Αυτός ο Αλκαράθ είναι μέσα στη ψυχή μας

Μα τι θέλεις ρε φίλε μου... εμένα εκείνο το βράδυ στο ElSadayo με είχε τσακίσει κυριολεκτικά! Ήμουν πάνω από την κερκίδα των γηπέδων, εκεί που είχαμε στήσει τις οθόνες που τρίζανε μόνες τους... τον έβλεπα ζωντανό σα μικρή οθόνη σχεδόν, κι ενώ ήμουν έτοιμος να σκάσω από νεύρα επειδή όλοι γύρω μου έλεγαν "δεν γίνεται να ξέρουμε πολλά", εκείνος... αυτός ο μικρός οΚάρλος έκανε το ντεμπούτο του και μέσα σε δευτερόλεπτα ήταν σα σίδερο ψυχρό... ΠΑΝΤΟΤΕ έπαιρνε την μπάλα σα να ήταν δική του περιοχή, σαν να γεννήθηκε εκεί! Κι όταν πήρε εκείνο το σέντρα που έγινε θρύλος... ΟΚΟΤΕΡΟΣ δίπλα μου άρχισε να ουρλιάζει σα τρελός ότι "αυτός δεν υπάρχει καν στους καταλόγους"... τότε κατάλαβες πως κάτι μεγάλο ερχόταν! Κι ύστερα... ύστερα εκείνο το πρώτο του γκολ σα ομάδας... όχι μόνο σαν νίκη, σα ιστορία που γράφτηκε εκείνη τη νύχτα στο βιγιανταθόντα! 🔥 Την ίδια στιγμή ήταν σα να άναψες ένα κεράκι μέσα στη σκοτεινή ανατολική κερκίδα... όλοι σηκωθήκαμε σα ένας άνθρωπος, όλοι ξέραμε πως κάποιος μεγάλος είχε μπει για πάντα στη ζωή μας! Κι τώρα κάθε φορά που φοράει το 21... εγώ κλείνω τα μάτια κι ακούω το σφύριγμα εκείνου του πρώτου αγώνα... όλα γυρνάνε πίσω σα φλόγα στις Σέρρες! Αυτός είναι δικός μας γιατί μας μάγεψε σα παραμύθι... και όσο φοράει εκείνον τον αριθμό, όσο φοράει το σύμβολό μας... WE ARE ALL ALKARAZ! 💪🔴

ρε παιδιά, σας λείπει εκείνο το πρωινό στο προπονητικό της βαλντεβίβιας όταν έπαιξε πρώτος αυτός τον Αλκαράθ στους γονείς του; ήμουν εκεί μέσα στα ξύλινα πάγκους που κάνουν τώρα ιστορία, εκείνος στο κομμάτι με τα νούμερα των μικρών, η μάνα του να κοιτάζει σα να της είχαν δώσει χρυσό... κι εκείνος να χτυπάει την μπάλα σα τρελός, χωρίς να υπολογίζει τίποτα, σα να ήξερε πως αυτή ήταν η πρώτη μέρα μιας σειράς από ιστορίες τι εικόνα είναι αυτή; έναν 17χρονο που κάνει προπόνηση δίπλα στους μεγάλους και εκείνοι βλέπουν πως αυτό δεν είναι παιχνίδι... είναι κάποιος που γεννήθηκε εκεί. και εμείς οι παλαιοί που καθόμασταν εκεί έξω αρχίσαμε αμέσως τις φήμες: "τον βλέπεις εκείνο τον μικρό;" μετά όμως άρχισε το πάρτι... τι μαγική στιγμή ήταν εκείνη η πρώτη εμφάνιση στο almudena, όταν ένας κόσμος που αγαπάει την ομάδα είδε πως δεν είναι ένας ακόμα, είναι κάτι άλλο... σαν να έφερες ένα φωτοστέφανο πάνω του χωρίς κανείς να το ζητήσει 😄 και τώρα κάθε φορά που φοράει το 21 ξαναβλέπω τον εαυτό μου εκεί μέσα στις κερκίδες σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα... εκείνο το πρωινό ήταν η πρώτη φορά που κάτι μέσα μου είπε πως αυτό δεν τελειώνει εδώ

