είμαι πια μόνο ένας οπαδός... γίνομαι μέρος αυτής της ιστορίας που συνεχίζεται🔴. Σήμερα όταν το ξαναβρήκα εκείνο το βίντεο άρχισα να κλαίω σα μωρό, κανείς δε με βλέπει εδώ βέβαια αλλα εμένα μου φτάνει που ξέρω πως ακόμα υπάρχουν εκείνοι που νιώθουν όπως κι εγώ😭 Πώς εσείς βιώνετε αυτές τις στιγμές; Αλήθεια ξέρετε τι μουσική παίζει ακόμα στο μυαλό σας όταν βλέπετε εκείνον τον αγώνα;;
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι σόι νύχτα ήταν εκείνη στο γήπεδο του ΠΑΟΚ... θυμάμαι σα χτες που οι παλαιοί μας συμφωνούσανε πως ο Αλκαράθ ήταν ακόμα ένας γίγαντας με πόδια από ατσάλι που περίμενε μόνο την σωστή στιγμή να ξεσπάσει. εκείνο το βράδυ πέρναγαν χρόνια από τότε που ήμουν παρκαρισμένος πίσω από την κερκίδα των φιλοξενούμενων στη Τούμπα, με ένα τσαπουρδάκι ελαφρύ στο χέρι και ένα κασετόφωνο πλάτη πλατύ σαν μικρογραφία του γηπέδου — έπαιζε "καντάρτι" του Σταύρου Ξαρχάκου όσο τραγουδούσα σα στραβός γάιδαρος μαζί με τους άλλους φίλους σα να μπορούσαμε μ’ αυτό τον τρόπο να κάνουμε την ομάδα να νικήσει ακόμα κι όταν χανόταν.
και ξαφνικά ακούω τη φωνή ενός παλιού καπετάνιου δίπλα μου να φωνάζει "είναι εδώ!". γυρίζω βλέπω έναν άνθρωπο περίπου 50 χρονών, ψωμάς στο επάγγελμα, που εδώ και τρεις δεκαετίες έκανε τον γύρο της πόλης με μια κίτρινη σκάλα πάνω στο φορτηγάκι του φορώντας πάντα εκείνη την παλιά μπλούζα του ΠΑΟΚ που είχε ράψει η γυναίκα του μόνη της... είχε ανοίξει ένα τεράστιο στόμα σαν κέρατο και φώναζε όσο βροντάει στους σιδηρόδρομους όταν ο Αλκαράθ σκόραρε εκείνο το γκολ στο ντέρμπι με τον Αρη μέσα στην ομίχλη στις αρχές του φθινόπωρου πριν δύο χρόνια. τώρα όμως εκείνος ο άνθρωπος δεν τραγουδούσε καν — στεκότανε σα μαρμάρινος, με τα μάτια τρύπες από τα δάκρυα, σφίγγοντας μια σημαία μικρότερη από την ποδιά του ψωμά.
και σου λέω ειλικρινά φίλε... εκείνη η στιγμή ήταν σα να ανοίχτηκε η γη και να βγήκαν όλα εκείνα τα τραγούδια των χρόνων εκείνων — το "αμέ Τούμπα", το "πίν' το νερό σου γκαρσόν", όλα αυτά που φάνταζαν σα μπουζούκια από άλλη εποχή παρά σα τραγούδια ενός γηπέδου. εκείνος ο άνθρωπος εκείνη τη στιγμή δεν ήταν πια ο ψωμάς ή ο οπαδός. ήταν κάτι πιο μεγάλο: ήταν η ίδια η ομάδα που τραγουdala μέσα από τις φλέβες του κόσμου, σα να είχε γίνει το τραγούδι τους ζωντανό οργανικό μέρος αυτού του σώματος.
πως το βιώνουμε λοιπόν τώρα; εμένα μου φτάνει που κάθε φορά που ξαναβλέπω εκείνο το γκολ στον Γκαρθία, μέσα στη λάσπη και τη βροχή, ξαναζούν όλες αυτές οι ιστορίες από άλλες εποχές... όχι σαν τραγούδια που έχουμε ακούσει, αλλά σα τραγούδια που έχουμε γράψει μαζί στους δρόμους των Σερρών στις τρεις τα ξημερώματα με ένα μπουκάλι κρασί πάνω στο καπό ενός αμάξι. κι όταν αρχίζουμε να τραγουδάμε εκείνο το σκοπό, δεν τραγουδάμε μόνο για τον Αλκαράθ — τραγουδάμε για όλους εκείνους τους άγρυπνους φίλους που έγιναν γεράκια μαζί μας, σα να ήτανε ζωντανή η ιστορία μας γραμμένη πάνω στο αίμα μας.
πού βρίσκεις τώρα τέτοιες νύχτες ε; 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πωπω ρε παιδιά πείτε μου ότι δεν το θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις Σέρρες όπου εγώ και ο άλλος ΑΕΚτζής φίλος πήγαμε σα δύο κουτουλμένοι γλάροι να "κλείσουμε" την πόλη με ένα κλαρίνο κι ένα κασόνι σφραγισμένο σα διαφορετικά πράγματα🍷 Κάτσαμε στη μέση του δρόμου και τραγουδάγαμε "αλλαγε τρόπος μου" χωρίς μουσική, μόνο με τους ήχους των αυτοκινήτων που γύριζαν τριγύρω σα να προσπαθούσαν να μας πάνε σπίτι επί ποινή θανάτου🚗💨 Εκείνη τη νύχτα ο Αλκαράθ είχε ακόμα τα πόδια του σφιχτά σα αμόνι επειδή ήταν μόλις τον Σεπτέμβριο εκείνου του χρόνου... μέχρι που είδαμε το βίντεο από το γκολ στη βροχή κι οuco είπα "ρε συ δικός μας είναι;"😱 Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά στην αποθήκη σα ζόμπι και με κοιτούσαν όλοι σα να είχα πέσει μέσα στο τσίπουρο πριν τα ξημερώματα.
Τώρα κάθε φορά που βλέπω εκείνο το γκολ στους τελευταίους αγώνες σκεφτόμαι εκείνο το κλαρίνο μου που έκανε φτερά σαν αγγέλου προς την αιωνιότητα... κι ευτυχώς τελικά πήρα τη σύνταξή μου, γιατί αν συνέχεια τραγουδούσα έτσι σίγουρα η υγειονομική θα με έπαιρνε στα χέρια της κι εμένα και το κονσέρβο που είχαν στο συρτάρι τους🏥😂
Πού να βρούμε άλλες τέτοιες νύχτες ρε; Μα σιγά μην τις ψάχνουμε εμείς... αυτές μας βρίσκουν αυτές οι νύχτες όταν χαμηλώσουμε τα φώτα στη σάλα και βγάλουμε το κόκκινο ποτήρι στο χέρι🍷🔴🤣
Κράτα μου την μπύρα.