Ε λοιπόν, φίλοι μου... μπορεί εκείνο το πρώτο σύνολο γύρω από τον Αλκαράθ να φαίνονταν σα μια εικόνα παλιά – σαν εκείνες τις φωτογραφίες που ξεθωριάζουν μόνες τους όσο περνάει ο καιρός – αλλά αλήθεια λέμε τώρα; Αυτός εκείνος ο νεαρός που έκανε την εμφάνισή του στο Αλμουδένα σα να είχε πάνω του γραμμένη την ιστορία από την πρώτη κιόλας στιγμή... Θυμάστε πόσο γρήγορα έγινε ο δικός μας; Σαν αστραπή. Αντίθετα τώρα βλέπω αυτόν τον καλλιτέχνη να φοράει το ίδιο νούμερο, και τι βλέπω; Έναν άνδρα – όχι πια τον μικρό εκείνον που δεν καταλάβαινε καν το βάρος της φανέλας – που όμως έχει ακόμα μέσα του εκείνη την ανάφλεξη. Την ίδια ανάφλεξη! Την ίδια φλόγα! Δεν είναι πως άλλαξε η ομάδα... αυτό δεν άλλαξε. Αυτός μέσα στον χρόνο μεγάλωσε, ωρίμασε, πήρε πάνω του τις ευθύνες των μεγάλων, αλλά δε χάθηκε ποτέ εκείνο το πρώτο του ξέσπασμα. Τώρα βλέπεις πως έχει γίνει το ίδιο σύμβολο όχι μόνο για τους παλιούς, μα και για όλους εκείνους που τον γνώρισαν πριν γίνει θρύλος. Την ίδια στιγμή, βλέπεις πως η ομάδα έχει μεγαλώσει γύρω του σα μια οικογένεια που ανοίγει την αγκαλιά της στους νέους κόσμους – κι όμως, η ψυχή παραμένει ίδια. Με άλλα λόγια, εκείνο το πρωινό στο προπονητικό της Βαλντεμπίβιας ήταν η σπίθα... και τώρα ο ίδιος άνθρωπος είναι η φλόγα που θερμαίνει όλους εμάς. Και όσο φοράει το 21 πάνω του, όσο φοράει αυτή τη φανέλα, εμείς δε χάνουμε ποτέ την ανάμνηση... γιατί κάθε φορά που τον βλέπουμε, ξαναζούμε εκείνες τις πρώτες στιγμές μαζί. Μαζί, σαν ομάδα, σαν οικογένεια. Κι έτσι είναι ωραία. Γιατί εκείνος έγινε μέρος της ψυχής μας εκείνο το πρώτο βράδυ... και τώρα η ψυχή μας είναι ακόμα πιο δυνατή χάρη του.

Εντάξει, παιδιά, εσείς μου ταράξατε όλα τα νεύρα με αυτές τις ωραιοποιημένες ιστορίες... σοβαρά τώρα; Έτσι εύκολα ξεχνάμε πως ο Αλκαράθ εκείνες τις πρώτες ημέρες έκανε τους μεγάλους της ομάδας να φαίνονται σαν να έπαιζαν στο Φούτσαλ; Ξέρετε τι ήταν εκείνος ο Σεπτέμβρης του '21; Μια αγορά στην οποία όλοι είχαν βγάλει το αζημίωτο εκτός από τον ίδιο — εκείνος μπήκε στη Β ομάδα σα στοιχειωμένος και μέσα σε έναν μήνα σήκωσε το βλέμμα προς την πρώτη ομάδα σαν να ήξερε πως η θέση του ήταν εκεί! Ρε, εμένα εκείνο το βράδυ στο Αλμουδένα όταν έκανα την εμφάνισή του δε μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση όσο το γεγονός πως μέσα στις πρώτες τρεις λεπτά δεν πήρε μπάλα κανείς άλλος από εκείνον — σα να είχε μια εγγραφή στον κώδικα του γηπέδου πως "αυτός εδώ είναι δικός μας πλέον". Και μετά; Μετά άρχισαν όλα αυτά τα τραγούδια και οι φωτογραφίες με τις ψυχές στα μάτια... αλλά εμένα εκείνο που μου κόβει την ανάσα είναι πως εκείνος ο μικρός πήρε ένα σύνολο που χρειαζόταν πανικόβλητος συμπαίκτης και αποφάσισε πως αυτός θα ήταν ο άνθρωπος. Κι εσείς λέτε "πρώτο γκολ σα ομάδας" σα να ήταν έργο ενός παιδιού — δεν ήταν έργο ενός παιδιού, ήταν έργο ενός ανθρώπου που είχε παρακολουθήσει κάθε αγώνα της ομάδας εκείνου του Αυγούστου στο βίντεο! Αυτός είχε στο μυαλό του όλα εκείνα τα γκολ που δεν είχαν σημειωθεί ακόμα! Και τώρα εμείς τον βλέπουμε φορώντας το 21 και λέγαμε "ωχ τι συγκίνηση!" — σοβαρά; Αυτός ο αριθμός δεν είναι σύμβολο δικής του ιστορίας; Είναι η ομάδα που τον ανέδειξε, όχι το νούμερο! Εκείνος φόρεσε τη φανέλα εκεί και άλλαξε οριστικά την ψυχή μας... όχι το αντίστροφο! 💀 Αν δεν ξέρετε τι λέω, ξαναδείτε εκείνο το βίντεο του πρώτου του αγώνα — όχι τις ωραιοποιημένες μνήμες, το αληθινό πράγμα. Εκεί θα δείτε έναν άνθρωπο που έπαιζε σα να ξέροντας πως αυτή ήταν η τελευταία του ευκαιρία... κι όμως ήταν μόνο ο πρώτος γύρος!

ΜΑΡΤΥΡΑΜΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗ ΠΟΥ ΦΟΡΑΓΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ 21 ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΕΙΧΕ ΠΕΣΕΙ ΜΙΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΕ "ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟΣ!" ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ ΝΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΩ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ! 🔥🔴💪 ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΘΥΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΚΟΡ ΤΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΞΕΧΑΣΑΝ ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ! ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΚΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΞΕΠΛΥΝΩ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ!

Ωχ κοπέλια μου ρε τώρα πιάσατε τον τρελό ;;; Αυτό το 21 εδώ που φοράει ο Αλκαράθ σα να 'ναι κάποιο θεραπευτικό πλύσιμο μετά από πολλά χρόνια σπαραγμού 🤣🤣 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Αλμουδένα όταν κανείς δε μπορούσε να προφέρει καν το όνομά του σωστά — κάποιοι έλεγαν "Καρλούσ", άλλοι "Αλκαράτς" σα να μας είχαν βάλει σε αγώνα ορθογραφίας πρώτα! Κι όμως εκείνος έκανε σέντρα σα μοντέρνο λάϊφκοατς που ήρθε από ταινία του Πικάσο 😂 Μετά άρχισαν όλα αυτά τα τραγούδια των γυναικών στις κερκίδες: "ΚΑΡ-ΛΟΣ, ΚΑΡ-ΛΟΣ" σα να τραγουδούσαν έναν ήλιο που μόλις είχε ανατείλει στη Μέση Ανατολή! Κι όταν έκανε το πρώτο του γκολ σα ομάδας εκείνο το βράδυ στον Βιγιανταθόντα... εγώ είχα πέσει πάνω στη σκάλα του σπιτιού μου που πήγαινα στο μπάνιο! Ακουγα το σήμα της ψυχανάλωσης εκεί που διαλύονταν όλα και έσκαγα από γέλια σα ζόμπι 💀 Γιατί; Γιατί εκείνος σήκωσε το χέρι σα να μας έλεγε "δεν άλλαξα γνώμη, εσείς δεν έχετε ξεχάσει πως αυτό ήταν πάντα δικό σας το παραμύθι;" Κι εμείς όλοι μαζί σα μεγάλα νήπια κουβαλώντας τις ψυχούλες μας σπίτι αναζητήσαμε την αγκαλιά της κουβέρτας ενώ η πόλη είχε ανάψει κόκκινο! Τώρα φοράει το 21 σα να φοράει τρία καπέλα μαζί — ομάδα, γκολ, και τον εαυτό του από τότε που ήταν 17 χρονών κι έκανε προπόνηση δίπλα στους τεράστιους σα να τους έκανε χιούμορ 🤣 Πάμε ρε Ανδρέα μου πες μου μια ιστορία τώρα ότι εγώ γίνεται παραμύθι στον ύπνο μου! WE ARE ALL ALKARAZ, αλλά κυρίως εγώ απόψε γιατί ξύπνησα αγγίγοντας τρία βάζα μαρμελάδας σα χάπι για την ησυχία μου 🍿🔴